Category Archives: La vita e bella

Για το Περσεφονάκι

1376382_10152421379252286_5261450870725365714_n

 

Με τη Μαρία , τη Νίνα , την Αλεξία και άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους, που κάποιοι από αυτούς βρίσκονται εδώ σήμερα, γνωριστήκαμε την πρώτη εποχή των ελληνικών μπλογκς το 2006. Της Νίνας ήταν το δεύτερο που έτυχε να διαβάσω. Η συζήτηση στα σχόλια σε κάθε ανάρτησή της έγινε η αφορμή ν’ ανακαλύψω άλλες γραφές κι ανθρώπους που αγαπώ ή και εκτιμώ.

Στη Νίνα με γοήτευσε η ευρυμάθειά της, η σπιρτόζικη προσωπικότητά της που σε συνδυασμό με το βιτριολικό της χιούμορ την κάνει ακαταμάχητη ιδίως στην προσωπική επαφή, οι κοινές μας αγάπες για τη μουσική, την καλοστημένη ίντριγκα και το συμβολισμό , την καλή αστυνομική λογοτεχνία, το αριστερό μας παρελθόν (διατελέσαμε μέλη της ίδιας κομμουν. νεολαίας) και το πόσο μεγαλόψυχες ΔΕΝ είμαστε, όταν προσπαθούν να πληγώσουν εμάς ή αγαπημένα μας πρόσωπα που τα θεωρούμε οικογένεια (Μότο μας η γνωστή φράση από το νονό αλλά ανεστραμμένη : “you mess with the family, you mess with me”).

Με την Περσεφόνη μας συνδέει πως είμαστε κι οι δυο παιδιά της ίδιας δεκαετίας αν και εγώ γεννήθηκα λίγα χρόνια αργότερα , είχαμε μπαμπάδες που ενδιαφέρονταν για την πολιτική κατάσταση της χώρας και πάλευαν να την αλλάξουν, λάτρευαν την ίδια ομάδα σα θρησκεία αφού με τη δεύτερη δεν είχαν πολλά πολλά , είχαμε σόγια διχασμένα πολιτικά και ποδοσφαιρικά, αποκτήσαμε αδερφό αυτή κι αδελφούλα εγώ μικρότερά μας, που καθόλου δεν τα θέλαμε αρχικά . Την αγάπησα από την πρώτη ιστορία και συνεχίζω χρόνια μετά να την αγαπώ.

Η Περσεφόνη, όπως κάθε παιδί ,έχει τη δική της άποψη για πολλά, που δε διστάζει να την πει φέρνοντας σε δύσκολη θέση συνήθως τους μεγάλους πχ για το πώς γεννιούνται τα παιδιά (τα τρώνε οι μαμάδες τους και μετά τα φτύνουν) , για τους συναδέλφους της μαμάς ( ο κύριος Ρουφιάνος, η κυρία ΑγιοΒασίλη με τον τάρανδο) , το πόσο την αγαπούν οι γονείς της (που ρίχνουν κλήρο ποιος θα την πάρει στη δουλειά του), ποιες είναι οι πιο ωραίες δουλειές που θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει , πόσο τυχερή είναι που, επειδή είναι κοριτσάκι , μπορεί να παίζει και με αγορίστικα παιχνίδια, που ξέρει ποιον θα παντρευτεί και τον θαυμάζει για τις γνώσεις του κ.ά.

Μέσα από τις αφηγήσεις της περνάνε σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή κι ο Εμφύλιος , η Αποστασία, τα Ιουλιανά κι η Χούντα χωρίς διδακτισμούς αλλά μέσα από καθημερινά γεγονότα κι εξιστορήσεις της γιαγιά Φόνης ή του μπαμπά.

Μας μεταφέρει σπαρταριστούς διαλόγους : της Γιαγιάς Φόνης και του Μπαμπά της που ανταλλάσσουν καθόλου ευγενείς χαρακτηρισμούς (ρεμπεσκές, γρια γκιόσα) και Μπαμπά-θείου Περικλή (φασίστας , αλήτης) οι οποίοι δε συμπαθιούνται αλλά ανέχονται ο ένας τον άλλο. Της ίδιας με την Τασία της , την οποία αγαπά και καταφέρνει με ελάχιστες εξαιρέσεις να γίνεται πάντα το δικό της (κακομαθημένο σκατόπαιδο , πριγκίπισσά της) .

