Tag Archives: ποίηση

Ποιητική ισημερία

«Στα βαθιά του κόσμου μπλε» (απόσπασμα)

Έτσι όπως μπαίνει
μέσα μας ακάλεστη η θάλασσα
με δικά της πουλιά,
καράβια και λευκά πανιά,
στ΄ ακρωτήρια του ύστατου φόβου
πέλαγος απλώνεται η αγάπη
και ξαγρυπνάει ερωτευμένη
στου νερού τα φυλλώματα.

Από τα μάτια αποπλέει
ό,τι ωραίο κερδίσαμε,
ό,τι ωραίο γιατί δεν μας ανήκει.

Αναβοσβήνει ανασαίνοντας
κι ερωτικά ξαναδίνεται
στα βαθιά του κόσμου μπλε.    Βασίλης Ηλιόπουλος

Παγκόσμια ημέρα ποίησης η αφορμή. Ελευσίνιος ο δημιουργός.
Υ.Γ. Εδώ μπορεί κανείς και να το ακούσει μελοποιημένο.

Advertisements

Α! όπως…

άνοιξη, ανάταση της ψυχής. 😉

Άρχισε από χτες το βράδυ, που με την παρέα-5 γυναίκες ζωή να ΄χουμε- παρακολουθήσαμε τη μουσική παράσταση στο μουσικό βαγόνι στο «Τρένο στο Ρουφ». Απίθανα ατμοσφαιρικός ο χώρος , μου θύμισε έντονα την ταινία «Οριάν Εξπρές» και όταν βαδίζαμε στο διάδρομο προς το βαγόνι, περίμενα να ξεφυτρώσει ο Ηρακλής Πουαρό από μια μεριά κι ένα πτώμα απ΄την άλλη. 🙂

vougioukli.jpg

Ένα αρνητικό-ίσως γι άλλους θετικό – πως επιτρεπόταν το κάπνισμα μόνο στο βαγόνι-μπαρ. Μόλις όμως ξεκίνησαν οι ταλαντούχες κοπελιές να τραγουδούν το ξεχάσαμε. Μες στην απόλαυση κι η κουβέντα προς και από τον προορισμό μας με τα σχόλια και πειράγματα . Θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως για να δω τη θεατρική παράσταση!

kontoglou_kpicture.jpg

Σάββατο πρωί και καθιερωμένη βόλτα μετά θεαμάτων με τη φιλενάδα στο πρόγραμμα ξανά! 😀 Η εικόνα που είχαμε για το άγιο Όρος και πως απεικονίστηκε μέσα στην τέχνη είναι αυτή απ΄τις λιθογραφίες των Φ. Κόντογλου και Ρ.Κοψίδη, που κοσμούσαν τα σχολικά μας βιβλία. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τις εικόνες που αντίκρυσα, ειδικά όταν μπήκαμε στην αίθουσα με τους πίνακες του Σπύρου Παπαλουκά.

p3220063a.jpg

«Είναι δυνατόν, τόσο φως και τόσο ζωντανά χρώματα για να απεικονιστούν τοπία απ΄το Όρος? 😯 Απίστευτο», είπα. Ήταν πολύ όμορφα. Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι το κείμενο που έγραψε ο Στρατής Δούκας, επιστήθιος φίλος του, και περιγράφει με αγάπη το πώς «μελετά» όλες τις θέσεις του χώρου με διαφορετικό φως κάθε μέρα και την αφηρημάδα, τη σχεδόν απουσία του Π. όταν ετοιμάζεται να ζωγραφίσει καινούριο πίνακα.

«Μιαν άνοιξη στην τέχνη είναι παραπάνω από μιαν άνοιξη. Η άνοιξη τούτη του φίλου μου Παπαλουκά πό ‘χω τη χάρη να τη βλέπω να στολίζει τους τοίχους της κάμαρας μου, θαρρείς κι έχει κάτι το αειθαλές. Και ολοένα κι ανθίζει. Σε λίγο, ανάμεσα από μιαν αγκαλιά βλαστούς και τριαντάφυλλα, θα δεις να κουβαλιέται εδώ μέσα ένα δέντρο, ένα καλύβι ερημικό, ένα καμπαναριό, μια βαρκούλα, ένας αρσανάς, ένα κομμάτι γης, ένα κομμάτι ουρανού, ένα κομμάτι θάλασσας. [… ]
Ναί, θέλει να συλλάβει το τραγούδι της χαράς, και θα το κατορθώσει. Μας το βεβαιώνει ο τρόπος που προχωρεί στη δουλειά του. Μια βδομάδα τώρα που παραμόνεψε την κάθε γωνιά στην κάθε στιγμή της. Την παραμόνεψε την αυγή, την παραμόνεψε με τον ήλιο, την παραμόνεψε με το φεγγάρι, τα δούλεψε όλα με το μολύβι, με χρώμα, με μελάνι, με κάρβουνο. Έκρουσε κάθε τους χορδή δοκιμάζοντές τες, αυτός ο τρομερός αρμονίστας, όπως σε προανάκρουσμα. Αύριο αρχίζει. Οι προετοιμασίες όλες έχουν τελειώσει.»

7.jpg

Παρακάτω σταθήκαμε περισσότερο στα έργα του Δ.Γιολδάση, Πολ. Ρέγκου και πιο πολύ του Ν. Πεντζίκη, εξοικειωμένες πλέον με τα χρώματα.

14.jpg

Ευτυχώς είχαμε την άνεση να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλαμε χάρη στην ευγένεια ενός φύλακα, που πέρασε την πολυλογία μου για ξενάγηση και εμφανιζόταν συχνά δίπλα μας . 🙂

12.jpg

Στη συνέχεια ο απαραίτητος καφές με άρωμα… ποίησης. Απ’ όσα άκουσα και παρακολούθησα, αυτή η ποιητική πρόταση ήταν που με ξεκούρασε περισσότερο ακουστικά με την εκφραστική της λιτότητα και με άγγιξε. Το πως αντιλαμβάνεται κανείς την ποίηση είναι βέβαια υποκειμενικό. Πριν αρχίσουν προλάβαμε (?) να μοιραστούμε τα καθημερινά μας , που΄χαμε καιρό να ιδωθούμε. Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός.

Άρχισε υπέροχα η άνοιξη! 😉

Για την Άλεφ

«Άκουσε, ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.

Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκκαλο άλλο καλοκαίρι
Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.»

Η γλυκιά μου Άλεφ με προσκάλεσε να αντισταθούμε δια της ποιήσεως. Έγραψα λοιπόν ένα απόσπασμα από το δεύτερο ποίημα («Η Μαρίνα των βράχων«) που μου ΄ρθε στο μυαλό. Το πρώτο ήταν το «Μονόγραμμα» του ιδίου Ποιητή (Οδ. Ελύτη) , αλλά για να το πεις/γράψεις πρέπει -κατ’ εμένα πάντα-να ΄χεις απέναντι το άλλο σου μισό για να το νιώθεις. Το αφήνω λοιπόν γι άλλους καιρούς, μελλοντικούς…

Προσκαλώ λοιπόν τους :