Category Archives: Ροδίτικα κρασιά

Φωτογραφίες κι εντυπώσεις από ένα ταξίδι στη Ρόδο

Σύμη

Σκεπαστή αγορά στη Ρόδο

Σκεπαστή αγορά στη Ρόδο

Γαλάζιο όνειρο

γαλάζιο όνειρο

Πανορμίτης

Πανορμίτης

Πανορμίτης

Πανορμίτης

Σύμη

Σύμη

τα σκαλοπάτια του "λιρ�νη"

τα (300?) σκαλοπάτια του "λιρένη"

κουκλί

κουκλί

"Θα μείνω πάντα ιδανικός..."

Υ.Γ. Σήμερα αρχίζει η σχολική χρονιά, αλλά  είχα ξεχάσει ν’ ανεβάσω  τις τελευταίες φωτογραφίες των διακοπών απ΄την εκδρομή στη Σύμη!  😀

Advertisements

Ρόδος revisited II

Τραγανού

Τραγανού

Η πρώτη μου φορά σε κινέζικο εστιατόριο, όπου μ’ επιτυχία έμαθα μετά από λίγη ώρα- να τρώω με chopsticks. Έπεσε πολύ γέλιο κι έχω και φωτογραφία-τεκμήριο, όπου με γουρλωμένα μάτια σκέφτομαι : «τα κατάφεραα!»  😆

Ακρόπολη της ρόδου (Μόντε Σμιθ)

Ακρόπολη της Ρόδου (Μόντε Σμιθ)

Από δω είδαμε το ηλιοβασίλεμα επανορθώνοντας για την προπέρσινη ατυχία.

Μετά τη δύση του ηλίου η ανατολή της Πανσελήνου

Μετά τη δύση του ηλίου η ανατολή της Πανσελήνου

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩΩΩ… :((

Πέμπτη 13 Ιουλίου: Ξημέρωσε (κατά τις 10 ξυπνήσαμε) η αποφράδα μέρα, που θα φύγω απ΄ το νησί! Πάμε για το πρωινό μας μπάνιο και οι κορίτσες της Σέβας με ρωτάνε αν θα φύγω σήμερα και με παρακαλάνε να μείνω κι άλλο!
Εμ τόσα παιχνίδια στην ακρογιαλιά (κυνηγητά, μπουγελώματα , κάστρα ) κι έχουμε γίνει μια καλή παρέα! Κατά βάθος παιδάκι είμαι κι εγώ-αλλά στο πολύ βάθος– και ταιριάζουμε.
Τις αγάπησα και τις δυο τις κούκλες! Η κάθε μια με τη χάρη της. Η μεγάλη -στην εφηβεία- καταλαβαίνει καλύτερα κάποια πράγματα (όπως όταν την εξορίζαμε απ΄ τον υπολογιστή για να σερφάρουμε ), ενώ η μικρή –νήπιο μέχρι πρότινος- με το κουτσοδόντικο χαμόγελο αλλά και το παράπονό της (πότε ο λουκουμάς, πότε η κοιλίτσα της…)
Η δε μεγάλη θέλει να την πάρω μαζί μου να δει κι αυτή το σπίτι μου και να γνωρίσει τ΄ ανίψια μου από κοντά, με τόσες φωτογραφίες που ΄χει δει και τόσες κουβέντες που έχουμε κάνει. Ναι, τους ζάλισα κι αυτούς!! Δε γίνεται τώρα όμως. Της υπόσχομαι πως όποτε θέλει και την αφήσουν , το σπίτι μου θα ΄ναι ανοιχτό σ΄ όλους τους!
Το μεσημεράκι μαζεύω τα πράγματά μου (εύκολο) και τα μυαλά μου (πολύ δύσκολο). Το πλοίο φεύγει στις 6.30, οπότε κατά τις 5 κατεβαίνουμε στο Μανδράκι
(το στρατιωτικό λιμάνι της αρχαίας και μεσαιωνικής Ρόδου), που γύρω του είναι συγκεντρωμένα τα μνημειώδη κτίρια της περιόδου της Ιταλοκρατίας , να βγάλουμε φωτογραφίες στα ελάφια (σύμβολο της Ρόδου), τους ανεμόμυλους -που θαρρείς και πλέουν- και όσα μας τραβάνε το βλέμμα. Παραλίγο η Σέβα να πετύχει κι ένα γλάρο στα βράχια, κρίμααα!
Πηγαίνοντας στο πλοίο, σταματάμε στη μέση του δρόμου να βγάλουμε το τρενάκι –εν κινήσει- με τους τουρίστες (ακούσαμε τα εξ αμάξης που εμποδίζαμε την κυκλοφορία, για να βγουν σταθερές οι φωτογραφίες ; D ).
Αποχαιρετηθήκαμε και βγήκα στο κατάστρωμα να δω μια τελευταία φορά το νησί που με μάγεψε. Με πιάσανε τα μελοδραματικά μου όπως π.χ. «Τι κάνω εγώ εδώ πάνω, σταματήστε να κατέβω», «σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα, αποχαιρέτα τη τη Ρόδο που χάνεις» κι άλλα τέτοια κουλάάάά. : DD
Το ταξίδι ήταν χάλια, λόγω ανέμου, όλο το βράδυ είχα πάνω απ’ τη θέση μου το φως και την τηλεόραση, είπα αμάν να πιάσουμε Πειραιά.
Μετά από ώρα βρήκα ένα ταξί και γύρισα σπίτι επιτέλους, όπου με περίμενε μια «εγκάρδια» υποδοχή. Τόόόσο πολύ «εγκάρδια», που άρχισα να ψάχνω πότε φεύγει το επόμενο καράβι για πίσωωω..

