Σε σύγχυση

Κουράστηκα να νιώθω μπερδεμένη, να τελώ σε σύγχυση, να βλέπω τα  γεγονότα να με ξεπερνούν κι εγώ αποσβολωμένη πέρα από την πρώτη αντίδραση (επιφωνηματική, εκτονωτική)  να μην μπορώ ν΄ αρθρώσω δομημένη σκέψη , να επεξεργαστώ παραπέρα αυτό που νιώθω.

Βαρέθηκα να διαβάζω ειδήσεις (ούτε ηλεκτρονικά ΜΜΕ πια), που η καθεμιά δείχνει την κατάσταση να χειροτερεύει όλο και πιο πολύ. Όχι δε θα ΄θελα να τελώ εν αγνοία, αλλά πια διαβάζω διαγώνια , ειδικά μετά την πρώτη παράγραφο.

Με αποκαρδιώνει περισσότερο που πέρα από τις αναγνώσεις των γεγονότων, όπως τις εισπράττει ο καθένας,  δε βλέπω προτάσεις, πράξεις (πέρα απ΄ το να κατεβαίνω στο δρόμο, που είναι αδιαπραγμάτευτο) ή έστω δομημένο λόγο απ΄ την Αριστερά, που να μη μένει μόνο στο βερμπαλισμό. Με ενοχλεί το να είναι φανερή η προδιαγεγραμμένη πορεία μας (προς το γκρεμό αναμφισβήτητα!) χωρίς να διαφαίνονται εναλλακτικές.

Κουράστηκα να φοβάμαι. Σιχάθηκα να συνηθίζω το φόβο , σαν την αλεπού στο μύθο του Αισώπου με το λιοντάρι και ούτω καθεξής.

Ζορίζομαι να διαβάζω πίσω απ΄ τις επίσημες ανακοινώσεις μέρα με τη μέρα πως η δουλειά μου βρίσκεται σε κίνδυνο με όλες τις νέες δράσεις εναντίον του δημόσιου σχολείου και των εκπ/κών,  άρα και η στοιχειώδης οικονομική ανεξαρτησία μου. Ναι, ξέρω πως τουλάχιστον έχω ακόμα δουλειά σε σχέση με άλλους. Δεν είμαι αγνώμων. Μετρώ ήδη 2 ανέργους στις οικογένειες των αδερφών μου. Όμως αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να σωπάσω ώσπου να ΄ρθει η σειρά μου. Μ΄ έμαθαν να διεκδικώ το δίκιο.Δολοφονήθηκαν άνθρωποι που απλά θέλησαν να βοηθήσουν ένα λαό. Αυτό δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπου νους, όπως και τις θηριωδίες που υπέστησαν οι επιζώντες. Όμως το να πω «πάλι καλά που δεν έτυχε σ΄ εμένα » δε λύνει κανένα ζήτημα!

Αρκετά ανησυχητικό είναι πως η αβεβαιότητα συνεχίζεται και σε πιο προσωπικά ζητήματα. Το να μην μπορώ να καταλάβω εγώ και να αιτιολογήσω κάποιες αποφάσεις μου  αν κινούμαι βάσει ενστίκτου ή μπαίνει ο φόβος του καινούριου, το να «κλωτσάω ευκαιρίες», πολυτέλεια την οποία δεν με παίρνει να έχω κατ’ άλλους κ.ά. Θυμώνω με μένα που δεν μπορώ να βγάλω άκρη, όχι με το τι θεωρούν οι άλλοι.

Βαρέθηκα να νιώθω μετέωρη, να χάνω το μπούσουλα, να μην μπορώ να νιώσω αισιόδοξα έστω για λίγο. Φοβάμαι πως θα καταντήσω αφόρητα κυνική, πως θα χάσω το χαμόγελό μου. Δε θέλω να μην είμαι πια εγώ.

Advertisements

48 thoughts on “Σε σύγχυση

  1. roadartist

    «Κουράστηκα να φοβάμαι. Σιχάθηκα να συνηθίζω το φόβο»

    Δυστυχώς δεν είσαι η μόνη.. Και ναι δυστυχώς κάθε μέρα όλο και περισσότεροι άνεργοι, απορώ με όλη αυτή την κατάσταση που – υποτίθεται – γίνεται για να σώσει τη χώρα, πως θα πάει η κατάσταση καταρρακώνοντας το εργατικό της δυναμικό κάθε μέρα όλο και πιο πολύ με μαθηματική ακρίβεια.

