Tag Archives: φίλοι καρδιακοί

Για το Περσεφονάκι

1376382_10152421379252286_5261450870725365714_n

 

Με τη Μαρία , τη Νίνα , την Αλεξία και άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους, που κάποιοι από αυτούς βρίσκονται εδώ σήμερα, γνωριστήκαμε την πρώτη εποχή των ελληνικών μπλογκς το 2006. Της Νίνας ήταν το δεύτερο που έτυχε να διαβάσω. Η συζήτηση στα σχόλια σε κάθε ανάρτησή της έγινε η αφορμή ν’ ανακαλύψω άλλες γραφές κι ανθρώπους που αγαπώ ή και εκτιμώ.

Στη Νίνα με γοήτευσε η ευρυμάθειά της, η σπιρτόζικη προσωπικότητά της που σε συνδυασμό με το βιτριολικό της χιούμορ την κάνει ακαταμάχητη ιδίως στην προσωπική επαφή, οι κοινές μας αγάπες για τη μουσική, την καλοστημένη ίντριγκα και το συμβολισμό , την καλή αστυνομική λογοτεχνία, το αριστερό μας παρελθόν (διατελέσαμε μέλη της ίδιας κομμουν. νεολαίας) και το πόσο μεγαλόψυχες ΔΕΝ είμαστε, όταν προσπαθούν να πληγώσουν εμάς ή αγαπημένα μας πρόσωπα που τα θεωρούμε οικογένεια (Μότο μας η γνωστή φράση από το νονό αλλά ανεστραμμένη : “you mess with the family, you mess with me”).

Με την Περσεφόνη μας συνδέει πως είμαστε κι οι δυο παιδιά της ίδιας δεκαετίας αν και εγώ γεννήθηκα λίγα χρόνια αργότερα , είχαμε μπαμπάδες που ενδιαφέρονταν για την πολιτική κατάσταση της χώρας και πάλευαν να την αλλάξουν, λάτρευαν την ίδια ομάδα σα θρησκεία αφού με τη δεύτερη δεν είχαν πολλά πολλά , είχαμε σόγια διχασμένα πολιτικά και ποδοσφαιρικά, αποκτήσαμε αδερφό αυτή κι αδελφούλα εγώ μικρότερά μας, που καθόλου δεν τα θέλαμε αρχικά . Την αγάπησα από την πρώτη ιστορία και συνεχίζω χρόνια μετά να την αγαπώ.

Η Περσεφόνη, όπως κάθε παιδί ,έχει τη δική της άποψη για πολλά, που δε διστάζει να την πει φέρνοντας σε δύσκολη θέση συνήθως τους μεγάλους πχ για το πώς γεννιούνται τα παιδιά (τα τρώνε οι μαμάδες τους και μετά τα φτύνουν) , για τους συναδέλφους της μαμάς ( ο κύριος Ρουφιάνος, η κυρία ΑγιοΒασίλη με τον τάρανδο) , το πόσο την αγαπούν οι γονείς της (που ρίχνουν κλήρο ποιος θα την πάρει στη δουλειά του), ποιες είναι οι πιο ωραίες δουλειές που θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει , πόσο τυχερή είναι που, επειδή είναι κοριτσάκι , μπορεί να παίζει και με αγορίστικα παιχνίδια, που ξέρει ποιον θα παντρευτεί και τον θαυμάζει για τις γνώσεις του κ.ά.

Μέσα από τις αφηγήσεις της περνάνε σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή κι ο Εμφύλιος , η Αποστασία, τα Ιουλιανά κι η Χούντα χωρίς διδακτισμούς αλλά μέσα από καθημερινά γεγονότα κι εξιστορήσεις της γιαγιά Φόνης ή του μπαμπά.

Μας μεταφέρει σπαρταριστούς διαλόγους : της Γιαγιάς Φόνης και του Μπαμπά της που ανταλλάσσουν καθόλου ευγενείς χαρακτηρισμούς (ρεμπεσκές, γρια γκιόσα) και Μπαμπά-θείου Περικλή (φασίστας , αλήτης) οι οποίοι δε συμπαθιούνται αλλά ανέχονται ο ένας τον άλλο. Της ίδιας με την Τασία της , την οποία αγαπά και καταφέρνει με ελάχιστες εξαιρέσεις να γίνεται πάντα το δικό της (κακομαθημένο σκατόπαιδο , πριγκίπισσά της) .

Απορεί που οι μεγάλοι νομίζουν πως είναι ηλίθια και κουφή και δεν καταλαβαίνει πότε τσακώνονται και καμώνονται τους χαμογελαστούς μπροστά της . Δεν ξεχνά πως ούτε απέκτησε Πωνέζα γκιόσσα σαν της ξαδέλφης της της Λένας ούτε πρόλαβε να παίξει με τον κόμη Μάρκο ή τα μπαλόνια του θείου Αλέκου.

Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να γίνει σαλτιμπάγκος, να γίνει όμορφη αλλά όχι πολύ γιατί η πολλή ομορφιά σκοτώνει, να κάνει το βίο αβίωτο στους άλλους για να ‘ναι χαρούμενοι (οι άλλοι), να μην ξαναγίνει χούντα που σκοταδιάζει τα δωμάτια των παιδιών και κοιμίζει τα βιβλία.

Όσες φορές κι αν διαβάσω τις ιστορίες της Περσεφόνης γελώ και σε κάποια σημεία συγκινούμαι, όμως κυρίως εκτιμώ το κλείσιμο του ματιού της ενήλικης συγγραφέως μέσα από τις αφηγήσεις της ηρωίδας της.

Ευχαριστώ και δημόσια την αγαπημένη μου Νίνα που με τίμησε προτείνοντάς μου να συμπαρουσιάσω το Περσεφονάκι μας και το Αλινάκι  για την τόσο ωραία εικονογράφηση.

Ελπίζω η Περσεφόνη να μην άφησε να την κλείσουν ποτέ ξανά σε κλουβί ούτε να μπήκε κανένας κρύσταλλος στην καρδιά της ο οποίος να την εμποδίζει ν’ αγαπάει , να μη θέλει ποτέ πράγματα εφικτά και να πετάει πάντα με τα φτερωτά μποτάκια της.

Εμείς θα την αγαπάμε πάντα και θα ‘μαστε όλες τα πιο αγαπημένα πουτανάκια .

Γραμμένο για την παρουσίαση της Περσεφόνης στις 23/10/14.

Οι άνθρωποι κι οι δρόμοι

Γιώργο,

image

Σου γράφω από το χωριό ανάμεσα στα δυο ποτάμια ελάχιστες μέρες πριν επιστρέψω στο δικό μου μάτριξ, που ‘ναι κάπου κει που αρχίζει το δικό σου.

Θυμάμαι αμυδρά πως 3 ή 4 χρονών θα ήμουν που κάναμε μπάνιο στο Καλυμπάκι , εκεί που ‘ναι τώρα το καταφύγιό μου, πριν αρχίσει η  άναρχη βιομηχάνιση της περιοχής με τα χουντικά δάνεια και γίνει η καθαρή τότε  θάλασσα και γενικά όλος ο κόλπος της Ελευσίνας ένας βρώμικος βάλτος , τον οποίο δε θέλαμε να τον βλέπουμε ούτε από μακριά .

Θυμάμαι καθαρότερα πως εκτός από το κέντρο  του κεφαλοχωριού , που ήταν τότε η  Λεψίνα, όπως τη λέγανε οι ντόπιοι, οι υπόλοιπες εκτάσεις ήταν περιβόλια,στάβλοι με γελάδια κι αγριελιές.Πιο καλά νομίζω τα περιγράφει ο ποιητής στον εφιάλτη της Περσεφόνης.

Θυμάμαι που βλέπαμε καθαρότερα τ’ αστέρια και το φεγγάρι. Η μεγάλη μου αδερφή , το καλοκαίρι που ‘δε την προσελήνωση, άκουσε για τον πύραυλο-διαστημόπλοιο . Έχοντας υπόψη το παγωτό πύραυλο τα μπέρδεψε και ζήτησε από τον μπαμπά μου να πάει στο φεγγάρι με πύραυλο παγωτό.

Θέλησε ν’ ακολουθήσει το δικό της δρόμο του φεγγαριού. Διαβάζοντας αυτή τη φράση θυμήθηκα ένα απόσπασμα από παιδικό βιβλίο, που περιλαμβάνεται στο Ανθολόγιο των Ε’& Στ’ που θα πάρει φέτος ο Κωστής. «Ο ασημένιος δρόμος» τιτλοφορείται και μιλάει για τις εμπειρίες που αποκτάει ο ήρωας, ένας πανέξυπνος σκαντζόχοιρος, στην αναζήτηση του εαυτού του καθώς γνωρίζει τον κόσμο.

Εύχομαι ο καθένας, μεγάλος είτε μικρός, να ακολουθήσει το δικό του δρόμο του φεγγαριού.

Εγώ πάντα ήθελα να ακολουθήσω το δρόμο του ήλιου πάνω  στη θάλασσα κάποτε.

Φιλιά στην καλή σου και μην ξεχνάς το δίστιχο :
«οι δικοί μου ανθρώποι,
της καρδιάς μου οι τόποι» .

