Category Archives: Uncategorized

Με το άρωμα της φρέζιας

Από όλα τα λουλούδια τ’ αγαπημένα μου είναι όσα έχουν διακριτική παρουσία (καμέλιες, γιασεμιά) αλλά συνήθως το άρωμά τους σε κερδίζει. Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα βολβώδη.

Το ΄χω ξαναγράψει πολύ παλιά.Είναι που αφού έχω μπουχτίσει με τον χειμώνα, τη γκριζίλα μέσα κι έξω κι έχω πια απελπιστεί πως δε θα τελειώσει,  στα μέσα Φλεβάρη αρχίζουν να ξεπροβάλλουν τα φύλλα τους, σχίζουν την επιφάνεια και προχωρούν προς το φως. Το βρίσκω τρομερά συμβολικό. Όσο ο χειμώνας επιμένει, ο Φλεβάρης τελειώνει κι αρχίζει ο Μάρτης βλέπω που ψηλώνουν οι βλαστοί κι αρχίζουν ν’ ανθίζουν δειλά δειλά .

Κι ένα μεσημέρι γυρνώ από τη δουλειά βγαίνω στην πόρτα της κουζίνας και βλέπω τον κήπο ολάνθιστο χαλί από κάλλες, φρέζιες κόκκινες, κίτρινες, μωβ, δίχρωμες, υάκινθους .Ξέρω τότε πως η άνοιξη ήρθε κι ας κάνει ναζάκια ο Μάρτης με συννεφιές .Στο χέρι του πια δεν είναι.Σε λίγο θα ανθίσουν οι αμαρυλλίδες , οι ίριδες, οι τουλίπες και θα κρατήσουν ως να βγουν τα τριαντάφυλλα.

Τέτοια εποχή λοιπόν κάθε χρόνο είναι που  ανα :κάμπτω,θαρρώ,γεννιέμαι  με  το άρωμα της πρώτης φρέζιας και ανυπομονώ για τα παρακάτω.    Άλλωστε οι εποχές είναι κυρίως state of mind.  😉

Advertisements

Καρτ ποστάλ στο Βιβλιοθηκάριο

image

Φίλε Γιώργο,
Είχα 2-3 χρόνια να ταξιδέψω με το Κτελ για το χωριό. Συνήθως κατεβαίνω με τους δικούς μου κι αν χρειαστεί γυρίζω , σταματώντας πριν το πρακτορείο.
Φέτος φτάνοντας στην τελευταία αποβάθρα για να φορτώσω το σάκο μου στο λεωφορείο για Αρκαδία, παρατήρησα κάτι καινούριο, ένα μικρό βιβλιοπωλείο.
Ο σταθμός είναι γεμάτος πρακτορεία εφημερίδων που διαθέτουν και εκδόσεις τσέπης τύπου μπελ. Περιεργάστηκα από μακριά το περιεχόμενό του. Είδα ευπώλητα κυρίως της λεγόμενης ροζ ή γυν.λογοτεχνίας που ήταν αναμενόμενο. Είχε όμως και κλασσικά βιβλία π.χ. του Καζαντζάκη και παιδικά.
Αναρωτήθηκα αν οι ταξιδιώτες αγοράζουν από κει και τι είδους, αν κι ο  χρόνος μου ήταν περιορισμένος.Νωρίτερα στην καφετέρια του σταθμού , που ήταν γεμάτη νωρίς το πρωί εκτός μιας κοπέλας κι εμένα, δεν είδα άλλον/η να διαβάζει χάρτινο βιβλίο ή από ereader/tablet. Αντιθέτως οι περισσότεροι/ες ασχολούνταν με το κινητό τους.
Στην Κύθνο  παρακολουθούσα ποιοι και τι διάβαζαν στις παραλίες από καθαρή βιβλιοφιλική περιέργεια. Θα ‘λεγα πως το περιεχόμενο κυρίως ήταν απογοητευτικό.Τον αμέριστο θαυμασμό μου κέρδισε μια τουρίστρια στα Λουτρά που όλη μέρα μισοβυθισμένη στην φυσική λιμνούλα στην άκρη της παραλίας, εκεί που τρέχει νερό από τις θερμές πηγές, ήταν αφοσιωμένη στο κιντλ της έχοντας όλη μέρα τον ήλιο στην κατακόκκινη πλάτη της. Δίστασα να τη ρωτήσω τι διάβαζε φοβούμενη μήπως το βιβλίο ήταν τύπου Μ.Ο.Δ. (Πες με και σνομπ, θα το δεχτώ).
Υποθέτω πως τέτοιου είδους εξωτικό πουλί θα φαίνομαι κι εγώ στο χωριό, αφού όλη μέρα  έξω στην αυλή διαβάζω, εκτός από τις επισκέψεις σε διπλανά χωριά για να δούμε μέλη του σογιού και τη βόλτα στον Αη Γιώργη(νεκροταφείο).
Στο άρθρο σου που θα δημοσιευτεί με τίτλο «Γλώσσα και πατρίδα» έχω να συμπληρώσω, πέρα από την κουβέντα που έχουμε κάνει , πως όταν ακούω «ποιανού είσαι συ, τσούπα μου» (όσο κι αν νευριάζω με την ταυτοποίηση μέσω πατέρα, παππού κλπ) νιώθω πως είμαι στην ιδιαίτερη πατρίδα των γονιών μου και γεμίζω νοσταλγία για το παρελθόν μας εδώ. Ναι, πατρίδα είναι η καρδιά.Το καταλαβαίνουμε μεγαλώνοντας αυτό.

