Γενέθλιο

Ώστε πέρασε ένας χρόνος κιόλας, ε; Δεν μπορώ να πω πως δεν τον κατάλαβα. Τα τελευταία δυο χρόνια περνάνε πολύ  ζόρικα για όλους πόσο μάλλον με τα δωράκια που μου έφεραν  τα τελευταία γενέθλια, που χτυπήσαν την όποια ματαιοδοξία είχα.
Π.χ. Να θες να διαβάσεις σε ΜΜΜ και να σκέφτεσαι την εικόνα σου με τα πρεσβυωπικά γυαλιά.Μια μικρή φρίκη την περνάς σίγουρα.

«Για ‘κείνα που δεν έκανα και που ‘χω καμωμένα
αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
αυτό θα ‘ν’ το μαράζι μου κρασί λοιπόν, ποιος ξέρει
μη βγαίνει τούτ’ η αναπνοή στερνή φορά από μένα»
Ναι, κοντά στα γενέθλια είναι αναπόφευκτο-τουλάχιστον από μια ηλικία και μετά- να σκέφτεται τη θνητότητά του κανείς  και να αναλογίζεται την πορεία του .Ενώ έχω αφήσει πίσω παράπονα για το »γι’ αλλού  πορεύτηκα’‘ φέτος μετά το φόβο του Φλεβάρη, νιώθω πως πια θέλω να κοιτώ μπροστά αλλά η πραγματικότητα δε μ’ αφήνει.Τα εργασιακά γενικά αλλά κι ειδικά  είναι δυσοίωνα και οι καλές στιγμές του καλοκαιριού πόσο θα με κρατήσουν άραγε;

»First world problems» θα σκεφτεί κάποιος. »Το να κλαις τη μοίρα σου είναι πολυτέλεια» θα σκεφτεί άλλος. Με επιτιμώ εγώ πρώτα απ’ όλους χωρίς να καταφέρνω πάντα να με  συμμαζέψω.

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια …

Δε θα υποκριθώ πως δε χαίρομαι που συνεχίζω να ζω όσο δύσκολο κι αν έχει γίνει . Θα την παλέψω, έστω κι από κεκτημένη ταχύτητα. Θέλω όμως την αισιοδοξία μου πίσω…

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν’ αφήσω
και κάθ’ ελπίδα για ζωή απ’ την καρδιά μου σβήσω
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω

Advertisements