Απορεί που οι μεγάλοι νομίζουν πως είναι ηλίθια και κουφή και δεν καταλαβαίνει πότε τσακώνονται και καμώνονται τους χαμογελαστούς μπροστά της . Δεν ξεχνά πως ούτε απέκτησε Πωνέζα γκιόσσα σαν της ξαδέλφης της της Λένας ούτε πρόλαβε να παίξει με τον κόμη Μάρκο ή τα μπαλόνια του θείου Αλέκου.

Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να γίνει σαλτιμπάγκος, να γίνει όμορφη αλλά όχι πολύ γιατί η πολλή ομορφιά σκοτώνει, να κάνει το βίο αβίωτο στους άλλους για να ‘ναι χαρούμενοι (οι άλλοι), να μην ξαναγίνει χούντα που σκοταδιάζει τα δωμάτια των παιδιών και κοιμίζει τα βιβλία.

Όσες φορές κι αν διαβάσω τις ιστορίες της Περσεφόνης γελώ και σε κάποια σημεία συγκινούμαι, όμως κυρίως εκτιμώ το κλείσιμο του ματιού της ενήλικης συγγραφέως μέσα από τις αφηγήσεις της ηρωίδας της.

Ευχαριστώ και δημόσια την αγαπημένη μου Νίνα που με τίμησε προτείνοντάς μου να συμπαρουσιάσω το Περσεφονάκι μας και το Αλινάκι  για την τόσο ωραία εικονογράφηση.

Ελπίζω η Περσεφόνη να μην άφησε να την κλείσουν ποτέ ξανά σε κλουβί ούτε να μπήκε κανένας κρύσταλλος στην καρδιά της ο οποίος να την εμποδίζει ν’ αγαπάει , να μη θέλει ποτέ πράγματα εφικτά και να πετάει πάντα με τα φτερωτά μποτάκια της.

Εμείς θα την αγαπάμε πάντα και θα ‘μαστε όλες τα πιο αγαπημένα πουτανάκια .

Γραμμένο για την παρουσίαση της Περσεφόνης στις 23/10/14.

Advertisements

Xωράει η ανάγνωση σε λίστες; Όχι

tumblr_mvzqq7jKMs1rdetn9o1_400

Πάντα μου ήταν πολύ δύσκολο να απαριθμήσω σε λίστες αγαπημένους συγγραφείς ή και βιβλία, ζωγράφους ή και πίνακες , μουσικούς ή και τραγούδια κ.ο.κ. Δεν είμαι ο τύπος που κάνει συνεχώς λίστες κι όσους με ευκολία το κάνουν τους ζηλεύω μεν αλλά και μου φαίνεται περίεργο. Δεν έχω καν κάποιο ξεχωριστό συγγραφικό είδος ή καλλιτεχνικό ρεύμα πιο αγαπημένο. ‘Οταν με ρωτάν σχετικά, προτιμώ να παραθέσω πολλά βιβλία ή έργα τέχνης από πολλούς αγαπημένους συγγραφείς ή και καλλιτέχνες.

Προ καιρού παρουσιάστηκε μια λίστα με τίτλο “Τα 100 καλύτερα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας“ από τις προτιμήσεις 120 Ελλήνων συγγραφέων. Γράφτηκαν πολλά στο διαδίκτυο τόσο για τη μεγαλοστομία του τίτλου όσο και για ελλείψεις . Μετά από συζήτηση με φίλους μας ήρθε η ιδέα να γράψουμε για τις δικές μας αναγνωστικές προτιμήσεις. Η κοινή ιδέα που ενστερνιστήκαμε όσοι συμμετέχουμε είναι :

Φτιάχνουμε λοιπόν ο καθένας μια… λίστα 20 βιβλίων που απολαύσαμε το διάβασμά τους, χωρίς εξαιρέσεις στα είδη και στο χρόνο. Οι επιλογές μας θα είναι αυθαίρετες, θα είναι άναρχες, θα είναι πολλές και απέξω θα αφήσουμε ένα σωρό άλλα που που απολαύσαμε. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει σημαντικό, ή ακριβέστερα “πιο σημαντικό”, δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί η ανάγνωση σε αυτές τις λίστες εξαιρεί τις επιστήμες, το δοκίμιο, το θέατρο, γιατί ταυτίζεται ο ειδικός του βιβλίου με τον συγγραφέα και εξαιρείται ο αναγνώστης. Ο αναγνώστης εξάλλου είναι ο κατεξοχήν δέκτης του βιβλίου, είναι η δεύτερη όψη του νομίσματος.”

