Περί εμπνεύσεως

«Όλοι μας θυμόμαστε δάσκαλο ή δασκάλα που να μας έχει εμπνεύσει. Μέρες διαλόγου που είναι, διαλέγω να σας μιλήσω για το δικό μου. Τον θυμάμαι καλά! Η μήπως τον ονειρεύομαι;
Είναι αυτός / αυτή που:
Ζει μέσα στην κοινωνία και δρα στο πεδίο των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της δημοκρατίας
Προωθεί την ανοιχτή εκπαίδευση, την ανοιχτή μάθηση και την ανοιχτή σκέψη
Αντέχει και προωθεί τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.
Δεν παρασύρεται από το ναρκισσισμό των γνώσεων που έχει
Αξιοποιεί την εξουσία της θέσης του για να διευρύνει τα όρια της δημοκρατίας
Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Αναζητάει τις προϋποθέσεις για αυθεντική συμμετοχή
΄Εχει «έμμονες ιδέες»  και πάθος για το βιβλίο και τη γνώση. Είναι αυτό που τον κάνει «μεταδοτικό»
Σέβεται, αναγνωρίζει και αξιοποιεί τα λάθη
Αποδομεί τα αυτονόητα και τα δεδομένα που συντηρούν και διαιωνίζουν
Ζει και την ώρα που εργάζεται, με επίμονη άσκηση «ασύδοτης εντιμότητας»
Απολαμβάνει τους δεσμούς αμοιβαιότητας, αναγνώρισης και σεβασμού προς τους συναδέλφους
Αποφεύγει την ιδιώτευση, την απομόνωση και τον ατομικισμό
Διαπραγματεύεται με τους μαθητές/τριες το νόημα που έχουν τόσο αυτά που γίνονται όσο και αυτά που δε γίνονται
Είναι φορτωμένος με υποχρεώσεις και ευθύνες που αν και αναχαιτίζουν την ανεξαρτησία του, την εμπλουτίζουν
Είναι δρομέας του δρόμου αντοχής του στοχασμού και της κριτικής σκέψης
Δεν περιορίζεται τυπολατρικά  στις υποχρεώσεις του. Τις υπερβαίνει για να δημιουργεί
Ανιχνεύει και απολαμβάνει το πλαίσιο της σχετικής του αυτονομίας για να απελευθερώνει και να εμπλουτίζει την παιδαγωγική συνάντηση
Ασκεί πολιτική παιδαγωγική
Παθιάζεται με :την παιδαγωγική του τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του άλλου
Την παιδαγωγική της  κοινωνικής δικαιοσύνης, της μέριμνας, της έγνοιας, της φροντίδας
Την παιδαγωγική της θετικής διάκρισης υπέρ αυτών που έχουν περισσότερη ανάγκη
Την παιδαγωγική της αισιόδοξης πρότασης για τη ζωή
Το να είσαι δάσκαλος/δασκάλα-ενεργό κριτικό πολιτικό υποκείμενο σημαίνει από τη μια πως υπόκεισαι στο δίκτυο δώρων, ανταλλαγών και υποχρεώσεων που συγκροτούν τις κοινωνικές και παιδαγωγικές σχέσεις και από την άλλη να δρας στο πεδίο των αντιφάσεων, των συγκρούσεων και των αντιθέσεων με τρόπο που να συντελείς στη αξιοποίησή τους και το μετασχηματισμό τους σε πράξη αλλαγής.
Δεν ξέρω αν με όλα αυτά έχω δημιουργήσει την αίσθηση υπερβολικού φορτίου ευθυνών. Προχτές συνάντησα σε ένα μπαρ έναν άγνωστο κύριο. Αφού ανταλλάξαμε αμοιβαίες συστάσεις και ξεκινήσαμε τη συζήτηση, ανάμεσα στα άλλα, μου λέει
«αν ήμουν δάσκαλος δε θα με έπιανε ο ύπνος τα βράδια»!
Ας το άκουγαν αυτό όσοι και όσες συμμετέχουν στο «διάλογο» για την παιδεία. Δεν είναι ζητήματα προτεραιότητας οι «αιώνιοι» φοιτητές, τα συγγράμματα, η αξιολόγηση και οι εξετάσεις.  Είναι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες που έχουμε σήμερα στο σχολείο… »  

Του Γιώργου Μαυρογιώργου, καθηγητή Παιδαγωγικής στο Tμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Iωαννίνων.

