Category Archives: Μικρά καθημερινά

Με το άρωμα της φρέζιας

Μοσχομυριστά

A post shared by Stavrula_R (@stavrula_r) on

Από όλα τα λουλούδια τ’ αγαπημένα μου είναι όσα έχουν διακριτική παρουσία (καμέλιες, γιασεμιά) αλλά συνήθως το άρωμά τους σε κερδίζει. Τα τελευταία χρόνια προτιμώ τα βολβώδη.

Το ΄χω ξαναγράψει πολύ παλιά.Είναι που αφού έχω μπουχτίσει με τον χειμώνα, τη γκριζίλα μέσα κι έξω κι έχω πια απελπιστεί πως δε θα τελειώσει,  στα μέσα Φλεβάρη αρχίζουν να ξεπροβάλλουν τα φύλλα τους, σχίζουν την επιφάνεια και προχωρούν προς το φως. Το βρίσκω τρομερά συμβολικό. Όσο ο χειμώνας επιμένει, ο Φλεβάρης τελειώνει κι αρχίζει ο Μάρτης βλέπω που ψηλώνουν οι βλαστοί κι αρχίζουν ν’ ανθίζουν δειλά δειλά .

Κι ένα μεσημέρι γυρνώ από τη δουλειά βγαίνω στην πόρτα της κουζίνας και βλέπω τον κήπο ολάνθιστο χαλί από κάλλες, φρέζιες κόκκινες, κίτρινες, μωβ, δίχρωμες, υάκινθους .Ξέρω τότε πως η άνοιξη ήρθε κι ας κάνει ναζάκια ο Μάρτης με συννεφιές .Στο χέρι του πια δεν είναι.Σε λίγο θα ανθίσουν οι αμαρυλλίδες , οι ίριδες, οι τουλίπες και θα κρατήσουν ως να βγουν τα τριαντάφυλλα.

Τέτοια εποχή λοιπόν κάθε χρόνο είναι που  ανα :κάμπτω,θαρρώ,γεννιέμαι  με  το άρωμα της πρώτης φρέζιας και ανυπομονώ για τα παρακάτω.    Άλλωστε οι εποχές είναι κυρίως state of mind.  😉

Γαμομέρα

tumblr_mf2kafjsm11qkysqho2_500

Δεν ξέρω αν είμαστε στο τέλος του χειμώνα και  την αρχή της άνοιξης αλλά πάντα η μετάβαση μου πέφτει δύσκολη κι η προσαρμογή δείχνει ν’ απαιτεί πολλή ενέργεια. Νιώθω τελευταία πως είμαι σε πολλών ειδών τέλμα  και πως σπρώχνω  τον καιρό να περνάει γυρεύοντας «νοσηλεία  στα σινεμά και στα βιβλία». Είναι η εποχή που αναλώνω την όποια ενέργειά μου σε εσωτερικούς μονολόγους προσπαθώντας σαν τον ήρωα του Αρκά  να βγω απο το ψυχολογικό μου αδιέξοδο αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από που μπήκα .

Το κερασάκι σ’ όλα αυτά είναι τη μάνα που ζει τα δικά της ζόρια  και τα ξεσπάσματά της. Κάθε φορά που αρρωσταίνει και φοβάμαι για τα χειρότερα ή που παθαίνει κρίση πανικού αυτή και παθαίνω κι εγώ στη σκέψη πως θα έχουμε χειρότερα.

Όπως σήμερα το πρωί που έφτασα στο σχολείο διπλωμένη στα δυο από τον πόνο στο στομάχι (εκεί με χτυπάει το άγχος) και προσπαθούσα να ηρεμήσω πριν μπω στην τάξη . Αναρωτιόμουν πως κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο απροχώρητο ή που θα υπερβώ όση αντοχή κι ανοχή μου ΄χει μείνει,  θ΄αναγκαστώ να μάθω πόσο μέρος από την ανησυχία μου είναι αγάπη και πόσο ενοχή γιατί δεν έχω υπομονή να αφήσω αγόγγυστα να περάσει η φουρτούνα κι ας είναι σε μια κουταλιά νερό , πόσο έννοια μην πάθει κάτι χειρότερο από όσα έχει πάθει και πόσο μην χρειαστεί κι αναγκαστώ εκ των πραγμάτων να λειτουργώ σαν αυτόματο-νευρόσπαστο γι άλλη μια φορά για μήνες .

