Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκειά μου, πιάσαμε εδώ μέσα , που έλεγε κι ένα παλιό τραγουδάκι.Η  απουσία διάθεσης είναι ολοφάνερη κι οι αιτίες της πολλές, κυρίως η σωματική κόπωση και η απώλεια ψυχικών αποθεμάτων. Έχασα το χαμόγελό μου, έγινα όσα δε θέλω να ΄μαι.Κυνική, απαισιόδοξη,χωρίς ελπίδα (έπιασα πάτο πολλάκις),  διεκπεραιώτρια στη δουλειά μου, , σε διαρκή ένταση με τους γύρω μου,  στο παρατρίχα μητροκτόνος (ε, καλά αυτό ήταν συχνό φαινόμενο και πριν) κι άλλα πολλά.

Γκρινιάζω, αγωνιώ, κουράζομαι, ψάχνω φως αλλά δε βρίσκω. Ουσιαστικά απ’ την προηγούμενη φορά, με φωτεινά διαλείμματα τις διακοπές το καλοκαίρι και το 48ωρο στη Σαλονίκη, δεν άλλαξε τίποτα προς το καλύτερο.  Η κατάσταση γύρω μας πάει προς το χειρότερο, εκεί πάτο δεν πιάνουμε με τίποτα νομίζω: οικονομική χούντα, περιστολή ελευθεριών , κρατική βία, ανεργία κ.ά. Αυτές τις μέρες θυμήθηκα πώς ένιωσα το Δεκέμβρη εκείνο και πέρα απ΄την όποια συναισθηματική φόρτιση, δεν μπορώ να πάψω σκέφτομαι τα παιδιά που δικάζονται στη Λάρισα γιατί διαδήλωσαν τότε για το φόνο του συνομηλίκου τους και δικάζονται τώρα ως τρομοκράτες,  και γενικά τα παιδιά που δεν τους περιμένει κανένα μέλλον, μόνο βία κι ανασφάλεια.

Αυτό που με διαλύει φέτος είναι που στο σχολείο έχω χάσει κάθε επαφή με τους συναδέλφους και τα παιδιά μου. Έχουμε την ατυχία  ν’ ανήκουμε σ’ ένα απ΄τα 800 σχολεία αναμορφωμένου ωραρίου (ως τις 2.00 όλες οι τάξεις, 35 διδακτικές ώρες εβδομαδιαίως) , αναμορφωτήρια τα λέω εγώ, γιατί αποτελούν μια διαρκή τιμωρία για όλους όσοι εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία σ΄αυτά: Δάσκαλοι κι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων που νιώθουμε σαν τα ποντίκια στο λαβύρινθο ψάχνοντας να βρούμε τη σωστή έξοδο (ώρα και τάξη), είτε λες κι ένα χέρι επιδίδεται σ΄ένα συνεχές ζάπινγκ μ’ ένα γιγάντιο τηλεκοντρόλ και με κάθε ζαπ μπαινοβγαίνουμε εναλλασσόμενοι στις τάξεις έχοντας χάσει προ πολλού κάθε αίσθηση συνέχειας και συνάφειας με ό,τι κάναμε ως τότε και συνοχής. Τα παιδιά αισθάνονται σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα παρατηρώντας κάθε ώρα κι άλλο πρόσωπο να μπαίνει στην τάξη .Όταν λειτουργείς διαρκώς μ’ ένα ρολόι πάνω απ΄το κεφάλι σου και βγαίνεις την τρίτη ώρα και ξαναμπαίνεις την 6η προσπαθώντας να πιάσεις το νόημα απ΄την αρχή με όλην την κούραση της μέρας να κυριαρχεί και στα δυο μέρη (εκπ/κούς-παιδιά) έχεις το παιχνίδι χαμένο από χέρι.Ούτε πως υποδομές δεν υπάρχουν όπως και στα περισσότερα σχολεία, λήφθηκε υπόψη, ούτε το ό,τι είναι αντιπαιδαγωγικό για τα μικρότερα παιδιά ειδικά.Τα ολοήμερα με 40+ παιδιά υπολειτουργούν με έναν εκπαιδευτικό σε μια αίθουσα που εκεί τρώνε, γράφουν αν προλάβουν σε μια ώρα που μένει , αποκοιμούνται αποκαμωμένα ως να΄ρθει η ώρα να σχολάσουν.