Υ.Γ. 1.Σεβάκι , σας ευχαριστώ όλους σας !!! Πέρασα αξέχαστααα!!I’ll be back next year! It’s not a promise, but a threat! Χεχεχε!
Υ.Γ. 2. Η τελευταία φωτό είναι απ΄το καράβι, γι αυτό είναι χάλια!

ΠΟΥ ‘ΝΑΙ ΤΑ ΜΠΑΡΑΚΙΑ Ο -Ε -Ο ?

Τετάρτη 12 Ιουλίου: Το πρωί κάνουμε το καθιερωμένο μπανάκι . Το βραδάκι έχουμε κανονίσει να βγούμε γυναικοπαρέα – με μια απ΄τις δυο φίλες της Σέβας, που τις γνώρισα τις προηγούμενες μέρες – για dolce vita, μιας και είναι η τελευταία νύχτα μου στη Ρόδο!
Περνάμε όλο το απόγευμα κάνοντας κούρα ομορφιάς, για να εμφανιστούμε θεές και να καταπλήξουμε! Χαχαχαχα! Η αλήθεια είναι πως ετοιμαζόμαστε μες σε 15 ‘ για την έξοδό μας, αφού όλο το απόγευμα το περνάμε: πρώτα σερφάροντας στο νετ και μετά αραχτές στη βεράντα με καφεδάκι και καλή παρέα, την αδερφή της Σέβας με το γλυκό της κοριτσάκι.
(Εγώ δε κάθε μεσημέρι την βγάζω σε μια κούνια που ΄χει στην αυλή ξαπλωτή με το βιβλίο μου στο χέρι και την έχω καταβρεί! Δε θέλω να σηκωθώ η τεμπέλααα! ;ΡΡ)
Τελικά πάμε στο σπίτι της κι ύστερα από αρκετή ώρα, μιας κι είναι αρκετά κοκέτα- δικαιολογημένα όμως, αφού είναι κούκλα- ξεκινάμε. Πρώτη στάση η ψαροταβέρνα για μεζεδάκια : καβουροσαλάτα, γαριδίτσες, χταποδάκι κι άλλα τέτοια νοστιμότατα, που είναι φρεσκότατα και εγγυημένα.
Η κουβέντα κυλαέι αβίαστα και αποτελεί το καλύτερο ορεκτικό. Σύντομα γίνεται πιο εγκάρδια, καθώς προχωράμε σε εκμυστηρεύσεις, με το γέλιο να γίνεται ο τέταρτος της παρέας! ;))))
Δεύτερη στάση η παλιά πόλη. Σεριανίζουμε αρκετή ώρα και η πόλη έχει διαφορετική όψη τη νύχτα.Κυκλοφορεί πολύς κόσμος πάνω κάτω στον κεντρικό δρόμο, τουρίστες ως επί το πλείστον, που χαζεύουν τις βιτρίνες με τα σουβενίρ και γεμίζουν τις ταβέρνες.
Αφού χορταίνουμε βόλτα συνειδητοποιούμε πως τα μπαράκια που ήξεραν, έχουν κλείσει (τόσο νυχτόβιες είναι ;ΡΡ) οπότε ρωτάμε κάνα δυο :
-Μήπως ξέρετε πού ‘ναι τα μπαράκια;;; λοοοοοοολ
Ποιος ξέρει τι σκέφτονται για μας ,αλλά μας απαντάνε. Τελικά βρίσκουμε ένα σοκάκι που είναι γεμάτο από μπαράκια στις δυο πλευρές, που έχουν βγάλει τραπεζάκια και σκαμπό έξω και τσίμα τσίμα περνάμε.
Αράζουμε σ΄ένα λίγο πιο πέρα, πίνουμε τα κοκτέιλ μας και κόβουμε κίνηση γύρω μας, εγώ βέβαια πιο πολύ καθότι οι άλλες είναι παντρεμένες! Αναπολούμε και λίγο τα νιάτα μας , τότε που δεν είχαμε υποχρεώσεις κι είμαστε πιο ξενύχτισσες!Κατά τις 1.30 γυρίζουμε πίσω στο χωριό.
Αυτή ήταν λοιπόν η τρελή βραδιά που κάναμε dolce vita! :DDD

Υ.Γ.1. Επιτέλους μόλις βγήκε η απόσπαση -απόψε- κι έχω πολύ καλή διάθεσηηηη!
Υ.Γ.2. Η πρώτη φωτό είναι απ΄την προηγούμενη μέρα, προσπαθώντας να τραβήξω την παραλιακή οδό πάνω απ΄το λόφο!

