Αναδρομή με αφορμή

Αφορμή για αυτό υπήρξε η ανάρτηση και η παραίνεση απ΄τα Χαμένα Επεισόδια.

Η Πέρα Μεριά

                                                                     Η Πέρα Μεριά

Οι γονείς μου παρότι ζούσαν απ΄το ’67 στην Ελευσίνα δε θέλησαν να κόψουν τους δεσμούς με τα γειτονικά χωριά καταγωγής τους (Γορτυνία) και παρέμεναν ετεροδημότες. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση λοιπόν κάναμε ολόκληρο ταξίδι, σχεδόν 7 ώρες με το ΚΤΕΛ. Τέσσερις ως την Τρίπολη μέσω Κολοσούρτη (ανάβαση-κατάβαση του Αρτεμισίου, κατάλληλη μόνο για ειδική διαδρομή του Ράλι Ακρόπολις) και άλλες τρεις με το σαρδελοκούτι ως το χωριό. Με το πού φτάναμε ο μπαμπάς χανόταν στο καφενείο . Εγώ χάζευα τη ζωντανή θέα προς την Πέρα Μεριά κι οι υπόλοιποι 4 (γιαγιά, μαμά και αδερφές) προσπαθούσαν να συνέλθουν απ΄τη ζαλάδα.

Το ’79 λίγο πριν απολυθεί πήραμε το πρώτο αμάξι, μια Σίμκα σε μπλε μεταλλικό χρώμα. Το εκλογικό ταξίδι που θυμάμαι πολύ καθαρά ήταν το ’85 . Η Μ. κι εγώ ψηφίζαμε πρώτη φορά (19 και 18 αντίστοιχα) και το θεωρούσαμε τιμή. Θυμάμαι που, όταν πρωτοπήρα το εκλογικό βιβλιάριο, σκέφτηκα” πότε θα γεμίσει και το δικό μου με σφραγίδες, όπως του μπαμπά;”

Περάσαμε τα διόδια Ελευσίνας και Κορίνθου πολύ πρωί χωρίς να δούμε πολλά αυτοκίνητα με σημαίες. Φανταστείτε την έκπληξή μας όταν τελειώσαμε επιτέλους με τον Κολοσούρτη και μπαίνοντας στην Τρίπολη βλέπαμε χειροκροτήματα και μούντζες μέχρι που φτάσαμε στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Ήταν χωρισμένη κάθετα σχεδόν στα μισά σε ανθρώπους με μπλε και πράσινες σημαίες και ακολουθούσε η σχετική βαβούρα στα αυτοκίνητα που περνούσαν σημειωτόν απ΄τον κόσμο. Εδώ να πω πως ο πατέρας είχε κάνει όλο το αμάξι πράσινο απ΄τις αφίσες με τον Αντρέα (τσίρκο δλδ) κι είχε δώσει στη μαμά να κρατάει μια πράσινη σημαία που ανέμιζε έξω απ΄το παράθυρο. Εγώ κι η Μ. κράζαμε και τους μεν και τους δε.

Μετά την εθιμοτυπική στάση στου Καμπέα για βραστό και (μπλιαχ) πατσά των μεγάλων φτάσαμε εν μέσω προπαγάνδας περηφάνιας του πατέρα για το νέο δρόμο που φτιαχνόταν μετά τη Βυτίνα και που θα μας γλίτωνε στο μέλλον απ΄ τις στροφές στα Λαγκάδια (ναι, πώς! 😛 ) στο χωριό, όπου η εμφάνιση του περιοδεύοντος τσίρκου, εεε αμαξιού μας με τσίτα την κόρνα προκάλεσε θυμηδία, έκπληξη, βρισιές και λίγα χαμόγελα περνώντας διαδοχικά από τα 3 κεντρικά καφενεία (βασιλικοί-πασοκ-ΝΔ) λίγο πριν φτάσει σπίτι και μας υποδεχτεί η γιαγιά με ανοιχτές αγκάλες και βάλει τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια στο εικονοστάσι.

Το χωριό του πατέρα μου ήταν κι είναι ακόμα γεμάτα από πολύ συντηρητικούς ανθρώπους . Υπήρχαν αρκετοί βασιλικοί με την εικόνα του ζεύγους (φτου!) στην είσοδο των περισσότερων σπιτιών. Ψήφιζαν παραδοσιακά ΕΡΕ κι αργότερα ΝΔ. Ο δε 42άρης πατέρας μου και λίγοι συνομήλικοί του, εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι , που ψήφιζαν Πασοκ ήταν “ταραξίες” κι “ανέμυαλοι” που τους χάλασε η πόλη. Ήταν λοιπόν μετρημένα κουκιά οι ψήφοι με μηδενικές εκπλήξεις, ως εκείνη τη χρονιά.