Οι περισσότεροι συνάδελφοι σ΄αυτά τα σχολεία ζουν(-με) ένα καθεστώς εργασιακής αβεβαιότητας: αναπληρωτές, ωρομίσθιοι (που θα καταργούσε την ωρομισθία η Αννούλα και το Μπατσόκ της my ass)  , άλλοι προσληφθέντες μέσω ΕΣΠΑ ξεκρέμαστοι που τους έβαλαν τώρα μετά από πίεση των Συλλόγων κι όχι της ομοσπονδίας μας (πουλημένα τομάρια) να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις πηγαίνοντας σε 3 και 4 σχολεία διαφορετικών δήμων την ίδια μέρα (τιραμόλες) άλλοι παράνομα αποσπασμένοι απ΄τη Β/θμια με καταστρατηγημένο το διδακτικό τους ωράριο.Το φρούτο των ελαστικών εργασιακών σχέσεων σ’ όλο τους το μεγαλείο.Κάθε κοινωνικός ιστός μεταξύ μας έχει χαθεί κι αυτό είναι το  ζητούμενο των κυβερνώντων. Ο καθένας στο καβούκι του να κοιτάει την πάρτη του, να λέει κι ευχαριστώ στα ψίχουλα που θα του πετούν κι από δω παν κι οι άλλοι. Κόπηκε ήδη το 60% των χρημάτων προς τις σχολικές επιτροπές και πάγωσαν τα υπάρχοντα χρήματα για να περάσουν στις Δημοτικές Επιτροπές Παιδείας όταν συσταθούν (κατά το Μάρτη), που σημαίνει σχολεία χωρίς θέρμανση και χωρίς καθαρίστριες, σ΄όσα εργάζονται με σύμβαση, συμπτύξεις τμημάτων, συνενώσεις σχολείων σε σχολικά συγκροτήματα 1.000 μαθητών και άνω κι άλλες ομορφιές.

Τα παιδιά καταδικασμένα να δουλεύουν περισσότερες ώρες απ΄όλα τα συνομήλικά τους  έχουν απηυδήσει. Τα πρωτάκια με 10 επιπλέον ώρες στην πλάτη τους  κοιτούν την πόρτα με λαχτάρα κατά τις 12.30 ή ρωτούν συνεχώς «πότε θα πάει , κυρία, η ώρα να σχολάσουμε;» . Οι μεγάλοι φεύγουν εξουθενωμένοι έχοντας να διαβάσουν και για τις εξωσχολικές δραστηριότητές τους (φροντιστήρια 2 ξένων γλωσσών κ.α.) όσοι μπορούν ακόμα να τα πληρώσουν και φτάνουν την άλλη μέρα άγραφτοι κι αδιάβαστοι σε μεγάλο βαθμό, ακόμα κι οι καλύτεροι μαθητές. Το ζω φέτος συνεχώς. Οι περισσότεροι έχουν γονείς χτυπημένους απ΄την κρίση και βέβαια αυτό επιδρά στη συμπεριφορά τους. Πέρα από δυο ημέρες που έχω συνεχόμενα τρίωρα κι έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πέντε πράγματα (όταν δίνεται η ευκαιρία) πάνω στα κείμενα ή σ’ ό,τι τ΄απασχολεί , τις υπόλοιπες τρέχω να προλάβω τα μαθήματα χάνοντας την ουσία, χωρίς να μπορώ να ευχαριστηθώ αυτό που διάλεξα να κάνω. Αυτό το τελευταίο με σκοτώνει. Παιδαγωγός σπούδασα και αυτό θέλω να ΄μαι, όχι διεκπεραιώτρια τυπική. Συνειδητοποίησα πως έφτασε Δεκέμβριος κι εγώ τα παιδιά στη βιβλιοθήκη δεν πρόλαβα να τα πάω να πάρουμε βιβλία. Το γράφω και ντρέπομαι, εγώ που ΄μαι  συνυπεύθυνη της σχολικής μας βιβλιοθήκης (το κόσμημα του σχολείου μας) κι άλλα χρόνια έψεγα τους συναδέλφους που δε δανείζονταν βιβλία για την τάξη. Σκότωμα θέλω, το ξέρω. Μη φανταστείτε πως είμαι τρομερά προχωρημένη στα μαθήματα. Όχι, δεν είναι αυτό. Είμαι πιο πίσω σε σχέση μ’ άλλες χρονιές.