Οι μόνοι περιορισμοί ήταν ο χρόνος δημοσίευσης και ο ανώτατος αριθμός βιβλίων.

 Ελάχιστη επιλογή από τα πιο αγαπημένα μου. Η σειρά δεν είναι αξιολογική αλλά όπως τα διάβασα:

 Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα, Μ. Λουντέμης
Δε θυμάμαι πόσες φορές το ΄χω διαβάσει. Ακόμα με συγκινεί και με κάνει να εξοργίζομαι με τις αδικίες.

Το καπλάνι της βιτρίνας*, Άλκη Ζέη- Όταν ο ήλιος* , Ζωρζ Σαρή
Είναι λατρεμένες συγγραφείς. Τα συγκεκριμένα βιβλία είναι τα πιο αγαπημένα μου δικά τους. Τα βιβλία τους δεν είναι μόνο για παιδιά.-

 Ακυβέρνητες πολιτείες*, Στ. Τσίρκας
Και τα 3 γιατί το ένα συμπληρώνει το άλλο.

 Μαραμπού*-Πούσι*-Τραβέρσο*, Ν. Καββαδίας
Αγαπημένος Κόλια.

 Το έβδομο ρούχο*, Ευγ. Φακίνου
Ανεξίτηλη η ανάμνηση του.

Το διπλό βιβλίο*, Δ.Χατζής
Η πίκρα, η χαμένη ζωή αλλά κι η αμυδρή ελπίδα.

 Επιτάφιος, Γ. Ρίτσος
Το Ρίτσο τον γνώρισα όταν ο πατέρας μας έφερε τα άπαντά του (Ως και την τέταρτη διάσταση). Κατέφυγα πολλές φορές σ’ αυτά, ξεχώρισα πιο πολύ αυτό.

 100 χρόνια μοναξιάς*, Γκ. Γκ. Μάρκες
Μαγικό ,πολυδιαβασμένο. Μετά τις 20 φορές η Λ. σταμάτησε να μετράει πόσες φορές το δανείστηκα από τη δημοτική βιβλιοθήκη (από τα 15 ως τα 19).

 Ματωμένα χώματα , Δ. Σωτηρίου
Το αγόρασα δώρο για φίλο στη σχολή αγνοώντας πως οι παππούδες του ήταν πρόσφυγες από απέναντι απ΄ το Αϊβαλί. Το διάβασα πρώτα, εννοείται. Σπάσιμο των στερεοτύπων που μας έμαθαν στο σχολείο.

Αυτό το αστέρι είναι για όλους*, Τ. Λειβαδίτης
Η αφορμή της γνωριμίας ήταν το “Σαββατόβραδο”.

Τα σταφύλια της οργής*, Τζ. Στάινμπεκ
Το φάντασμα του Τομ Τζόουντ.

 Η Τρικυμία, Σέξπιρ
The hell is empty and all the devils are here” .

 Μυθιστόρημα, Γ. Σεφέρης

 Περί τυφλότητας, Ζ. Σαραμάγκου

Το κιβώτιο, Άρης Αλεξάνδρου – Λοιμός, Α.Φραγκιάς

Υ.Γ Μια αδυναμία στους Λατίνους την έχω. Είχα σκεφτεί να ξεχωρίσω ελληνικά και ξένα αρχικά αλλά δε μου βγήκε. Σαφώς κι έχω αφήσει πάμπολλα αγαπημένα κι από διάφορα είδη, παλιότερες αλλά και πιο πρόσφατες αδυναμίες.

Με αστερίσκο(*)  είναι όσα έχω διαβάσει  από τη δημοτική δανειστική βιβλιοθήκη.