Υ.γ. 1 Αυτή η καρτ ποστάλ ξεκίνησε με αφορμή τη δικιά σου απάντηση στην Κροτ και την κασέτα, που ετοίμασες αλλά αλλού κατέληξα. Γρουφμ

Υ.γ. 2 Πρωτογράφτηκε  στην πίσω μεριά  ψηφοδελτίου των πρόσφατων δημοτικών , που ‘χε ξεμείνει στην ατζέντα, με μολύβι καθοδόν , όποια σημειολογία έχει για σένα αυτό.

Ποιητική ισημερία VI

free_gaza

Όταν σε πολιορκούν,
η ζωή είναι η στιγμή
ανάμεσα στην ανάμνηση
της πρώτης στιγμής
και τη λήθη
της τελευταίας.

Μαχμούντ Νταρουίς, Κατάσταση πολιορκίας

images
Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
από την τρύπα μιας βελόνας να περάσετε
έναν ελέφαντα ή να ψαρέψετε στο Γαλαξία
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
να σβήσετε τον ήλιο και,…
να φυλακίσετε τους ανέμους,
να πιείτε τη θάλασσα και,…
να κάμετε έναν κροκόδειλο να μιλήσει
χίλιες φορές είναι πιο εύκολο
απο το να σβήσετε τη λάμψη μιας ιδέας
με καταπίεση, ή να μας κάμετε
να ξεστρατίσουμε έστω και μια τρίχα
από το δρόμο που διαλέξαμε.

Ταουφίκ Ζαγιάντ,Χίλιες φορές είναι πιο εύκολο

Αφορμή της γνωριμίας με την ποίηση  του Μαχμούντ Νταρουίς ήταν  το ημερολόγιο του 2011 της καμπάνιας “Ένα σχολείο για τη Γάζα” που συμμετείχαν σωματεία εκπαιδευτικών και των 2 βαθμίδων,  αφού ποιήματά του μαζί με ζωγραφιές παιδιών κοσμούν το Ημερολόγιο. 

Το ποίημα του Ταουφίκ Ζαγιάντ το αλίευσα από αυτό το εξαιρετικό ποστ του Παραλληλογράφου. .