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ …

Τρίτη 11 Ιουλίου : Ξεκινάμε για πρωινό μπανάκι στην παραλία της Παναγιάς Τσαμπίκας, αφού προσκυνήσουμε πρώτα στην εκκλησία δίπλα στο δρόμο (στην Παναγιά τη χαμηλή). Το -βυζαντινό- μοναστήρι βρίσκεται πολύ ψηλά στο βράχο και χρειάζεται ν’ ανεβείς γύρω στα 300 σκαλοπάτια (η Παναγιά η ψηλή).
Η παράδοση λέει πως ένας βοσκός είδε μια φλόγα (τσάμπα) στο βουνό και βρήκε εκεί την εικόνα της Παναγίας . Πολλοί οι προσκυνητές, κυρίως γυναίκες που έχουν προβλήματα σχετικά με την εγκυμοσύνη, εξ ου και είναι συνηθισμένο όνομα στο νησί το Τσαμπίκος ή Τσαμπίκα.
Επειδή όμως «μέτρησα» τις δυνάμεις μου την προηγούμενη στη Λίνδο και αφού χρειάστηκε να κάνω -εκεί- εισπνοές για το άσθμα , κατάλαβα πως δεν θ΄άντεχα δυστυχώς!
Η παραλία είναι από ψιλή άμμο, δυστυχώς όμως είναι καλυμμένη παντού από ομπρέλες και ξαπλώστρες, σ’ ασφυκτική απόσταση μισού μέτρου η μιά απ΄την άλλη. Τσίμα τσίμα ο χώρος να παίξουμε με τα … κουβαδάκια μας!
Εδώ ζήσαμε κι ένα πολύ αστείο περιστατικό! Βγαίνω απ΄τη θάλασσα σιγοτραγουδώντας . (Πάντα το κάνω -ασυναίσθητα κυρίως- όταν έχω πολύ καλή διάθεση.) Έχω προηγουμένως δει πως γύρω μας είναι όλο τουρίστες, Γερμανοί οι περισσότεροι,οπότε ξαφνικά ακούω απ΄τη διπλανή ξαπλώστρα:
Κοπελιά, θα μας πεις και κανένα άλλο τραγουδάκι, π.χ. νησιώτικο;
Ξαφνιάζομαι, γιατί δεν το περίμενα αλλά σκέφτομαι πως σίγουρα ο άνθρωπος δε βλέπει -αφού μ’ είπε κοπελιά (χαχαχα!)- μήτε ακούει καλά, αφού θέλει να ξανατραγουδήσω!
Δεν τραγουδάω κατά παραγγελία, απαντώ (με τρώει η γλώσσα μου παιδιόθεν!)
Εσύ που ΄χεις και ωραία φωνή…
-Ναι, εγώ και τα ψάρια έχουμε άψογη φωνή, απαντώ και με πιάνουν τα γέλια!Αλλά πού να πιάσει την ειρωνεία!
Λέει κάτι ακόμα αλλά δεν δίνω σημασία, οπότε δίνει πάσα στη Σέβα. Αρχίζει να τη ρωτάει από που είναι και άλλα τέτοια, ενώ εγώ φτιάχνω πύργους στην άμμο -παλιά μου τέχνη κόσκινο! -με τα κορίτσια της και ξαναμπαίνω στη θάλασσα .
Μήτε και τον έχω δει τόση ώρα. Κάποια στιγμή τι να δω: Ένα προπολεμικό καμάκι -έτσι τον βαφτίσαμε με τη Σέβα- που της έδειχνε με καμάρι δίπλα του μια ξενέρωτη Γερμανίδα, η οποία -λέει- ήταν τρελή γι αυτόν, τρομάρα του!
Σκέφτηκα τότε : Τόσο χάλια είναι οι Γερμανοί ή τόσο απελπισμένη είναι αυτή;Τελικά τόσο κορόιδο ήταν αυτός, που αυτή κάθε χρόνο πέρναγε τσάμπα διακοπές στη Ρόδο! Όλο το απόγευμα γελάγαμεεε!
Το απογευματάκι πάμε στο Λόφο του Μόντε Σμιθ (ένας Άγγλος ναύαρχος που συμμετείχε στην εκστρατεία του Βοναπάρτη στην Αίγυπτο κι επισκέφτηκε τη Ρόδο) ή Αγίου Στεφάνου, να δούμε το ηλιοβασίλεμα, τ΄οποίο δυστυχώς δεν προλάβαμε στο τσακ!
Εκεί βρίσκεται η αρχαία ακρόπολη της Ρόδου!Το αναστηλωμένο αρχαίο Στάδιο του 2ου αι.π.Χ. , ο ναός του Πυθίου Απόλλωνα κι ερείπια άλλων ναών!
Το βράδυ βγαίνουμε σ΄ένα παραλιακό μπαράκι ν’ απολαύσουμε μουσική και να χαζέψουμε την αντανάκλαση του φεγγαριού στη θάλασσα , αλλά κι εδώ έχουν στήσει οθόνη ,γιατί είναι ο τελικός του Μουντιάλ(χε χε χε!) Τελικά ήταν πολυ μεγάλη μέρα!!
Υ.Γ. Από χτες προσπαθώ ν’ ανεβάσω το ποστ με περισσότερες φωτογραφίες, αλλά λόγω της κακής σύνδεσης δεν τα καταφέρνω! Καλό μήνααααα!

