Ποιητική Ισημερία ΙΙΙ

Επίλογος

Κι όχι αυταπάτες προπαντός.

Τὸ πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυό θαμπούς

προβολείς μες στην ομίχλη

Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν

μὲ τη μοναδική λέξη: ζω.

«Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,

«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες

κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»

Έστω.

Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

(Μανόλης Αναγνωστάκης, Ο στόχος, 1970)

15 EPILOGOS.mp3

Υ.Γ.Δε βρήκα περισσότερες πληροφορίες για την ποιητική συλλογή στην οποία ανήκει.Το «γνώρισα» ακούγοντας το δίσκο «Ο Αναγνωστάκης διαβάζει Αναγνωστάκη » . Υπάρχει άλλο ένα ομότιτλο ποίημα. Το συγκεκριμένο το βρίσκω τόσο ταιριαστό σήμερα.

Advertisements

30 thoughts on “Ποιητική Ισημερία ΙΙΙ

  1. Τσαλαπετεινός

    κι ο φίλος του ο Τίτος λέει σήμερα:
    «Υμνώ τα χέρια που παίρνουν όπλα για την ελευθερία
    τώρα όμως μόνο αφού εξετάσω και βεβαιωθώ
    πώς η ελευθερία που υπόσχονται δεν είναι μια νέα σκλαβιά.»

    (από το ποίημα Υμνώ το σώμα)

    Καλή σου νύχτα

    1. renata Συντάκτης

      Έποψ, το ποίημα του φίλου του με βρίσκει σύμφωνη. Σ΄ευχαριστώ για την ωραία προσθήκη. Νομίζω πως δεν αναιρεί το νόημα των λόγων του ποιητή.

    1. renata Συντάκτης

      Σεφ, ο ποιητής αξίζει το σεβασμό όλων, ναι.

      Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω κι ευχαριστώ (ξέρεις εσύ). . Κι εμείς εδώ το ίδιο πράττουμε. Τίποτε παραπέρα ή το εξαιρετικό.

  2. χαρη

    γεια σου Ρενάτα!
    πάρε κι αυτό (μολονότι προσωπικά μ’ αρέσανε πολύ και από ανέκαθεν 🙂 τα παραμύθια) :

    εκτός απ’ τη φωνή τού Αναγνωστάκη είναι και το βιντεάκι (με παλιά 8άρα μηχανή, φαντάζομαι, για οικογενειακούς λόγους γυρισμένο – αλλά σήμερα πόσο διαφορετικά λειτουργούνε όλα…)

    1. renata Συντάκτης

      Γιώργο, συμφωνώ μαζί σου. Όταν δε είμαστε πιο ώριμοι, είναι πολύ καλύτερα. Καθυστέρησα να ανακαλύψω το Σαχτούρη και το Λειβαδίτη. Πιστεύω όμως πως ποτέ δεν είναι αργά.
      (Φτωχές οι σχέσεις μου με την ποίηση. Είμαι της «φλυαρίας», το ΄χω πει άλλωστε. )

      Βρήκα ένα απόσπασμα. Δες αυτό: http://www.potheg.gr/ProjectDetails.aspx?Id=2673&lan=1

      Καληνύχτα. 😀

      1. Γιώργος Κατσαμάκης

        το βρήκα… (αφιερωμένο σε σένα και στο πουλί επάνω και στους υπόλοιπους βέβαια):
        «Κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα
        είχα γράψει πριν από χρόνια
        κι ως σήμερα μου το καταλογίζουν.
        Όμως οι στίχοι κάνουν τη δική τους τη δουλειά
        δείχνουν τα καθεστώτα, τα κατονομάζουν
        ακόμα και όταν πάνε να εξωρραϊστούν
        ν’ ανακαινίσουν λίγο τη βιτρίνα
        ν’ αλλάξουν επωνυμία και ταμπέλα.
        Μάλιστα οι στίχοι κάποτε πετυχαίνουν
        σ’ απρόσμενες στάσεις τους ηγέτες
        βέβαιους πως κανένας δεν το βλέπει
        με σώβρακο κιτρινισμένο κι ανοιχτό
        πριν φορέσουν περισκελίδα ή παντελόνι
        με καλαμέια πόδια παντόφλες στραβοπατημένες
        πριν βάλουν μπότες ή σκαρπίνια
        με την κοιλιά να ξεχυλάει πριν τη ρουφήξουν
        για να κουμπώσουν το αμπέχωνο ή το σακάκι
        με τις μασέλες αφημέες στο ποτήρι
        πριν ξαναπροβάρουν τον ιστορικό τους λόγο
        με τα προγούλια τους να κρέμονται, τις λάπες
        πριν θεληματικό υψώσουν το πηγούνι
        πριν ατενήσουν πάντα νέοι το μέλλον.
        Οι στίχοι δεν ανατρέπουν καθεστώτα
        μα σίγουρα ζούνε πιο πολύ
        απ’ όλες τις καθεστωτικές αφίσες»

        Τίτος Πατρίκιος, 1982

      2. renata Συντάκτης

        Ευχαριστούμε!! Όταν βρήκα χτες βράδυ το απόσπασμα, σκέφτηκα πόσο απογοητευμένος ήταν απ΄την ποίηση αυτή που κατονομάζει. Η «διόρθωσή «του έβαλε τα πράγματα σε σωστή βάση. 🙂

    1. renata Συντάκτης

      Και στους δυο σας, Γιώργο και Τσαλαπετεινέ , το ποίημα της εβδομάδας (μου έρχεται με μέιλ) απ΄το e-poema και μου άρεσε πολύ:

      «Οι απομείναντες

      Όμως υπάρχουν ακόμα
      λίγοι άνθρωποι
      που δεν είναι κόλαση
      η ζωή τους

      υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης
      η Fräulein Ramser
      και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες
      οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

      ψάξε καλά
      βρες τους, Ποιητή!
      κατάγραψέ τους προσεχτικά
      γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

      λιγοστεύουν»

      ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ, Χρωμοτραύματα, Κέδρος 1995

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s