Tag Archives: προσωπικά

Με το άρωμα της φρέζιας

Από όλα τα λουλούδια τ’ αγαπημένα μου είναι όσα έχουν διακριτική παρουσία (καμέλιες, γιασεμιά) αλλά συνήθως το άρωμά τους σε κερδίζει. Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα βολβώδη.

Το ΄χω ξαναγράψει πολύ παλιά.Είναι που αφού έχω μπουχτίσει με τον χειμώνα, τη γκριζίλα μέσα κι έξω κι έχω πια απελπιστεί πως δε θα τελειώσει,  στα μέσα Φλεβάρη αρχίζουν να ξεπροβάλλουν τα φύλλα τους, σχίζουν την επιφάνεια και προχωρούν προς το φως. Το βρίσκω τρομερά συμβολικό. Όσο ο χειμώνας επιμένει, ο Φλεβάρης τελειώνει κι αρχίζει ο Μάρτης βλέπω που ψηλώνουν οι βλαστοί κι αρχίζουν ν’ ανθίζουν δειλά δειλά .

Κι ένα μεσημέρι γυρνώ από τη δουλειά βγαίνω στην πόρτα της κουζίνας και βλέπω τον κήπο ολάνθιστο χαλί από κάλλες, φρέζιες κόκκινες, κίτρινες, μωβ, δίχρωμες, υάκινθους .Ξέρω τότε πως η άνοιξη ήρθε κι ας κάνει ναζάκια ο Μάρτης με συννεφιές .Στο χέρι του πια δεν είναι.Σε λίγο θα ανθίσουν οι αμαρυλλίδες , οι ίριδες, οι τουλίπες και θα κρατήσουν ως να βγουν τα τριαντάφυλλα.

Τέτοια εποχή λοιπόν κάθε χρόνο είναι που  ανα :κάμπτω,θαρρώ,γεννιέμαι  με  το άρωμα της πρώτης φρέζιας και ανυπομονώ για τα παρακάτω.    Άλλωστε οι εποχές είναι κυρίως state of mind.  😉

Advertisements

Γαμομέρα

tumblr_mf2kafjsm11qkysqho2_500

Δεν ξέρω αν είμαστε στο τέλος του χειμώνα και  την αρχή της άνοιξης αλλά πάντα η μετάβαση μου πέφτει δύσκολη κι η προσαρμογή δείχνει ν’ απαιτεί πολλή ενέργεια. Νιώθω τελευταία πως είμαι σε πολλών ειδών τέλμα  και πως σπρώχνω  τον καιρό να περνάει γυρεύοντας «νοσηλεία  στα σινεμά και στα βιβλία». Είναι η εποχή που αναλώνω την όποια ενέργειά μου σε εσωτερικούς μονολόγους προσπαθώντας σαν τον ήρωα του Αρκά  να βγω απο το ψυχολογικό μου αδιέξοδο αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από που μπήκα .

Το κερασάκι σ’ όλα αυτά είναι τη μάνα που ζει τα δικά της ζόρια  και τα ξεσπάσματά της. Κάθε φορά που αρρωσταίνει και φοβάμαι για τα χειρότερα ή που παθαίνει κρίση πανικού αυτή και παθαίνω κι εγώ στη σκέψη πως θα έχουμε χειρότερα.

Όπως σήμερα το πρωί που έφτασα στο σχολείο διπλωμένη στα δυο από τον πόνο στο στομάχι (εκεί με χτυπάει το άγχος) και προσπαθούσα να ηρεμήσω πριν μπω στην τάξη . Αναρωτιόμουν πως κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο απροχώρητο ή που θα υπερβώ όση αντοχή κι ανοχή μου ΄χει μείνει,  θ΄αναγκαστώ να μάθω πόσο μέρος από την ανησυχία μου είναι αγάπη και πόσο ενοχή γιατί δεν έχω υπομονή να αφήσω αγόγγυστα να περάσει η φουρτούνα κι ας είναι σε μια κουταλιά νερό , πόσο έννοια μην πάθει κάτι χειρότερο από όσα έχει πάθει και πόσο μην χρειαστεί κι αναγκαστώ εκ των πραγμάτων να λειτουργώ σαν αυτόματο-νευρόσπαστο γι άλλη μια φορά για μήνες .