Ο φίλος μου ο Γιώργος , ο βιβλιοθηκάριος

ΑΦΙΣΑ ΚΑΤΣΑΜΑΚΕΙΑ 2013Ένα από τα θετικά του ιστολογείν είναι τα νέα ενδιαφέροντα μπλογκς που ανακαλύπτεις τυχαία ή μέσω φίλων βλόγερς. Είναι εξαιρετική τύχη αν κάποιους από αυτούς τους γνωρίσεις προσωπικά  και  τους εκτιμήσεις, πόσω μάλλον δε όταν γίνουν φίλοι σου.  Ευτυχώς είμαι πολύ τυχερή σ’ αυτό.

«Συναντηθήκαμε » με το Γιώργο στο μπλογκ της  Μαρίνας  το καλοκαίρι του ’10. Θυμάμαι απ΄τα πρώτα ποστ του που διάβασα είχε τίτλο στα ίχνη της ανάγνωσης. Αυτό που με κέρδισε ήταν όμως τα ποστ για το τσαρδάκι του. Μου άρεσε πολύ  και μπήκε στη λίστα με τα ιστολόγια που παρακολουθώ . Η δουλειά του  είναι μία απ τις επαγγελματικές επιλογές που θα έκανα , αν δεν ήμουν δασκάλα, με κλειστά μάτια. Τον ζήλεψα και ακόμα τον ζηλεύω για αυτό που κάνει και το ξέρει.

Τον Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου πήρε το ρίσκο να καλέσουν με την καλή του  μια παρέα μπλόγκερς στο σπίτι του για να τα πούμε από κοντά. Ευτυχώς γι αυτόν είχε απομακρύνει τα παιδιά του. Νομίζω πως του έμεινε αξέχαστη η εμπειρία, όταν στη συζήτηση του πολιτικοκοινωνικού γίγνεσθαι είδε κάποιες αντιδράσεις μου. Φαίνεται όμως πως το ξεπέρασε κάπως, γιατί με ξανακάλεσε σπίτι του μετά από κάνα τετράμηνο με τα παιδιά του παρόντα. Τους γνώρισα καλύτερα οικογενειακώς. Λάτρεψα τα μικρά και κυρίως τον Κ. κι εκτίμησα πολύ την κυρά του, με την οποία ταιριάξαμε σε πολλά :).

Συναντηθήκαμε κι άλλες φορές οικογενειακώς ή με  παρέα φίλων βλόγερς σε σπίτια ή αλλού κι άρχισε να  χτίζεται η φιλία μας. Είχα τη χαρά να με ξεναγήσει στη βιβλιοθήκη που δουλεύουν κι οι δυο και να φουντώσει η ζήλια μου αλλά κι η εκτίμησή μου.

Τώρα πια η επικοινωνία μας είναι πιο πυκνή βοηθούντων και των κοινωνικών δικτύων  αλλά ευτυχώς παραμένει πυκνή και η προσωπική επαφή. Πέρσι το Πάσχα ευτύχησα να δω και το περίφημο τσαρδάκι από κοντά. 🙂

Ο φίλος μου, ο Γιώργος, με στηρίζει όταν η απαισιοδοξία μου  βρίσκει πάτο και  πέφτω ψυχολογικά, με αντέχει και σιωπά όταν βρίσκομαι εν θερμώ και  βγαίνω εκτός εαυτού κάποιες φορές  και περιμένει να ηρεμήσω για να συζητήσουμε , με κεντρίζει  να διαβάσω  κάποια βιβλία που ίσως να απέφευγα (Λέβι) ή ποίηση μετά από καιρό (Αρ.Χιόνη). Έχουμε κάποιες κοινές αναγνωστικές αγάπες, αλλά τον πειράζω που δε διαβάζει πεζογραφία πια και που δε δανείζει τα βιβλία του.

Ο φίλος μου, ο βιβλιοθηκάριος, έχει εξαιρετικές ιδέες για αφιερώματα στα βλογ μας κι αυτό φάνηκε από το πρώτο ,  για το φόβο,  που το θεωρώ εξαιρετικά επίκαιρο 3 χρόνια μετά .Ποτέ δεν του έχω αρνηθεί συμμετοχή σ’ αυτά κι ας γκρινιάζω καμιά φορά, γιατί ο ενθουσιασμός του είναι μεταδοτικός κι έχει γίνει η αιτία να γνωρίσω κι άλλους βλόγερς που εκτιμώ και με τιμούν με τη φιλία τους πια.