Υ.Γ. Το ποστ είναι συμμετοχή στο δι-ιστολογικό αφιέρωμα ενόψει της σημερινής Παγκόσμιας μέρας ποίησης και κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας . Συμμετέχουν ακόμα :

ο βιβλιοθηκάριος

kospanti

ΚΥΝΟΚΕΦΑΛΟΙ

ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Roubinaki & Nefosis

ερυθρό καγκουρώ

ο ήχος του ανέμου

Το καραντί

Μάθημα συνείδησης

Ποινικοποιείται σήμερα το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, απέναντι στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης, για να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα του μνημονίου. Τα μέτρα που διαλύουν οικογένειες, σχολεία και νοσοκομεία. Που γεννούν εκατομμύρια ανέργους, νέους ξενιτεμένους και φτωχαίνουν το λαό.
Δεν μπορώ να μην το υπογραμμίσω: Το πρωί της ίδιας μέρας της σύλληψης μου είχε βγει η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, για να καταγγείλει τη ‘’βία στην Ελλάδα’’. Τόση προθυμία και δουλικότητα να ικανοποιηθούν εταίροι – θύτες μας;
Μαζί με τα δικαιώματα και τις ανάγκες, τις δικές μας και των παιδιών μας, για μια αξιοβίωτη ζωή κι ένα ελπιδοφόρο μέλλον, θέλουν να βγάλουν στην παρανομία και το δικαίωμα στην αντίσταση.
Είναι μικρόνοοι! Ειδικά τέτοιες μέρες.
Η εμπειρία της κατοχής νομιμοποίησε βαθειά στην ιστορική μνήμη την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του λαού.
Το πολυτεχνείο του ’73, νομιμοποίησε την ΕΞΕΓΕΡΣΗ ενάντια σε κάθε τυραννία και καταπίεση.
Μην προκαλούν με τα υποκριτικά περί ‘’βίας’’. Βία είναι η ανεργία, οι απολύσεις, οι περικοπές μισθών και τόσα άλλα, που επιβάλλουν σε ένα ανυπεράσπιστο λαό. Πρέπει να χειροκροτήσουμε κιόλας;
Αλλά δεν σας απευθύνω αυτά τα λόγια απλά για να επικαλεστώ το αναφαίρετο δικαίωμα μου, όπως και όλων εσάς, να συμμετέχω στα κοινά και να αγωνίζομαι για μια καλύτερη παιδεία και ένα καλύτερο αύριο.
Είμαι δάσκαλος και δημόσιος λειτουργός. Σε τούτες τις δύσκολες στιγμές, θεωρώ καθήκον μου να διδάσκω με τη στάση μου, την αξιοπρέπεια και όχι την μοιρολατρία. Ιδιαίτερα οι δικοί μου μαθητές (παιδιά με ειδικές ανάγκες), πάντα είχαν ανάγκη να προσπερνούν την αδιαφορία και τη δυσκολία. Ειδικότερα σήμερα, που η ανθρωποφάγα παιδεία των περικοπών θεωρεί τη φροντίδα γι αυτούς υπερβολική πολυτέλεια.
Το «να κοιτάζω τη δουλίτσα μου και τη βολή μου» κάτω από την δήθεν θαλπωρή της σιγουριάς μιας δημόσιας υπηρεσίας, ποτέ δεν το ασπάστηκα.
Πώς να το κάνουμε. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι λειτουργοί για το κοινό καλό μέσα από το συλλογικό αγώνα. Το έχουμε διαλέξει, από το να είμαστε υπάλληλοι της τρόικας, όπως οι κυβερνώντες, γονατιστοί μπροστά της.
Ιδιαίτερα σήμερα, θεωρώ πως η υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών (υγείας, παιδείας), είναι καθήκον και χρέος προς τα παιδιά μας.
Κονταίνει τους ανθρώπους η καταφυγή στο ατομικό βόλεμα, στο πρωτόκολλο μια δημοκρατίας ανάπηρης, η αδιαφορία για ότι συμβαίνει γύρω μας.
Ιδίως για μας τους εκπαιδευτικούς, έξω από μια τέτοια στάση ζωής, δεν υπάρχει διδασκαλία. Γιατί η γνώση χρειάζεται ελευθερία και η κριτική σκέψη δεν ανασαίνει στο φόβο. Η ιστορία πρέπει να διαβαίνει περήφανη πάνω στα οράματα για ένα καλύτερο αύριο κι όχι να ακυρώνεται με σκυφτά κεφάλια και λυγισμένους κορμούς.
Μόνο έτσι μπορώ να κοιτάζω τους γονείς και τους μαθητές μου στα μάτια. Να ελπίζω πως σαν δάσκαλος θ’ αφήσω ένα χνάρι, για να βρουν το δρόμο τους για έναν καλύτερο κόσμο. Ένα κόσμο όπου θα ξεδιπλώσουν τα δικά τους όνειρα.
Και ένα τελευταίο που θέλω να σας πω: Δυνατά μπροστά όλοι μας! Νικητής θα βγει ο λαός και το δίκιο του. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που με αξιοπρέπεια αγωνίζονται. Τους δυνάστες τους καταπίνει η χλεύη της ιστορίας.
Θεσσαλονίκη, 17/11/2012
Θανάσης Αγαπητός

