Category Archives: Bloggers

Για το Περσεφονάκι

1376382_10152421379252286_5261450870725365714_n

 

Με τη Μαρία , τη Νίνα , την Αλεξία και άλλους εξαιρετικούς ανθρώπους, που κάποιοι από αυτούς βρίσκονται εδώ σήμερα, γνωριστήκαμε την πρώτη εποχή των ελληνικών μπλογκς το 2006. Της Νίνας ήταν το δεύτερο που έτυχε να διαβάσω. Η συζήτηση στα σχόλια σε κάθε ανάρτησή της έγινε η αφορμή ν’ ανακαλύψω άλλες γραφές κι ανθρώπους που αγαπώ ή και εκτιμώ.

Στη Νίνα με γοήτευσε η ευρυμάθειά της, η σπιρτόζικη προσωπικότητά της που σε συνδυασμό με το βιτριολικό της χιούμορ την κάνει ακαταμάχητη ιδίως στην προσωπική επαφή, οι κοινές μας αγάπες για τη μουσική, την καλοστημένη ίντριγκα και το συμβολισμό , την καλή αστυνομική λογοτεχνία, το αριστερό μας παρελθόν (διατελέσαμε μέλη της ίδιας κομμουν. νεολαίας) και το πόσο μεγαλόψυχες ΔΕΝ είμαστε, όταν προσπαθούν να πληγώσουν εμάς ή αγαπημένα μας πρόσωπα που τα θεωρούμε οικογένεια (Μότο μας η γνωστή φράση από το νονό αλλά ανεστραμμένη : “you mess with the family, you mess with me”).

Με την Περσεφόνη μας συνδέει πως είμαστε κι οι δυο παιδιά της ίδιας δεκαετίας αν και εγώ γεννήθηκα λίγα χρόνια αργότερα , είχαμε μπαμπάδες που ενδιαφέρονταν για την πολιτική κατάσταση της χώρας και πάλευαν να την αλλάξουν, λάτρευαν την ίδια ομάδα σα θρησκεία αφού με τη δεύτερη δεν είχαν πολλά πολλά , είχαμε σόγια διχασμένα πολιτικά και ποδοσφαιρικά, αποκτήσαμε αδερφό αυτή κι αδελφούλα εγώ μικρότερά μας, που καθόλου δεν τα θέλαμε αρχικά . Την αγάπησα από την πρώτη ιστορία και συνεχίζω χρόνια μετά να την αγαπώ.

Η Περσεφόνη, όπως κάθε παιδί ,έχει τη δική της άποψη για πολλά, που δε διστάζει να την πει φέρνοντας σε δύσκολη θέση συνήθως τους μεγάλους πχ για το πώς γεννιούνται τα παιδιά (τα τρώνε οι μαμάδες τους και μετά τα φτύνουν) , για τους συναδέλφους της μαμάς ( ο κύριος Ρουφιάνος, η κυρία ΑγιοΒασίλη με τον τάρανδο) , το πόσο την αγαπούν οι γονείς της (που ρίχνουν κλήρο ποιος θα την πάρει στη δουλειά του), ποιες είναι οι πιο ωραίες δουλειές που θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει , πόσο τυχερή είναι που, επειδή είναι κοριτσάκι , μπορεί να παίζει και με αγορίστικα παιχνίδια, που ξέρει ποιον θα παντρευτεί και τον θαυμάζει για τις γνώσεις του κ.ά.

Μέσα από τις αφηγήσεις της περνάνε σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης Ιστορίας μας όπως η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή κι ο Εμφύλιος , η Αποστασία, τα Ιουλιανά κι η Χούντα χωρίς διδακτισμούς αλλά μέσα από καθημερινά γεγονότα κι εξιστορήσεις της γιαγιά Φόνης ή του μπαμπά.

Μας μεταφέρει σπαρταριστούς διαλόγους : της Γιαγιάς Φόνης και του Μπαμπά της που ανταλλάσσουν καθόλου ευγενείς χαρακτηρισμούς (ρεμπεσκές, γρια γκιόσα) και Μπαμπά-θείου Περικλή (φασίστας , αλήτης) οι οποίοι δε συμπαθιούνται αλλά ανέχονται ο ένας τον άλλο. Της ίδιας με την Τασία της , την οποία αγαπά και καταφέρνει με ελάχιστες εξαιρέσεις να γίνεται πάντα το δικό της (κακομαθημένο σκατόπαιδο , πριγκίπισσά της) .

