Αδιέξοδο

Να ΄μαι πάλι εδώ. Για καλό δεν είναι.

Η κατάσταση στην Παιδεία πάει κατά διαόλου. Με ολοένα και αυξανόμενο θράσος μας ρίχνουν στο γκρεμό κι οι περισσότεροι περιχαρακωμένοι κοιτούν πώς να περισώσουν ότι τελικά δεν πρόκειται να σωθεί. Εγώ συνεχίζω να νιώθω ανερμάτιστη, να με παρασέρνει το ρέμα χωρίς μπούσουλα, ορατό τουλάχιστον σ’ εμένα, στον ορίζοντα. Όλο αυτό ανακλά στο κέφι μου και στη διάθεσή μου εντός κι εκτός του σχολείου. Βρίσκομαι σε γνώριμη κατάσταση από παλιά. Να ΄ναι τα παιδιά οι μόνοι (σχεδόν) φάροι που θα μου δώσουν έμπνευση κι ελπίδα και κουράγιο να παλέψω για να μπορέσω να τους τ’ ανταποδώσω δίνοντάς τους αιτίες για να υλοποιήσουν όνειρα και βάσεις/επιχειρήματα για να τα διεκδικήσουν.

Η μόνη αλλαγή προς το χειρότερο , η ολοένα και περισσότερο εκδήλωση του αηδούς κατασκευάσματος που φέρει την ανθρώπινη ταυτότητα (γονιδιακά)  και την ιδιότητα του διευθυντή, όπως τόσα στελέχη my ass εκπ/σης. Ένα ολοένα αυξανόμενο φορτίο φασισμού και τρομοκρατίας , ειδικά όταν βρίσκει αντίλογο, που θα με κάνει καμιά μέρα να του καταλογίσω με γερό βρισίδι (τουλάχιστον) όσα τον έχω χρεωμένο.

Παρακολουθούσα τόσες μέρες τα τεκταινόμενα στην Αίγυπτο με μια ανομολόγητη ελπίδα και θαυμασμό για τους ανθρώπους αυτούς που φτάσαν στο αμήν και έκαναν το άλμα. Η άσχημη κατάληξη σε στρατιωτική χούντα αντί δημοκρατίας μου έπεσε βαριά. Δεν τους φοβάμαι όμως. Εγώ θα ήμουν περήφανη να νιώσω το “Walk like an Egyptian”, αλλά φοβάμαι, τ’ ομολογώ ξανά, όπως το ότι δε θέλω πια να φοβάμαι. Καθόλου πρωτότυπο από μέρους μου, το ξέρω.  Αυτό που δεν ξέρω  και είναι ένα μόνιμο αγκάθι μου το πώς θα υλοποιηθεί αυτό. Τελευταία σε πολλά θέματα εκεί κολλάω, στο δια ταύτα.

Απ΄ την άλλη βλέπω πόσο επιδερμικά μας αγγίζουν πολλά θέματα (Κερατέα πχ)  (μέσω και των social media)  ή χειρότερα αρκετά έντονα αλλά για πολύ λίγο, όπως η απεργία πείνας των 300 μεταναστών που μετακινήθηκαν απ΄ τη Νομική στο Υπατία, ποιος ξέρει για πόσο, για να πεθάνουν χωρίς να μας χαλάν την ψευδαίσθηση του μάτριξ της υποφερτής ζωούλας μας .

Βλέποντας το μπάνερ για το Φόβο εστίασα ξαφνικά στη φράση «ο δούρειος ίππος της εξουσίας» και κόλλησα προσπαθώντας να διακρίνω αν μπορεί ο φόβος να γίνει  ο δούρειος ίππος ενάντια στην εξουσία ή μήπως έχει τελικά  αλώσει ολοκληρωτικά την Τροία μέσα μας κι εμείς ακόμα κοιτάμε άναυδοι τα ερείπια.

Μην έχοντας τίποτα ορατό (εφικτό; ) να πιστέψω, με κατακλύζει  ένας πεσιμισμός , που σε καλό ποτέ δε με βγάζει. Άγχομαι μήπως συντηρικοποιούμαι και γίνομαι κυνική. Ή μήπως πληρώνω τελικά το τίμημα της ωριμότητας έχοντας ελάχιστες αυταπάτες πια να χάσω;