ΥΓ1. Συμμετοχή σε δι-ιστολογικό αφιέρωμα με τίτλο “Η ανάγνωση δεν χωράει σε λίστες”. Συμμετέχουν ακόμα:

Lemon: να μου γράφεις, έστω και βαδίζοντας

Kizilkum:  λίτσα

Rubies & Clouds – ΑΝΩΝΥΜΟΣ: …βγάζουν καπνόν ακόμη,…

Rubies & Clouds – Nefosis: 7 τραγούδια (εχμ, 20 βιβλία) θα σας πω

Rubies & Clouds – RoubinakiM: Η ανάγνωση δεν χωρά σε λίστες (πόσο σίγουροι είστε;)

Ποδηλάτισσα : Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΔΕ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΛΙΣΤΕΣ

Σημειωματάριο : Η ανάγνωση δεν χωράει σε λίστες…

Ο ήχος του Ανέμου : Στα 21 καίγεσαι!

Kospanti : Ο αναγνώστης kospanti

Βιβλιοθηκάριος : Η ανάγνωση δεν χωράει σε λίστες

Τσαλαπετεινός : Ρευστή Λίστα

Κυνοκέφαλοι-η συμμετοχή του Γ.Μπουλαλάκη : Η Λίστα του Γιώργου

Κυνοκέφαλοι : ΑλαΛΙΣΤΑτα

Σάββατο

tumblr_muh8i5oWpj1qzhokmo1_500

Τούτη η βδομάδα ήταν πολύ δύσκολη στο σχολείο για λόγους γελοίους που έχουν σχέση με ανθρώπους που δεν μπορούν να διαχειριστούν τη ζωή τους ως μη διαρκή συνάρτηση των παιδιών τους και που  με την ψυχραιμία και τους καλούς τρόπους είναι είναι τσακωμένοι.

Χτες λοιπόν στο σχόλασμα γυρίζω σπίτι με τη γνωστή ανακούφιση πως τη βγάλαμε κι αυτή τη βδομάδα , έτσι τουλάχιστον έδειχνε.  Τι καλύτερο ν΄αρχίσει το Σαββατοκύριακο κάνοντας σχέδια για τούτο αλλά και τα επόμενα Σαββατοκύριακα για να ΄χουμε κάτι να μας κρατήσει από βδομάδα;  Με αφορμή ποστ φίλου για ταξίδια ονειρεύομαι , προτείνω σε φίλους ταξίδια, άσχετο αν είναι εφικτά από χρηματικής άποψης και το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Το μεσημέρι της Παρασκευής είναι αφιερωμένο στο να χαζεύω τις φωτογραφίες που οι επαφές μου ανεβάζουν στο φλικρ. Ήδη άρχισαν να νιώθω μια αλαφράδα. 🙂 Με αφορμή ένα βίντεο των ’80΄ς διαδικτυακής φίλης  θυμήθηκα την εφηβεία μου και αναπόλησα τα έιτις. Ήταν δύσκολη αλλά ωραία εποχή. Σήμερα το πρωί έτερος διαδικτυακός φίλος ανεβάζει μια επιλογή τραγουδιών της Άλκηστης που έχουν αυτήν την ατμόσφαιρα. Τι καλύτερο να φτιάξεις κέφι , κι ας είναι κάποια που θυμίζουν παλιές πληγές. Δικές μου κι αυτές και τις αγαπάω τελικά, τις κουβαλώ τόσο καιρό.  

Η μέρα έξω γαλανή με λίγα σύννεφα , που την ομορφαίνουν περισσότερο, με περιμένει.  Βιβλιοεκπομπή που κάνουν φίλοι, εξορμήσεις ψάχνοντας το «γκράαλ» των βιβλίων (λέμε τώρα) ,καφέ με φίλους  σήμερα,  ποτάκια αύριο με άλλους,  σχέδια για εκδρομές  και ό,τι άλλο που μας ομορφαίνει τη ζωή ως να ΄ρθει η Δευτέρα. Σάββατο να ΄ναι μάστορα, κι ας είν’ σαράντα ώρες 🙂

Εγώ στο Booktalks

Έχω την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμαι μαζί με την εξαιρετική συνιστολόγο Road Artist στο σημερινό Booktalks , την  υπέροχη βιβλιοφιλική εκπομπή του  πασίγνωστου  Librofilo .Θα μιλήσουμε για βιβλία (εννοείται!) , τα μπλογκς μας και άλλα social media.  🙂

Θα κληρώσει επίσης η εκπομπή ένα εμβληματικό μυθιστόρημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, τον «Εξώστη» του Νίκου Καχτίτση, στην υπέροχη επανέκδοση της Κίχλης (ευγενική προσφορά προς την εκπομπή). Θα δοθούν 2 αντίτυπα, συμμετέχετε στην κλήρωση κάνοντας like στην καρφιτσωμένη δημοσίευση στο γκρουπ της εκπομπής στο facebook είτε με mail .