        Σήμερα διαβάζοντας ένα άρθρο του , εξερεύνησα την ιστοσελίδα του κι έπεσα σ΄αυτό παλιό κείμενό του απ΄την εποχή του διαλόγου για την Παιδεία (2005 ), που αντικατοπτρίζει  την άποψή μου για το τι εκπαιδευτικός θέλω και προσπαθώ να είμαι. Ξεκάρφωτο στη σημερινή άθλια κατάσταση που βρεθήκαμε ως πολίτες; Κατά τη γνώμη μου διόλου.

Advertisements

35 thoughts on “Περί εμπνεύσεως

  1. Riski

    Και για μένα διόλου. Είναι τα σαθρά θεμέλια που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση. Όσο και να καταπολεμάς τα συμπτώματα μιας ασθένειας, αν δεν φτάσεις στην αιτία της, δεν κάνεις τίποτα.

    1. renata Συντάκτης

      Γιώργο, σχεδόν. Γι αυτό λέω επισημαίνω το «στο μέτρο του δυνατού». Να μην ψευτίζει αυτό που κάνει, να προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις. Να είμαι συνειδητός πολίτης εν κατακλείδει.

      Πρώτη αξιολόγηση είναι η αυτοαξιολόγηση.Να μπορεί κανείς να αισθάνεται έντιμος σ΄αυτό που είναι και κάνει, να βάζει σε προτεραιότητα τους στόχους που επιδιώκει να επιτύχει. Πες με αυτάρεσκη, αλλά θέλω πρώτα να νιώθω εγώ πως έκανα ό,τι μπορούσα και παραπέρα.

      Εννοείται πως το «ευχαριστώ, δάσκαλε» είναι πολύ μεγάλη αμοιβή. Όπως και το να σε χαιρετούν και εισπράττεις χαμόγελα κι αγκαλιές από παλιούς και νέους μαθητές(δικούς σου ή και άλλων), να σε νιώθουν κοντά τους, γιατί ξέρουν πως τα αποδέχεσαι όσο κι αν υπήρξες αυστηρός αλλά δίκαιος, πως μπορούν να σε ρωτήσουν και να εκμυστηρευτούν τις αγωνίες τους .

      Εξάλλου τα μάτια των παιδιών είναι η καταφυγή μου, η ελπίδα, το φως.

  2. Χαμένα Επεισόδια

    Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι γιατί ενώ υπάρχουν εκπαιδευτικοί με μεγάλη θέληση να παράγουν ουσιαστικό εκπαιδευτικό έργο, δεν καταφέρνουν τελικά να ξεχωρίσουν. Και βέβαια από την άλλη μεριά, τι πρέπει τελικά να γίνει με εκείνους που – για διάφορους λόγους – δεν παράγουν πια. (το «παράγω» μπορεί να ακούγεται λίγο τεχνοκρατικό, αλλά μιλάω για τα ουσιαστικά, όσα δηλαδή αναφέρονται και στο κείμενο).

    1. renata Συντάκτης

      Ερωτήματα:
      1) Πώς εννοείς το ξεχωρίσουν;
      2) Μήπως μπορείς να ξεδιαλύνεις το παράγω?

      Για να καταλάβω τι εννοείς, ώστε να σου πω τη γνώμη μου.

      1. Χαμένα Επεισόδια

        1) Εννοώ το πως τελικά θα εισπράξεις το «ευχαριστώ δάσκαλε». Προσωπικά το έχω πει ίσως σε μόνο δύο δασκάλους/καθηγητές από τους δεκάδες που πέρασαν από μπροστά μου.
        2) Θα προσπαθήσω να σου δώσω ένα παράδειγμα του ¨δεν παράγω» που όμως στα χρόνια μου ήταν κλασικό: Ο καθηγητής/δάσκαλος μπαίνει στην αίθουσα απροετοίμαστος για το μάθημα που ακολουθεί. Ρωτάει τους μαθητές «που είμαστε» και ύστερα πιάνει το βιβλίο και αρχίζει ουσιαστικά την ανάγνωση. Από κάτω φυσικά αρχίζει το μπάχαλο. κτλ κτλ ώσπου το κουδούνι να χτυπήσει λυτρωτικά. Παράγω λοιπόν για εμένα σημαίνει γνωρίζω καλά το αντικείμενο διδασκαλίας μου, εμπλουτίζω τις τεχνικές μετάδοσης της γνώσης στους μαθητές μου και φροντίζω να κάνω το μάθημα ενδιαφέρον.
        (Με το θέμα της παιδείας έχεις χτυπήσει φλέβα, θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για τα καλά και τα άσχημα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, έχοντας βέβαια προσωπική άποψη μόνο ως μαθητής αλλά από την άλλη έχοντας και πάρα πολλούς φίλους εκπαιδευτικούς.)

