Tag Archives: απάνθισμα

Ποιητική ισημερία VIΙ

«Η καρδιά μας είναι ένα κύμα που δεν σπάει στην ακρογιαλιά.

Ποιὸς μαντεύει τη θάλασσα, άπ᾿ όπου βγαίνει η καρδιά μας;

Αλλά είναι η καρδιά μας ένα κύμα μυστικό, χωρίς αφρό. Βουβά πιάνει μία στεριά.

Και αθόρυβα σκαλίζει το ανάγλυφο ενός πόθου,

που δεν ξέρει απογοήτευση και αγνοεί την ησυχία.»

Γιώργος Σαραντάρης, Η καρδιά μας

Advertisements

Ποιητική ισημερία VI

free_gaza

Όταν σε πολιορκούν,
η ζωή είναι η στιγμή
ανάμεσα στην ανάμνηση
της πρώτης στιγμής
και τη λήθη
της τελευταίας.

Μαχμούντ Νταρουίς, Κατάσταση πολιορκίας

images
Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
από την τρύπα μιας βελόνας να περάσετε
έναν ελέφαντα ή να ψαρέψετε στο Γαλαξία
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
να σβήσετε τον ήλιο και,…
να φυλακίσετε τους ανέμους,
να πιείτε τη θάλασσα και,…
να κάμετε έναν κροκόδειλο να μιλήσει
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
απο το να σβήσετε τη λάμψη μιας ιδέας
με καταπίεση, ή να μας κάμετε
να ξεστρατίσουμε έστω και μια τρίχα
από το δρόμο που διαλέξαμε.

Ταουφίκ Ζαγιάντ,Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο

Αφορμή της γνωριμίας με την ποίηση  του Μαχμούντ Νταρουίς ήταν  το ημερολόγιο του 2011 της καμπάνιας “Ένα σχολείο για τη Γάζα” που συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών και των 2 βαθμίδων,  αφού ποιήματά του μαζί με ζωγραφιές παιδιών κοσμούν το Ημερολόγιο. 

Το ποίημα του Ταουφίκ Ζαγιάντ το αλίευσα από αυτό το εξαιρετικό ποστ του Παραλληλογράφου. .

Υ.Γ. Το ποστ είναι συμμετοχή στο δι-ιστολογικό αφιέρωμα ενόψει της σημερινής Παγκόσμιας μέρας ποίησης και κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας . Συμμετέχουν ακόμα :

ο βιβλιοθηκάριος

kospanti

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Roubinaki & Nefosis

ερυθρό καγκουρώ

ο ήχος του ανέμου

Το καραντί

Ποιητική Ισημερία V

«Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ’ το πλήθος. 
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένoς να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.»
Τάκης Σινόπουλος, Ο καιόμενος

«Λέει, στο χείλος του θανάτου:
Τίποτα δεν μου απέμεινε να χάσω.
Ελεύθερος πλάι στην ελευθερία μου
Και με το αύριο στο χέρι μου…
Σε λίγο θα μπω στη ζωή μου
Να γεννηθώ ελεύθερος, χωρίς γονείς
Να επιλέξω για όνομά μου τα γράμματα του κυανού…»
Μαχμούντ Νταρουίς, Κατάσταση Πολιορκίας

«Αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο-
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»
Νίκος Εγγονόπουλος, Η κοιλάδα με τους ροδώνες

Σήμερα παγκόσμια μέρα ποίησης και ενάντια στο ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις .  Είναι οι μόνες παγκόσμιες μέρες που τιμώ.