Μη θέλοντας να γυρίσω  σπίτι το μεσημέρι σκεφτόμουν πως δυστυχώς της μοιάζω περισσότερο από όσο θα ΄θελα : στο πείσμα, στο ό,τι είμαι υπερβολική στις εκφράσεις μου και κάνω σπασμωδικές κινήσεις(πανικός) , πως φοβάμαι ότι κάποτε θα γίνω μεγαλύτερη ντράμα κουίν από δαύτη και τέλος πως ευτυχώς που δεν έκανα παιδιά να διαιωνίσω το φαύλο κύκλο.

#σκέψειςπουκάνωγυρίζονταςαπότηδουλειά

tumblr_nh320k3uqH1s8z8xro1_500

Τα μεσημέρια που γυρίζω από το σχολείο στο αμάξι ακούω ραδιόφωνο. Κάποια  μεσημέρια  τυχαίνει ένα τραγούδι , που μου κολλάει, το σιγοτραγουδώ κι αρχίζω να σκέφτομαι τους στίχους.

Όταν πλησιάζω σπίτι αν δεν  έχει τελειώσει το τραγούδι καμιά φορά ανάλογα πόσο χαλαρή νιώθω κάνω καμιά βόλτα προς τη θάλασσα (5-6 τετράγωνα μακριά είναι) και γυρίζω μόλις τελειώσει.

Συνήθως όταν μπω σπίτι αναρτώ κάποιους, αυτούς που μου μένουν ή με απασχολούν περισσότερο , στο προφίλ μου στο φέισμπουκ με  χάσταγκ τον τίτλο του ποστ.Καμιά φορά το τραγούδι  μου κολλάει όλη μέρα και το ακούω σε επανάληψη.

Αναρωτιέμαι πότε πότε γιατί μου κολλάν συγκεκριμένα τραγούδια κι όχι άλλα, γιατί κάποιες μέρες κι όχι άλλες. Το πιθανότερο είναι πως έχει σχέση με καταστάσεις που έχω ζήσει, πράγματα που με απασχολούν κ.α. κι ανάλογα σε ποια διάθεση βρίσκομαι.

 

Φεύγουν καράβια

cropped-dsc00030ceb11.jpg

Μέρα περίεργη από το πρωί φορτωμένη με διάφορες εκκρεμότητες όπως οι περισσότερες μέρες. Τελευταία φοβόταν  πως άρχιζε να εξαρτιέται  από τα χρωματιστά αυτοκόλλητα χαρτάκια με τις σημειώσεις της και τα γυαλιά της, γιατί χωρίς αυτά δεν ξεχώριζε τα βιαστικά γράμματά της.

Το μεσημέρι  γυρίζοντας από τη δουλειά προσπαθούσε να συγκρατήσει κάτι  που δεν πρόλαβε να σημειώσει, ως να φτάσει σπίτι. Καθώς ήταν έτοιμη να στρίψει από το μεγάλο δρόμο που οδηγούσε στο λιμάνι στο στενό για το σπίτι, είδε καπνό που κινούταν και την άκρη ενός φουγάρου πλοίου . Ξαφνιάστηκε  Δε θυμόταν άλλη φορά να ΄χει τύχει να το δει. Αναρωτιόταν  για τον προορισμό του.  Σκέφτηκε πως μπορεί να πήγαινε στο διαλυτήριο πιο κάτω αλλά μπορεί να έφευγε από το λιμάνι γι αλλού.Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι σκέφτηκε.  Το μυαλό της πήγε σε μακρινά μέρη και άρχισε να σιγοτραγουδάει ένα τραγούδι που θυμήθηκε.

«Φεύγουν καράβια στο γιαλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό,
παράπονό μου….»

