Category Archives: Στο τιμόνι που κρατάω

Προσαρμογές

Παρασκευή σήμερα κι ακόμα μια βδομάδα έφτασε στο τέλος της. Η πρώτη εργάσιμη βδομάδα μετά τις διακοπές και όπως είναι φυσικό προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στη ρουτίνα, τόσο τα παιδιά όσο κι εμείς.

Για μένα ήταν πιο σύνθετη η προσαρμογή , μιας και είναι η πρώτη βδομάδα που πηγαίνω με τ’ αμάξι στο σχολείο. Η διαδρομή δεν είναι μεγάλη, στα δικά μου μάτια φαινόταν δύσκολη, αλλά συνηθίζω. Π.χ. Τη Δευτέρα ξεκίνησα μισή ώρα νωρίτερα. 10′ να ξεπαρκάρω, 10′ λεπτά η διαδρομή κι άλλα 10′ να ξαναπαρκάρω. Χθες μου πήρε 15′ όλη η διαδικασία. Στρώνω κι εγώ μαζί με τ’ αμάξι, βασανίζοντάς το λίγο.

Χθες το απόγευμα είπα να αλλάξω λίγο διαδρομή και πήγα τη μαμά στο σούπερ μάρκετ, με τη συνοδεία έμπειρης οδηγού, της αδερφής μου. Έκανα 2-3 βλακείες στο δρόμο που δεν κάνω κανονικά. Κι όταν επέστρεψα η αυτοεκτίμησή μου είχε χτυπήσει πάτο. Είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου, κατά τη γνώμη της αδερφής μου.

Σήμερα το πρωί άρχισε η «χρηστομάθεια» μόλις ξύπνησα απ΄τη μαμά, που ιδέα δεν έχει περί οδήγησης και είναι υπέρ το δέον φοβιτσιάρα: » Να προσέχεις! Να σκέφτεσαι τι θα κάνεις!»κλπ. Το περίμενα ότι θα το «λουστώ». 😦

Ένα ευχάριστο διάλειμμα ήταν μια έξοδος για θέατρο με καλή παρέα , που μολονότι δεν τρελάθηκα με την παράσταση, ωστόσο το πρώτο μέρος έδωσε αρκετές αφορμές για σκέψεις. Στο δεύτερο μέρος ένιωθα πως πάταγα σε λεπτό πάγο, αλλά τέλειωσε νωρίς .

Καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

Beware !

Συνεπέστατη στην υπόσχεσή μου σε παλιότερο ποστ, σας προειδοποιώ πως από σήμερα οδηγώ και κυκλοφορώ με το ως άνω αμαξάκι! Προς το παρόν στην πόλη και στα περίχωρα, οπότε όσοι δεν κυκλοφορείτε στα δυτικά προάστια, δεν κινδυνεύετε (ακόμη)! ! 🙂

Μπαμπάκη, είναι ευμεγέθης κι ευκρινής η φωτογραφία ? 😛

Καλό Πάσχα σε όλους! Καλή Ανάσταση σε όλους όσους σταυρώνονται καθημερινά!

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ;)

Σήμερα ήταν οι εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης . Είμαι περήφανη γιατί δεν έκανα βλακείες, ήμουν συγκεντρωμένη αν και με λίγο άγχος.

Ναι! Επισήμως από σήμερα τ’ απόγευμα οδηγώ! B e w a r e ! :ΡΡΡ

Βέβαια μου λείπει το όχημα, αλλά σε κανένα μήνα η απειλή μου θα ισχύει πλήρως, τουλάχιστον για την πόλη τον πρώτο χρόνο! 😉

Κροτ-άκι μου, ευχαριστώ για το τραγούδι! 😉

ΟΔΗΓΩ ΚΑΙ ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

Αν θυμάστε καλά, είχα πει πως μια απ΄τις αποφάσεις που πήρα στα γενέθλιά μου, ήταν να μάθω πια να οδηγώ.
Όπως θυμάστε ακόμα καλύτερα, από τα μέσα Σεπτέμβρη ως τα τέλη Οκτώβρη έγινε η απεργία των δασκάλων, με αρκετά μεγάλο οικονομικό κόστος για όσους συμμετείχαν απ΄την αρχή ως το τέλος, όπως εγώ. Δεδομένων του ό,τι χρειάζεται ένα α ποσό για να πληρώσω για εκμάθηση και ένα β χρονικό διάστημα για να τα συγκεντρώσω, άργησα ν’ αρχίσω μαθήματα.
Μέσα Δεκέμβρη λοιπόν άρχισα τα -θεωρητικά-μαθήματα περί σημάνσεως, διασταυρώσεων, στροφών και λοιπών. Στη θεωρία βέβαια -γενικώς- δεν έχω κανένα πρόβλημα, στην πράξη τα κάνω σαλάτα. Στα 7 μαθήματα είχα μάθει το βιβλίο και δε χρειαζόμουν άλλα (σαΐνιιι).
Την προηγούμενη βδομάδα άρχισα λοιπόν να κάνω «πορεία». Στις 6μ.μμ. μπαίνουμε λοιπόν στο αμάξι κι ερχόμαστε σε ένα πλατύ δρόμο (πολύ κοντά στο σπίτι μου) ερημικό τα βράδια και πολύ κοντά στη Δ/νση Μεταφορών (βασικό κριτήριο), όπου τον βλέπω, σταματάει και μου λέει:
-Ας αλλάξουμε θέσεις, Σ.
-Ναι, κύριε Στ., λέω γω άνετη, ενώ μέσα μου λέω ωχ ωχ ωχ.