    Σε σύγχυση όλοι μας..

  2. Liakada

    «Βαρέθηκα να νιώθω μετέωρη, να χάνω το μπούσουλα, να μην μπορώ να νιώσω αισιόδοξα έστω για λίγο» .
    Καπως ετσι ενιωθα πριν λιγες μερες …κι εγω! Το συμπτωμα εχει αρχισει να υποχωρει και σιγά σιγα στιβαζεται μεσα μου ετοιμο να εκδηλωθει στην πρωτη ευκαιρια με μορφη θυμου.Αυτο που με φοβιζει περισσοτερο ειναι πως δεν ξερω ειναι το πως, πια στιγμη θα εκραγει και με ποια αφορμη …
    Προς το παρόν εκτονώθηκα αλλαζοντας χρωμα στα μαλλια μου ..( παραλλαγή το λενε αυτό? )

  3. the elf at bay

    Ναι, σε καταλαβαίνω γιατί κι εγώ έτσι είμαι, βέβαια το θέμα είναι εμείς να είμαστε αυτοί που θέλουμε να είμαστε κι όχι αυτοί που θέλουνε αυτοί να είμαστε!

  4. κωστής

    Έδω και μερικούς μήνες βρίσκω μονόδρομο την εύρεση εργασίας στο εξωτερικό, και επομένως και την «μετανάστευση» μου στο εξωτερικό. Ή μάλλον μετανάστευση, χωρίς «…» γιατί χρησιμοποιώ την κυριολεκτική σημασία της λέξης.

    Έχω χάσει κάθε ελπίδα ότι η Ελλάδα για τα επόμενα 20 και πλέον χρόνια θα είναι μέρος για να ζήσεις όμορφα, χωρίς άγχος, χωρίς να αδικηθείς (βασικό!!) και να μεγαλώσεις τα παιδιά σου χωρίς να τους λείψουν τίποτα – και δε μιλάω για Barbie, και GI-JOE… , αλλά για αθλητική παιδεία, μουσική παιδεία κ.λπ. που σε άλλα κράτη (βλέπε Σουηδία) είναι δωρεάν μαζί με το σχολείο τους. Να μπορείς να φύγεις ανά δύο σαββατοκύριακα για διήμερο ταξιδάκι στην όμορφη κατά τα άλλα χώρα μας και όχι να αγχώνεσαι μήπως ανέβηκε η ΔΕΗ ή μήπως δε σε φτάσουν τα χρήματα για να βάλεις βενζίνη στο αυτοκίνητο για να βγάλεις την επόμενη βδομάδα.

    Αηδεία έχουμε καταντήσει… Δε πρόκειται να κάτσω στην Ελλάδα να δουλεύω μέχρι τα 60-62 μου δε ξέρω κι εγώ πόσο θα έχει πάει μέχρι τότε… για να γυρίσει ο γιός ή εγγονός ή μπατζανάκης του Γιωργάκη ή του Κωστάκη ή της Ντορούλας να μου πει ότι θα πάρω μειωμένη σύνταξη, σε μια ηλικία στην οποία δε θα μπορώ να αντιδράσω και να πιάσω μια δεύτερη δουλειά. Δε θέλω να γυρίσει ο Παπανδρέου ο ΙV’ ή ο Καραμανλής ο III’ να μου πει ότι θα πάρω το μισό μου εφάπαξ και σε ομόλογα, ένα χρόνο πριν πάρω την σύνταξη μου που θα έχω σχεδιάσει να πάρω με αυτά τα χρήματα την βαρκούλα μου και το τραιλεράκι μου για να πηγαίνω για κανα ψάρεμα να περνάω την ώρα μου.

    ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ‘ΔΩ!
    (το λέω για εμέναν και μόνο, δεν παροτρύνω κανέναν να το κάνει)

    ΥΓ. Έχω σταματήσει να διαβάζω ειδήσεις εδώ και 2 σχεδόν βδομάδες… Κουράστηκα!