Μάθημα συνείδησης

Ποινικοποιείται σήμερα το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, απέναντι στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης, για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου. Τα μέτρα που διαλύουν οικογένειες, σχολεία και νοσοκομεία. Που γεννούν εκατομμύρια ανέργους, νέους ξενιτεμένους και φτωχαίνουν το λαό.
Δεν μπορώ να μην το υπογραμμίσω: Το πρωί της ίδιας μέρας της σύλληψης μου είχε βγει η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, για να καταγγείλει τη ‘’βία στην Ελλάδα’’. Τόση προθυμία και δουλικότητα να ικανοποιηθούν εταίροι – θύτες μας;
Μαζί με τα δικαιώματα και τις ανάγκες, τις δικές μας και των παιδιών μας, για μια αξιοβίωτη ζωή κι ένα ελπιδοφόρο μέλλον, θέλουν να βγάλουν στην παρανομία και το δικαίωμα στην αντίσταση.
Είναι μικρόνοοι! Ειδικά τέτοιες μέρες.
Η εμπειρία της κατοχής νομιμοποίησε βαθειά στην ιστορική μνήμη την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του λαού.
Το πολυτεχνείο του ’73, νομιμοποίησε την ΕΞΕΓΕΡΣΗ ενάντια σε κάθε τυραννία και καταπίεση.
Μην προκαλούν με τα υποκριτικά περί ‘’βίας’’. Βία είναι η ανεργία, οι απολύσεις, οι περικοπές μισθών και τόσα άλλα, που επιβάλλουν σε ένα ανυπεράσπιστο λαό. Πρέπει να χειροκροτήσουμε κιόλας;
Αλλά δεν σας απευθύνω αυτά τα λόγια απλά για να επικαλεστώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου, όπως και όλων εσάς, να συμμετέχω στα κοινά και να αγωνίζομαι για μια καλύτερη παιδεία και ένα καλύτερο αύριο.
Είμαι δάσκαλος και δημόσιος λειτουργός. Σε τούτες τις δύσκολες στιγμές, θεωρώ καθήκον μου να διδάσκω με τη στάση μου, την αξιοπρέπεια και όχι την μοιρολατρία. Ιδιαίτερα οι δικοί μου μαθητές (παιδιά με ειδικές ανάγκες), πάντα είχαν ανάγκη να προσπερνούν την αδιαφορία και τη δυσκολία. Ειδικότερα σήμερα, που η ανθρωποφάγα παιδεία των περικοπών θεωρεί τη φροντίδα γι αυτούς υπερβολική πολυτέλεια.
Το «να κοιτάζω τη δουλίτσα μου και τη βολή μου» κάτω από την δήθεν θαλπωρή της σιγουριάς μιας δημόσιας υπηρεσίας, ποτέ δεν το ασπάστηκα.
Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι λειτουργοί για το κοινό καλό μέσα από το συλλογικό αγώνα. Το έχουμε διαλέξει, από το να είμαστε υπάλληλοι της τρόικας, όπως οι κυβερνώντες, γονατιστοί μπροστά της.
Ιδιαίτερα σήμερα, θεωρώ πως η υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών (υγείας, παιδείας), είναι καθήκον και χρέος προς τα παιδιά μας.
Κονταίνει τους ανθρώπους η καταφυγή στο ατομικό βόλεμα, στο πρωτόκολλο μια δημοκρατίας ανάπηρης, η αδιαφορία για ότι συμβαίνει γύρω μας.
Ιδίως για μας τους εκπαιδευτικούς, έξω από μια τέτοια στάση ζωής, δεν υπάρχει διδασκαλία. Γιατί η γνώση χρειάζεται ελευθερία και η κριτική σκέψη δεν ανασαίνει στο φόβο. Η ιστορία πρέπει να διαβαίνει περήφανη πάνω στα οράματα για ένα καλύτερο αύριο κι όχι να ακυρώνεται με σκυφτά κεφάλια και λυγισμένους κορμούς.
Μόνο έτσι μπορώ να κοιτάζω τους γονείς και τους μαθητές μου στα μάτια. Να ελπίζω πως σαν δάσκαλος θ’ αφήσω ένα χνάρι, για να βρουν το δρόμο τους για έναν καλύτερο κόσμο. Ένα κόσμο όπου θα ξεδιπλώσουν τα δικά τους όνειρα.
Και ένα τελευταίο που θέλω να σας πω: Δυνατά μπροστά όλοι μας! Νικητής θα βγει ο λαός και το δίκιο του. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που με αξιοπρέπεια αγωνίζονται. Τους δυνάστες τους καταπίνει η χλεύη της ιστορίας.
Θεσσαλονίκη, 17/11/2012
Θανάσης Αγαπητός

Το απόσπασμα είναι απ΄το κείμενο «Για το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση του αγώνα» του συνάδελφου και συναγωνιστή Θανάση Αγαπητού, για την απαγωγή-σύλληψή του στις 17/11/12 στη Θεσσαλονίκη από ασφαλίτες στο προαύλιο του σχολείου του μπρος στα μάτια των παιδιών, όπως και άλλων δυο συνδικαλιστών της ΠΟΕ-ΟΤΑ λόγω της συμμετοχής τους στη διαμαρτυρία για τον Γερμανό πρόξενο Φούχτελ.

