Tag Archives: ταξίδια

Βαρσοβιάχ

Μνημείο για όσους χάθηκαν στην Ανατολή

Μνημείο για όσους χάθηκαν στην Ανατολή

IMG_5537

Πλατεία Νέας Πόλης

IMG_5547

Σπίτι της Μαρία Σκλοντόφσκα-Κιουρί

Σπίτι της Μαρία Σκλοντόφσκα-Κιουρί

Κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης(κλειστό γι' ανακαίνιση)

Κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης(κλειστό γι’ ανακαίνιση)

Μνημείο για την εξέγερση των ντόπιων το 1944

Μνημείο για την εξέγερση των ντόπιων το 1944

IMG_5584

IMG_5586IMG_5593

IMG_5600

IMG_5605

Οχυρωματικά έργα

IMG_5607

Πλατεία Παλιάς Πόλης

Πλατεία Παλιάς Πόλης

Σειρήνα (έμβλημα της πόλης )

Σειρήνα (έμβλημα της πόλης )

Πλατεία Παλιάς Πόλης

Πλατεία Παλιάς Πόλης

Κάστρο

Κόκκινο Παλάτι

IMG_5633

Θέα από την πλατεία

Θέα από την πλατεία

IMG_5649

IMG_5652

Παγκάκια-χάρτες που παίζουν με το άγγιγμα  μουσική του Σοπέν (τι άλλο; )

Παγκάκια-χάρτες που παίζουν με το άγγιγμα μουσική του Σοπέν (τι άλλο; )

Άγαλμα του Κοπέρνικου σε πλατεία που αναπαριστά τις τροχιές των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος .Κάθε πλανήτης μια μεταλλική πλάκα

Άγαλμα του Κοπέρνικου σε πλατεία που αναπαριστά τις τροχιές των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος . Κάθε πλανήτης μια μεταλλική πλάκα

Μουσείο Σοπέν

Μουσείο Σοπέν

Εθνικό Μουσείο-Πινακοθήκη

Εθνικό Μουσείο-Πινακοθήκη

Πρώτη μέρα στη Βαρσοβία.Μας φιλοδώρησε ο ήλιος. Ζηλέψαμε τα υπέροχα τεράστια πάρκα που ξεφύτρωναν παντού. Μέναμε σε περιοχή στα όρια της πόλης, οπότε η αντίθεση παλιού (στις φωτογραφίες) και νέου, ιστορικού παρελθόντος και τωρινής πραγματικότητας ήταν εμφανής.

Για τη Βαρσοβία έχουν ήδη γράψει κάποιοι φίλοι (μερικοί δεν έχουν σταματημό λέμε και καλά κάνουν) και κάποιοι άλλοι ίσως . Αυτό που δεν μπορεί να μπει σε ποστ είναι όσα ζήσαμε μαζί.

Ο τίτλος του ποστ όπως και του επόμενου ανήκει σε φράση πολύ αγαπημένης φίλης Μαριαλένας που δεν μπόρεσε να έρθει μαζί μας.

Λονδίνο V

Κοντά στο σταθμό Κινγκς Κρος-Σεντ Πάνκρας

Κεντρικός δρόμος στο Ίσλινγκτον

Έξω από μαγαζάκι στο Κάμντεν Πάσετζ

Κοντά στη Ράσελ Σκουέαρ, Μπλούμσμπερι

Σάφτσμπερι άβενιου (νομίζω)

Κλασάτη παμπ στη θεατρική γειτονιά (εσωτερικό)

Βιβλιοπωλεία στην Τσάρινγκ Κρος

Την τελευταία μέρα θέλοντας να βρούμε ένα μαγαζάκι στο Κάμντεν Πάσετζ πήραμε το μετρό ως το σταθμό του Κινγκς Κρος για να δούμε με την ησυχία μας το Ίσλινγκτον,μια γειτονιά μακριά απ΄το τουριστικό κέντρο.  . Ήμουν περίεργη, γιατί εδώ έζησαν 2 αγαπημένοι συγγραφείς : o Ντάγκλας Άνταμς που έχει αναφορές γι αυτό στο Πώς να γυρίσετε το Γαλαξία με ωτοστόπ και ο Ίαν Ράνκιν για 2 χρόνια. Τις μέρες αυτές  διάβαζα κατά τύχη το Τουθ & Νέιλ , που είναι το μόνο βιβλίο του δεύτερου με τον Ρέμπους να δρα στο Λονδίνο.