    Την καλησπέρα μου renata!

    1. renata Συντάκτης

      Κωστή, αν δε βρίσκεις άλλο δρόμο, τότε άρπαξε την ευκαιρία όσο είσαι νέος και μπορείς. Πουθενά δεν είναι εύκολα σίγουρα, αλλά κάτι καλύτερο (σε υποδομές, σε νοοτροπία πολιτών) θα υπάρξει. Διάλεξε σωστά!

  5. Βενετία

    » Με αποκαρδιώνει περισσότερο που δε βλέπω προτάσεις, πράξεις (πέρα απ΄ το να κατεβαίνω στο δρόμο, που είναι αδιαπραγμάτευτο) ή έστω δομημένο λόγο απ΄ την Αριστερά, που να μη μένει μόνο στο βερμπαλισμό»
    Επιτέλους το είδες! Γιατί δε μπορώ να ειμαι αριστερή πλέον, και γιατί για μένα το να ΜΗ κατέβω σε πορεία είναι αδιαπραγμάτευτο. Με κανένα τρόπο δε θα προσμερτηθώ ξανά στη δυναμική τους, αυτή της καταστροφολογίας και της πλήρους άρνησης να ψάξουν για δειξόδους.
    Κι όμως, υπάρχουν εναλλακτικές, βλέπε τη δράση του σκάι και τη δράση του βήμα FM. Ψάξε την Ελλάδα που αντιστέκεται και θα εκπλαγείς. Μια ομάδα νέων ανθρώπων στο τόπο καταγωγής μου μαζεύονται κάθε σαββατοκύριακο και κάτι κάνουν για το τόπο τους, καθαρίζουν παραλίες, αξιοθέατα, φυτεύουν δέντρα. Στο σχολείο μας μιλήσαμε για τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να καλύψουν τις εκδρομές και πως θα τους βοηθήσουμε, ξεκινήσαμε ανακύκλωση των στολών των παρελάσεων, οργανώσαμε τα παιδιά να καθαρίζουν το προαύλιο αντί να ζητάμε από το δήμο, και έπονται κι άλλα.
    Η λύση βρίσκεται στη προσωπική εργασία και παραγωγικότητα, αυτοί που έχουν δουλειά να την τιμούν, τιμώντας έτσι τον εαυτό τους. Η λύση βρίσκεται στην αλληλουποστήριξη, να συντρέχουμε όπως μπορούμε τους δίπλα, άλλος υλικά, άλλος με χρόνο, άλλος με παροχή υπηρεσιών. Έχεις ακούσει για τις ανταλλακτικές κοινωνίες. Έλα να μου βάψεις το σπίτι και εγώ θα σου προσέχω το παιδί ένα πράγμα; Η λύση βρίσκεται στη προσωπική δημιουργικότητα.
    Μια χαρά θα τα καταφέρουμε αρκεί να ξυπνήσουμε γρήγορα για να προλάβουμε.

    Ένα μύνημα από την κατά βάθος αισιόδοξη φιλέναδα σου, τα λέω περισσότερο για μένα παρά για σένα.