Συμπέρασμα; Δεν έχει. Τελευταία έχω μεγάλη δυσκολία στο να καταλήγω σε ξεκάθαρα συμπεράσματα. Ξέρω πως κοιτάζοντας τα παραπάνω μου καταλογίζω πρώτα εγώ πως μάλλον υπεραναλύω και χάνω τη μεγάλη εικόνα ή πως μ’ έχει βαρέσει η μοναξιά στο κεφάλι ή πως τη βρίσκω να γκρινιάζω, να μουρμουράω, να κλαψομοιριάζομαι. Δηλώνω ένοχη σε όλα. Πάντα το αδύνατό μου σημείο ήταν η αφαίρεση και η σύνθεση , το να ξεπεράσω τα όρια του οπτικού μου πεδίου για να δω πόσο εφικτή (και αν) είναι η μεγάλη εικόνα, να μην επικεντρώνω στα προσωπικά μου καθημερινά και τετριμμένα, που δεν αφορούν κανένα άλλο, να ξεπερνάω τα εμπόδια που μου βάζω αριστοτεχνικά. Νιώθω όμως πως …

«φεύγει η ζωή τελειώνει, σαν σεντόνι φανερώνει,
ό,τι αγαπούσα και το άφησα, ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα, το μέσα κόσμο μου που έχασα.»

Advertisements

31 thoughts on “Αδιέξοδο

    1. renata Συντάκτης

      Ενφάν, σ΄αυτά που δεν είναι πράγματα υλικά αλλά καταστάσεις κι αισθήματα βαραίνει περισσότερο η διάθεση τελευταία γμτ.
      Δύσκολες εποχές έχουμε ζήσει στο παρελθόν με πατέρα 6 χρόνια στην ανεργία, μάνα υποαμειβόμενη και εμείς μαθήτριες.(My middle name is Βασιλάκης Κaΐλας 😛 ). Αντέξαμε και ατσαλωθήκαμε. Υπήρχε όμως η ελπίδα.

  1. lemon

    Πρέπει να φροντίζεις τα μικρά, δικά σου, καθημερινά, για να βρεις τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τα έξω σου, τα κοινά.
    Κατά τα άλλα… η ζωή μας κύκλους κάνει, να μπορούσαμε απλά να απολαμβάνουμε «τη βόλτα» και να μην στοχεύουμε κι ελπίζουμε…

    1. renata Συντάκτης

      Φιλενάδα, εδώ πάει γάντι «δάσκαλε, που δίδασκες». Αμ είναι αλληλένδετα, πάντα ήταν για μένα. Βρες το μαγικό κουμπί και μην παραλείψεις να μου το πεις.

  2. Γιώργος Κατσαμάκης

    Νομίζω Ρενάτα πως πρέπει να υπερβούμε την αδυναμία μας για ξεκάθαρα συμπεράσματα. Όχι αντικαθιστώντας την με πλαστές βεβαιότητες, αλλά με τη χωρίς όρια διαθεσιμότητά μας στις ανασκαφές της αλήθειας.

    Βρήκα κάτι ν΄αφήσω, αφού και εσύ τελειώνεις ποιητικά.


    Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει
    από εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,
    κι ας τραγουδήσουμε, -το τραγούδι να μοιάσει
    νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής-
    τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,
    και ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.

    (Αισιοδοξία/Κ. Γ. Καρυωτάκης)

    1. renata Συντάκτης

      Γιώργο, ας μην είναι των άλλων, μπορώ εγώ που έχω θέμα με τις εκκρεμότητες να καταλήξω κάπου; Όσον αφορά την αναζήτηση της αλήθειας, δε νομίζω πως θα σταματήσω ποτέ να την ψάχνω. Δεν ψάχνω σοφούς ούτε σωτήρες χρόνια τώρα.

      Λοιπόν μόνο εσύ μπορούσες να το κάνεις αυτό. Ν΄απαντάς στο «αδιέξοδο» μ’ αισιοδοξία και ποίηση από έναν πεσιμιστή (αλλά καλό συνδικαλιστή). Προσπαθώ να τ΄αποκωδικοποιήσω. 🙂

  3. χαρη

    εγώ Ρενάτα μου δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να σε ανεβάσω αλλά έχω να σού προσφέρω μια οπτικοακουστική λύση στην οποία καταφεύγω εις τοιαύτας μέρας – νύχτας και περιστάσεις :

    φιλάκια και … ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται ( οι αιγύπτιοι τουλάχιστον πιστεύω δεν θα το βάλουν εύκολα κάτω) (- όσο για μας – πάει και πιο κάτω άραγε; (λόγια της παρηγοριάς θα μου πεις – τιποτα: θα ξαναδω το βίδεο – καληνύχτα!)