Μην τη χάσετε. Σήμερα  2-4 μμ στον amagi radio

Update: Για όποιον-α θέλει , μπορεί ν’ ακούσει την εκπομπή εδώ :

Booktalks@Amagiradio -Εκπομπή 20-4-13

Αφιερώσεις

Πριν λίγο καιρό ο βιβλιοθηκάριος , που όλο και κάτι σκαρφίζεται και μας κινητοποιεί όλους, έφτιαξε ένα ξεχωριστό μπλογκ που καταγράφει τις αφιερώσεις που έχουν κάνει συγγραφείς   στα βιβλία τους . Οι αφιερώσεις και προμετωπίδες των βιβλίων (στίχοι κλπ) μου προξενούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον πριν ξεκινήσω την ανάγνωση .

Με την αφορμή της 100ής ανάρτησης λοιπόν μας προσκάλεσε να συμμετέχουμε οι γνωστοί φίλοι του βλόγερς με δικά μας ποστς. Αρχικά σκέφτηκα να ξεφυλλίσω τα βιβλία και να συγκεντρώσω όποιες μου τράβηξαν περισσότερο το ενδιαφέρον , όμως  έπειτα άλλαξα γνώμη. Βρήκα κάποιες απ τις αφιερώσεις φίλων ή και πολύ κοντινών μου προσώπων και αποφάσισα να βάλω αυτές. (Αυτοαναφορικά όντα οι βλόγερς , μην κρυβόμαστε.)

Οι αδερφές μου ξέρουν την αγάπη μου και μου δωρίζουν βιβλία. Με τη μεγάλη αδερφή, τη Μαρία, έχουμε τα ίδια αναγνώσματα μια κι έχουμε μόνο ένα χρόνο διαφορά και είναι αυτή που στα 15 με έβαλε στον Παράδεισο δλδ με έγραψε στη δανειστική βιβλιοθήκη του δήμου μας. 🙂 Ως τότε καταβρόχθιζα όσα αγοράζαμε και όσα είχε μια συμμαθήτρια, που τη ζήλευα τρομερά (ο θείος της ήταν βιβλιοπώλης και της χάριζε βιβλία του Ιουλίου Βερν) .

Στα ανίψια ήταν συνηθισμένο δώρο τα βιβλία μια φορά το χρόνο εκτός από παιχνίδια. Θυμάμαι πως για να τραβήξω το ενδιαφέρον του Δημήτρη στα 5  άρχισα να του διαβάζω και να του δείχνω τη συλλογή μου με Αστερίξ και Λούκι Λουκ, την οποία χάρισα και συμπλήρωσε. Κρατώ απ΄την εποχή μια πιστή ζωγραφιά του του Αστερίξ που έκανε στα 7 με αφιέρωση (σκαναρισμένη σε κάποιο αρχείο) . Η Ελένη δεν ήθελε ιδιαίτερη πρόσκληση, είναι βιβλιοφάγος από φυσικού της 🙂

Πριν τρία καλοκαίρια μου είχε γίνει εμμονή να αποκτήσω την Τριλογία του Στρατή Τσίρκα στην παλιά της έκδοση. Την είχα διαβάσει όταν ήμουν στο Λύκειο και είναι απ΄τα βιβλία που θέλω να τα έχω στη βιβλιοθήκη μου. Σύντροφος στην περιπέτεια αυτή η φίλη μου η Λέμον , με την οποία μοιραζόμαστε τ’ αναγνωστικά μας γούστα έχοντας την ίδια ηλικία και παραπλήσιες εμπειρίες. Ένα ανεξάντλητο θέμα στις συζητήσεις μας  είναι τα βιβλία: όσα διαβάσαμε και μας άρεσαν ή όχι, όσα θέλουμε να διαβάσουμε, όσα συστήνουμε φανατικά η μια στην άλλη κλπ  . Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο, πως όπου ψάχναμε είχαν είτε μόνο τον πρώτο τόμο ή καθόλου μέχρι που τα βρήκαμε σ’ ένα παλαιοβιβλιοπωλείο.Την παρήγγειλε ανακοινώνοντάς μου πως θα  είναι δώρο για τα γενέθλιά μου, που πλησίαζαν.