Το απόσπασμα είναι απ΄το κείμενο «Για το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση του αγώνα» του συνάδελφου και συναγωνιστή Θανάση Αγαπητού, για την απαγωγή-σύλληψή του στις 17/11/12 στη Θεσσαλονίκη από ασφαλίτες στο προαύλιο του σχολείου του μπρος στα μάτια των παιδιών, όπως και άλλων δυο συνδικαλιστών της ΠΟΕ-ΟΤΑ λόγω της συμμετοχής τους στη διαμαρτυρία για τον Γερμανό πρόξενο Φούχτελ.

Η σύλληψη των τριών συνδικαλιστών με ασφαλίτες , η προσαγωγή τους με χειροπέδες απ την πίσω πόρτα των δικαστηρίων, η απαγγελία ερήμην τους γελοίων ανυπόστατων κατηγοριών κι η πρωτοφανής απόπειρα δίκης κεκλεισμένων των θυρών δείχνει πως θέλουν να τρομοκρατήσουν κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο για ζωή κι αξιοπρέπεια, καταλύει τα στοιχειώδη δημοκρατικά  δικαιώματα και κάθε ψευδαίσθηση δημοκρατίας πλέον. Σήμερα η δίκη του πήρε νέα αναβολή για τις 28/11 λόγω μη προσέλευσης μαρτύρων κατηγορίας.

Ενστερνίζομαι όσα αναφέρει κι ειδικά το κομμάτι που μιλά για τη στάση του σα δάσκαλος αυτές τις δύσκολες στιγμές. Νιώθω περήφανη που τον γνώρισα μέσα απ΄τους αγώνες  για καλύτερη Παιδεία. Μακάρι να ΄χαμε όλοι τη δύναμή του.

:D

Αγορά Μοδιάνο

Πλατεία Δικαστηρίων

Ρωμαϊκή αγορά

Μακάρι να μπορούσα ν’ αποδώσω με τόσο τρυφερά λόγια όπως η Aura και η Σίλια αυτό το υπέροχο 48ωρο που πέρασα με μια καταπληκτική παρέα στην όμορφη Σαλονίκη. Επειδή είναι ανέφικτο θα πω μόνο :»Και στο επόμενο, παιδιά»! 😉

Υ.Γ. Περάστε κι απ΄τη λάσπη να δείτε σχετικά.

Φθινοπωρινή ευτυχία

FallMiklywayJDBeley

…είναι αυτό το συννεφιασμένο απόγευμα  που είμαι κουκουλωμένη κάτω απ΄το ελαφρύ πάπλωμα φορώντας μακρυμάνικα ζεστά ρούχα, κοιτώντας έξω απ΄το παράθυρο τις βρεγμένες φυλλωσιές στον κήπο.

Ούσα συναχωμένη με πονόλαιμο νιώθω ανακούφιση που δεν χρειάζεται να βγω έξω απ΄το σπίτι για μερικές ώρες ακόμα και έχω όλη την άνεση να χουχουλιάσω με το βιβλίο μου δίπλα πίνοντας μια  ζεστή σοκολάτα, ακούγοντας όμορφες μουσικές που βάζουν οι φίλοι, «ξεφυλλίζοντας» φωτογραφίες από διάφορους τόπους απ΄ τη ζεστασιά του κρεβατιού μου, περιδιαβαίνοντας στα «σπίτια» γνωστών και φίλων μέσα απ΄το ανοιχτό «παράθυρο».