    1. renata Συντάκτης

      σ.Τσαλ. το διάβασα. Γενικά παρακολουθώ την εκπαιδευτική επικαιρότητα και γι αυτό τα βλέπω ζόρικα.

      Αυτό δε σημαίνει πως δε θα απεργήσω αύριο και μεθαύριο ή δε θα κατέβω στα συλλαλητήρια!!

      Για το Ουισκόνσιν άσε με να ΄χω μερικούς ενδοιασμούς!

  4. Aura Voluptas

    Τα μικρά παιδιά του Δημοτικού όταν με το καλό μεγαλώσουν τι θα θυμούνται περισσότερο ? Τί θα τους έχει μείνει περισσότερο από την εποχή αυτή ? Σαν θύμηση αχνή θα είναι οι δύσκολες μέρες που περνούσαν οι γονείς τους και οι υπόλοιποι . Όσα όμως έμαθαν, οι ουσιαστικές γνώσεις που απέκτησαν εκείνα τα χρόνια θα έχουν «γράψει» ανεξίτηλα μέσα τους . Το χαμόγελο της δασκάλας τους και όλα όσα έκανε εκείνη γι’αυτά . Τα παιδιά δε βλέπουν αδιέξοδο μπροστά τους . Μόνο το μέλλον και τις προοπτικές τους .
    Τα ίδια δεν έχουν μείνει και σ’εμάς από τα δικά μας αντίστοιχα χρόνια ?
    Είναι μεγάλη η ευθύνη σου Ρενάτα μου και τα παιδιά αυτά πρέπει να σκέφτεσαι, τα όσα τους προσφέρεις και ν’αντλείς από εκείνα κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσεις το έργο σου .

    Καλόν αγώνα αύριο !

    1. renata Συντάκτης

      Aura, θυμούνται όσα λέγαμε και πως τ’ αγαπάω και γιατί παλεύω. Το βλέπω όταν συναντώ παλιούς μου μαθητές, οι οποίοι επιδιώκουν να βρισκόμαστε.
      Όμως όταν βλέπω τα δεκαεπτάχρονα (και τον ανιψιό μου σ΄αυτά) εγώ μόνο μαυρίλα βλέπω και άτομα, που φοβάμαι πως θα χαθούν.

      Προχθές στην παράσταση διαμαρτυρίας για τις συγχωνεύεις -καταργήσεις σχολείων έξω απ΄το Δημαρχείο και τις Δ/νσεις Εκπ/σης τα γυμνασιόπαιδα φώναζαν «Το Σχολείο σας είναι ένα σφαγείο» (τα του Λυκείου πιάσαν τα νεράντζια) . Τι ν΄αντιτάξει κανείς σ΄αυτό;

  5. αγκνιρα

    Ρενάτα, κουράγιο, σε καταλαβαίνω 😉 . Έχεις την τύχη να δουλεύεις με παιδιά, μπορείς να αλλάξεις κάτι δινοντάς τους αυτά που εσύ θεωρείς σημαντικά. Ίσως μεθαύριο να θυμούνται (με ευγνωμοσύνη) ακριβώς αυτά που εσύ τους βοήθησες να συνειδητοποιήσουν.
    Καλή σου μέρα! 🙂

  6. Theorema

    Έχεις σκεφτεί πως αν υπήρχαν περισσότεροι εκπαιδευτικοί σαν εσένα η Παιδεία θα προόδευε αντί να βουλιάζει; Γι’αυτό, ποτέ το κεφάλι κάτω. Πάντα μπροστά. Με πείσμα και σκοπό!

    1. renata Συντάκτης

      Θεώρημα, υπάρχουν κι άλλοι καλύτεροι και πιο συνειδητοποιημένοι. Τους βλέπω κάποιες φορές, τους θαυμάζω που δεν το βάζουν κάτω και παίρνω δύναμη απ΄τη δική τους. Κάποιες φορές όμως χάνω το κουράγιο μου.

  7. Liakada

    Ψιτ κοριτσακι ! Καθε φορά που σε διαβάζω σκέφτομαι : να ημουν παιδί και αν την είχα δασκαλα!
    Να ξερεις πως δεν είσαι η μονη που νιωθεις πως θες να ξεφωνήσεις! Και με το δίκιο σου!
    Γι αυτο κουραγιο και υπομονη … θέλει μαλλον ακομα δουλεια πολλή ( για να αλλαξουν τα πραγματα γυρω μας)
    Ψηλα το κεφαλι λοιπον και κοιταμε μπροστα! Θα ..ξημερωσει , που θα παει?
    Σου στελνω αγγαλιτσα κι ευχομαι καλη Σαρακοστη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s