  3. renata Συντάκτης

    Χαμένα επεισόδια
    1) Αυτό που ίσως να το λάβεις κάποια χρόνια αργότερα, λίγα ή πολλά θα το πετύχεις σίγουρα αν πρώτα είσαι άνθρωπος, συνειδητός (με παιδαγωγικό τακτ χωρίς διακρίσεις κι όχι «εσύ, η χοντρούλα, έλα εδώ» ή «αυτή η Ρουμάνα με πρήζει» ή «εσύ, τράβα στην πατρίδα σου, Αλβανέ» κλπ (αληθινά σχόλια συναδέλφων πρόσφατα).
    Πρώτα πρέπει να νιώσει το παιδί πως το αποδέχεσαι όπως είναι, πως το εντάσσεις μέσα στην τάξη κανονικά και κοινωνικά, εσύ πρώτος δεν κάνεις καμιά διάκριση (έχουν αλάθητο κριτήριο) και δεν αφήνεις να περάσουν ασυζητητί σχόλια για τον οποιοδήποτε μαθητή/τρια.
    Θα είναι ανοιχτό σε ότι του πεις και θα νιώσει πως ακόμα κι αν μαλώνεις (για το μάθημα ή συμπεριφορά), το κάνεις επειδή νοιάζεσαι. Η πρώτη σου ανταμοιβή σου είναι αυτή.
    Η επόμενη είναι όταν θα το δεις να προοδεύει, σαν άνθρωπος (συμπεριφορά) και σα μαθητής (γνωστικά). Μπορεί ποτέ να μην στο πει το ευχαριστώ. Εσύ όμως θα ξέρεις.
    Προσωπικά βλέπω κάποιους παλιούς μου μαθητές (έφηβοι πια, 20σάρηδες) πως επιζητούν να με συναντήσουν χρόνια μετά, να συζητήσουμε πράγματα που δύσκολα λένε στους μεγάλους. Εισπράττω την αγάπη τους.

  4. katabran

    να προσθέσω:αλλάζει θέσεις και κάνει ξεκάθαρο στους μαθητές για ποιους λόγους το κάνει αυτό…εξάλλου η παιδαγωγική πράξη είναι απελευθερωτική αφού αποσκοπεί στο να κάνει περισσότερο άνθρωπο τον άνθρωπο κι έχει ως προοπτική τη ριζοσπαστική δημοκρατία, δημιουργώντας και αναδημιουργώντας αντιλήψεις…διαβάζοντας όχι μόνο βιβλία αλλά και τους μαθητές του, μιλώντας όχι στους μαθητές αλλά με τους μαθητές…
    ατέλειωτο θέμα Ρενάτα, δε λέω άλλα, ξέρω πως αγαπάς αυτό που κάνεις…
    καλησπέρα

  5. Χαμένα Επεισόδια

    Η τελευταία πρόταση νομίζω ότι συνοψίζει και όλη την ευχαρίστηση που σου δίνει η δουλειά σου λοιπόν, σωστά; Μεγάλο δώρο, που από όσα μου λες προφανώς το αξίζεις! (Και κάτι μου λέει ότι θα ήσουν από τις αγαπημένες μου δασκάλες 🙂 🙂 🙂 )

    1. renata Συντάκτης

      Βιάζεσαι.Εκκρεμεί η απάντηση στο 2ο. Με προλάβαν τα σχόλιά σας. 😉

      Α, ναι! Το λατρεύω αυτό που κάνω. Ήταν η δεύτερή μου επιλογή.Η πρώτη ήταν να εξερευνώ τα μυστήρια της ελληνικής γλώσσας.Ναι, γλωσολόγος. (Ψώνιο, το ξέρω). Όταν μπήκα στη σχολή, σκέφτηκα πως μου χρωστάω να νιώθω και να την κάνω καλά . Λατρεύω τα παιδιά , οπότε δε μου ήταν δύσκολο. 😉

