Αντίο, Νίκο

Ήμασταν γύρω στα 12 -13 που ακούσαμε στο ραδιοφωνάκι ένα καλοκαίρι το «Λεμόνι στην πορτοκαλιά» και το «Χαράτσι» . Κοιταχτήκαμε με την αδερφή μου και σκεφτήκαμε το ίδιο πράγμα, πως αυτή η φωνή είναι που τραγουδούσε το «κάνε πως μ’ αγαπάς » το «Από τη γυναίκα για τη γυναίκα» και στο «Κύριε διευθυντά των δίσκων » και το «Από περιέργεια υπάρχω» . Ο εκφωνητής είπε τ’ όνομά σου και το σημειώσαμε καλά στο μυαλό μας και ψάχναμε τα τραγούδια σου, που μας συντρόφεψαν στην εφηβεία κι αργότερα. Έτσι μάθαμε το Μανώλη και όλους όσους τραγούδησες.

«Το κόκκινο φουλάρι μ’ ένα μπλουτζίν παλιό
να στέκει με την πλάτη στην εθνική οδό
κι ο ασημένιος άνδρας με τη βαριά φωνή
της μοναξιάς τη δόξα βρίζοντας να υμνεί. »

Έτσι σε βλέπαμε πάντα και σε νιώθαμε δικό μας άνθρωπο, αγέραστο.

Την πρώτη φορά που σε είδα σε συναυλία χρόνια μετά , αξέχαστη θα μου μείνει. Εκείνο το βράδυ στο Λυκαβηττό ήταν μαγικό. Κι όταν σε πλησιάσαμε δειλά, μας φέρθηκες σαν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος κι υψώθηκες ακόμα περισσότερο μέσα μας. Ήσουν απ΄τους λίγους που παρέμεινες στη θέση σου. Σε χαιρόμουν, έτσι πάντα «καθαρός» που ήσουν, αντρίκειο το φέρσιμό σου σε όλα.Πώς να μη σ΄αγαπάμε και γι΄αυτό;

Με τα τραγούδια σου ερωτευτήκαμε, πονέσαμε, χαρήκαμε. Ήταν μέρος της ζωής μας.Και τώρα εσύ, πήγες να βρεις το Μανώλη κι εμείς νιώθουμε πιο φτωχοί παρά ποτέ. Κι αν κλαίμε είναι που μαζί με σένα κλαίμε κι όσους άλλους αγαπημένους μας στέρησε η γαμημένη αρρώστια.

Αντίο, Νίκο, φίλε εφηβικέ κι αγαπημένε.

Advertisements