Όταν είδαμε το Κάμντεν Πάσετζ με τα συμπαθητικά μαγαζάκια του πήραμε το μετρό και κατεβήκαμε στη Ράσελ Σκουέαρ για να εξερευνήσουμε το Μπλούμσμπερι, γειτονιά φημισμένη απ΄την ομάδα των συγγραφέων που έζησαν εκεί στα ’30.

Θελήσαμε να επισκεφτούμε το Μουσείο Ντίκενς ακολουθώντας τις πινακίδες αλλά δυστυχώς ήταν κλειστό γι ανακαίνιση χωρίς να υπάρχει έξω απ το κτίριο κάποια ταμπέλα. Έχοντας καλύψει δε τη  πρόσοψη δεν υπήρχε καμιά ένδειξη γι αυτό.

Αυτό που με μπέρδευε ήταν που ήμαστε σε τέτοιο σημείο ώστε σε μικρή απόσταση βλέπαμε ν αλλάζει η γειτονιά στις πινακίδες (Κάμντεν, Πάνκρας, Χόλμπορν) μέχρι να κατηφορίσουμε κοντά στο Κόβεντ Γκάρντεν.

Κοντά στην Ντρούρυ Λέιν την ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος είδαμε γεμάτες τις παμπ με κυρίους με ίδιο ντύσιμο και καρφίτσα. Υποθέσαμε πως ήταν από κάποιο συνέδριο μέχρι που είδαμε απέναντι πορτιέρηδες με περίεργη στολή και ποδιά μπροστά. Κοιτώντας στο χάρτη είδαμε πως ήταν απ΄τη λέσχη των ελευθεροτεκτόνων!

Μετά το φαγητό έχοντας ώρα μπροστά μας εξερευνήσαμε τα υπόγεια 3 βιβλιοπωλείων στη Τσάρινγκ Κρος γεμάτα με βιβλία από δεύτερο χέρι σε καλή κατάσταση και πολύ καλές τιμές. Δεν ήξερα τι να πρωτοπάρω.

Κατά τις 4,30 πήραμε το μετρό για το ξενοδοχείο κι από κει για το Χίθροου, όπου στην αίθουσα αναμονής στην έξοδο ήρθαμε σ επαφή ξανά με την ελληνική καφρίλα κι αναρωτήθηκα «γιατί γαμώτο πρέπει να γυρίσουμε;» .

Απ΄αυτό το ταξίδι στο Λονδίνο μου έμεινε η χαρά του να μπω σε σπουδαίες Πινακοθήκες. Πέρα απ΄τον ενθουσιασμό μου για την Εθνική Πινακοθήκη μου άρεσαν πολύ στην Τέιτ Μπρίτεν οι φιλοξενούμενες εκθέσεις : η έκθεση για τον Πικάσο και πώς επηρέασε τους Βρετανούς καλλιτέχνες,  των καλλιτεχνών που κάποια στιγμή επηρέασαν ή αναζήτησαν καταφύγιο στη χώρα και  τα έργα του Γουίλιαμ Ρόμπερτς.. Έριξα βέβαια και μια ματιά στη συλλογή Τέρνερ αλλά μετά από 3-4 πίνακες θόλωσαν τα μάτια μου.

Στην Τέιτ Μόντερν δεν προλάβαμε να μπούμε λόγω ώρας, αλλά είχε έκθεση του Ντάμιεν Χιρστ οπότε δεν στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα. Έτσι κι αλλιώς απ΄τη μόνιμη ήθελα να δω μόνο ένα πίνακα του Ρόθκο και έναν του Πόλοκ.  Δυστυχώς για μια μέρα δεν προλάβαμε αυτήν με έργα του Μουνχ.

Απόλαυσα τις βόλτες στις γειτονιές μακριά απ΄το κέντρο όσο τίποτε και τις μπίρες (έιλ). Πέρα απ την τρομοϋστερία και την ακρίβεια αναβαθμίστηκε στη σκέψη μου ως ταξιδιωτικός προορισμός .

Λονδίνο IV

Notting Hill Gate Library . Πίσω απ΄την πόρτα είχε καλάθι για την αλληλογραφία και τα προς επιστροφή βιβλία. Ήταν Τρίτη κι άνοιγε μόνο απόγευμα

Κι ολίγον κουλέρ λοκάλ ή καλύτερα κουλοί λοκάλ

Τριγυρίζοντας στο Γουεστμίνστερ

Ένα οικοδομικό τετράγωνο πάρκο για αθλοπαιδιές 2 γειτονικών σχολείων

Το ένα σχολείο

Ανάμεσα Τέιτ Μπρίτεν και Γουεστμίνστερ Άμπεϊ

Η χειρότερη ώρα κι επιλογή για φωτο. Ώρα αιχμής και πολλοί bloody tourists.