    1. renata Συντάκτης

      Φιλενάδα, πρώτον θέλω να είμαι αισιόδοξη και πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι στην αριστερά, είτε κοινοβουλευτική είτε εξωκοινοβουλευτική, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά, απλά δε βγαίνει αυτό προς τα έξω. Χάνω την υπομονή μου(ή τις αυταπάτες μου) πιο εύκολα.
      Δεύτερον , ο σκάι και το βήμα είναι ΜΜ Συσκότισης κι Αποπροσανατολισμού και ΟΧΙ ενημέρωσης, μην τρελαθούμε!! 🙄 Κι αν θες στο κάνω ταλιράκια αργότερα!
      Τρίτον, το να υπάρξει αλληλεγγύη είναι το επόμενο που θα μας χρειαστεί. Ήδη από χρόνια υπάρχουν στην περιοχή μας απ΄όσο ξέρω αλλά και σε άλλες συνοικίες γειτονικές μας, σε σχολεία ή συλλόγους ολόκληρους τρόποι βοήθειας σε παιδιά που οι γονείς τους δυσκολεύονται να τα στείλουν σε μια εκπ/κή εκδρομή (με αντίτιμο το πολύ των 6 ευρώ μιλάμε κι όχι ανωτέρω) ή κάποιες στοιχειώδεις ανάγκες . Πιστεύω πως τώρα θα γίνει πιο συνειδητό στους περισσότερους, καθώς οι όποιες μέρες της αφθονίας μας είναι μετρημένες.
      Λες πως η λύση είναι η προσωπική εργασία κι η παραγωγικότητα. Μα μιλάς για μια πλειοψηφία που ενώ τα τηρούσε όλα αυτά βρέθηκε χαντακωμένη απ΄αυτούς που υποστηρίζουν τα παπαγαλάκια που ακούς.
      ΤΕΛΟΣ το να κατεβαίνω στο δρόμο και αν διεκδικώ τα δικαιώματά μου και μια καλύτερη ζωή, το να μη με θεωρούν το βουβό πρόσωπο στην ιλαροτραγωδία που παίζουν οι πολιτικοί μας , ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ. Με το να μη βγω, δέχομαι πως όσα έγιναν είναι καλώς καμωμένα! Ε, ποτέ!
      Κι αν δεν άκουγες τους χαφιο-Πρετεντέρηδες και λοιπούς και κατέβαινες στο δρόμο και ζούσες τον παλμό πχ. της 20ης Μαΐου και την ολική αγανάκτηση τότε ίσως να το ‘βλεπες αλλιώς!

  6. alepou

    Καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις και λίγο-πολύ είναι το συναίσθημα που έχουμε όλοι εμείς που βρισκόμαστε στην ίδια οικονομική κατάσταση πάνω-κάτω και είμαστε ικανοί να σκεφτούμε περισσότερα απ’ όσα μας σερβίρονται.

    Αναλογιζόμουνα τις προάλλες τους 3 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους. Ποιος- εκτός απ’ τους γονείς τους- τους σκέφτεται σήμερα;

    1. renata Συντάκτης

      Αλεπού, το ξέρω. Καμιά φορά ζηλεύω όσους ζώντας σε μακαριότητα θα το πάρουν χαμπάρι αργότερα και θα γλυτώσουν όλο αυτό το ψυχικό ζόρι.

      1 μήνας χτες!! 😦
      Και 1,5χρόνος απ΄τον Αλέξη κι οι δολοφόνοι του επίσης ελεύθεροι!

      Σκ@τ@!

  7. Кроткая

    Αυτό το σχόλιο του Κωστή -που θα ήταν και δικό μου σχόλιο- είναι πολύ κακός οιωνός παιδιά. Θα μείνουν στην Ελλάδα μόνο οι βλάκες και οι άχτηστοι, αν τους λούζονται όσοι για χψζ λόγους δεν μπορούν (ή δεν θέλουν) να φύγουν.
    Δε θέλω να πω πως εκτός Ελλάδας είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα, δεν είναι. Αλλά αν μην τι άλλο, έχεις μερικές διεξόδους (και καλύτερο μισθό συνήθως).
    Από την άλλη, για την αριστερά να μη μιλήσω καλύτερα, έχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι να μην ξαναψηφίσω. (ποια; εγώ που έκανα καμπάνιες κατά της αποχής…).

    1. renata Συντάκτης

      Κροτ, δε σου κρύβω πως κι εγώ αν μπορούσα (λόγω ηλικίας και επαγγέλματος) θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.
      Όσο για την αριστερά, με κάλυψες!!

  8. Γιώργος Κατσαμάκης

    Ρενάτα αυτό το δύσκολο να εκφραστεί συναίσθημα του μπερδέματος όλοι λίγο ή πολύ το βιώνουμε. Η δουλειά μας κινδύνευε χρόνια, όσο δίπλα μας υπήρχαν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που την έχαναν. Η σύνατξή μας χρόνια τώρα μειώνεται, όσο υπήρχαν άνθρωποι δίπλα μας που πληρώνονταν ψίχουλα. Είχαμε όλοι χρεωκοπήσει, όσο δίπλα μας όλο και περισσότεροι φόρτωναν δάνεια στις χρεωκοπημένες πλάτες τους.
    Έχουμε θολώσει κατά συνέπεια χρόνια τώρα, όσο δίπλα μας οι περισσότεροι είχαν θολώσει. Νομίζω πως ο στόχος και η ελπίδα μπορεί να μας ξεφεύγουν, ο Αγώνας όμως ποτέ.
    Καλή δύναμη