Απορεί που οι μεγάλοι νομίζουν πως είναι ηλίθια και κουφή και δεν καταλαβαίνει πότε τσακώνονται και καμώνονται τους χαμογελαστούς μπροστά της . Δεν ξεχνά πως ούτε απέκτησε Πωνέζα γκιόσσα σαν της ξαδέλφης της της Λένας ούτε πρόλαβε να παίξει με τον κόμη Μάρκο ή τα μπαλόνια του θείου Αλέκου.

Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να γίνει σαλτιμπάγκος, να γίνει όμορφη αλλά όχι πολύ γιατί η πολλή ομορφιά σκοτώνει, να κάνει το βίο αβίωτο στους άλλους για να ‘ναι χαρούμενοι (οι άλλοι), να μην ξαναγίνει χούντα που σκοταδιάζει τα δωμάτια των παιδιών και κοιμίζει τα βιβλία.

Όσες φορές κι αν διαβάσω τις ιστορίες της Περσεφόνης γελώ και σε κάποια σημεία συγκινούμαι, όμως κυρίως εκτιμώ το κλείσιμο του ματιού της ενήλικης συγγραφέως μέσα από τις αφηγήσεις της ηρωίδας της.

Ευχαριστώ και δημόσια την αγαπημένη μου Νίνα που με τίμησε προτείνοντάς μου να συμπαρουσιάσω το Περσεφονάκι μας και το Αλινάκι  για την τόσο ωραία εικονογράφηση.

Ελπίζω η Περσεφόνη να μην άφησε να την κλείσουν ποτέ ξανά σε κλουβί ούτε να μπήκε κανένας κρύσταλλος στην καρδιά της ο οποίος να την εμποδίζει ν’ αγαπάει , να μη θέλει ποτέ πράγματα εφικτά και να πετάει πάντα με τα φτερωτά μποτάκια της.

Εμείς θα την αγαπάμε πάντα και θα ‘μαστε όλες τα πιο αγαπημένα πουτανάκια .

Γραμμένο για την παρουσίαση της Περσεφόνης στις 23/10/14.

Γιορτές; Όχι δα

tumblr_m7ez3tsiP01qe70jlo1_500

Όντας πιο ρεαλιστής από τους γύρω σου, βλέπεις τη μαύρη πραγματικότητα κατά πρόσωπο και δεν μπορείς όσο κι αν θέλεις να την αγνοήσεις.

Διαβάζεις πως άνθρωποι βασανίζονται άγρια από τις δυνάμεις καταστολής, που κάνουν εξάσκηση για τους εσωτερικούς εχθρούς. Άλλοι ναυάγησαν ή συνεχίζουν να θαλασσοπνίγονται με βάρκες-πορθμεία του Χάροντα ή αυτοπυρπολούνται προσπαθώντας να ξεφύγουν από την κόλαση.

Μαθαίνεις καθημερινά για συναδέλφους που διώκονται γιατί έκαναν το αυτονόητο : προσπάθησαν να διαφυλάξουν τα εργασιακά δικαιώματά όλων, να διεκδικήσουν καλύτερα σχολεία , γιατί δε συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις κι αντί για διεκπεραιωτές επιμένουν να ΄ναι παιδαγωγοί. Σκέφτεσαι πως είναι θέμα χρόνου να ‘ρθει η σειρά σου να βρεθείς σε διαθεσιμότητα, αργία ή απόλυση. Άνθρωπος όχι πια αλλά νούμερο σε λίστα, ένα κουτάκι σε υπολογιστικό φύλλο.

Κουτάκια κι οι μαθητές σου που προσπαθείς να διατηρήσεις τη φλόγα στα μάτια τους και τα όνειρά τους ζωντανά .Γι αυτούς ακριβώς πεισμώνεις και δε σταματάς σε τέτοιους καιρούς να ονειρεύεσαι αλλά αντιστέκεσαι όσο κι αν σκοτάδι παλεύει να σε πνίξει. Για το βλέμμα τους.

Κι οι άνθρωποι που αγαπάς; Προσπαθούν να σε κρατήσουν υγιή πνευματικά αφού χάρη σ’ αυτούς αντέχεις όταν μοιράζεσαι τα μαύρα αλλά και τα ευχάριστα της κάθε μέρας.

