Επιστρέφοντας

στην πατρίδα των παιδικών μου καλοκαιριών, στα χώματά σου, για την τρίτη κι οριστική σου ανάπαυση. Οκτώ χρόνια μετά θα έλεγε κανείς πως πονάει λιγότερο και θα έπρεπε να το έχουμε πάρει απόφαση. Κι όμως δεν είναι έτσι, ας θέλαμε να πιστεύαμε πως έχουμε συμβιβαστεί με το θέμα.Αυταπάτες ήταν όλα.

Ίσως φταίει που πιο ξεκάθαρη λόγω του τετράγωνου κουτιού έγινε η απώλεια. Βλέπεις η τελευταία μνήμη σου ήταν  ενσώματη κι έτσι είχες μείνει στο μυαλό μας.  Το ίδιο βράδυ καθίσαμε στην αυλή και λέγαμε με τη θεία περιστατικά και αστείες ιστορίες που πρωταγωνιστούσες κι ομολογήσαμε την πιο κρυφή μας επιθυμία. Μια τελευταία αγκαλιά…

Επιστρέφοντας απ΄τον τόπο αυτό που με πληγώνει και αποφεύγω 8 χρόνια τώρα να βρεθώ καλοκαίρι στον ίσκιο του σπιτιού που έφτιαξες στη θέση του πατρικού σου και δεν πρόλαβες να δεις τελειωμένο. Όσους με ρωτάνε γιατί δεν κατεβαίνω , τους κοιτώ με απορία. Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί δε θέλω?

Ας νιώθω νοσταλγία, ας σκιρτώ όταν φτάνουμε στο Δωδεκάμετρο και ξέρω πως σε λίγο θα ‘μαστε εκεί, ας κατεβάζω τέρμα το τζάμι όταν φτάνουμε στο γερμανόρεμα, να μυρίσω τη μυρωδιά που πουθενά αλλού δε βρίσκω όμοια κι ας νιώθω πως γυρίζω πίσω στο χρόνο κοιτάζοντας στην πέρα μεριά, την αγαπημένη σου θέα, η διάψευση που με περιμένει όταν φτάσω εκεί, τα σβήνει όλα.

Ακόμα μου λείπεις. Όλο και πιο πολύ…

Advertisements