Πριν πέντε χρόνια γνώρισα από τα ιστολόγια  φίλων και  διάβασα τα βιβλία του που μου άρεσαν πολύ το Δημήτρη Μαμαλούκα , που αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το καινούριο του βιβλίο. Είχα τη χαρά μια καταπληκτική βραδιά στο Κορωπί να τον γνωρίσω προσωπικά μαζί με άλλους εκλεκτούς φίλους.

Δε θα μπορούσε να λείπει απ΄το ποστ αυτό αφιέρωση του ιθύνοντα νου του αφιερώματος. Μετά την περσινή έκθεση με έργα του  Ν. Χουλιαρά , ανακαλύψαμε πως τον εκτιμάμε κι οι δυο πολύ. Όταν τον συνάντησα λοιπόν με την οικογένειά του προπαραμονή Πρωτοχρονιάς μου δώρισε το παρακάτω βιβλίο .

Φέτος τον Απρίλη μιλούσα στο τουίτερ με το Σ., που ζει στην Αγγλία και μου έλεγε πόσο διασκέδαζε που ξαναδιάβαζε το «Οδηγός: Πώς να γυρίστε το Γαλαξία με ωτοστόπ» και σκεφτόταν να  δωρίσει καινούριο αντίτυπο της τριλογίας (που έχει πέντε τόμους) σε όποιον ενδιαφερόταν . Είχα ακούσει γι αυτό αλλά δεν το ΄χα διαβάσει. Μια βδομάδα έκανε να ΄ρθει απ΄το εξωτερικό. Όταν το ΄δα, τούβλο 800 σελίδων σκέφτηκα να το αφήσω για το καλοκαίρι. Ό,τι είχα αρχίσει να διαβάζω στη γλώσσα αυτή δειλά τον τελευταίο χρόνο γιατί δεν ήξερα αν μπορούσα να τα καταφέρω,  χάρη σε μια άλλη φίλη, την Β. Ξεκίνησα από περιέργεια να διαβάζω τον πρόλογο Αυτό ήταν! Το βιβλίο με ρούφηξε στις σελίδες του, δεν μπορούσα να το αφήσω ούτε το βράδυ. Μου πήρε μια βδομάδα να το τελειώσω. μιλούσα συνεχώς γι αυτό με τρελό ενθουσιασμό παντού.  Χαίρομαι γιατί πέρα από το χιούμορ και τη σάτιρα στις αγγλικές συνήθειες έχει πολλά κομμάτια για ξαναδιάβασμα.

Η ταινία  είναι μεγάλη απογοήτευση γιατί χάνει τρομερά μπροστά στο βιβλίο και από ένα σημείο και μετά δεν έχει καμιά σχέση. Μην ξεχνάτε : «Don’t panic and always know where your towel is!» 😉 Επίσης : 42. (Το κόβω εδώ, γιατί μπορώ να μιλώ για αυτό με τις ώρες.)

Η πιο πρόσφατη αφιέρωση είναι πάλι της Λέμον . Φέτος διάβασε την Τριλογία της Μασσαλίας του Ιζζό και μου τη σύστησε φανατικά δωρίζοντάς μου την. Της  χρωστάω πολλούς συγγραφείς που δεν ήξερα ή που «επιφυλασσόμουν» να διαβάσω. Το ευχαριστώ είναι λίγο.