*Η συμμετοχή μου  στα πλαίσια δι-ιστολογικού αφιερώματος, μετά από πρωτοβουλία του Βιβλιοθηκάριου που δημοσιεύτηκε στο  πρωτοχρονιάτικο φύλλο της Αυγής . Συμμετείχαν με εξαιρετικές ιστορίες οι : Silentcrossing /Χαμένα Επεισόδια / Nefosis / Ruby / Καραντί / Αντιδρασέξ / Βιβλιοθηκάριος / PassionFlowerΕρυθρό Καγκουρώ / Μπανάνα / George Le Nonce και kizilkum που εκ παραδρομής δε δημοσιεύτηκε.

Για το Χριστουγεννιάτικο φύλλο είχαν γράψει επίσης εξαιρετικά οι: Βυτίο / Τσαλαπετεινός / Ιφιμέδεια / Ποδηλάτισσα / Κυνοκέφαλοι / Ο Ήχος του Ανέμου

Για τη «χαμένη βιβλιοθήκη»

 

Χτες είχα τη μεγάλη χαρά να παραβρεθώ σε μια ξεχωριστή παρουσίαση ενός υπέροχου βιβλίου στο Κορωπί .

Το βιβλίο είναι «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» του ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ο ύ συγγραφέα Δημήτρη Μαμαλούκα. Αν δεν το έχετε διαβάσει ακόμα, χάνετε! Σπεύσατε! Έχω γράψει πως διαβάζοντας τόσα καλά σχόλια εδώ και καιρό στα blogs για τον συγγραφέα και τα βιβλία του, αγόρασα τα 3 τελευταία του βιβλία. Μαγεύτηκα!

Είναι πολύ φτωχά τα λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις! Μόνο αυτό θα πω: Αν αρχίσεις κάποιο απ΄τα βιβλία του , δε τ΄αφήνεις με τίποτα πριν το τελειώσεις! Και σίγουρα σου προξενεί το συναίσθημα να το διαβάσεις ξανά και ξανά.

Προλαβαίνετε να γνωρίσετε το συγγραφέα σ’ αυτή την παρουσίαση:

“Την Τετάρτη 13 Ιουνίου στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου, Πανεπιστημίου 37 & Κοραή,
Αθήνα, τηλ 210 3253232

στις 7 το απόγευμα

οι Εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Μαμαλούκα

Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

Αύγουστος Κορτώ, συγγραφέας

Δημήτρης Γκενεράλης, συγγραφέας

Αποσπάσματα θα διαβάσει

ο ηθοποιός Γεράσιμος Μιχελής

Τολμώ να πω πως με ιντριγκάρει η σκέψη ν’ ακουστούν αποσπάσματα του βιβλίου απ΄τον καλό θεατρικό ηθοποιό, που ενσαρκώνει τον απόλυτο κακό (στο επιτυχημένο σίριαλ «Παρά 5» ). Δυστυχώς έχω δουλειά!!

Είμαι πλέον αφοσιωμένη αναγνώστρια και πολύ τυχερή που τον γνώρισα από κοντά, όπως και όλους τους bloggers που γράφουν κυρίως για το βιβλίο και θαυμάζω από καιρό:Nuwanda, Librofilo, Alef. Φιλόξενη οικοδέσποινα η δημοσιογράφος και μέλος της Ομάδας Βιβλίου κα Ελένη Γκίκα.

Περισσότερα για τη βραδιά (πατήστε τους συνδέσμους) : στο blog του συγγραφέα , την εξαιρετική ομιλία του ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη, στου Nuwanda, φωτογραφίες στης γοργόνας, (περιμένω και της Lupa) . Όλες οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στο ποστ της Νίνας .

Υ.γ. Στην επιστροφή είχα τη χαρά να με συνοδέψει ο συγγραφέας Χρήστος Φασούλας, με τον οποίο έχουμε κοινές ανησυχίες (περί σχολικών βιβλίων).

Στον Πύργο

Το Σάββατο ξημέρωσε ηλιόχαρη μέρα, ό,τι πρέπει για εκδρομή. Είχα να κάνω τη διαδρομή Αθήνα-Πύργος απ΄το ’95 , που δούλευα αναπληρώτρια σ΄ένα χωριό έξω απ΄την Αμαλιάδα! Γνώριμη η διαδρομή λοιπόν!

Εκεί με περίμενε η Υφάντρα μου κι ευτυχώς αναγνωρίσαμε η μία την άλλη αμέσως.Η γειτονιά της ήταν βγαλμένη απ΄τις αναμνήσεις μου, μιας και μικρά φτάναμε στο σταθμό του ΟΣΕ και ανηφορίζαμε για το ΚΤΕΛ με την οικογένειά μου, να πάρουμε λεωφορείο για το χωριό.

«Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του» είναι η παροιμία που ταιριάζει γάντι ! Υπήρχε μεν η διαδικτυακή επικοινωνία, αλλά δια ζώσης είναι διαφορετικά! Όλο το απόγευμα το περάσαμε μιλώντας ακατάπαυστα, ανταλλάσσοντας εμπειρίες και αναμνήσεις. Πηδούσαμε απ ΄το ένα στο άλλο και κάποια τα εξαντλήσαμε. Το βράδυ ανταλλάξαμε tips περί net-surfing! 😀

Την Κυριακή ξεκινήσαμε κατά τις 12 το μεσημέρι χαλαρά και γυρίσαμε στι ς10.30 το βράδυ. Περιπλανηθήκαμε παραλιακά ξεκινώντας από Σπιάντζα για το Κατάκολο, όπου ήπιαμε καφέ σ’ ένα πολύ όμορφο μαγαζί(απ’ όπου οι φωτογραφίες) και είχα την τύχη να γνωρίσω τη Ναταλία, η οποία είναι πολύ ξηγημένο άτομο! 😉


Έπειτα συνεχίζοντας από επαρχιακούς δρόμους με ωραία θέα φτάσαμε σ’ ένα παλιό μοναστήρι , που χρονολογείται απ΄τον 7ο αιώνα.

Περνώντας απ΄ένα χωριό γνώρισα κάποιους απ΄τους συγγενείς της, πολύ καλοί και φιλόξενοι άνθρωποι. Το απογευματινό μας καφεδάκι το ΄πιαμε στην παραλία της Αγ. Μαρίνας με συννεφιά κοιτάζοντας τη θάλασσα.

Τη Δευτέρα ξύπνησα απ ΄τις αστραπές και τη βροχή, γνώρισα εκλεκτούς φίλους της Υφάντρας, ανανέωσα τις προμήθειες σε ανέκδοτα (σόκιν) και υπό βροχή γύρισα χθες το απόγευμα.

 Οι φωτογραφίες είναι από μηχανή μιας χρήσης – junkie της φωτογραφίας είμαι τελικά- γι αυτό είναι κάπως χάλια , μιας κι η ψηφιακή μου είναι για επισκευή.

Το τραγούδι που ακολουθεί είναι αγαπημένο μας:

Μονσερά Καμπαγέ «Hijo de la luna»

Party animal

Πέρασε κι η πρώτη βδομάδα του Μάη κι αν κρίνω απ΄αυτήν μπορώ να πω πως διαγράφονται αισιόδοξα οι προοπτικές για το μήνα. 😀

Ήταν μια πολύ γεμάτη εβδομάδα αφού, πέρα απ΄την εκδρομή στην Πάχη και την κατανάλωση φρεσκότατων θαλασσινών και ψαριών (Μπαμπάκη, ξέρεις εσύ 😉 ), κάθε βράδυ με καλή παρέα (συναδέλφους ή bloggers) συμμετείχα σε ή παρακολουθούσα διάφορες εκδηλώσεις.

Πρώτα παρακολουθούθησα μια βιβλιοπαρουσίαση, που διοργάνωσε ο σύλλογος Γονέων και κηδεμόνων του σχολείου μας με αφορμή ένα παιδικό βιβλίο. Εξαιρετικά ενδιαφέρον το θέμα! Ένα άλλο απόγευμα παραστήκαμε στην προβολή ενός ντοκιμαντέρ του Εξάντα με θέμα την απεργία των δασκάλων στην Οαχάκα του Μεξικού και συζήτηση με τους δημοσιογράφους. Σ΄αυτό θα επανέλθω με ξεχωριστό ποστ!

Την Παρασκευή πήγα στο θέατρο μ’ εκλεκτή παρέα , την Αλκιμήδη και τη Λέμον. Το έργο ήταν φοβερό και σαν θέμα- καθαρή ψυχαγωγία (σωστά εννοούμενη) εκπληρώνοντας το στόχο του, να σε κάνει να προβληματιστείς ποιώντας ήθος- και σαν εκτέλεση! Οι ηθοποιοί ήταν όλες εξαιρετικές! Με μερικές δε φράσεις και συμπεριφορές ταυτίστηκα. Ελπίζω να γράψουν γρήγορα οι άλλες δυο κούκλες την άποψή τους. Έτσι κι αλλιώς θα γράψω κι εγώ τι ένιωσα και πώς εισέπραξα τα όσα είδα! Αξίζει να (ε)ιδωθεί από πολλούς 😉