Μου δείχνει πώς να φτιάξω το κάθισμα στα μέτρα μου.(Σημ. ο δάσκαλος είναι 1,80 εγώ 1,55.)Κάνω τη γνωριμία με τα πετάλια, το λεβιέ και το τιμόνι. Αχ, τι θα τραβήξουνε τα δόλιααα, σκέφτηκα.
-Τώρα που σου είπα, για δείξε μου κι εσύ να δω τι κάνουμε όταν ξεκινάμε. Τα χέρια στα κλειδιά εγώ αμέσως.
-(Ξεροβήξιμο) Μήπως ξεχνάς κάτι;
-Ααα, τα φώτα, λέω εγώ.
-Μετά τα φώτα; ρωτάει πολύ υπομονετικά ο ανθρωπος ανάβοντας το πρώτο τσιγάρο με καρτερία.
-Α, ναι , η ταχύτητα.
-Καιαιαι;
-Φλας, καθρέπτες και τώρα μίζα. Γιατί δεν ξεκινά;
-Για δες στον πίνακα.
-Ααα, το χειρόφρενο ξέχασα.
-Δεν πειράζει,Σ. Και τώρα ξεκίνα.
-γκρρρ (το γκάζι)
-Πιο απαλά το γκάζι, Σ.
-γκρ
-Λίγο πιο δυνατά, έτσι μπράβο.(Εχει κάνει ήδη το δεύτερο τσιγάρο). Και τώρα φεύγουμεε.
-Μάλιστα, κύριε Στ.
Ξεκινάω και προς έκπληξή μου το αμάξι τσουλάει, έχω τα χέρια γαντζωμένα στο τιμόνι και πλησιάζουμε στην πρώτη στροφή. Με μόνη έννοια το τιμόνι- που όλο το κουνάω λίγο αριστερά δεξιά και με διορθώνει- παίρνω μαλακά με βοήθεια-τα πετάλια δικά του- τη στροφή.

-Μπράβο Σ., μουλέει. Ετοιμάσου να κάνουμε αναστροφή μέσα στο ίδιο ρεύμα. Την πρώτη φορά που θα δεις δρόμο, τότε ίσιωνε το τιμόνι. Ε,την πρώτη φορά σαν ατζαμής όλα καλά.
-Τέλειαα, Σ. , ας το ξανακάνουμε. Εκεί μια το γυρναγα το τιμόνι νωρις στην επαναφορά, μια κοίταξα το τιμονι αντί το δρόμο, σαλάτααααα .
-Μα γιατί το χάλασες τώρα, μια χαρά τα πήγαινες! Δεν πειράζει όμως, θα συνηθίσεις!Αισιόδοξοοος!
Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε το πρώτο μάθημα.
Στο δεύτερο το ξεκίνησα σωστά, πήρα την στροφή σωστά , την αναστροφή στο ίδιο ρεύμα σωστά. Στην αναστροφή στο αντίθετο ρεύμα μια φορά τα σκάτωσα, που κοίταξα το τιμόνι αντί το δρόμο και παραλίγο στη νησίδα να πάμε!
Μ’ έβαλε όμως κι οδήγησα από κει μέχρι τη σχολή που΄ναι σε κεντρικό σημείο της πόλης , περνώντας απ΄το λιμάνι δίπλα απ΄τα λεωφορεία η καλή σου «άνετη»(το ‘παιζα, με κάμποσο δέος και κοκαλωμένη ίσια μπροστά μου) και να μπω πίσω απ΄τ’ άλλο αμάξι στο πεζοδρόμιο να παρκάρω (απλώς να πάρω θέση και να το σβήσω- ασφαλίσω δλδ).
Μετά απ΄αυτό χρειάστηκε βέβαια μια μέρα διάλειμμα από μένα ο άγιοοοοοοοοος άνθρωπος, αλλά Πέμπτη και Παρασκευή και στροφές, αναστροφές τζάμι με τα πετάλια δικά μου και στοπ και οδήγηση και παρκάρισμα στα ίσια και έφτασα στη δεύτερη ταχύτητα. Με πετάλια και λεβιέ μια χαρά τα πάω, το τιμόνι ταλαιπωρώ λίγο, αλλά θα στρώσω. Ελπίζω να μην το καταντήσω, όπως στη φωτογραφία.
Εεεεε (ξερόβηχας), το ‘σβησα μια φορά σε κάθε μάθημα, βγήκα λίιιιιιγο παραπάνω σ’ ένα στοπ κι άλλα τέτοια μικρά. Για το Σ-Κ πήρε ρεπό ο δόλιος. Από αύριο αρχίζει το μαρτύριό του πάλι.Το δύστυχοοοο.
Οφείλω να πω πως χάρη σ΄αυτόν έγινα καλύτερη δασκάλα κι εγώ στο σχολείο, μιας και έχει τέτοια υπομονή –που αν ήταν άλλος θα μ’ είχε βρίσει πολλάκις– που αποτελεί παράδειγμα για μένα. Εξ άλλου λένε πως πάντα οι δάσκαλοι είναι οι χειρότεροι μαθητές, γιατί σ’ όλα θέλουν να ΄χουν λόγο.
Λες;;;; Α μπααα!
Υ.Γ. Το Σάββατο ήταν μια δύσκολη μέρα για μας οικογενειακώς. Ήταν η μέρα που γιόρταζε ο πατέρας μου. Ήταν μια περίεργη μέρα ακόμα, γιατί σκεφτόμουν κι αγωνιούσα για μια καλή μου φίλη. Της το αφιερώνω λοιπόν για να γελάσει.
Credits: Η φωτογραφία είναι ευγενική προσφορά της φίλης μου Αθηνάς (μη μπλόγκερ) και το τραγούδι που παίζει της Εύας.

Update: Ενημέρωση γι ατις ασθένειες των Ελλήνων οδηγών (αφιερωμένες σ’ εμένα ειδικά) σ’ εδώ.