Tag Archives: πέτα τη μαμά απ΄το τρένο

Γαμομέρα

tumblr_mf2kafjsm11qkysqho2_500

Δεν ξέρω αν είμαστε στο τέλος του χειμώνα και  την αρχή της άνοιξης αλλά πάντα η μετάβαση μου πέφτει δύσκολη κι η προσαρμογή δείχνει ν’ απαιτεί πολλή ενέργεια. Νιώθω τελευταία πως είμαι σε πολλών ειδών τέλμα  και πως σπρώχνω  τον καιρό να περνάει γυρεύοντας «νοσηλεία  στα σινεμά και στα βιβλία». Είναι η εποχή που αναλώνω την όποια ενέργειά μου σε εσωτερικούς μονολόγους προσπαθώντας σαν τον ήρωα του Αρκά  να βγω απο το ψυχολογικό μου αδιέξοδο αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από που μπήκα .

Το κερασάκι σ’ όλα αυτά είναι τη μάνα που ζει τα δικά της ζόρια  και τα ξεσπάσματά της. Κάθε φορά που αρρωσταίνει και φοβάμαι για τα χειρότερα ή που παθαίνει κρίση πανικού αυτή και παθαίνω κι εγώ στη σκέψη πως θα έχουμε χειρότερα.

Όπως σήμερα το πρωί που έφτασα στο σχολείο διπλωμένη στα δυο από τον πόνο στο στομάχι (εκεί με χτυπάει το άγχος) και προσπαθούσα να ηρεμήσω πριν μπω στην τάξη . Αναρωτιόμουν πως κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο απροχώρητο ή που θα υπερβώ όση αντοχή κι ανοχή μου ΄χει μείνει,  θ΄αναγκαστώ να μάθω πόσο μέρος από την ανησυχία μου είναι αγάπη και πόσο ενοχή γιατί δεν έχω υπομονή να αφήσω αγόγγυστα να περάσει η φουρτούνα κι ας είναι σε μια κουταλιά νερό , πόσο έννοια μην πάθει κάτι χειρότερο από όσα έχει πάθει και πόσο μην χρειαστεί κι αναγκαστώ εκ των πραγμάτων να λειτουργώ σαν αυτόματο-νευρόσπαστο γι άλλη μια φορά για μήνες .

Μη θέλοντας να γυρίσω  σπίτι το μεσημέρι σκεφτόμουν πως δυστυχώς της μοιάζω περισσότερο από όσο θα ΄θελα : στο πείσμα, στο ό,τι είμαι υπερβολική στις εκφράσεις μου και κάνω σπασμωδικές κινήσεις(πανικός) , πως φοβάμαι ότι κάποτε θα γίνω μεγαλύτερη ντράμα κουίν από δαύτη και τέλος πως ευτυχώς που δεν έκανα παιδιά να διαιωνίσω το φαύλο κύκλο.

Θέλω

1830712458_88830ad399_m.jpg

 

«I was a little girl, alone in my little world, who dreamed of a little home for me.»

Και να κλείνω απέξω όσους θέλουν μια φιγούρα από εύπλαστο πηλό, μια μαριονέτα που να την κατευθύνουν όπου θέλουν, σύμφωνα με τις κοινωνικές συμβάσεις. Κι ας είναι οι «δικοί» μου. Μεγάλωσα πια και δεν μπορώ να σκύβω το κεφάλι …

Υ.γ.Η φωτογραφία από δω.

Isola di Spezzie

Οι Σπέτσες – το νησί των αρωμάτων – χρωστά το σημερινό του όνομα στους Ενετούς, οι οποίοι το ονόμασαν Isola di Spezzie, που σημαίνει μυροβόλο νησί, λόγο των πολλών αρωματικών φυτών του. Κατά την αρχαιότητα το νησί ονομάζονταν Πιτυούσα που σημαίνει πευκόφυτος . Είναι ένα αρχοντικό νησί, με μεγάλη ναυτική παράδοση, πολυσήμαντη ιστορία και ιδιαίτερη κουλτούρα, που προσέφερε πολλά στην Ελληνική επανάσταση.

 

Η Ντάπια

Κατέφτασα Κυριακή μεσημέρι μετά από μια «φοβερή» εξυπηρέτηση με το ΚΤΕΛ στην Κόστα και πήρα την «παντούφλα» γι απέναντι. Τότε συνειδητοποίησα πως αρχίζουν οι διακοπές! Το ψάρι όμως βρωμάει απ΄το κεφάλι.Η καλή αρχή φάνηκε δλδ. Βρήκα την αδερφή άρρωστη με ημικρανία και τη μάνα μου ολοφυρόμενη.