      Δες πως τελειώνω την απάντηση στον έτερο Γιώργο. 😉

        1. Χαμένα Επεισόδια

          Για εμένα – από την απάντηση που έδωσες – το αξίζεις λόγω της οπτικής σου. (πω πω, είναι σαν να σε σπάμαρα με τόσα σχόλια, αλλά όπως σου είπα θεωρώ το θέμα της παιδείας ένα από τα σημαντικότερα προς συζήτηση)

  6. renata Συντάκτης

    Χαμένα επεισόδια
    2)»Παράγω λοιπόν για εμένα σημαίνει γνωρίζω καλά το αντικείμενο διδασκαλίας μου, εμπλουτίζω τις τεχνικές μετάδοσης της γνώσης στους μαθητές μου και φροντίζω να κάνω το μάθημα ενδιαφέρον.»
    Ας δούμε κάθε κομμάτι της φράσης σου, για να δεις πώς το σκέφτομαι .
    α) γνωρίζω καλά το αντικείμενο διδασκαλίας μου
    Οπωσδήποτε!!!! (Θα έλεγα αυτονόητο , αλλά είναι κακοποιημένη λέξη.) Προετοιμασία μεθοδική, δλδ να γνωρίζω τι πρέπει να διδάξω, πώς θα επιτύχω τους στόχους κάθε μαθήματος γενικά και ειδικά, πού θα δώσω την πρέπουσα σημασία, πώς θα οργανώσω τις μεθόδους μου.
    β) εμπλουτίζω τις τεχνικές μετάδοσης της γνώσης στους μαθητές μου
    Διάβασμα + πείρα. Είναι άνισο το ποσοστό όταν αρχίζεις να διδάσκεις. Παίζει καταλυτικό ρόλο η πείρα, όχι τον μόνο βέβαια. Απλά με τον καιρό οξύνονται οι ικανότητές σου ν΄ανιχνεύεις πώς θα βελτιώσεις τους τρόπους που μεταχειρίζεσαι. Αν είσαι ανοιχτός, αυτό σε κάνει πιο γρήγορο σε αντιδράσεις, πιο μεθοδικό.Είναι πιο ξεκούραστο. Ό,τι χάνεις σε ορμή το κερδίζεις σε σοφία. Επειδή κάθε φορά έχεις να κάνεις με διαφορετικό υλικό κι εσύ επίσης αλλάζεις με τον καιρό, γίνεσαι προσαρμόσιμος.
    γ) φροντίζω να κάνω το μάθημα ενδιαφέρον
    Πολύ μεγάλη η σημασία του. Να μην κάνεις εκπτώσεις σ’ αυτά που θες να διδάξεις, να είναι προσιτή η γνώση χωρίς να απλουστεύεις, να πιάνεις το σφυγμό των μαθητών (ενδιαφέροντα, απορίες). Να τους δίνεις εναλλακτική οπτική .

    Κεφαλαιώδες σε όλα: ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ!
    Γιατί παλεύεις με το φιλότιμό σου και δε φτάνει. Το γιατί σε άλλο σχόλιο, που ακολουθεί.

  7. renata Συντάκτης

    Χαμένα επεισόδια
    Για μένα τα κριτήρια σ΄αυτό που κάνω είναι κυρίως ποιοτικά και λιγότερο ποσοτικά. Παίζει μεγάλο ρόλο στο τι δίνεις σημασία. Λόγω επαγγελματικής διαστροφής θα χρησιμοποιήσω παραδείγματα.

    Υπήρξα σε μια Ε’ τάξη, με πολύ καλό μαθητικό υλικό, που στα τεστ κλειστού τύπου (αντιστοιχίσεις, πολλαπλή επιλογή, ακροστιχίδες, κρυπτόλεξα) ήταν άριστα εκπαιδευμένη από προηγούμενους συναδέλφους.Καλοί συνάδελφοι όντως. Τελειώνουν τα βιβλία (την ύλη), κάνουν πολλή γραμματική και μαθηματικά. (Δεν το λέω ειρωνικά.)
    Έβαλα ερώτηση κρίσεως σε απλό κείμενο και με ρώτησαν απορημένα πού το έλεγε στο βιβλίο. Γιατί; Δεν είχαν εμβαθύνει στο να αναπτύξουν την κρίση τους. Ν΄αναρωτηθούν.Να χαρακτηρίσουν τον ήρωα. Το θεωρώ μεγάλη έλλειψη.
    Σ’ άλλη τάξη, μου έλεγε συνάδελφος, πως είναι πολύ καλοί οι περισσότεροι στο γραπτό υπολογισμό (πράξεις) αλλά στο νοερό τζίφος. Στο να λύνουν ναι, να δημιουργούν όχι. Κι αυτό έλλειψη για μένα. Γιατί;