Γέφυρα Γουεστμίνστερ

Την προτελευταία μέρα στο Λονδίνο ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί για περιδιάβαση με μπόλικο ήλιο στο Νότινγκ Χιλ. Ήταν Τρίτη κι οι αντικερί ήταν κλειστά, αλλά είχε πάγκους με φρούτα, ρούχα και μικροπράγματα στα πεζοδρόμια.Κάποια μαγαζάκια ήταν ανοιχτά αργότερα και χαζέψαμε με το πάσο μας 🙂  Ευτυχώς είχε λίγο κόσμο.

Μόλις ξεφύγαμε λίγο  απ την Πορτομπέλο Ρόουντ και τριγυρίσαμε  στα όρια του Κένσιγκτον (royal borough έγραφαν οι πινακίδες των δρόμων με γκόθικ γραμματοσειρά!) είδαμε πολλά πολλά τριώροφα κάτασπρα πανάκριβα σπίτια με φροντισμένους κήπους με τριανταφυλλιές συνήθως .

Αργότερα κατηφορίσαμε προς την Τέιτ περνώντας απ τη γειτονιά του Γουεστμίνστερ μην αποφεύγοντας να δούμε απέξω το μέρος που κατοικεί η κουλή (η Λιλιμπετ ντε! 😛 ). Για κακή μας τύχη πέσαμε στην αλλαγή της φρουράς κι ο κόσμος ήταν πήχτρα.

Βγαίνοντας απ΄την Τέιτ  πήραμε κατεύθυνση παράλληλη με την όχθη του ποταμού ώσπου βγήκαμε πίσω απ τη Βουλή.Επίσης χειρότερη ώρα δε θα μπορούσε να μας τύχει. Ήταν ώρα αιχμής και οι τουρίστες πήχτρα. Ανεβήκαμε με τα πόδια ως το Πικαντίλι και βρήκαμε καταφύγιο σε μια παμπ όπου πνίξαμε την κούραση και την αγοραφοβία  στις μπίρες 😉

Υ.Γ.Ως φαίνεται θα υπάρξει κι άλλο ποστ-κατακλείδα.

Λονδίνο ΙΙΙ

Στη Baker str

221b Baker street

Marylebone Station

Μαούνες- καφετέριες σε κανάλι σε οικιστικό συγκρότημα πίσω απ΄το σταθμό Paddington & St Mary’s hospital

Paddington Station

 

Στο τρένο για το Bath

Ηλιοθεραπεία 😛

Οι γλάροι έκαναν αισθητή την παρουσία τους διαρκώς

Γνώριμη φιγούρα

The Circus, Bath Spa

The Circus, Bath

Τhe Circus, Bath Spa

Royal Crescent, Bath Spa

Royal Crescent, Bath Spa

Royal Crescent, Bath Spa

Royal Crescent, Bath Spa

Ρωμαϊκά Λουτρά , Μεγάλα Λουτρά

Ρωμαϊκά Λουτρά

Ρωμαϊκά Λουτρά

Πάρκο δίπλα στον Avon

o Avon

Pulteney Bridge

Θέα απ΄την Pulteney Bridge

Beef chimichurri και τα συνοδευτικά

Κάτι κλασσικό εγγλέζικο 😛 (Chicken Tikka Masala)

Κάτι δροσιστικό (hobgoblin ale)

Όταν σχεδιάζαμε το ταξίδι σκεφτόμαστε ποια  κοντινή εκδρομή θα κάναμε. Αποφύγαμε τις κλασσικές τουριστοπαγίδες (Οξφόρδη, Κέμπριτζ, Στόνχετζ κα) και επιλέξαμε το Bath, την μοναδική ρωμαϊκή λουτρόπολη στη Μ.Βρετανία από τον 4ο αι πΧ.