 

Άγιος Μάμας

Ναι, ο γκαντεμομαγνήτης μου θέρισε πάλι. Είχαμε κανονίσει με την αδερφή και τα δυο ανίψια να πάμε και τελευταία στιγμή μας φορτώθηκε κι η μήτηρ, από σφάλμα της αδερφής μου. Εγώ της το ξέκοψα, αλλά εκείνη για διάφορους λόγους δέχτηκε. Άλλο να το ζείτε κι άλλο να σας λέω, τι ωραία που περνούσαμε, στο ξενοδοχείο, στην παραλία και στη βόλτα. 😈

 

Η θέα απ΄την ταράτσα προς την Κόστα

Τις πρώτες δυο μέρες χρησίμευα ως σάκος του μποξ μεταξύ τους, μιας και το μετάνιωσε η αδερφή τη δεύτερη μέρα πικρά. Απ΄την τρίτη μέρα περιέλαβε και μένα το στόμα της μαμάς. Σκέτη απόλαυση, μόνο που εγώ την είχα και στο δωμάτιο αυτή τη χαρά. 👿 Ευτυχώς που δε μας χρέωσαν ταράτσα στο ξενοδοχείο, γιατί εκεί την έβγαζα μεσημέρια και βράδια με το mp3-player.

 

Όταν αλλάζαμε παραλία μας κρέμαγε μούτρα, σα μωρό, γιατί είχε συνηθίσει την προηγούμενη, στη βόλτα δεν άντεχε πάνω από μια ώρα, ξύπναγε απ ΄τι ς 7.30 (γκρρρρρρρρρρ!) και εισέβαλε στα δωμάτια κι άλλα τέτοια ευχάριστα.

Το σπίτι της Μπουμπουλίνας

Κατά τ’ άλλα υπέροχο είναι το νησί, με ωραίες παραλίες, που πας με θαλάσσιο ταξί ή με λεωφορείο. Μέναμε σ΄ένα πολύ περιποιημένο συγκρότημα ενοικιαζόμενων με πισίνα. Επισκεφτήκαμε το σπίτι της Μπουμπουλίνας, που λειτουργεί σαν ιδιωτικό μουσείο. Βολτάραμε στη Ντάπια όπου φάγαμε βάφλα με παγωτό και αμυγδαλωτά (όλα διαίτης! 😛 ) και στο παλιό λιμάνι, όπου είδα καταπληκτική την πανσέληνο , κατακόκκινη σαν αίμα και με μάγεψε!

Γυρίσαμε δε από κει με άμαξα κι εγώ προσπάθησα ν΄αναπτερώσω το ηθικό παρωδώντας σκηνή κλασσικής ελληνικής ταινίας, αλλά στην πρώτη στροφή παραλίγο να σκάσω στο δρόμο σαν καρπούζι, οπότε σταμάτησα εγκαίρως! 😀

Ένα-δυο βράδια πριν την Πανσέληνο

Τη μέρα της επιστροφής θα τη θυμάμαι , ως λύτρωση.

Υ.Γ. Περισσότερες φωτογραφίες και περιγραφές για το πώς πέρασα στη Νήσο, στο επόμενο ποστ! 😉

ΣΑΒΒΑΤΟ

Τι μπορείς να κάνεις όταν ζεις σ΄ ένα σπίτι που: :
-ο ένας ξυπνά κάθε Σάββατο σαν την καλή χαρά νωρίς νωρίς, ενώ ο άλλος συμπληρώνει ακόμα ώρες απ΄ τον ύπνο που του λείπει όλη τη βδομάδα;
-ο πρώτος αρχίζει κι αερίζει το σπίτι με το σημερινό ψοφόκρυο, ενώ ο δεύτερος , που ΄ναι και κρυωμένος, θέλει να κουκουλωθεί κι άλλο;
-όταν αρχίζει και απαριθμεί δυνατά τις δουλειές που πρέπει να γίνουν –ουσιαστικά ο δεύτερος δλδ, αφού ο πρώτος θα εκτελεί χρέη επιστάτη λόγω ατυχήματος– ενώ ο δεύτερος, αφού ξύπνησε θέλοντας και μη στις 9, αποζητά ένα ζεστό καφέ σαν το μωρό το γάλα ;
-ο πρώτος κάθεται πάνω απ΄ το κεφάλι του δεύτερου την ώρα που εκείνος πίνει επιτέλους το ρημαδοκαφέ και συνεχίζει το μονόλογο των εντολών;
-ο πρώτος αντιλαμβάνεται τα μουρμουρητά του δεύτερου σαν κατάφαση , ενώ στην πραγματικότητα ο δεύτερος αναθεματίζει τη μοίρα του κάθε Σάββατο κι ειδικότερα εδώ και 20 μέρες ;
-ο πρώτος πάει στη γειτόνισσα για καφέ κι ο δεύτερος μακαρίζει –τουλάχιστον για 7 γενιές – το σόι της γειτόνισσας;
-ο δεύτερος με το που ξελαμπικάρει κάπως το μυαλό του απ’ τον καφέ, θυμάται πως είναι Σάββατο και τον πιάνει ένας «πυρετός» ικανός να τον ρίξει στο κρεβάτι για το υπόλοιπο πρωινό;


Καλό Σαββατοκύριακο! 🙂