Tag Archives: ποίηση

Ποιητική ισημερία VIΙ

«Η καρδιά μας είναι ένα κύμα που δεν σπάει στην ακρογιαλιά.

Ποιὸς μαντεύει τη θάλασσα, άπ᾿ όπου βγαίνει η καρδιά μας;

Αλλά είναι η καρδιά μας ένα κύμα μυστικό, χωρίς αφρό. Βουβά πιάνει μία στεριά.

Και αθόρυβα σκαλίζει το ανάγλυφο ενός πόθου,

που δεν ξέρει απογοήτευση και αγνοεί την ησυχία.»

Γιώργος Σαραντάρης, Η καρδιά μας

Advertisements

Ποιητική ισημερία VI

free_gaza

Όταν σε πολιορκούν,
η ζωή είναι η στιγμή
ανάμεσα στην ανάμνηση
της πρώτης στιγμής
και τη λήθη
της τελευταίας.

Μαχμούντ Νταρουίς, Κατάσταση πολιορκίας

images
Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
από την τρύπα μιας βελόνας να περάσετε
έναν ελέφαντα ή να ψαρέψετε στο Γαλαξία
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
να σβήσετε τον ήλιο και,…
να φυλακίσετε τους ανέμους,
να πιείτε τη θάλασσα και,…
να κάμετε έναν κροκόδειλο να μιλήσει
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
απο το να σβήσετε τη λάμψη μιας ιδέας
με καταπίεση, ή να μας κάμετε
να ξεστρατίσουμε έστω και μια τρίχα
από το δρόμο που διαλέξαμε.

Ταουφίκ Ζαγιάντ,Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο

Αφορμή της γνωριμίας με την ποίηση  του Μαχμούντ Νταρουίς ήταν  το ημερολόγιο του 2011 της καμπάνιας “Ένα σχολείο για τη Γάζα” που συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών και των 2 βαθμίδων,  αφού ποιήματά του μαζί με ζωγραφιές παιδιών κοσμούν το Ημερολόγιο. 

Το ποίημα του Ταουφίκ Ζαγιάντ το αλίευσα από αυτό το εξαιρετικό ποστ του Παραλληλογράφου. .

Υ.Γ. Το ποστ είναι συμμετοχή στο δι-ιστολογικό αφιέρωμα ενόψει της σημερινής Παγκόσμιας μέρας ποίησης και κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας . Συμμετέχουν ακόμα :

ο βιβλιοθηκάριος

kospanti

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Roubinaki & Nefosis

ερυθρό καγκουρώ

ο ήχος του ανέμου

Το καραντί

Ποιητική Ισημερία V

«Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος. 
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.»
Τάκης Σινόπουλος, Ο καιόμενος

«Λέει, στο χείλος του θανάτου:
Τίποτα δεν μου απέμεινε να χάσω.
Ελεύθερος πλάι στην ελευθερία μου
Και με το αύριο στο χέρι μου…
Σε λίγο θα μπω στη ζωή μου
Να γεννηθώ ελεύθερος, χωρίς γονείς
Να επιλέξω για όνομά μου τα γράμματα του κυανού…»
Μαχμούντ Νταρουίς, Κατάσταση Πολιορκίας

«Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο-
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»
Νίκος Εγγονόπουλος, Η κοιλάδα με τους ροδώνες

Σήμερα παγκόσμια μέρα ποίησης και ενάντια στο ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις .  Είναι οι μόνες παγκόσμιες μέρες που τιμώ.

Ποιητική Ισημερία ΙV

Οι εχθροί της άνοιξης

Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν.

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα-ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει.

Μίλτος Σαχτούρης

Παγκόσμια μέρα ποίησης η σημερινή. Η μόνη παγκόσμια μέρα που τιμώ κάθε χρόνο. Αυτό κι άλλα ποιήματα του ιδίου εδώ .

Υ.Γ.Να δείτε το ποστ-αφιέρωμα  με ποιήματα ή αποσπάσματά τους που πρότειναν  άλλοι μπλόγκερς στο μπλογκ του Τσαλαπετεινού 

1/5

«Μ’ άφησαν άστεγο
τα σύννεφα που φύγαν
και τα βουνά έριξαν
τους μανδύες τους
για να με κρύψουν.
Απ΄την παλιά ανοιχτή πληγή
μέχρι της γης τα όρια κατεβαίνω.
Σημάδι τούτη η χρονιά
που η θάλασσα χωρίστηκε
από τις πολιτείες της στάχτης. «

Μαχμούτ Νταρουίς

Αφορμή για τούτο το ποστ είναι το ημερολόγιο του 2011 της καμπάνιας «Ένα σχολείο για τη Γάζα» που συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών και των 2 βαθμίδων, που μου γνώρισε τον ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς αφού ποιήματά του μαζί με ζωγραφιές παιδιών κοσμούν το Ημερολόγιο. 

Πρωτομαγιά σήμερα με πολλαπλό νόημα και θύμησες και πιο ταιριαστό ποστ δε βρίσκω.Καλό μήνα!

Ποιητική Ισημερία ΙΙΙ

Επίλογος

Κι όχι αυταπάτες προπαντός.

Τὸ πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυό θαμπούς

προβολείς μες στην ομίχλη

Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν

μὲ τη μοναδική λέξη: ζω.

«Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,

«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες

κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»

Έστω.

Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο στόχος, 1970)

15 EPILOGOS.mp3

Υ.Γ.Δε βρήκα περισσότερες πληροφορίες για την ποιητική συλλογή στην οποία ανήκει.Το «γνώρισα» ακούγοντας το δίσκο «Ο Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη » . Υπάρχει άλλο ένα ομότιτλο ποίημα. Το συγκεκριμένο το βρίσκω τόσο ταιριαστό σήμερα.

Ποιητική Ισημερία ΙΙ

Yara yara

Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.

Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.

Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Ναυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει – μην το πεις αλλού – σα γάτα η λαμαρίνα
Και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.

Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
Εγώ, – και σ’ έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.

Σου πήρα από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ’ το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
Έβενος, – γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.

Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.

Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.

Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; – Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.



Η φετινή παγκόσμια μέρα ποίησης είναι αφιερωμένη στον «Κόλια». Με αφορμή τα μελοποιημένα του τραγούδια ήρθα σ΄επαφή με την ποίησή  του. Παραμένει έκτοτε πολυαγαπημένος μου,  όπως και σ’ όσους η θάλασσα τους μαγεύει.