Η προσπάθεια μ’ εξαντλεί και γυρίζω το μεσημέρι σπίτι μου «κουδούνι» μην έχοντας τ΄ανάκαρα να κάνω τίποτα.  Η επικαιρότητα είναι αλύπητη και όσον αφορά την Παιδεία βλέπουμε συνεχώς χειρότερα. Έχω να διαβάσω σελίδες απ΄το βιβλίο μου απ΄τις αρχές Οκτώβρη.Περιμένω τις διακοπές των Χριστ/νων για να νιώσω ανθρώπινα, δηλαδή ξεκούραστα πνευματικά. Όχι για το πνεύμα των γιορτών και τέτοιες μλκίες. Δεν έχω την όρεξη να ασχοληθώ με τις μικρές ανιψιές που μεγαλώνουν κι όλο καινούρια και θαυμαστά έχουν να δείξουν. Είχα ένα μήνα να δω τα μεγάλα ανίψια, γιατί το σκεφτόμουν να ξεκουβαληθώ το Σ-κ λες και δε θα μπορούσα να αράξω εκεί. Χάλι…

Αυτή τη βδομάδα με μερικές πρόσκαιρες μικροαλλαγές στο πρόγραμμα λόγω απουσίας συναδέλφου είχα την ευτυχία να έχω ένα συνεχόμενο τετράωρο και να ευχαριστηθώ με τα παιδιά μάθημα και συζήτηση σε ανθρώπινες συνθήκες. Προχτές έγραψα στο τουίτερ: «Σήμερα θυμήθηκα για πρώτη φορά φέτος γιατί μ’ αρέσει η δουλειά μου» . Αυτό συνεχίστηκε.Σήμερα έφυγα απ΄το σχολείο χαμογελώντας και σφυρίζοντας αντί μες στην μουρτζουφλιά ως συνήθως. Άρπαξα λοιπόν την ευκαιρία να γράψω ήρεμα, χωρίς βρισίδι και φωνές, το ζόρι που τραβάω και το πώς νιώθω.

Αναρωτιέμαι μήπως ζητάω πολλά που θέλω να ευχαριστηθώ τη δουλειά μου, να μη χάνομαι με τους φίλους ή να μη χάνονται αυτοί στη ρουτίνα, να θέλω να νιώθω πού και πού σαν άνθρωπος.  Είναι πολλά;

Advertisements

58 thoughts on “

  1. χαρη

    γεια σου Ρενάτα! τι καλά που σε ξαναβλέπουμε 😀

    μου’δωσες μια καλή (!;) εικόνα τών προβλημάτων… 👿

    κοίτα, ως προς τόν παραλίγο φόνο, έχω να σου πω αυτό (που βρήκα από εδώ – και f*ck the translation είν’ η φωνή πανω απ’ όλα που μετράει, ε; ):

    τα φιλιά μου, και… κράτα γερά

    (υγ: ως προς τα παιδιά που δικάζονται υπάρχει και αυτή η συλλογή υπογραφών – αν δεν το ξέρεις μες στα πολλά άλλα μπερδέματα… χάλια…)

    1. renata Συντάκτης

      Χάρη, το ΄δα στα shared σου. Δίκιο βουνό και η φωνή υποβλητικότατη! Έλα ντε που με το ΓΑΠ μάλλον θα μας κόψουν επίδομα 290 ευρώ (που ΄χε απομείνει) . Πού να πάω και πώς να βγω? Αλλιώς θα την είχα κάνει απ΄το καλοκαίρι. Αυτό να δεις πόσο μ’ έριξε! 😦

      Την έχω υπόψη τη συλλογή υπογραφών για τα παιδιά στη Λάρισα.