    1. renata Συντάκτης

      Μανιταράκι μου, σήμερα μπορώ να ΄μαι λίγο πιο αισιόδοξη. Γύρισα από μια γενική συνέλευση με 300 άτομα περίπου, που πήρε αποφάσεις . Έχω να δω τόσο κόσμο απ΄τη μεγάλη απεργία του 2006. Ο κόσμος άρχισε να ξυπνάει και ν’ αντιδράει κι αυτό είναι θετικό!

      Φιλιά στο Σούλη! 🙂

  9. χαρη

    Ρενάτα, αισιόδοξος (μού είπε ένας φίλος εσχάτως, και ίσως το ξέρεις – εγώ δεν τό’ξερα) είναι ο άνθρωπος που υποστηρίζει ότι αυτός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος, και απαισιόδοξος εκείνος που φ ο β ά τ α ι ότι αυτό είναι αλήθεια…

    λέω πάντως ότι μπορούμε να κάνουμε δημιουργικούς τους φόβους μας
    😎 💡 😯

    σε φιλώ

    1. renata Συντάκτης

      Χάρη, υπήρξα αισιόδοξη επειδή πάλευα για έναν καλύτερο κόσμο και ήλπιζα σ΄αυτό, όχι επειδή πίστευα πως όλα ήταν καλώς καμωμένα. Όμως όπως φτάσαμε ως εδώ δε βλέπω το πως θα συνεχίσουμε παρακάτω, αν θα συνεχίσουμε…

      Φιλιάα

  10. Aura Voluptas

    Κλασσικό αλλά σωστό : Ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό .

    Η σύγχυση είναι το πρώτο στάδιο και φυσιολογικό να το περνάμε όλοι . Θα ακολουθήσει και η αντίδραση αλλά κυρίως η δράση, τί στο καλό ?
    Όλοι θα πάρουμε τα μαθήματα μας, όλοι θ’αναμετρηθούμε με τις δυνάμεις μας . Θέλω να πιστεύω πως ό,τι κι αν μας βρει δε θα κρατήσει πια κι αιώνια . Σημασία όμως έχει ν’αποδωθεί δικαιοσύνη, να σταματήσει αυτή η αηδία γύρω μας . Να αναθεωρήσουμε, να πιστέψουμε πάλι σε ό,τι πραγματικά αξίζει . Και να παλέψουμε όσο μπορούμε.
    Δεν ξέρω αν με βρίσκεις αισιόδοξη . Προσπαθώ μόνο να είμαι ρεαλίστρια .

    Θυμήθηκα κι άλλο ένα κλασσικ : Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω ! Θα περιμένω άλλες μέρες …

    Να είσαι καλά Ρενάτα μου

    1. renata Συντάκτης

      Σημασία όμως έχει ν’αποδωθεί δικαιοσύνη, να σταματήσει αυτή η αηδία γύρω μας . Να αναθεωρήσουμε, να πιστέψουμε πάλι σε ό,τι πραγματικά αξίζει . Και να παλέψουμε όσο μπορούμε.

      Αυτά μας ταλανίζουν τους περισσότερους, αλλά πως θα γίνει; Με το υπάρχον σύστημα? Δεν το βλέπω…

