Ποιητική Ισημερία ΙV

Οι εχθροί της άνοιξης

Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν.

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα-ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει.

Μίλτος Σαχτούρης

Παγκόσμια μέρα ποίησης η σημερινή. Η μόνη παγκόσμια μέρα που τιμώ κάθε χρόνο. Αυτό κι άλλα ποιήματα του ιδίου εδώ .

Υ.Γ.Να δείτε το ποστ-αφιέρωμα  με ποιήματα ή αποσπάσματά τους που πρότειναν  άλλοι μπλόγκερς στο μπλογκ του Τσαλαπετεινού 

Advertisements

27 thoughts on “Ποιητική Ισημερία ΙV

  1. silentcrossing

    Γράμματα σε μια γυναίκα – VIII
    Θαρρώ πως όλα είναι ψέματα και πλαστή η ένδεια που νιώθω από σένα· δε σ’ αγαπάω τυφλά, δε θυσιάζομαι για σένα· η σιωπή μας δεν ενοχλεί μονάχα εσένα. Η ζωή, όπως για κάθε άνθρωπο, και για μας δεν είναι ποιητική. Θέλω να πω, πως κι εμείς δε μπορούμε αιωνίως να φτιάχνουμε αυτεξούσια τη ζωή μας, κάποτε αφαιρούμεθα, κοιτάζουμε γεμάτοι έγνοια ένα μικρό εαυτό μας, σαν να είμεθα άρρωστοι. Τότε γινόμεθα κατώτεροι, πρόστυχοι σχεδόν… Και το λέμε, εμείς, πως όλα είναι ψέματα, δεν είναι τάχα πρόστυχο αυτό;

    (Λες και γινόταν να σου αφιερώσω κάτι άλλο από Γ.Σαραντάρη…)
    Και του χρόνου!

    1. Stavrula Συντάκτης

      Silent, σ΄ευχαριστώ πολύ 🙂 Να σου πω την αλήθεια θα ‘θελα κάποιος να μου αφιέρωνε το ποίημα της Σάρα Κέιν που χεις ανεβάσει στο μπλογκ.Αρκούμαι όμως και σ΄αυτό 😉

      Σχετικά με την ποιητική ζωή δες το ποίημα του ιδίου «Δεν είμαστε ποιητές».http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/giwrgos_sarantarhs_poems.htm#%CE%94%CE%95%CE%9D_%CE%95%CE%99%CE%9C%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%95_%CE%A0%CE%9F%CE%99%CE%97%CE%A4%CE%95%CE%A3

      Το έγραψα στα σχόλια στο ποστ του Τσαλαπετεινού.

    1. Stavrula Συντάκτης

      Χαμένο επεισόδιο, τον ανακάλυψα αργά, πριν 8 χρόνια με αφορμή ένα ποίημα που ΄χε ο ανιψιός στο βιβλίο της Γλώσσας. Νομίζω πως είναι αυτό που παρέθεσα.

      Το βραβείο νομίζω πως το ΄χει ο Σάιλεντ με το «Λαχταρώ» .

  2. bibliothekarios

    Σε ένα αφιέρωμα στο Σαχτούρη πριν από λίγους μήνες (νομίζω στην «Οδό Πανός») διάβασα μια δήλωσή του που έλεγε πως το πιο ωραίο ερωτικό ποίημα που έχει δει είναι το «είδα την Άννα κάποτε» (το τραγούδι του Σαββόπουλου).
    Καλή άνοιξη Ρενάτα. ακόμη και αν είναι σύντομη…

  3. Liakada

    -«Το μπόλι της αγάπης δεν το δέχτηκε ο κόσμος/ υστέρημα η άνοιξη,

    ανύπαρκτο πουγκί/ μπλόφα χοντρή η άνοιξη στις μέρες μας.»

    Σπαράγματα Νίκου Καρούζου για την Άνοιξη…
    Παρόλα αυτά, Καλη μας Ανοιξη, εύχομαι!