Μη θέλοντας να γυρίσω  σπίτι το μεσημέρι σκεφτόμουν πως δυστυχώς της μοιάζω περισσότερο από όσο θα ΄θελα : στο πείσμα, στο ό,τι είμαι υπερβολική στις εκφράσεις μου και κάνω σπασμωδικές κινήσεις(πανικός) , πως φοβάμαι ότι κάποτε θα γίνω μεγαλύτερη ντράμα κουίν από δαύτη και τέλος πως ευτυχώς που δεν έκανα παιδιά να διαιωνίσω το φαύλο κύκλο.

Σκεφτόταν (?) ακόμα

tumblr_kq9tj9gd2A1qzyxvpo1_500Σκεφτόταν συχνά με φόβο μήπως γινόταν μικροαστή, μήπως παλινωδούσε σε καταστάσεις που προσπαθούσε μια ζωή να ξεφύγει. Ο φόβος για τη δουλειά, για όσα τόσα χρόνια είχε παλέψει να καταφέρει σ΄αυτή για όλους σε πείσμα των όποιων άλλων  ενδόμυχων ανασχετικών σκέψεων  που φυτεμένων από τη φοβική μάνα  προσπαθούσαν να την κρατήσουν πίσω. Ήξερε πως στα μάτια άλλων πιο αδρανών ή και φοβισμένων ανθρώπων φάνταζε τρομερά ριζοσπαστική ενώ δεν ήταν. Αναρωτιόταν τι ποσοστό από την όποια συμμετοχή της σε πρωτοβουλίες και δράσεις έπαιζε το θυμικό κι ο κληρονομημένος παράγοντας του χαρακτήρα  της και πόσο η συνειδητότητα.

Σκεφτόταν την πολυτέλεια που ΄χε ν’ αναρωτιέται όλα αυτά τη στιγμή που δυο παλικάρια στην ηλικία του ανιψιού της, όσο θα ταν κι ο δολοφονημένος φίλος τους, προσπαθούσα με ορατό κίνδυνο του θανάτου τους να διεκδικήσουν λίγες ανάσες ελευθερίας και έδιναν ελπίδα,θάρρος σε τόσους άλλους που ήταν «ελεύθεροι. Ντρεπόταν συχνά που δεν το ΄χε καθόλου σίγουρο πως σε παρόμοια θέση θα ΄κανε το ίδιο και φοβόταν πως ο εαυτός της κάποτε θα γίνει τέτοιος που πριν χρόνια θα περιφρονούσε.

Σκεφτόταν συχνά με φόβο μήπως ήταν μικροαστή και δεν το ΄χε πάρει χαμπάρι. Ακόμα τουλάχιστον δε σταματούσε ν’ αναρωτιέται, σκεφτόταν . Ακόμα είχε αυτήν την πολυτέλεια συμπλήρωνε και ντρεπόταν ξανά.

Προγενέθλιο

Φτάνοντας πιο κοντά στα πρώτα -ήντα δυσκολεύομαι περισσότερο από ό,τι στα τριάντα. Στα σαράντα ένιωθα μια χαρά, γιόρταζα ένα νέο ξεκίνημα.