Η σύλληψη των τριών συνδικαλιστών με ασφαλίτες , η προσαγωγή τους με χειροπέδες απ την πίσω πόρτα των δικαστηρίων, η απαγγελία ερήμην τους γελοίων ανυπόστατων κατηγοριών κι η πρωτοφανής απόπειρα δίκης κεκλεισμένων των θυρών δείχνει πως θέλουν να τρομοκρατήσουν κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο για ζωή κι αξιοπρέπεια, καταλύει τα στοιχειώδη δημοκρατικά  δικαιώματα και κάθε ψευδαίσθηση δημοκρατίας πλέον. Σήμερα η δίκη του πήρε νέα αναβολή για τις 28/11 λόγω μη προσέλευσης μαρτύρων κατηγορίας.

Ενστερνίζομαι όσα αναφέρει κι ειδικά το κομμάτι που μιλά για τη στάση του σα δάσκαλος αυτές τις δύσκολες στιγμές. Νιώθω περήφανη που τον γνώρισα μέσα απ΄τους αγώνες  για καλύτερη Παιδεία. Μακάρι να ΄χαμε όλοι τη δύναμή του.

Ποιητική Ισημερία ΙV

Οι εχθροί της άνοιξης

Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν.

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα-ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει.

Μίλτος Σαχτούρης

Παγκόσμια μέρα ποίησης η σημερινή. Η μόνη παγκόσμια μέρα που τιμώ κάθε χρόνο. Αυτό κι άλλα ποιήματα του ιδίου εδώ .

Υ.Γ.Να δείτε το ποστ-αφιέρωμα  με ποιήματα ή αποσπάσματά τους που πρότειναν  άλλοι μπλόγκερς στο μπλογκ του Τσαλαπετεινού 

Η δική μου η πόλη

“Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή που έχουν οι άλλοι. Η δικιά σου πόλη, η πόλη του καθενός, έχει τις κολόνες φωτισμού στο λάθος σημείο και είναι γεμάτη σκιές εκεί που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. […]


Ίσως η προσωπική πόλη του καθενός να έχει ομοιότητες με τις άλλες. Η αθλιότητα, η ανεργία, η αδιαντροπιά της εξουσίας που ψεύδεται ηλεκτρονικά, η τιμή της βενζίνης, το μαύρο σύννεφο που ταξιδεύει από βορειοδυτικά προς τα νοτιοδυτικά, η κακοκεφιά των γειτόνων του πέμπτου, η στάνταρ γεύση των χάμπουργκερ στα φαστφουντάδικα, η ακαριαία αντίδραση της καθαρίστριας όταν μια λάμπα κινείται απρόβλεπτα και αναγγέλλει το σεισμό. 


Όλα αυτά όμως είναι διακόσμηση. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις , που είναι κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας, που, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα γράμματα, στυλ ουέστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο: αυτοί ή εμείς. 


Μέσα σ΄ αυτή τη μοναξιά, η ιδιωτική σου πόλη πλάθει αλληλεγγύη. Είναι κάποια αδύναμα φράγματα από οδοντογλυφίδες, που μερικές φορές ανθίστανται στην ορμητική πλημμύρα. […] Και μέσα στη δική σου την πόλη δημιουργούνται άλλες μικρότερες πόλεις, χωριά, σχεδόν αγροτικά αγροκτήματα που κάθε τόσο έρχονται σε επαφή με την πόλη των άλλων.”

Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ

Αφιερωμένο σε αυτούς που κάνουν στη δική μου πόλη να δημιουργούνται  μικρότερες πόλεις που έρχονται σε επαφή με τις πόλεις τους. Πιο απλά στους φίλους. 

Υ.Γ, Λυπάμαι, Γ αλλά δικό μου κείμενο δεν έχει προς το παρόν. 

1/5

«Μ’ άφησαν άστεγο
τα σύννεφα που φύγαν
και τα βουνά έριξαν
τους μανδύες τους
για να με κρύψουν.
Απ΄την παλιά ανοιχτή πληγή
μέχρι της γης τα όρια κατεβαίνω.
Σημάδι τούτη η χρονιά
που η θάλασσα χωρίστηκε
από τις πολιτείες της στάχτης. «

Μαχμούτ Νταρουίς

Αφορμή για τούτο το ποστ είναι το ημερολόγιο του 2011 της καμπάνιας «Ένα σχολείο για τη Γάζα» που συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών και των 2 βαθμίδων, που μου γνώρισε τον ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς αφού ποιήματά του μαζί με ζωγραφιές παιδιών κοσμούν το Ημερολόγιο. 

Πρωτομαγιά σήμερα με πολλαπλό νόημα και θύμησες και πιο ταιριαστό ποστ δε βρίσκω.Καλό μήνα!