    Κρίνω με βάση τι θεωρώ σημαντικό για μετέπειτα. Να γίνουν σωστοί, ολοκληρωμένοι άνθρωποι και πολίτες. Να μην περιμένουν έτοιμες τις λύσεις από άλλους. Να δημιουργούν. Ν΄αμφισβητούν, ακόμη και τα δικά μου λεγόμενα. Να σχηματίσουν γνώμη και να χρησιμοποιούν επιχειρήματα. Ν’ αναπτύξουν ολόπλευρα τις δεξιότητές τους χωρίς να ξεχάσουν να χαμογελάνε. Με έχουν ευαισθησίες, να μη χάσουν το παιδί μέσα τους.

    Τα βιβλία (ύλη) σπανίως τα τελειώνω τα τελευταία χρόνια. Λάθος μου; Ίσως. Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπει κανείς. Ξέρω όμως πως κάνω το καλύτερο που μπορώ υπό αυτές τις συνθήκες (προσωπικές, πολιτικές, κλπ). Βλέπω επίσης πως αυτά , που έκρινα τα πιο σημαντικά, κατακτήθηκαν απ΄τα παιδιά.

    Όσο για το αν και πώς γίνεται η επιμόρφωση κι τι σόι είναι και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί, ο σκοπός και το περιεχόμενο των βιβλίων, η δυνατότητα επιλογής των σχολικών βιβλίων, αγοράς άλλων απαράιτητων για τον εκπαιδευτικό (όχι λυσάρια) κι άλλα πολλά μία είναι η αιτία: Η χρόνια πολιτική του υπουργείου Παιδείας.

    Επειδή και στις δυο πλευρές της εκπαιδευτικής διαδικασίας υπάρχουν άνθρωποι, μεταβλητό υλικό, κάθε φορά έχει τη μοναδικότητά της. Κάθε φορά ξεκινάω με δημιουργικό άγχος, σα να δουλεύω πρώτη φορά. Κάθε φορά συναντάω κι αγαπάω καινούριες απίστευτες φάτσες.
    Κάθε φορά βρίσκω το παιδί που έχω κρυμμένο μέσα μου. 🙂

      1. renata Συντάκτης

        Που υπάρχουμε, να λες. 🙂 Είμαστε αρκετοί.

        Το κομμάτι τα σπάει. Στο δωμάτιο έχω ένα καδράκι που λέει» Τα παιδιά γεννιούνται με φτερά, οι δάσκαλοι τα βοηθούν να πετάξουν «. Δώρο παλιάς μαθήτριας βεβαίως 😉

    1. Χαμένα Επεισόδια

      Συμφωνώ με όλα και θεωρώ το πιο σημαντικό ότι στην συλλογιστική των επιχειρημάτων σου πρώτα ήρθαν η δουλειά που πρέπει να γίνεται με το «έμψυχο» υλικό και στο τέλος η – εδώ και πολλά χρόνια – ουσιαστικά έλλειψη πολιτικής στην παιδεία. Αυτό για εμένα δείχνει άνθρωπο που ξέρει που πατάει και πώς μπορεί να προχωρήσει (καλά δεν περίμενα τώρα να το καταλάβω – επίσης δεν πιστεύω να φαίνονται κολακείες αυτά που γράφω??? Aλήθεια σου λέω αν πρώτα μου ξεκινούσες με τα «δε έχουμε σύστημα, δεν έχουμε βιβλία» – που εννοείται ότι ισχύει – θα σου απαντούσα αλλιώς.) 🙂

      1. renata Συντάκτης

        Το θέμα μας είναι η έμπνευση του παιδαγωγού.
        Σίγουρα επηρεάζεται απ΄τα χάλια της Παιδείας, τα οποία παλεύουμε όσο μπορούμε και θα τα αναπτύξω άλλη φορά διεξοδικά.