Τώρα πια έχω κατασταλάξει πιο πολύ σε αυτά που θέλω , έχω επεξεργαστεί κι αναλύσει όλα όσα  είμαι, αποδεχόμενη τα σφάλματα και τα ελαττώματα, που συνεχίζουν μεν να με ενοχλούν αλλά χωρίς αυτά δε θα ήμουν ο εαυτός μου , πιο πλούσια σε αγωνίες διαφορετικές αλλά και ίδιες αλλά κι εμπειρίες,  προσπαθώντας να κρατώ το μυαλό μου ανοιχτό όσο γίνεται απολαμβάνοντας όσα  μου δίνουν χαρά : τα ανίψια μου που μεγαλώνουν γρήγορα, την παρέα των αγαπημένων μου (φίλοι κι οικογένεια) , το να διδάσκω τους μαθητές μου , παλεύοντας για ένα καλύτερο και διαφορετικό σχολείο και κοινωνία, το διάβασμα και τη μουσική, τη θάλασσα κ.ά.

Τώρα λοιπόν που έφτασα ως εδώ είναι κρίμα να βλέπω το χρόνο να σώνεται σιγά σιγά και να νιώθω πως ίσως δεν προλάβω να αξιοποιήσω όλα όσα έμαθα . Να βλέπω όλο και πιο καθαρά τα σημάδια του πάνω μου ξέροντας πως χαλάλισα πολύτιμα χρόνια από τα νιάτα μου σε μια ζωή που δεν ήταν η καλύτερη για μένα.Είναι ζόρικο να ξέρεις πως έχεις περάσει πια το όριο του μεσήλικα.

Ξέρω πως πρέπει να με θεωρώ τυχερή γιατί πολλοί άνθρωποι που αγαπούσα ή και εκτιμούσα, συγγενείς και φίλοι, δε μπόρεσαν να φτάσουν ως εδώ , οι πιο πολλοί παλεύοντας με την γαμημένη αρρώστια. Ξέρω πως άνθρωποι έχουν πολύ σοβαρότερα ζόρια για να επιβιώσουν , δε ζω σε καμιά φούσκα όσο Μαρία Αντουανέτα κι αν φαίνομαι τώρα. tumblr_n6oobf82ih1qz6f9yo1_500

Φταίει που πλησιάζουν τα ρημαδογενέθλια κι η συνειδητοποίηση της θνητότητας γίνεται πιο έντονη .

Μην ξεχάσεις

 

IMG_5495Δε γίνεται να  ξεχάσεις πότε ένιωσες πώς ήρθε για σένα το καλοκαίρι, ειδικά μετά τον φετινό χειμώνα.Ήταν στην πρώτη βουτιά με φίλες.20140730_091443

20140730_105013
Πώς να ξεχάσεις το μαγικό σπίτι των καταπληκτικών ,τόσο δημιουργικών αλλά και απίστευτα φιλόξενων ανθρώπων  στο νησί, που θα μπορούσες  να κάθεσαι και ν’ αγναντεύεις το πέλαγος συνέχεια, ακόμα κι αν  ήταν το μόνο που θα ‘κανες την υπόλοιπη χρονιά;20140730_124925

Τα σμαραγδένια νερά όπου τα δέκα άτομα θεωρούνται πολλά στην ακτή; Πώς να ξεχάσεις τα αστέρια που ποτέ δεν τα ‘χες διακρίνει τόσο πολλά και  καθαρά όπως και τα πεφταστέρια;

20140730_131632

Τον ίσκιο κάτω από τ’ αρμυρίκια, το αγνάντεμα τ’ απέναντι νησιού, την αντίθεση του ανελέητου ήλιου στην Κολώνα που αναγκάστηκες να παριστάνεις τον Λώρενς της Αραβίας για να γλιτώσεις από τον ήλιο και της παγωμένης σμαραγδένιας θάλασσας μετά, που σου ‘κοβε την ανάσα; Το μούχρωμα από το ταρατσάκι, όπου δεν ξεχώριζες τον ουρανό με τη θάλασσα και αργότερα το καράβι που δες να περνάει στ’ ανοιχτά  με τ΄ αναμμένα φώτα μακριά.