      1. χαρη

        δεν υπάρχει και τίποτα καλό να δει κανείς…
        (εκτός από τα shared, σε χαίρομαι από κει 🙂 )

        ίσως το μόνο καλό είναι ο θυμός που συσσωρεύεται (ποντάρω με σχετική απαισιοδοξία…)

        για τις υπογραφές ήμουν σίγουρη ότι μάλλον εσύ τις ήξερες, εγώ άργησα να τις μάθω…

      2. renata Συντάκτης

        Κι εγώ εκεί ποντάρω χωρίς απαραίτητα να βγει σε κάτι οργανωμένο και προς αυτό που θέλουμε κι όχι προς ωμή και τυφλή βία

        Απ΄το τιτιβιστήρι, Χάρη μου, τα μαθαίνω.

  2. lemon

    Χοχοχο, τα έγραψες ακριβώς όπως τα λες, ποταμός (και με το χατόρι χάνζο στο χέρι, χαχαχαχα!).
    Όχι, δεν ζητάς πολλά (υπέροχη η τελευταία παράγραφος), το αυτονόητο ζητάμε πια, και δεν το βρίσκουμε…
    (Χάρηκα που, παρολαυτά, χιονίζει πάνω στη θάλασσά σου-είναι σαν εμείς οι δύο να πίνουμε τον καφέ μας παρέα, δεν είναι;)

    1. renata Συντάκτης

      Φιλενάδα, επειδή τη λέξη αυτονόητο την έχουν κακοποιήσει προσφάτως (ΓΑΠ) θα σ΄απαντήσω με μια φράση (τουίτ) του Αστέρη:
      «Όλοι την επανάσταση του αυτονόητου ποθούμε. Αλλά ξεκινά απ’ το δικαίωμα στη ζωή, τη δουλειά, τη στέγη, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία έκφρασης»

      Το άφησα να χιονίζει γιατί έτσι θα δω άσπρη μέρα μόνο (φοβάμαι πως)

  3. το βυτίο

    επανέρχεται όλο και πιο έντονα το ερώτημα, πώς να αντιδράς νηφάλια σε μια τόσο ακραία επίθεση.
    Αν στην επόμενη διαδήλωση κάποιος έχει στην τσέπη αυτό το κείμενο, φοβάμαι ότι η αποφασιστικότητά του, θα ξεπεράσει τον φόβο του.

    1. renata Συντάκτης

      Βυτίο, στην ερώτησή σου πώς εγώ αντιδρώ νηφάλια θα σου απαντήσω πως τελευταία σκέφτομαι όλο και πιο πολύ το τραγούδι του Τζιμάκου που έβαλες στο σποτ της εκπομπής σου στη ραδιόφουσκα ;). Το πώς θα βρω το κουράγιο (κατά βάθος αυτή η βία με τρομάζει) να φτάσω κάποια στιγμή ως εκεί δεν ξέρω. Μάλλον όταν θα΄χω φτάσει στο αμήν και δε θα μου΄χει μείνει τίποτε.
      Σοβαρά τώρα, δεν αντιδρώ νηφάλια, γι αυτό δε γράφω. Νευριάζω, βρίζω, χτυπιέμαι, βλέπω πόσο κοντόθωροι είναι οι γύρω μου, πόσο ο καθένας λέει «πάλι καλά ως εδώ» και θυμώνω περισσότερο, απελπίζομαι και πάει λέγοντας.