        Όσα δεν έγραψα 2 μήνες τώρα σε ποστ, τα έγραψα στα σχόλια.Μεγάλη η χάρη σου 😛

  8. Yannis Tsal

    …και φυσικά ο καλός δάσκαλος είναι και φτηνός δάσκαλος! Αυτός που μαθαίνει τα παιδιά γράμματα δεν μπορεί να αμείβεται περισσότερο από αυτόν που τα δέρνει στο δρόμο!

  9. αγκνιρα

    Mπράβο Ρενάτα! Συνυπογράφω την κάθε λέξη σου (και του καθηγητή από τα Γιάννενα) 🙂
    Kρατάω αυτή τη φράση: «Αντέχει και προωθεί τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.» (ιδίως το πρώτο ρήμα, γιατί εκεί κολλάνε πολλοί εκπαιδευτικοί).
    Θα ήταν ωραία καμμιά φορά να συζητούσαμε τέτοια θέματα και από κοντά. 🙂

  10. Joker

    Υπάρχουν πολλών ειδών δάσκαλοι..Υπάρχουν αυτοί που μπαίνουν μέσα στην τάξη και δεν έχουν ποτέ βιβλίο..Υπάρχουν αυτοί που βγαίνουν από την τάξη πριν προλάβουν να βγουν οι μαθητές..Υπάρχουν αυτοί που θα σε δουν στο διάδρομο, θα τους Καλημερίσεις και αυτοί θα σκύψουν το κεφάλι και θα συνεχίσουν το δρόμο τους..Υπάρχουν αυτοί που θα σου πουν ότι δε γίνεται να μείνετε στο ίδιο μάθημα πάλι γιατί στο τάδε σχολείο κοντεύουν να τελειώσουν το κεφάλαιο και έτσι όπως πάτε εσείς δε θα βγάλετε την ύλη,δεν πειράζει που δεν το καταλάβατε καλά, γι’αυτό υπάρχουν και τα φροντιστήρια ..Υπάρχουν αυτοί που θα σου ρίξουν ένα υποτιμητικό βλέμμα όταν κάνεις λάθος ή αυτοί που κοιτούν τα ρολόγια τους στις σχολικές γιορτές. «Άντε τελειώνετε να πάμε σπίτια μας!» ..Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που θα σου χαρίσουν ένα χαμόγελο, θα σε καλημερίσουν , θα σου πουν «άντε μωρέ προσπάθησε πάλι, αφού το ξέρεις» όταν κάνεις λάθος, που θα σου μιλήσουν για ένα σωρό πράγματα όσο πιο απλά γίνεται για να τα καταλάβεις, που θα σου κάνουν παρέα στο διάλειμμα και θα σε μάθουν όσα περισσότερα μπορεί να χωρέσει το μυαλό σου… Μπορεί να έχω γνωρίσει πολύ λίγους τέτοιους στα μέχρι τώρα μαθητικά μου χρόνια, αλλά πραγματικά νιώθω πολύ τυχερή που υπάρχουν..

    Χαίρομαι που σε διάβασα και είδα ότι υπάρχουν και άλλοι καλοί δάσκαλοι..

    Γιατί ακόμη και χωρίς φτερά, ένας δάσκαλος μπορεί να σε μάθει να πετάς..!

    1. renata Συντάκτης

      Φτερά έχεις σίγουρα, όλοι γεννιούνται μ΄αυτά 🙂 Εγώ σ΄ευχαριστώ που αποδεικνύεις αυτό που έλεγα πως τα παιδιά κι οι νέοι ξέρουν ποιοι τα εκτιμούν και τα δέχονται 🙂

      Πάντα να πετάς 🙂

  11. Liakada

    Αγαπάς αυτό που κάνεις , γι αυτό και δίνεσαι! Κι αυτό δίνει φτερά στους μαθητές σου! Συνέχισε να δίνεσαι! Δεν υπάρχει άλλη συνταγή για να πετύχεις το στόχο σου, Ρενατάκι μου!

  12. η ζωή με blogάρει

    Κάνεις κάτι με αγάπη..μπορεί να σου παίρνει πράγματα από εσένα,να σου παίρνει το κουράγιο και τη δύναμή σου,αλλά κάνεις το καλύτερο για τη μέρα που ξημερώνει…και για τα παιδιά που έρχονται..είχα πει κάποτε οτι το επάγγελμα του δασκάλου είναι λειτούργημα…χαίρομαι πολύ λοιπόν όταν συναντώ ανθρώπους που επιβεβαίωναν την άποψή μου..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s