Το Σάββατο συνδύασα το ωφέλιμον μετά του τερπνού. Παρακολούθησα μια ημερίδα με θέμα «Έθνος και σχολική ιστορία» στο Πάντειο, με αφορμή τα σχολικά βιβλία ιστορίας και κυρίως το της Στ’ Δημοτικού. «Καυτό» θέμα με εξαιρετικούς καλεσμένους, πανεπιστημιακούς και άλλους συναδέλφους που έδωσε την αφορμή να ξεδιαλυθούν ψύχραιμα πολλά για το ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετεί το βιβλίο. Εννοείται πως θα σας τα παραθέσω σε ξεχωριστό κείμενο, γιατί πολλή συζήτηση γίνεται κι ανάθεμα κι αν έχει ξεκαθαριστεί το γιατί αντιδρά ο καθένας.

Last but not least, πήγα μετά καπάκι και στο bloggo-πάρτυ! Αφού ταλαιπωρήθηκα μη βρίσκοντας ταξί από Συγγρού-το τι βρισίδι πάτησα στο γένος των ταξιτζήδων ούτε λιμενεργάτης να ‘μουνα- περπάτησα ως το Φιξ , να πάρω το μετρό να βγω Σύνταγμα αγανακτισμένη κι μισοαποφασισμένη να μην πάω. Είχα όμως ήδη στήσει την Αλκιμήδη, οπότε δεν μ’ έπαιρνε. Πήρα το τραμ-βραδυπορούσα χελώνα is my other name- και μετά από μια ολόκληρη ώρα κατεβαίνω στη στάση , μονολογώντας «μα πού στο διάολο το βρήκανε, πιο πέρα δεν είχε να πάνε?» βρήκα το club, όπου πέρασα word control. Αν δεν έλεγα το σύνθημα δλδ, (μπλογκοπάρτυ) δε μ’ έβαζαν μέσα!

Μέσα λίγες παρέες η κάθε μια στη θέση της, δεν κουνιότανε να συστηθεί. «Μμμ, το to know us better μας μάρανε» , σκέφτηκα. Πριν προλάβω να πιω μια γουλιά ποτό και να πάρω μι’ ανάσα με βούτηξε η Αλκιμήδη και μ΄έσυρε να γνωριστούμε. Εγώ με μισοβουλωμένο το δεξί αυτί ούτε τα μισά ονόματα δεν καταλάβαινα και ρωτούσα 2 και 3 φορές. «Άλλα λέει η θειά μου, άλλα ακούν τ ΄αυτιά μου» ένα πράγμα! Γνώρισα αρκετούς που διαβάζω ή ξέρω σαν νικς σε σχόλια σε αγαπημένα μπλογκς.

Αργότερα που πύκνωσε ο κόσμος είδα και γνωστούς από το πάρτυ του Βοτανικού ή άλλη μπλογκοσύναξη. Χόρεψα με την ψυχή μου στην αρχή στην εξέδρα με τον υπουργό , τον αστροϊστορικό (ελπίζω να θυμάμαι καλά το νικ και να΄ναι αυτός), την Crucilla και το
Yo’reeka (με τον οποίο θάψαμε ασύστολα τους τραγουδιστές στις αφίσες και μου διηγήθηκε πώς γνώρισε την Κροτ).Μου έλειψε η Ψεύτρα με τις χορογραφίες της!
Έπειτα κατέβηκα στην πίστα όπου εν μέσω χορευτικής μανίας πάτησα όποιον διερχόμενο είχε την ατυχία να περάσει δίπλα μου (sorry, guys). Επίσης έκανα και το κοινωνικό μου καθήκον συστήνοντας άτομα σε άλλα που ήθελαν να τους γνωρίσουν ή να γνωρίσουν οι ίδιοι!

Τελικό συμπέρασμα: » Goodbye, Marcy! Hello, party animal!» 😛

Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα : Vasiliki, Giorgosb, Marialena, Ammos, imikrimarika, Bebe, Dawkinson, Rodia, N.Ago, Mikri Ollandeza, κ.α. Συγγνώμη, αν ξεχνάω κανέναν, αλλά το γήρας ου γαρ…

Επίσης χάρηκα που σας ξανείδα: Xnoudi, Bebelac, Zouri, Crucilla, Aggelos-x-aggelos, Sofi-k, Vita Mi Barouak, Chris(Blueswiththehealer), Yo’reeka κ.α. που για τους ίδιους λόγους δε θυμάμαι! 🙂

Αν θα έπρεπε να βάλω ένα τραγούδι που ταιριάζει θα΄τανε του Νιόνιου το «..να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν΄ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε…».