      Μια χαρά τα λεν οι Κατσιμιχαίοι εδώ! 🙂

  11. tsalapeteinos

    Το να γίνει η Ελλάδα χώρα παροχής φθηνών υπηρεσιών (η γεωργία και η βιομηχανία έχει ήδη εκτοπιστεί κατά το μεγαλύτερο μέρος σε χώρες του λεγόμενου Τριτου Κόσμου) είναι μέρους του σχεδίου. Στην υλοποίησή του βοηθάει αν φύγουν οι πιο αξιόλογοι και φιλόδοξοι (με την καλή έννοια) και μείνουν οι μετρίων δυνατοτήτων και όσοι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Ακόμα κι έτσι όμως η ανασύνταξη και η αντεπίθεση της εργαζόμενης τάξης θα γίνει και θα επικρατήσει. Στα χαρακώματα του ανατολικού μετώπου (πριν τη συμφωνία ειρήνευσης του Μπρεστ Λιτοφσκ) οι Ρώσοι στρατιώτες ρωτούσαν με λαχτάρα τους μπολσεβίκους: Τι μας φέρατε να διαβάσουμε; Όχι τι τρόφιμα ή ρούχα μας φέρατε. Αυτό πριν 100 χρόνια σε ένα λαό με χαμηλότατο μορφωτικό επίπεδο στη συντριπτική πλειοψηφία του. Από τότε βέβαια τα όπλα του συστήματος έχουν ενισχυθεί πολύ, αλλά παρόμοια και οι δυνατότητες της αντίστασης.

    Σχετικά με πρωτοβουλίες τοπικών κοινωνιών και ομάδων πολιτών, είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά δεν αρκούν από μόνες τους. Είναι σαν να προσπαθείς να αδειάσεις μια βάρκα που μπάζει νερό απο παντού με ένα ποτηράκι. Η λύση είναι η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από το λαό. Για να μην ανατρέξω σε παραδείγματα από την εποχή των σοβιέτ και του ισπανικού εμφυλίου, θυμίζω δύο πρόσφατες περιπτώσεις, στην Αργεντινή και στη Βενεζουέλα. Στην πρώτη περίπτωση τα κινήματα κατάληψης εργοστασίων και κατοικιών, πρωτοβουλίες εναλλακτικών αγορών κλπ είχαν πρόσκαιρο χαρακτήρα και τελικά χάθηκαν όταν βελτιώθηκαν λίγο τα πράγματα (με τις κυβερνήσεις του ζεύγους Κίρτσνερ). Στη Βενεζουέλα που καταλήφθηκε η εξουσία από το λαό, και μάλιστα με εκλογές, τα εναλλακτικά κινήματα και πρωτοβουλίες συνεχίστηκαν και ενισχύθηκαν. Το ίδιο και στη Βολιβία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι πρέπει αυτά να προχωρούν παράλληλα με προοπτική σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, ώστε να έχουν ουσιαστικό και μόνιμο χαρακτήρα. Διαφορετικά μπορεί ακόμα και να αξιοποιηθούν επικοινωνιακά από τις δυνάμεις του συστήματος για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο και να τον καθοδηγήσουν σε έναν ανώδυνο και lifestyle ακτιβισμό (βλ. προγράμματα δενδροφύτευσης του ΣΚΑΙ, «ώρα της γης» κλπ).

    Τα κόμματα της αριστεράς είναι δυστυχώς κατώτερα των περιστάσεων και των προσδοκιών όπως και άλλοτε. Ωστόσο θεωρώ ότι πρέπει να έχουν ρόλο και δράση. Ίσως όχι το ρόλο της αιχμής του δόρατος της επανάστασης όπως την εποχή του Λένιν αλλά οπωσδήποτε είναι χρήσιμο η εργατική τάξη να έχει ερείσματα και θέσεις μέσα στο σύστημα (Γκράμσι). Ό,τι έχει πετύχει – έστω και λίγο – δεν υπάρχει λόγος να το χαρίσει σε κανέναν.

  12. ellinida

    Ολοι μας κουραστήκαμε. Εχω βρει μιά πρόχειρη λύση. Εχω κλειστεί στον εαυτό μου και προσπαθώ να μην αφήνω να εισχωρεί τίποτα. Είναι ο μόνος τρόπος γιά να διατηρήσει κανείς σώας τας φρένας. Κουράγιο, τι άλλο να πω.
    φιλιά κούκλα μου