Με κάνει περισσότερο χαρούμενη η βραδινή μάζωξη με τις εδώ φίλες μου (για την οποία κάνω οικονομία δυνάμεων)  κι η προσμονή του Σαββατοκύριακου με τον καφέ και την κουβέντα με άλλες φίλες. Το καλύτερο όμως δεν το πιστεύω ακόμα. Είναι  Παρασκευή σχεδόν! 😉

Είμαστε στην αρχή…

police

Πώς μπορούν οι λέξεις να φέρουν πίσω την ζωή του Αλέξη;
Πώς μπορεί η οργή μας να γυρίσει πίσω τη σφαίρα που σκότωσε το νεαρό μαθητή μας;
Πώς μπορούμε όλοι μας να πάψουμε να είμαστε παθητικοί δέκτες βουτηγμένοι στις πολυθρόνες και στην αποχαύνωση των πρωινάδικων;
Με όση δύναμη μας απέμεινε οφείλουμε να αντισταθούμε σε όσους γκρεμίζουν τα όνειρά μας έχοντας δημιουργήσει ένα κράτος που επιβραβεύονται μόνο τα λαμόγια και οι απατεώνες.

Μια κυβέρνηση που έχει σπείρει φτώχεια και απαξίωση με τις εργασιακές σχέσεις νέων δούλων για τους εργαζόμενους, το μόνο που μπορεί να θερίσει είναι θύελλες.

Ήταν θέμα χρόνου. Θυμηθείτε τα καλέσματα για παρέμβαση δυνάμεων καταστολής στην περίοδο των καταλήψεων. Θυμηθείτε αυτούς που τώρα επικαλούνται την τάξη και το νόμο να κυκλοφορούν ως δύναμη καταστολής με σιδηροκόφτες. Το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο. Κι εμείς όλοι συνένοχοι γιατί αφήσαμε μια γενιά να βιώνει σαν εφιάλτη το μέλλον της. Αφήσαμε πολιτικούς, παπάδες, τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανους και καναλάρχες να συνδιοικούν το προτεκτοράτο που ονομάζεται Ελλάδα με όλους εμάς, να παρακολουθούμε αμήχανοι και άβουλοι να καταγράφουμε την όποια πολιτική μας θέση μόνο στις δημοσκοπήσεις. Τουλάχιστον την ύστατη στιγμή ας θυμηθούμε πώς είναι να είσαι νέος, να έχεις όραμα κι ας μη τους πυροβολήσουμε κι εμείς για άλλη μια φορά.

Κι εγώ ως δάσκαλος πώς μπορώ να μιλώ στην τάξη για κοινωνίες ανθρώπινες που αντιμετωπίζουμε κάθε νέο ή γέροντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια; Πώς μπορώ να μιλώ ντροπιασμένος από την ήττα μου από μια κάστα που έχει ως στόχο τον εύκολο πλουτισμό και την εκμετάλλευση και από όλους αυτούς τους θεματοφύλακες της ηθικής; Πολιτικούς και Αρχιερείς που το μόνο που σέβονται είναι η δύναμη του χρήματος. Από όλους αυτούς που όταν έκανα απεργία έξι εβδομάδων κραυγάζοντας για την ανέχεια και τη φτώχεια μας, με αποκαλούσαν βολεμένο, με χτύπαγαν με σιδηρογροθιές και με ράντιζαν με χημικά!

Όσοι ακόμα απορείτε για την κοινωνική έκρηξη των ημερών και αυτών που θα ακολουθήσουν, θυμηθείτε τις γερόντισσες να μαζεύουν λίγα σπόρια καλαμποκιού από το πεζοδρόμιο για φαγητό και θα έχετε τις απαντήσεις σας…

Είμαστε στην αρχή… Η ήττα μας είναι η κόλασή τους!

Από δω.

Με εκφράζει απόλυτα!