Η Μ. κι εγώ είμαστε τότε οργανωμένες στην ΚΝΕ απ΄τα 15 μας και στο σπίτι άναβε η πολιτική συζήτηση σε πολιτισμένο επίπεδο πάντα. Στο χωριό μας θεωρούσαν δεδομένες λόγω του πατέρα μας. Εξάλλου πού ακούστηκε οι γυναίκες να ψηφίζουν άλλο από πατεράδες ή τους άντρες τους; Έρχεται λοιπόν η καταμέτρηση των ψήφων και βρίσκουν τις αναμενόμενους ψήφους από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τη μία ψήφο ΚΚΕ εσωτ. (του Στάθη που είχε πάει ένα φεγγάρι στη Γερμανία) και 5 του ΚΚΕ, οι 3 καινούριες. Έγινε το θέμα συζήτησης στο καφενείο και δια της ατόπου απαγωγής, βοηθούντος του γεγονότος πως τα πρώτα ξαδέρφια στο χωριό της μάνας μου ψήφιζαν το ίδιο, βρήκαν τις δυο. Ετοιμάστηκαν για γερή καζούρα στον πατέρα μου αλλά ο πονηρός οσμίζοντάς την δήλωσε μες στο καφενείο πως “ναι, ξέρω τι ψηφίζουν τα κορίτσια μου κι είμαι περήφανος γι αυτό”. Έτσι τους βούλωσε τα στόματα. Το διηγήθηκε όλο φούρκα στη μάνα μου το βράδυ , η οποία μας το ΄πε για να ντραπούμε (απ΄αυτές ήμασταν) το πρωί.

Στις δημοτικές εκλογές του ’86 ήμουν φοιτήτρια στη Μυτιλήνη και δεν κατέβηκα για προφανείς λόγους. Όταν πήρα το πτυχίο το ’88, πριν καν το καταθέσω έκανα αίτηση μεταδημότευσης, γιατί είχα βαρεθεί να ζω εδώ και να ψηφίζω εκεί στη μαυρίλα. Όταν πρότεινα στον πατέρα να κάνει το ίδιο και να ησυχάσει, αφού εδώ ζούσε αρνήθηκε. Έζησε εδώ 36 χρόνια, όλα ετεροδημότης. Η μάνα πείστηκε πριν 3 χρόνια να μεταδημοτεύσει εδώ.

Υ.Γ. 1. Η φωτογραφία είναι από ένα παμπάλαιο ποστ (στον μπλόγκερ τότε). Δυστυχώς όταν κάηκε ο δίσκος του παλιού υπολογιστή χάθηκαν. 😦

Υ.Γ. 2 Χρωστάω ένα για τούτες τις εκλογές , το ξέρω. Θα στρωθώ και θα το γράψω. Ελπίζω…

Advertisements

15 thoughts on “Αναδρομή με αφορμή

  1. γρηγόρης στ.

    Αναγεννημένος κάθε φορά που επιστρέφω.
    Πάντως παλιά ήταν πολύ αστείο που ψάχνονταν να βρουν ποιοι ψήφιζαν τους μικρούς σχηματισμούς ή κάτι πέρα από τα αναμενόμενα.

  2. Χαμένο Επεισόδιο

    Μα είσαι φανταστική, καταρχάς έχω να δηλώσω και επίσης ότι εγώ ακόμα τα δικαιώματα μου τα έχω στο χωριό και δεν πρόκειται να τα πάρω στον αιώνα τον άπαντα και τον απαξάπαντα. 🙂

    1. Stavrula Συντάκτης

      Σε διαβεβαιώ, δεν είναι της φαντασίας μου! 😉
      Για σένα το χωριό είναι εκεί που θες πολύ να πας.Εμείς με το που φτάναμε έπρεπε να προσέχουμε με ποιους μιλάμε , πως θα φερθούμε , τι θα φοράμε και λοιπά κουλά κοριτσίστικα. Στο χωριό της μάνας μου δε θα με χάλαγε. Το προτιμούσα.Εκεί ήμουνα ο εαυτός μου και περνούσα υπέροχα.

    1. Stavrula Συντάκτης

      Αγαπητή Ανφάν, σ΄ευχαριστώ 🙂 Σε δυο πράγματα είμαστε δυνατοί σαν οικογένεια :Μελόδραμα και θέατρο του παραλόγου 😉

  3. αγκνιρα

    Toν «κολοσούρτη» τον θυμάμαι και γω Σταυρούλα (το όνομα βέβαια δεν τόξερα). Είχα πάει μια φορά ως παιδί εκδρομή σε φίλους στην Τεγέα. Ατελείωτες στροφές σε χωματόδρομο!

    Σκέψου, να ξέρει όλο το χωριό τι ψηφίζει ο ένας και ο άλλος και να είσαι δακτυλοδεικτούμενος, μόνο και μόνο γιατί έχεις διαφορετική γνώμη! Κάπως ασφυκτική την βρίσκω τη ζωή στο χωριό…
    Τι όμορφο μέρος όμως 🙂

    1. Stavrula Συντάκτης

      Είναι ολοφάνερο γιατί τον ονόμασαν έτσι 😉

      Όμορφος τόπος μεν αλλά με πολύ σκάρτο κόσμο κι όχι μόνο λόγω ψήφου. Δε θα μπορούσα να μείνω εκεί μόνιμα ούτε λεπτό. Και το καλοκαίρι, όταν κατεβαίνω, το 48ωρο είναι το ανώτερο όριο.

  4. Ιωάννα Σ.

    Βρήκα τυχαία το κείμενό σου. Σε ευχαριστώ για τις αναμνήσεις. Με διαφορά δέκα χρόνων ζήσαμε παρόμοιες καταστάσεις στη Γορτυνία μας. Η βραστή γίδα του Καμπέα, τόσο ταιριαστή με τη ζαλάδα του ταξιδιού και το περιορισμένο βλέμμα των πολλών. Κι άλλοι σαν εμάς αποχώρησαν, με συνέπεια η περιοχή να έχει μεγάλη αποχή και αποτελέσματα… — ίσως τα έχεις δει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s