Πριν πάρουμε το τρένο στις 10.30 τριγυρίσαμε κοντά σε κοντινές περιοχές κοντά στο σταθμό.. Ήταν ώρα αιχμής (9 παρά) κι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από εργαζόμενους και πιτσιρίκια που πήγαιναν στο σχολείο.Μετά από λίγο είχαν ερημώσει. Πέρα απ΄το πόσο σύγχρονα ήταν τα τρένα, την υστερία σχετικά με την ασφάλεια και το πόσο σύντομο ήταν το ταξίδι αποκόμισα την εντύπωση πως η αγγλική επαρχία είναι όπως την βλέπουμε σε ταινίες και σίριαλ και τη φανταζόμαστε. Πολύ πράσινοο!

Το Bath είναι πόλη που έχει καθιερωθεί απ΄την Ουνέσκο ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και εόναι μικρή κι ευκολοπερπάτητη. Τ αξιοθέατα συγκεκριμένα: Η κυκλική πλατεία με τα όμοια κτίσματα γύρω της (circus), το τεράστιο ημικυκλικό Γεωργιανό συγκρότημα κτιρίων Royal Crescent με το μεγάλο πάρκο, η κτισμένη γέφυρα και το ποτάμι, τα ρωμαίκά λουτρά και οι πεζόδρομοί της. Είναι ζωντανή αν κι επαρχιακή  πόλη λόγω των φοιτητών της.

Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν οι γλάροι, που ακούγονταν σε όλη την πόλη κι έκαναν εντονότερη την παρουσία τους όσο πλησιάζαμε  στο ποτάμι .

 

Λονδίνο ΙΙ

Κήπος στο Victoria Εmbankment , κοντά στον ομώνυμο σταθμό του μετρό

Θέα στην βορειοδυτική όχθη απ΄την κρεμαστή πεζογέφυρα (Golden Jubilee bridges)

Η μία απ΄τις δυο πεζογέφυρες (Golden Jubille bridges) , Victoria Enbankment

Θέα απ΄την νότια όχθη

Γέφυρα Blakfriars (Δίπλα στην παμπ που τρωγοπίναμε 😉 )

Κάτι κλασσικό (απομεινάρια δλδ)

Κάτι ελαφρύ

κάτι δροσιστικό (I.P.A.)

Ο Άγιος Παύλος όπως φαίνεται απ΄την Τέιτ Μόντερν

Κόσμος ξαπλωμένος στα γρασίδια μπρος στην Τέιτ Μόντερν

Σε όλο το Λονδίνο υπήρχαν πιάνο που έγραφαν «play me, I’m yours»

θέατρο Globe

θέατρο Globe

Γέφυρα Southwark

Παμπ

Τ΄απομεινάρια απ΄το παλάτι ενός επισκόπου στο Southwark

Μία απ΄τις πολλές πινακίδες που φωτογράφισα (έχω τρέλα με αυτά και με τα εραλδικά σύμβολα)

Southwark Cathedral

Πολλά τα νεοανεγειρόμενα κτίρια στη νοτιοανατολική όχθη

Κτίριο δίπλα στη γέφυρα του Λονδίνου (αφιερωμένη στη Δ.)

«The Architext» , Jilly Sutton

Πύργος του Λονδίνου (μέρος του)

Γέφυρα του Πύργου

Χρειάζεται λεζάντα;

Χρειάζεται λεζάντα;

Γέφυρα του Πύργου

Γέφυρα του Πύργου

Πύργος του Λονδίνου

Παλιό σχολείο

Παλιό σχολείο

παμπ

Μουσείο πολέμου ή πολεμικού υλικού

Από το μεσημέρι της Κυριακής ο ήλιος μας καταδέχτηκε ως αργά το βράδυ. Το μεγάλο σοκ το ΄παθα περνώντας την κρεμαστή πεζογέφυρα βλέποντας την κυριακάτικη αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων (paperback) σε καλή κατάσταση τα περισσότερα, είτε κλασσικά, σειρές των εκδόσεων πένγκουιν, είτε σύγχρονα διάφορων ειδών σε πολλούς πάγκους με καλή τιμή (2-3 λίρες τα περισσότερα) . Ξεκόλλησα παίρνοντας μόνο 5 βιβλία από κει, γιατί μετά από δυο πάγκους (τρεις μεγάάάάάλες σειρές σε κάθε πλευρά του πάγκου) από τους πέντε-έξι, ίσως περισσότερο  έβλεπαν πουλάκια τα μάτια μου.

Υ.Γ. Προτίμησα να βάλω πολλές με ήλιο τελειώνοντας η δεύτερη μέρα, για να πικάρω το Μούργο. Το επόμενο ποστ θα έχει κι αγγλική εξοχή 😉