  13. Liakada

    Διαβαζοντας το σχολιο του Κωστη πιο πανω ηταν σαν να ακουσα τον εαυτο μου να μου μιλαει … Κι εγω το ιδιο θα εκανα … Οχι γιατι μ αρεσει να το βαζω στα ποδια αλλα γιατι εκτιμω πως απο δω και περα τπτ δεν θα παει καλα σε αυτη τη χωρα.. κι αν παει θα ειναι πολλα χρονια μετα οταν εγω δεν θα ζω ή οταν το παιδι μου θα εχει γερασει κι αυτο . Γι αυτο θα ειμαι η πρωτη που θα το παροτρυνω να φυγει …
    Ομορφη πατριδα αλλα αν ειναι να κατσεις να σε πληγωνει .. οπου γης και πατρις.. Υπαρχουν κι αλλα «χωματα» γονιμα..
    Αλλωστε κι εγω απο ξεριμωμο προερχομαι …
    Η ιστορια κανει κυκλους… κι εγω αποψε ειμαι τα μαλλα απαισιοδοξη! Απο τη μια ο ΓΚΑΠ λεει το παρμυθι του κι απο την αλλη βλεποντας γηπεδο η Ελλαδα αναστεναζει!
    Τους βαρεθηκα ολους!

  14. αγκνιρα

    Πριν από κάμποσο καιρό μούστειλαν ένα ερωτηματολόγιο από την Ελλάδα (κάποιος φορέας, νομίζω ήταν κάποιος δημόσιος τομέας μέσω κάποιου πανεπιστημίου) όπου με ρωτούσαν γιατί ζω εκτός Ελλάδας και τι κίνητρο χρειάζομαι για να επαναπατριστώ. Επ’ ευκαιρία κάθισα και το σκέφτηκα λίγο το θέμα. Τελικά δεν είναι τόσο ο καλύτερος μισθός ή ότι είναι ιδανικές οι συνθήκες εργασίες (που δεν είναι). Είναι το ότι η καθημερινή ζωή εδώ που ζω είναι ασύγκριτα πιο εύκολη και ανώδυνη από την Ελλάδα. Δεν τραβιέσαι στις δημόσιες υπηρεσίες, στις τράπεζες, στα καταστήματα, στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στο δρόμο, παντού. Για μένα αυτό είναι που φθείρει ψυχικά στην Ελλάδα και σε κάνει να μην έχεις κουράγιο να αντιμετωπίσεις τα υπόλοιπα. Αλλά βέβαια δεν έχω ζήσει πολύ καιρό στην Ελλάδα ως ενήλικας, ίσως εσείς το βλέπετε διαφορετικά το θέμα.

  15. renata Συντάκτης

    Αγκνίρα, κι είναι ο λόγος που πολλοί θα έμεναν στο εξωτερικό μόνιμα. Είναι βέβαια θέμα παιδείας το να μην κουβαλάει αυτήν την καμένη συμπεριφορά (καφρίλα) που αναπαράγεται δυστυχώς!

  16. Νατασσα

    Ρενάτα δύσκολα τα πράγματα για όλους μας.
    Ομως μ αυτά θα ζήσουμε και θα πορευτούμε δυστυχώς.Κι όπως μπορεί ο καθένας.
    Σου εύχομαι όσο το δυνατόν καλύτερο καλοκαιράκι…επιθύμησα πολύ μιά απο κείνες τις όμορφες αναρτήσεις σου με θάλασσες…σε φιλώ γλυκιά μου και κουράγιο σε όλους μας.

    1. renata Συντάκτης

      Νατάσα μου, πολύ φοβάμαι ότι το «πως», ο τρόπος δλδ θα γίνεται όλο και χειρότερος μέχρι να αλλάξει κάτι ριζικά, είτε προς το καλύτερο-που δεν το βλέπω – είτε προς το χειρότερο (που το φοβάμαι)…

      Αντεύχομαι, κούκλα μου. Κι εγώ τις επιθύμησα. Ίσως μετά απ΄τις σύντομες διακοπές να προκύψουν πιο αισιόδοξες και φωτεινές φωτογραφίες και αναρτήσεις! 🙂

  17. faros

    Την Καλησπέρα μου !
    Επίτρεψέ μου να βάλω ένα λινκ και να σε παρακαλέσω να το «διαβάσεις» πίσω από αυτά που δείχνει …
    Είμαι σίγουρος ότι και αισιοδοξία θα σε πλημμυρίσει και τους φόβους σου θα διώξεις και … άλλα πολλά !

    http://www.youtube.com/user/kkemedia#p/u/2/tmfg8Bwq_f4

  18. Παράθεμα: … | Αναγεννημένη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s