      Κατεβαίνοντας στο δρόμο το 2006 για 6 βδομάδες κέρδισα την αξιοπρέπειά μου και την περηφάνια μου να λέγομαι εκπαιδευτικός. Κατεβαίνοντας πρόπερσι τέτοιες μέρες κέρδισα μια παρτίδα τον φοβιτσιάρη μου εαυτό. 😉

    1. renata Συντάκτης

      Αγαπητή μου Enfant, όπως και πολλοί άλλοι πιστεύω.
      Απαντώ σήμερα σ΄όποιον προλάβει. Αν δεις στα προηγούμενα ποστ τα τελευταία σχόλια ως και μήνα έχω καθυστερήσει.
      Πρέπει.Πώς όμως;

      Καλό βράδυ

  4. dame31

    Να πω οτι έχεις άδικο; Δεν θα το πω…… Ευτυχώς το σχολείο του γιου μου δεν ανήκει σ’ αυτά τα κωλοσχολεία αλλά θα το επεκτείνουν και στο γυμνάσιο, δεν θα τη γλυτώσουμε από του χρόνου.
    Δεν ξέρω…. γύρισα φέτος στο σχολείο πάλι, απογοήτευση. Ευτυχώς έχω δύο σχετικά καλά τμήματα αλλιώς θα είχα κάνει χαρακίρι. Αλλά δεν παλεύεται η κατάσταση. Άλλα προβλήματα στα ΕΠΑΛ αλλά χάλια κι εκεί.

    1. renata Συντάκτης

      Θα το επεκτείνουν και στο Νηπιαγωγείο, απ’ ό,τι ακούμε. Στο μεταξύ την Κυριακή στο Μαράσλειο έχει ημερίδα που συγκάλεσε ο συντονισμός των Συλλόγων Π.Ε. Αττικής για τα 800 στις 10 π.μ.. Σκοπεύω να πάω.
      Η τάξη μου φέτος (Στ΄) είναι μια χαρά. Έχω δε μια ομάδα που αν δεν τους κόψω τη φόρα είναι έτοιμοι να κάνουν κατάληψη διαμαρτυρόμενοι «για το μπάχαλο που έγινε φέτος το σχολείο μας»(δικά τους λόγια).
      Για τα Γυμνάσια-Λύκεια μαθάινω όλα τα ωραία απ΄τα μεγάλα ανίψια. Στου Ζωγράφου πχ ενώσανε 3 Γυμνάσια σ΄ένα (τη μια χρονιά τα 2 και φέτος και το τρίτο) κι έχει κάθε τμήμα 30 μαθητές. Βρίζουμε την Αννούλα στερεοφωνικά.

      1. renata Συντάκτης

        Krot, μην τους δίνεις ιδέες παιδί μου.
        Αν και το Νηπιαγωγείο έχει σχολιοποηθεί απ΄όταν βγήκαν τα νέα βιβλία και πέρασε ο νόμος που τους επέβαλε μια ακόμη ώρα (πρωινή ζώνη). Οι δε νηπιαγωγοί δεν έχουν νομικά κατοχυρωμένο ωράριο και τραβάν πολύ μεγάλα ζόρια.

        Προσωπικά τις θαυμάζω πολύ για τις αντοχές τους.

    1. renata Συντάκτης

      Κιτσεμήτσε, χρειάζεται οπωσδήποτε. Ως τότε πώς τα βγάζουμε πέρα; Πιο δυνατοί σε ποια κατάσταση όμως; Πόσο θα έχουμε χάσει την υπόστασή μας; Πόσο κάτω θα έχουμε βρεθεί ατομικά, συλλογικά στον πάτο του περίφημου βαρελιού; Πόσοι θα έχουμε το κουράγιο να σηκωθούμε;

      (Αυτά κι άλλα με ταλανίζουν διαρκώς. Είμαι αγιάτρευτη περίπτωση λέμε)

  5. χαρη

    Ρενάτα να κι ένα καλό νέο (μακριά απ’ τα δικά μας…):

    η σακινέ αστιανί είναι ελέυθερη
    (μαζί με τον γιο της, τον δικηγόρο της και τους 2 γερμανούς δημοσιογράφους)

    τώρα μόλις η είδηση που πήρα, από εδώ

  6. newagemama

    Καλημέρα, μόλις σε ανακάλυψα. Είμαι μάνα με δυο παιδιά, νήπια και Β΄ δημοτικού, κι εχω αρχίσει να τα λυπάμαι που μπαινουν στην κρεατομηχανή της βασικής εκπαίδευσης. Ξεκινούν με ενθουσιασμό και γυρνάνε κατσιασμένα, έλεος πια!
    Θα σε παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Πέρνα κι από μένα να γνωριστούμε
    http://newagemama.com

  7. giagiaduck

    Ως μία από τις μανάδες που έχει το παιδί της να ξεροσταλιάζει ως τις 2 και τους δασκάλους να μπαινοβγαίνουν στις τάξεις, δηλώνω συμπαράσταση.
    Καλό χειμώνα, όσο γίνεται.