Η παλιότερη αφιέρωση και η αφορμή για την επιλογή των αφιερώσεων  είναι αυτή :

Πολλά βιβλία μας έφερνε ο μπαμπάς μου από πλασιέ που περνούσαν στο καφενείο που σύχναζε.  Μια φορά μαζεμένα τα άπαντα Ρίτσου (ως και την Τέταρτη Διάσταση τότε)  και Βάρναλη, άλλη φορά βιβλία που ΄χαν πάρει Νόμπελ  (έτσι γνώρισα τον Χέμινγουεϊ, την Περλ Μπακ, τον Ντοστογιέφσκι κ.ά.) κι ας ήμαστε μικρές ακόμα. Όταν πήγαμε Γυμνάσιο οι δυο μεγάλες μας έφερε αυτό. Η φωτο δείχνει πόσο ταλαιπωρημένο είναι καθώς το διαβάσαμε όλες ξανά και ξανά.

(Μετά το «Με αγάπη» υπήρχε  η υπογραφή του, πολύ ευανάγνωστη , γι αυτό έκοψα τη φωτο γι ευνόητους ΄λόγους)

Κι αυτό το βιβλίο είναι το πιο πολύτιμο απόκτημά μας πλέον οικογενειακώς.

Στο αφιέρωμα συμμετέχουν οι εκλεκτοί αδερφοί κι αδερφές εν βλοξί (sic) :

 SilentCrossing

Τσαλαπετεινός

Theorema

Κυνοκέφαλοι

Φαούδι

Σημειωματάριο

Δύτης των Νιπτήρων

Κόκκινο Καγκουρό

Καγκουρό

Infoscience addict

Greek libraries in a new world

Dina Vitzileou

Niemandsrose

Roadartist

Anna Silia

Χαμένα Επεισόδια

Κουπέπια

Rubies and Clouds

Εξεγερμένο το 2009

Βιβλιοθηκάριος

Στιγμιότυπα

Κύματα και τζιτζίκια. Τριζόνια.
Βασιλικό και γιασεμί, πλατάνι και λυγαριά, κρίνο του γιαλού, πεύκο και σκίνα.

Βιβλία χάρτινα και ψηφιοποιημένα, παλιότερα και καινούρια. Μουσικές που θυμήθηκα στο καράβι και την ώρα που κολυμπούσα.
Αρμύρα και ρακή, χανιώτικοι λουκουμάδες, θαλασσινά και ούζο δίπλα στο κύμα.

Θαλασσί και πράσινο, καφέ της γης και κίτρινο της άμμου, κεραμιδί και μενεξελί.
Η πανσέληνος με γυμνό μάτι και από τηλεσκόπιο, το ηλιοβασίλεμα  από τους αμμόλοφους.

Η φεγγαράδα, τα φωτισμένα παράλια της Αττικής κι η μυρωδιά του καφέ το ξημέρωμα της επιστροφής από Κρήτη.
Η άμμος και το πάτωμα στις ξυπόλητες πατούσες .

Η φατσούλα του Νικόλα όταν μου επέτρεψε να τον χαϊδέψω, τα γέλια των ανιψιών και τα παιχνίδια στην παραλία.
Η θάλασσα και το χάσιμο μέσα της. Οι φίλοι και οι μνήμες.

Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές του φετινού καλοκαιριού. Ως τώρα

Λονδίνο V

Κοντά στο σταθμό Κινγκς Κρος-Σεντ Πάνκρας

Κεντρικός δρόμος στο Ίσλινγκτον

Έξω από μαγαζάκι στο Κάμντεν Πάσετζ

Κοντά στη Ράσελ Σκουέαρ, Μπλούμσμπερι

Σάφτσμπερι άβενιου (νομίζω)

Κλασάτη παμπ στη θεατρική γειτονιά (εσωτερικό)

Βιβλιοπωλεία στην Τσάρινγκ Κρος

Την τελευταία μέρα θέλοντας να βρούμε ένα μαγαζάκι στο Κάμντεν Πάσετζ πήραμε το μετρό ως το σταθμό του Κινγκς Κρος για να δούμε με την ησυχία μας το Ίσλινγκτον,μια γειτονιά μακριά απ΄το τουριστικό κέντρο.  . Ήμουν περίεργη, γιατί εδώ έζησαν 2 αγαπημένοι συγγραφείς : o Ντάγκλας Άνταμς που έχει αναφορές γι αυτό στο Πώς να γυρίσετε το Γαλαξία με ωτοστόπ και ο Ίαν Ράνκιν για 2 χρόνια. Τις μέρες αυτές  διάβαζα κατά τύχη το Τουθ & Νέιλ , που είναι το μόνο βιβλίο του δεύτερου με τον Ρέμπους να δρα στο Λονδίνο.