  4. lemon

    Τι ωραία, τι ωραία, πόσο χαίρομαι φιλενάδα που υπάρχουν τόσο, τόσοι άνθρωποι που κουβαλάνε στιχάκια. Δες πως ο καθένας έχει και το δικό του αγαπημένο ποίημα-και είναι -ευτυχώς- τόσο πολλά 🙂

  5. Τσαλαπετεινός

    Από τη μια ο ήλιος, από την άλλη τα ποιήματα, όμορφη βγήκε η μέρα. Μου φαίνεται οτι από δω θα κατηφορίσω στα ποστ Ποιητική Ισημερία Ι, ΙΙ, και ΙΙΙ.

    😉

    υ.γ. γιατί έβγαλες αυτό το θεϊκό που είχες χθες βράδυ που έλεγε ότι σήμερα θα άνοιγα το μαγαζί μετά τις 10;

    1. Stavrula Συντάκτης

      Τσαλαπετεινέ, να σ΄ευχαριστήσω ξανά για την πρόσκληση 🙂

      Αφού είσαι αποφασισμένος δες κι αυτό που ανέβασα πριν 5 χρόνια την ίδια μέρα : https://anagennimeni.wordpress.com/2008/03/21/mera-poihshs/

      Υ.Γ.Το ΄χα γράψει μήπως το έβλεπε κανείς πριν ανεβάσεις το ποστ σου. Τώρα δε χρειάζεται.

  6. γρηγόρης στ.

    και μια άνοιξη ακόμη του Μ.Σ. για τον ολάνθιστο κήπο σου!

    Η πληγωμένη Άνοιξη τεντώνει τα λουλούδια της
    οι βραδινές καμπάνες την κραυγή τους
    κι η κάτασπρη κοπέλα μέσα στα γαρίφαλα
    συνάζει στάλα-στάλα το αίμα
    απ’ όλες τις σημαίες που πονέσανε
    από τα κυπαρίσσια που σφάχτηκαν
    για να χτιστεί ένα πύργος κατακόκκινος
    μ’ ένα ρολόγι και δυο μαύρους δείχτες
    κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα σύννεφο
    κι οι δείχτες σα σταυρώνουν θά ‘ρχεται ένα ξίφος
    το σύννεφο θ’ ανάβει τα γαρίφαλα
    το ξίφος θα θερίζει το κορμί της

  7. katabran

    Στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται…

    Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη
    ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο
    Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα
    ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ
    γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ
    κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ
    Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίρια
    τὰ μεγάλα κάματα.
    Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰ
    παίρνουν τὰ φύλλα μας.

    Ἀργότερα
    πλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲς
    μᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδες
    Μὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε,
    ὀρθωνόμαστε
    πάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμα
    Ὡσότου, φτάνει ἕνας ἄνεμος παράξενος
    -κανεὶς δὲ ξέρει πότε κι ἀπὸ ποὺ ξεκινᾶ-
    μᾶς ρίχνει κάτω
    μ᾿ ὅλες μας τὶς ρίζες στὸν ἀέρα.
    Γιὰ λίγο ἀκόμα μὲς στὴ φυλλωσιά μας
    κάθεται κρυμμένο
    -νὰ πεῖ μία τρίλια του στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται-
    ἕνα πουλί.

    Μελισσάνθη

    έτσι, ήθελα να σου αφήσω κάτι…

  8. onlyandjustme

    Σαχτούρης..από τους πιο καλούς σύγχρονους ποιητές..Μέχρι το τελος της ζωής του προβληματισμένος,ευαισθητοποιημένος…Και πάντα τόσο,μα τόσο καλός τεχνίτης του λόγου…

  9. αγκνιρα

    Σταυρούλα, ένα γρήγορο καλησπέρα. 🙂 Έχω χαθεί λιγάκι, αλλά είναι άνοιξη και όσο μπορώ βγαίνω έξω. Είχαμε και τις εξετάσεις που μας απασχόλησαν πολύ (πέρασε! 🙂 ).
    Kαλά νάσαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s