  8. αγκνιρα

    Ρενάτα, λυπάμαι που τα πράγματα είναι τόσο χάλια. Μπορώ να σε ρωτήσω μερικά πράγματα, γιατί είμαι εντελώς άσχετη όσον αφορά τα της Ελλάδας σ΄αυτόν τον τομέα (και βεβαίως με ενδιαφέρουν 😉 ); Σε τι ακριβώς συνίσταται το αναμορφωμένο ωράριο; Γιατί αλλάζουν οι δάσκαλοι συνέχεια τάξη; Να υποθέσω ότι υπάρχουν δηλαδή δάσκαλοι «ειδικοτήτων» και στο δημοτικό; 35 ώρες μάθημα, δηλαδή κάνετε και το Σάββατο μάθημα; 😯

    1. renata Συντάκτης

      Αγκνίρα, ως τώρα οι μικρές τάξεις (Α’ και Β’) κάνανε πέντε ώρες και σχολούσαν στις 12.25 . Οι υπόλοιπες κάνανε 6(ειδικά απ΄όταν μπήκαν τ΄αγγλικά στην Γ΄) και σχολούσαν στις 1.15.
      Απ΄όταν μπήκε η δεύτερη ξένη γλώσσα στις Ε’ κι Στ’ κάνανε και δυο εφτάωρα τη βδομάδα (ως τις 2).
      Τώρα όλοι σχολάμε στις 2. Για τις τις δυο μεγάλες είναι +3 ώρες έξτρα (Πληροφορική, Θεατρική Αγωγή, Εικαστικά) . Στις μεσαίες μπήκαν άλλες δυο ώρες Γυμναστική (σύνολο 4) συν τα προαναφερθέντα. Στις δυο μικρές ό,τι στις μεσαίες με περισσότερες ώρες γλώσσα, Μαθηματικά και άλλες ανακατατάξεις.
      Στην περιοχή μας λείπουν ειδικότητες (γυμναστές, μουσικοί) αλλά και δάσκαλοι. Έχουμε 26άρια ή 27άρια τμήματα αμοίραστα. Δεν έχουν όλα τα σχολεία εργαστήριο υπολογιστών, χημείο, έξτρα αίθουσα για την δεύτερη ξένη γλώσσα κλπ. Επίσης ακούστηκε πρόσφατα πως σκέφτονται για την επαναφορά του Σαββάτου, να κοπούν οι μετακινήσεις μαθητών κ.ά

      1. αγκνιρα

        Ρενάτα, σ΄ευχαριστώ για την εκτενή απάντηση. Είναι όντως πάρα πολλές ώρες και για τα παιδιά, και για σας. Απαράδεκτο το βρίσκω! Πώς είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση να γίνεται σωστή δουλειά έτσι; Πώς να έχουν όρεξη και δύναμη να κάνουν μαθήματα στο σπίτι τα παιδιά; Πώς μπορούν οι δάσκαλοι να προετοιμάζονται σωστά για τόσες διδακτικές ώρες;

      2. renata Συντάκτης

        Αγκνίρα, υπάρχει οργανωμένο σχέδιο, είμαι πεπεισμένη με όσα βλέπω. Τα παιδιά να μάθουν καλά τις βασικές δεξιότητες (γραφή , αρίθμηση, ανάγνωση) για να ΄χουμε μελλοντικούς εργαζόμενους καταρτισμένους στα βασικά κι όχι με γενική μόρφωση, να μάθουνε να δέχονται από μικροί την ελαστικότητα των ωραρίων κ.α.
        Τι , είμαι υπερβολικά καχύποπτη; Όχι, δυστυχώς.

