Κυριακή απόγευμα

tumblr_mipk8yoPGS1qz6f9yo1_500

Κυριακή απόγευμα. Μετά από ένα 24ωρο που συμπυκνώνεις ό,τι καλύτερο μπορείς αυτήν την εποχή να κάνεις μετά από μια βδομάδα με πολλή ένταση και κούραση στο σχολείο και στην οικογένεια. Να δεις φίλους νέους και παλιούς μπας και γελάσεις και ξεχάσεις αυτά που δεν ξεχνιούνται με τίποτε, απλώς παραμερίζονται για όσο κρατάνε οι ώρες.

Ο πονοκέφαλος μόνιμος σχεδόν σύντροφος τελευταία. Οι ιώσεις, λες στους άλλους, που ταλαιπωρούν τα παιδιά . Μισή αλήθεια. Την  άλλη μισή δεν την λες ούτε σε σένα. Οι αντοχές σου μαδούν με τα χρόνια; Όχι, μόνο αν και νομίζεις ώρες ώρες πως γερνάς  γρήγορα. Δε σου είναι ευχάριστο να το παραδεχτείς.Ναι, ξέρω, δεν είσαι η μόνη αλλά νιώθεις έτσι. Χωρίς το άρθρο.

«You know, there’s that silly saying ‘We’re born alone and we die alone’–it’s nonsense. We’re surrounded at birth and surrounded at death. It is in between that we’re alone.» Τομ Ράχμαν, The imperfectionists

Μόνοι μας όλοι παραδέρνουμε και προσπαθούμε μπας και χαράξει λίγο φως στο ζόφο που μας περικλείει.

«Να πούμε κι ένα μπράβο στους εαυτούς μας για τις μέρες που είμαστε σκατά και δεν είπαμε κουβέντα σε κανέναν και το παλέψαμε μόνοι μας» (τουίτ κάποιου)

Κι όλα αυτά στο νησί που είμαστε ο καθένας ναυαγός που προσπαθεί να κάνει κουράγιο για τους υπόλοιπους και να τους κάνει να γελάν μπας κι ανακλαστικά γελάσει κι ο ίδιος.

Μίζερη θα σε πεις. Έχεις ακόμα δουλειά, μπορείς  ακόμα σχετικά να εκφράζεσαι ελεύθερα, έχεις ακόμα σπίτι να μείνεις. Δε φτάνει γαμώτο.

«None of us are free, one of us are chained. None of us are free.»Barry Mann & Cynthia Weil

Άνοιξη θα πεις. Δύσκολη εποχή. Κλισέ όπως πολλά κι ίσως γλυκανάλατα είπες πιο πάνω (νησιά, ναυαγοί κλπ) για να αποφύγεις να πεις το προφανές.

Όλες οι εποχές δύσκολες όταν νιώθεις κι είσαι μόνος.

Advertisements