ΛΙΝΔΟΣ

Δευτέρα 10 Ιουλίου : Ξεκινάμε στις 9 το πρωί για τη Λίνδο, που απέχει 50χμ απ΄ τη Ρόδο .
Η Λίνδος άκμασε τον 6ο αι. επί Κλεόβουλου, ενός απ΄ τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Με την Ιαλυσό, την Κάμειρο, την Κω, την Αλικαρνασσό και την Κνίδο αποτελούσαν την δωρική εξάπολη .
Ήταν ισχυρή ναυτική δύναμη κι οι Λίνδιοι ήταν οι πρώτοι που συνέταξαν κώδικα ναυτικής νομοθεσίας (Ρόδιος νόμος), στον οποίο βασίστηκε αργότερα το ρωμαϊκό ναυτικό δίκαιο.

Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο και κρατά το παραδοσιακό του χρώμα. Εδώ έχει αγοράσει σπίτι κι ο David Gilmour μεταξύ άλλων!!! Για να φτάσουμε στην ακρόπολη περνάμε από δαιδαλώδη σοκάκια , που κατακλύζονται απ΄ ορδές τουριστών .

Τα πρώτα σκαλοπάτια είναι με βότσαλο στρωμένα, στα οποία «πατινάρουμε» κάνα δυο φορές κι έπειτα ανεβαίνουμε στα βράχια, καθώς η ακρόπολη βρίσκεται σε βράχο με ύψος 116μ. πάνω απ΄ τη θάλασσα κι αποτελεί θαυμάσιο φυσικό οχυρό.

Όποιος δε θέλει να κουραστεί , υπάρχει κι άλλος τρόπος ανάβασης ,με γαϊδουράκια !

Βλέπουμε πρώτα στο βράχο σκαλισμένο το ανάγλυφο της τριημιολίας(τύπος ροδιακού πλοίου) κι έπειτα ανεβαίνουμε τη μεγάλη ιπποτική κλίμακα.

Εντυπωσιακή είναι η ελληνιστική στοά και η μνημειακή κλίμακα. Βλέπουμε τα ερείπια του Αγ. Ιωάννη του Λίνδιου, που χτίστηκε το 13 ο αι. Κάτω απ΄ την ακρόπολη στη δυτική πλευρά του βράχου βρίσκεται το αρχαίο θέατρο.

Τέλος ο ναός της Λινδίας Αθηνάς, που σύμφωνα με την παράδοση τη έχτισε ο Δαναός όταν φεύγοντας απ΄ την Αίγυπτο με τις κόρες του, αποβιβάστηκε εδώ. Αναστηλώθηκε πρόσφατα (2005) και μοιάζει σαν καινούριος!!

Η θέα από δω πάνω είναι μαγευτική. Φαίνεται απ΄ τη μια μεριά η παραλία του οικισμού κι απ΄ την άλλη ο όρμος του Αγίου Παύλου, στον οποίο-λέγεται πωςαποβιβάστηκε όταν επισκέφτηκε το νησί κατά το ταξίδι του απ΄ τη Μίλητο στη Συρία.

Στο κατέβασμα χανόμαστε για λίγο στα στενάκια μέχρι να βρούμε το σημείο συνάντησης με τη φίλη-να ΄ναι καλά!- και κουμπάρα της Σέβας, που μας έφερε εδώ! Μας κερνάει καφεδάκι σ ένα χωριό , τη Λάρδο . Γυρίζουμε το μεσημεράκι αρκετά καταπονημένες, το απογευματινό μπάνιο όμως δεν το χάνουμε!