        Όσο για τους εκπαιδευτικούς «να μάθουμε να μη λέμε πολλά, να κοιτάμε να μη χάσουμε τη δουλίτσα μας, να μη φέρνουμε φασαρίες κι αντιρρήσεις, να κάνουμε μωρέ και καμιά παραχώρηση στο ωράριό μας αρκεί να υπάρχει δουλίτσα και αφού κάνουν πως μας πληρώνουν να κάνουμε πως δουλεύουμε». Λόγια επιμορφωτή σε ΠΕΚ (εισαγωγικά επιμορφωτικά σεμινάρια) νεοδιόριστων . I rest my case

  9. αγκνιρα

    Ρενάτα, αυτό με τις βασικές δεξιότητες είναι δυστυχώς η τάση που υπάρχει παντού. Και εδώ τα ίδια. Μαθηματικά πρέπει να ξέρουν τα παιδιά, και την μητρική τους γλώσσα κάπως. Άντε και καμιά ξένη γλώσσα (αλλά και αυτές έχουν υποβαθμιστεί με την κατανομή τους στα λεγόμενα soft skills, λες και είναι εύκολο να μάθεις ξένες γλώσσες!). Αυτά ζητάνε οι επιχειρήσεις και όλο το κύκλωμα της βιομήχανίας, που επιδοτούνε ένα μεγάλο μέρος της έρευνας στα εδώ ΑΕΙ (κυρίως στα πολυτεχνεία). Ασκούνε πίεση μέσω της πολιτικής για να αλλάξει η εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες και να βγάζει φοιτητές στα δικά τους μέτρα. Άσε. Δεν ξέρω που θα καταλήξουν όλα αυτά. Ιδίως τα παιδιά που έχουν προσόντα που δεν εντάσσονται σ΄αυτό το σύστημα τι θα γίνουν;
    Και κάτι άλλο: δεν πιστεύω ότι με όλες αυτές τις ώρες μαθηματικά θα γίνουν καλύτερα στο σχολείο ή πιο έξυπνα τα παιδιά. Απεναντίας, αν φτιάξουν κάτι με τα χέρια τους στο σχολείο ή μάθουν να παίζουν ένα μουσικό όργανο μπορεί μετά να καταλαβαίνουν καλύτερα μετά τις αφηρημένες μαθηματικές πράξεις.
    Με συγχωρείς για το σεντόνι. Είναι όμως ένα θέμα που και μένα με απασχολεί πολύ, για διάφορους λόγους.

    1. renata Συντάκτης

      Αγκνίρα, το ξέρω. Όλα αυτά έρχονται απ΄έξω. Κι εδώ πιέζουν για να μπουν ενεργά οι επιχειρήσεις στα σχολεία (ΣΔΙΤ).Μην ξεχνάμε την κοινή πολιτική.Βλέπω και τα χάλια των charters schools στην Αμερική, που έχουν συνδέσει τις επιδόσεις των μαθητών στα τεστ με την αποτελεσματικότητα (δλδ παραγωγικότητα) των δασκάλων. Κι αυτό έρχεται σιγά σιγά. Η δε Αννούλα επελέγην ειδικά γι αυτό το σκοπό, να περάσει όλες αυτές τις κατευθύνσεις. Συμφωνώ για τη μουσική και τα εικαστικά, που θα΄πρεπε να ταν δυο ώρες τουλάχιστον σ’ όλες τις τάξεις κι αντ΄αυτού απ΄την Τρίτη τάξη έχουμε το δίωρο Θρησκευτικών (μπλιαχ) .

      Μη ζητάς συγγνώμη για το σεντόνι. Εδώ είναι ευπρόσδεκτα! 🙂

  10. tsalapeteinos

    Κουράγιο! Δεν έχω να σχολιάσω κάτι εκτός από το να μεταφέρω ένα αισιόδοξο μήνυμα της συντρόφισσας Μάρτα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω να την ακούσω στο Πάντειο την Πέμπτη. Ευτυχώς που υπάρχει και η Iskra.