20140803_124429
Κάθε χρονιά η πρώτη βουτιά σε βγάζει στην επιφάνεια πιο αλαφριά, ξεπλένοντας όλα τα ζόρια του χειμώνα τόσο που σκέφτεσαι όλο και λιγότερο να βγεις από μέσα της.Αν είναι όμως όταν βγαίνεις να παίζεις ξιφομαχία με νεροπίστολα και καπάκι μπουγέλωμα συνεργατικό με ένα μικρό καλλιτέχνη,  να βλέπεις μια γοργονίτσα να κάνει την πιο ίσια ανάποδη κωλοτούμπα , δυο από τις  φίλες σου να είναι μόνιμα με χαμόγελο ως τ αυτιά, το Λ. σου ολόκληρη κοπέλα πια στη διπλανή ψάθα  λίγο πριν ανοίξει τα φτερά της κι όλα αυτά να τα μοιράζεσαι με τους υπόλοιπους αγαπημένους σου ανθρώπους ψηφιακά παρόντες και το πιο όμορφο μωρό να κοιμάται σαν αγγελούδι κάτω απ’ την ψάθινη ομπρέλα, αξίζει.

20140730_183322

 

Μην ξεχάσεις. Αυτά είναι οι παρακαταθήκες σου το δύσκολο χειμώνα που έρχεται.

Μπαμ

The Search for Home

Το πρώτο εξάμηνο της φετινής χρονιάς δε θα΄λεγα πως ήταν ιδιαίτερα φιλικό για την οικογένειά μας, τουναντίον θα ΄λεγα πως μας πάει γαμιώντας  έχει πάρει παραμάζωμα μετά το φετινό ατύχημα της μάνας. Είναι ίδιον της κάθε λίγο διάστημα να λαχταρίζουμε οικογενειακώς (διάφορα πεσίματα, σπασίματα κλπ ) λες κι έχει βάλει στοίχημα ν’ αποδείξει το α’ μέρος της γνωστής παροιμίας για τους γέρους.

Τούτη τη φορά όμως από τις αρχές του Φλεβάρη ως τώρα δεν έχουμε ηρεμήσει πάνω από 2-3 μέρες το πολύ. Τα χτυπήματα ήταν αλλεπάλληλα , καταλήξαμε 2 φορες σε νοσοκομείο , εγχειρίστηκε κι ακόμα  ποιος ξέρει τι άλλο θα ακολουθήσει…

Κι εγώ σ’ όλα αυτά να τα ζω από πρώτο χέρι και πέρα από τη στεναχώρια  να πρέπει να βρω τρόπο να της κάνω κουράγιο πράγμα δύσκολο και να την πιέζω να τρώει για ν αναλάβει και να είμαι τις νύχτες ανά πάσα στιγμή πλάι της και τα πρωινά να πηγαίνω σχολείο σκέτο ζόμπι. Οι αδερφές μου δε λέω ερχόντουσαν βοηθούσαν όσο μπορούσαν αλλά επειδή ήμουν η  μόνη χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις και ζω μαζί της, έπεσε το βάρος το περισσότερο σ’ εμένα.

Όμως εγώ δεν είμαι μόνο κόρη , είμαι πολλά ακόμα. Μπορεί να μην έχω δική μου οικογένεια αλλά (προσπαθώ να ) έχω ζωή. Είμαι δασκάλα, που φέτος με βοήθησε η πείρα και το ότι είχα δουλέψει ξανά τη δύσκολη τάξη που είχα και λειτούργησα λίγο πολύ στον αυτόματο.Ήρθαν οι διακοπές , αλλά εγώ δεν κατάλαβα τίποτε. Είμαι μέρος μιας συνδικαλιστικής συλλογικότητας που δεν μπόρεσα να συμμετάσχω και να ‘μαι όσο ενεργή ήθελα κι εκπρόσωπος των συναδέλφων  αλλά με λιγότερη παρουσία και παρέμβαση από όση έπρεπε. Είμαι φίλη που όλον αυτόν τον καιρό στερήθηκα σε μεγάλο βαθμό την ευεργετική παρουσία των αγαπημένων μου φίλων παρά τους έπρηζα με τη διαρκή γκρίνια μου και δεν στάθηκε δυνατό ν ανταμώσω άλλους που είναι μακριά. Είμαι άνθρωπος με ενδιαφέροντα που νιώθω πως βρίσκομαι όλο αυτόν τον καιρό μακριά από όλα όσα κινητοποιούν τη σκέψη και τη φαντασία μου .