Όταν είδαμε το Κάμντεν Πάσετζ με τα συμπαθητικά μαγαζάκια του πήραμε το μετρό και κατεβήκαμε στη Ράσελ Σκουέαρ για να εξερευνήσουμε το Μπλούμσμπερι, γειτονιά φημισμένη απ΄την ομάδα των συγγραφέων που έζησαν εκεί στα ’30.

Θελήσαμε να επισκεφτούμε το Μουσείο Ντίκενς ακολουθώντας τις πινακίδες αλλά δυστυχώς ήταν κλειστό γι ανακαίνιση χωρίς να υπάρχει έξω απ το κτίριο κάποια ταμπέλα. Έχοντας καλύψει δε τη  πρόσοψη δεν υπήρχε καμιά ένδειξη γι αυτό.

Αυτό που με μπέρδευε ήταν που ήμαστε σε τέτοιο σημείο ώστε σε μικρή απόσταση βλέπαμε ν αλλάζει η γειτονιά στις πινακίδες (Κάμντεν, Πάνκρας, Χόλμπορν) μέχρι να κατηφορίσουμε κοντά στο Κόβεντ Γκάρντεν.

Κοντά στην Ντρούρυ Λέιν την ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος είδαμε γεμάτες τις παμπ με κυρίους με ίδιο ντύσιμο και καρφίτσα. Υποθέσαμε πως ήταν από κάποιο συνέδριο μέχρι που είδαμε απέναντι πορτιέρηδες με περίεργη στολή και ποδιά μπροστά. Κοιτώντας στο χάρτη είδαμε πως ήταν απ΄τη λέσχη των ελευθεροτεκτόνων!

Μετά το φαγητό έχοντας ώρα μπροστά μας εξερευνήσαμε τα υπόγεια 3 βιβλιοπωλείων στη Τσάρινγκ Κρος γεμάτα με βιβλία από δεύτερο χέρι σε καλή κατάσταση και πολύ καλές τιμές. Δεν ήξερα τι να πρωτοπάρω.

Κατά τις 4,30 πήραμε το μετρό για το ξενοδοχείο κι από κει για το Χίθροου, όπου στην αίθουσα αναμονής στην έξοδο ήρθαμε σ επαφή ξανά με την ελληνική καφρίλα κι αναρωτήθηκα «γιατί γαμώτο πρέπει να γυρίσουμε;» .

Απ΄αυτό το ταξίδι στο Λονδίνο μου έμεινε η χαρά του να μπω σε σπουδαίες Πινακοθήκες. Πέρα απ΄τον ενθουσιασμό μου για την Εθνική Πινακοθήκη μου άρεσαν πολύ στην Τέιτ Μπρίτεν οι φιλοξενούμενες εκθέσεις : η έκθεση για τον Πικάσο και πώς επηρέασε τους Βρετανούς καλλιτέχνες,  των καλλιτεχνών που κάποια στιγμή επηρέασαν ή αναζήτησαν καταφύγιο στη χώρα και  τα έργα του Γουίλιαμ Ρόμπερτς.. Έριξα βέβαια και μια ματιά στη συλλογή Τέρνερ αλλά μετά από 3-4 πίνακες θόλωσαν τα μάτια μου.

Στην Τέιτ Μόντερν δεν προλάβαμε να μπούμε λόγω ώρας, αλλά είχε έκθεση του Ντάμιεν Χιρστ οπότε δεν στενοχωρήθηκα ιδιαίτερα. Έτσι κι αλλιώς απ΄τη μόνιμη ήθελα να δω μόνο ένα πίνακα του Ρόθκο και έναν του Πόλοκ.  Δυστυχώς για μια μέρα δεν προλάβαμε αυτήν με έργα του Μουνχ.

Απόλαυσα τις βόλτες στις γειτονιές μακριά απ΄το κέντρο όσο τίποτε και τις μπίρες (έιλ). Πέρα απ την τρομοϋστερία και την ακρίβεια αναβαθμίστηκε στη σκέψη μου ως ταξιδιωτικός προορισμός .