    Καταλήγει ωε εξής:
    Ο Ούγο Τσάβεζ έχει πει ότι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό στην Βενεζουέλα είναι ειρηνικός και δημοκρατικός αλλά έχει επίσης δηλώσει ότι ο λαός είναι ένοπλος.!

    1. renata Συντάκτης

      Μακάρι ν ΄χα την αισιοδοξία της. Εδώ μας πήρανε φαλάγγι και αντιδράσεις υπό το μηδέν βλέπω γύρω μου. Κάποιος να πει του σ. Τσάβες πως οι κρατώντες έχουν το πιο ισχυρό αφιόνι και το λένε «tv» .

      1. tsalapeteinos

        Και στην Βενεζουέλα η αντιπολίτευση ελέγχει τα περισσότερα τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες αλλά έχουν αναπτυχθεί άλλες μορφές ενημέρωσης, κοινωνικοποίησης και συλλογικότητας, από τα κάτω όπως λέμε και περιγράφει ο άλλος συνεργάτης του Τσάβες, ο Λίμποβιτς (βλ. άρθρο στην Αυγή). Ίσως φταίει γι’ αυτό το πιο θερμό κλίμα, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Το ωραίο είναι πως όλοι οι προοδευτικοί ξένοι διανοούμενοι που επισκέπτονται τη χώρα μας δηλώνουν αισιόδοξοι επειδή υποτίθεται πως έχουμε κληρονομιά αγώνων και ιστορικό απόθεμα αντιστατικότητας. Μάλλον γινόμαστε θέλοντας και μη μια νέα «γενιά της ήττας». Ήττας όχι στρατιωτικής ούτε ιδεολογικής, ίσως επικοινωνιακής; Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει διεθνής δυναμική να μας «σπρώξει». Τουλάχιστο όχι στη γεωπολιτική γειτονιά μας και πιο μακριά όχι τέτοια που να προβάλεται αρκετά και θετικά από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Τον Τσάβες πχ οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως γραφικό αρχηγό κράτους και μάλλον όχι και τόσο δημοκράτη. Δε γνωρίζουν φυσικά ότι έχει πολύ σημαντικούς συνεργάτες ούτε ότι στηρίζεται από μια ευρεία και οργανωμένη λαϊκή βάση.

  11. amelinia

    renata μου λογικό είναι η εποχή να αντικατοπτρίζεται και στην εκπαίδευση. έχει η εποχή ουσία ή λογική; άρα πως να έχει η εκπαίδευση;
    έχει καταντήσει εδώ και χρόνια χρησιμοθηρική, χωρίς ουσία, βάθος, χωρίς να εκ-παιδεύει. απλά γίνεται μια στείρα μετάδοση γνώσεων που στο τέλος δε χρησιμεύει στα παιδιά.
    ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα εκπαιδευτικοί σαν εσένα που αγαπούν τη δουλειά τους και μεταδίδουν πολύ περισσότερα από απλές γνώσεις.
    αυτούς τους δασκάλους όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν μεγαλώσουμε εμείς τους θυμόμαστε και τους αγαπάμε 🙂
    φιλιά πολλά και Καλές Γιορτές!!

  12. Liakada

    Καλά ★* 。 • ˚ ˚ ˛ ˚ ˛ •
    •。★Χριστούγεννα★★ 。* 。
    ° 。 ° ˛˚˛ * _Π_____*。*˚
    ˚ ˛ •˛•˚ */______/~\。˚ ˚ ˛
    ˚ ˛ •˛• ˚ | 田田 |門| ˚˚˚˚
    Με Υγεια , Ζεστασια και Ευτυχια

  13. Theorema

    Το μόνο που θέλω να σου ευχηθώ, μικρούλα μου Ρενάτα, είναι να μην σταματήσεις ποτέ να έχεις επιθυμίες και, κυρίως, να τις επιδιώκεις, όποιες κι αν είναι αυτές.
    Καλή χρονιά και πάντα ευτυχισμένη, ανάμεσα σε φίλους αγαπημένους και ανθρώπους κοντινούς 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s