Τώρα πια είμαι ένα νευρόσπαστο που στον παραμικρό ήχο του τηλεφώνου πετάγομαι με αγωνία και φόβο  έχοντας  σταθερή και συνεχή έλλειψη ύπνου και μειωμένες σωματικές και ψυχικές αντοχές που αν συνεχίσει όλο αυτό ακόμα σε λίγο θα κάνω μπαμ και θα καταρρεύσω.

Γιορτές; Όχι δα

tumblr_m7ez3tsiP01qe70jlo1_500

Όντας πιο ρεαλιστής από τους γύρω σου, βλέπεις τη μαύρη πραγματικότητα κατά πρόσωπο και δεν μπορείς όσο κι αν θέλεις να την αγνοήσεις.

Διαβάζεις πως άνθρωποι βασανίζονται άγρια από τις δυνάμεις καταστολής, που κάνουν εξάσκηση για τους εσωτερικούς εχθρούς. Άλλοι ναυάγησαν ή συνεχίζουν να θαλασσοπνίγονται με βάρκες-πορθμεία του Χάροντα ή αυτοπυρπολούνται προσπαθώντας να ξεφύγουν από την κόλαση.

Μαθαίνεις καθημερινά για συναδέλφους που διώκονται γιατί έκαναν το αυτονόητο : προσπάθησαν να διαφυλάξουν τα εργασιακά δικαιώματά όλων, να διεκδικήσουν καλύτερα σχολεία , γιατί δε συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις κι αντί για διεκπεραιωτές επιμένουν να ΄ναι παιδαγωγοί. Σκέφτεσαι πως είναι θέμα χρόνου να ‘ρθει η σειρά σου να βρεθείς σε διαθεσιμότητα, αργία ή απόλυση. Άνθρωπος όχι πια αλλά νούμερο σε λίστα, ένα κουτάκι σε υπολογιστικό φύλλο.

Κουτάκια κι οι μαθητές σου που προσπαθείς να διατηρήσεις τη φλόγα στα μάτια τους και τα όνειρά τους ζωντανά .Γι αυτούς ακριβώς πεισμώνεις και δε σταματάς σε τέτοιους καιρούς να ονειρεύεσαι αλλά αντιστέκεσαι όσο κι αν σκοτάδι παλεύει να σε πνίξει. Για το βλέμμα τους.

Κι οι άνθρωποι που αγαπάς; Προσπαθούν να σε κρατήσουν υγιή πνευματικά αφού χάρη σ’ αυτούς αντέχεις όταν μοιράζεσαι τα μαύρα αλλά και τα ευχάριστα της κάθε μέρας.

*Η συμμετοχή μου  στα πλαίσια δι-ιστολογικού αφιερώματος, μετά από πρωτοβουλία του Βιβλιοθηκάριου που δημοσιεύτηκε στο  πρωτοχρονιάτικο φύλλο της Αυγής . Συμμετείχαν με εξαιρετικές ιστορίες οι : Silentcrossing /Χαμένα Επεισόδια / Nefosis / Ruby / Καραντί / Αντιδρασέξ / Βιβλιοθηκάριος / PassionFlowerΕρυθρό Καγκουρώ / Μπανάνα / George Le Nonce και kizilkum που εκ παραδρομής δε δημοσιεύτηκε.

Για το Χριστουγεννιάτικο φύλλο είχαν γράψει επίσης εξαιρετικά οι: Βυτίο / Τσαλαπετεινός / Ιφιμέδεια / Ποδηλάτισσα / Κυνοκέφαλοι / Ο Ήχος του Ανέμου