Σκεφτόταν (?) ακόμα

tumblr_kq9tj9gd2A1qzyxvpo1_500Σκεφτόταν συχνά με φόβο μήπως γινόταν μικροαστή, μήπως παλινωδούσε σε καταστάσεις που προσπαθούσε μια ζωή να ξεφύγει. Ο φόβος για τη δουλειά, για όσα τόσα χρόνια είχε παλέψει να καταφέρει σ΄αυτή για όλους σε πείσμα των όποιων άλλων  ενδόμυχων ανασχετικών σκέψεων  που φυτεμένων από τη φοβική μάνα  προσπαθούσαν να την κρατήσουν πίσω. Ήξερε πως στα μάτια άλλων πιο αδρανών ή και φοβισμένων ανθρώπων φάνταζε τρομερά ριζοσπαστική ενώ δεν ήταν. Αναρωτιόταν τι ποσοστό από την όποια συμμετοχή της σε πρωτοβουλίες και δράσεις έπαιζε το θυμικό κι ο κληρονομημένος παράγοντας του χαρακτήρα  της και πόσο η συνειδητότητα.

Σκεφτόταν την πολυτέλεια που ΄χε ν’ αναρωτιέται όλα αυτά τη στιγμή που δυο παλικάρια στην ηλικία του ανιψιού της, όσο θα ταν κι ο δολοφονημένος φίλος τους, προσπαθούσα με ορατό κίνδυνο του θανάτου τους να διεκδικήσουν λίγες ανάσες ελευθερίας και έδιναν ελπίδα,θάρρος σε τόσους άλλους που ήταν «ελεύθεροι. Ντρεπόταν συχνά που δεν το ΄χε καθόλου σίγουρο πως σε παρόμοια θέση θα ΄κανε το ίδιο και φοβόταν πως ο εαυτός της κάποτε θα γίνει τέτοιος που πριν χρόνια θα περιφρονούσε.

Σκεφτόταν συχνά με φόβο μήπως ήταν μικροαστή και δεν το ΄χε πάρει χαμπάρι. Ακόμα τουλάχιστον δε σταματούσε ν’ αναρωτιέται, σκεφτόταν . Ακόμα είχε αυτήν την πολυτέλεια συμπλήρωνε και ντρεπόταν ξανά.

Προγενέθλιο

Φτάνοντας πιο κοντά στα πρώτα -ήντα δυσκολεύομαι περισσότερο από ό,τι στα τριάντα. Στα σαράντα ένιωθα μια χαρά, γιόρταζα ένα νέο ξεκίνημα.

Τώρα πια έχω κατασταλάξει πιο πολύ σε αυτά που θέλω , έχω επεξεργαστεί κι αναλύσει όλα όσα  είμαι, αποδεχόμενη τα σφάλματα και τα ελαττώματα, που συνεχίζουν μεν να με ενοχλούν αλλά χωρίς αυτά δε θα ήμουν ο εαυτός μου , πιο πλούσια σε αγωνίες διαφορετικές αλλά και ίδιες αλλά κι εμπειρίες,  προσπαθώντας να κρατώ το μυαλό μου ανοιχτό όσο γίνεται απολαμβάνοντας όσα  μου δίνουν χαρά : τα ανίψια μου που μεγαλώνουν γρήγορα, την παρέα των αγαπημένων μου (φίλοι κι οικογένεια) , το να διδάσκω τους μαθητές μου , παλεύοντας για ένα καλύτερο και διαφορετικό σχολείο και κοινωνία, το διάβασμα και τη μουσική, τη θάλασσα κ.ά.

Τώρα λοιπόν που έφτασα ως εδώ είναι κρίμα να βλέπω το χρόνο να σώνεται σιγά σιγά και να νιώθω πως ίσως δεν προλάβω να αξιοποιήσω όλα όσα έμαθα . Να βλέπω όλο και πιο καθαρά τα σημάδια του πάνω μου ξέροντας πως χαλάλισα πολύτιμα χρόνια από τα νιάτα μου σε μια ζωή που δεν ήταν η καλύτερη για μένα.Είναι ζόρικο να ξέρεις πως έχεις περάσει πια το όριο του μεσήλικα.