Δε θα μπορούσα λοιπόν παρά με χαρά να δεχτώ να συμμετάσχω στις εορταστικές εκδηλώσεις Κατσαμάκεια 2013 , την πρωτοβουλία των Γρηγόρη Στ. , Τσαλαπετεινού και Silentcrossing που διοργανώνονται με αφορμή τα γενέθλια του εκλεκτού μας φίλου 😀

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν οι :

Η Ωραία Σέλιτσα

Ερυθρό Καγκουρώ

Deva Aleema

Nefosis και  RoubinakiM

Polyanna

AnnaSilia

Κυνοκέφαλοι

Τσαλαπετεινός

silentcrossing

Kizil kum

Κidscloud

Ο ήχος του Ανέμου

Δύτης Νιπτήρων

Dina Vitzileou

Καγκουρώ (Κατερίνα Τοράκη)

Λάσπη στα αστέρια

Κόκκινο Μπαλόνι

Ψαροκόκκαλο

Κουπέπκια

Σημειωματάριο

Happy hour

Αφιερωμένες

σε καλούς φίλους που τις ζήτησαν (Aura)

καταφύγιο

και κάνουν το παν για να με συνεφέρουν κι ας με μαλώνουν (ναι, για σένα το λέω Γιώργο) στη γενεθλιάζουσα (krotkie) κι άλλους πολλούς.

Υ.Γ.Σας αγαπάω βρε (όλους)!

Παζάρι

960375062x.jpegb29393.jpgb29112.jpg0006900771.jpgb29354.jpgb62686.jpg

Το παζάρι βιβλίου έλαβε μέρος 1-10 Φεβρουαρίου στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Έσπευσα λοιπόν να κάνω το χρέος μου με χαρά και να «σώσω» κάποια βιβλία απ΄την πολτοποίηση.

Με σειρά λοιπόν αυτές είναι οι ανακαλύψεις μου, βιβλία που ήθελα να διαβάσω κι άλλα που τα πρωτοείδα εκεί και καμαρώνω το ό,τι κοσμούν την βιβλιοθήκη μου.Το ό,τι δεν έχω μέτρο όταν αγοράζω βιβλία το έχετε μαντέψει νομίζω. Μακάρι να προλάβαινα να πάρω κι άλλα, εκτός απ΄τ’ 6 της αστυνομικής λογοτεχνίας που πήρα έπειτα. 8)

Το τελευταίο μου το έδωσε φίλη αγαπημένη, γιατί όταν ανέφερε πως το βρήκε, της είπα πως πάντα ήθελα να το διαβάσω. Στο προηγούμενο Σαββατιάτικο καφέ ανταλλάξαμε βιβλία και νιώσαμε, όπως είπε και η ίδια : «δυό κοριτσάκια μικρά σαν την Φράνσι στο Μπρούκλιν, φοιτήτριες, σε διαφορετικά μέρη της χώρας, γυναίκες.»

Καλό σαββατοκύριακο να ‘χουμε! 😀

Λίγο χιόνι να ΄χαμε

november18074.jpg

Αυτές τις μέρες έχω ζηλέψει που βλέπω συνεχώς εικόνες «early snow αρ.τάδε» στον reader, από Αμερική κυρίως.

Πολύ θα το επιθυμούσα ένα χιονάκι τώρα (βέβαια ως νέα οδηγός ένα ψιλο-χοντρο-πανικό θα τον πάθαινα 😛 ) ή έστω να πιάσει κρύο γερό. Χειμώνας διάολε ήρθε. Σε 3 βδομάδες (2 και μισή για την ακρίβεια) έχουμε διακοπές. Ναι , αρχίσαμε να τις μετράμε! 😀

Κατά τ’ άλλα το Παρασκευοσαββατοκύριακο ωραία πέρασε με καλή παρέα σε κουτούκι (εμείς το κλείσαμε) και σινεμά. Είδαμε το Βιολί. Να πάτε να το δείτε, είναι συγκλονιστική (και συγκινητική γμτ) ταινία! Δίνει μια γροθιά στο στομάχι με την πρώτη σκηνή και στο τέλος σ΄αφήνει με μια πικρή γεύση στο στόμα αλλά μια ματιά -του πιτσιρικά- που τα λέει όλα!

Ένα πολύύ ευχάριστο είναι η επάνοδος – ας το πω – της Ελένης μας . Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ πήρα ήδη ένα χριστουγεννιάτικο δώρο, ίσως το μεγαλύτερο! 😀 Το άλλο ευχάριστο είναι πως το ένα διαρκές δώρο μου, η μεγάλη μου αδυναμία, ο ανιψιός μου δλδ, γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια. Κι εγώ η χαζοθεία καμαρώνω το παλληκάρι μας!

Είχαμε κι ένα δυσάρεστο συμβάν, το ατύχημα των κοριτσιών της Νίνας. Ας είναι περαστικά για τα αστεράκια μας!

Υ.Γ. Το Σαββατοκύριακο 7 & 8 Δεκεμβρίου ανοίγει τις πόρτες του το Χριστουγεννιάτικο Bazaar των «Δρόμων Ζωής». Μην ξεχαστείτε! 😉