Ξέρω πως πρέπει να με θεωρώ τυχερή γιατί πολλοί άνθρωποι που αγαπούσα ή και εκτιμούσα, συγγενείς και φίλοι, δε μπόρεσαν να φτάσουν ως εδώ , οι πιο πολλοί παλεύοντας με την γαμημένη αρρώστια. Ξέρω πως άνθρωποι έχουν πολύ σοβαρότερα ζόρια για να επιβιώσουν , δε ζω σε καμιά φούσκα όσο Μαρία Αντουανέτα κι αν φαίνομαι τώρα. tumblr_n6oobf82ih1qz6f9yo1_500

Φταίει που πλησιάζουν τα ρημαδογενέθλια κι η συνειδητοποίηση της θνητότητας γίνεται πιο έντονη .

Μπαμ

The Search for Home

Το πρώτο εξάμηνο της φετινής χρονιάς δε θα΄λεγα πως ήταν ιδιαίτερα φιλικό για την οικογένειά μας, τουναντίον θα ΄λεγα πως μας πάει γαμιώντας  έχει πάρει παραμάζωμα μετά το φετινό ατύχημα της μάνας. Είναι ίδιον της κάθε λίγο διάστημα να λαχταρίζουμε οικογενειακώς (διάφορα πεσίματα, σπασίματα κλπ ) λες κι έχει βάλει στοίχημα ν’ αποδείξει το α’ μέρος της γνωστής παροιμίας για τους γέρους.

Τούτη τη φορά όμως από τις αρχές του Φλεβάρη ως τώρα δεν έχουμε ηρεμήσει πάνω από 2-3 μέρες το πολύ. Τα χτυπήματα ήταν αλλεπάλληλα , καταλήξαμε 2 φορες σε νοσοκομείο , εγχειρίστηκε κι ακόμα  ποιος ξέρει τι άλλο θα ακολουθήσει…

Κι εγώ σ’ όλα αυτά να τα ζω από πρώτο χέρι και πέρα από τη στεναχώρια  να πρέπει να βρω τρόπο να της κάνω κουράγιο πράγμα δύσκολο και να την πιέζω να τρώει για ν αναλάβει και να είμαι τις νύχτες ανά πάσα στιγμή πλάι της και τα πρωινά να πηγαίνω σχολείο σκέτο ζόμπι. Οι αδερφές μου δε λέω ερχόντουσαν βοηθούσαν όσο μπορούσαν αλλά επειδή ήμουν η  μόνη χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις και ζω μαζί της, έπεσε το βάρος το περισσότερο σ’ εμένα.

Όμως εγώ δεν είμαι μόνο κόρη , είμαι πολλά ακόμα. Μπορεί να μην έχω δική μου οικογένεια αλλά (προσπαθώ να ) έχω ζωή. Είμαι δασκάλα, που φέτος με βοήθησε η πείρα και το ότι είχα δουλέψει ξανά τη δύσκολη τάξη που είχα και λειτούργησα λίγο πολύ στον αυτόματο.Ήρθαν οι διακοπές , αλλά εγώ δεν κατάλαβα τίποτε. Είμαι μέρος μιας συνδικαλιστικής συλλογικότητας που δεν μπόρεσα να συμμετάσχω και να ‘μαι όσο ενεργή ήθελα κι εκπρόσωπος των συναδέλφων  αλλά με λιγότερη παρουσία και παρέμβαση από όση έπρεπε. Είμαι φίλη που όλον αυτόν τον καιρό στερήθηκα σε μεγάλο βαθμό την ευεργετική παρουσία των αγαπημένων μου φίλων παρά τους έπρηζα με τη διαρκή γκρίνια μου και δεν στάθηκε δυνατό ν ανταμώσω άλλους που είναι μακριά. Είμαι άνθρωπος με ενδιαφέροντα που νιώθω πως βρίσκομαι όλο αυτόν τον καιρό μακριά από όλα όσα κινητοποιούν τη σκέψη και τη φαντασία μου .

Τώρα πια είμαι ένα νευρόσπαστο που στον παραμικρό ήχο του τηλεφώνου πετάγομαι με αγωνία και φόβο  έχοντας  σταθερή και συνεχή έλλειψη ύπνου και μειωμένες σωματικές και ψυχικές αντοχές που αν συνεχίσει όλο αυτό ακόμα σε λίγο θα κάνω μπαμ και θα καταρρεύσω.