Τουρίστας στην Αθήνα;

Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά δεν είναι .

Ένας σαββατιάτικος καφές μετά από καιρό η αφορμή κι αφετηρία μια περιοχή ελάχιστα περπατημένη σε άλλη χρονική συγκυρία. Ένας δρόμος με μικρά καφέ λες και είσαι σε νησί -όπου ο πρώτος κρύος καφές της χρονιάς καταναλώθηκε ευχάριστα- ενώ στα 100 μέτρα βρίσκεται ένα απ΄τα ψηλότερα κτίρια της πόλης και δυο λεωφόροι της ταλαιπωρίας.

Κατηφόρισμα μέσα από μια γειτονιά πολύπαθη με  κτίρια εγκαταλειμμένα κοντά σε μια πλατεία-τόπο μαρτυρίου με τη διπλή ατυχία να έρχεται κατά πρόσωπο με το αρχιγουρουνάδικο και το γήπεδο της αιώνιας ακατονόμαστης  αντιπάλου. Το αφήνει πίσω με ένα σύγκρυο (σαν να ‘δε το κάστρο του Δράκουλα ένα πράγμα 😛 ) παίρνοντας τον περιφερειακό μακαρίζοντας την τύχη όσων μένουν εδώ με τη θέα στο πράσινο και στα πουλιά που κελαηδούν, παρόλη τη φασαρία του δρόμου.

Το βλέμμα ψάχνει ασυναίσθητα -ή μήπως εντελώς συνειδητά; -ανθρώπινες κατοικίες, δλδ αξιοπρεπείς κι όχι τσιμεντοκουτάκια. Βρίσκει αρκετά και στο κατέβασμα ενός μυρωμένου πεζοδρόμου με μελωδικό όνομα στρίβοντας μέσα στα στενά, στη γωνία ενός βυζαντινού στρατηγού συναντά  μια γειτονιά κι ερωτεύεται και το-α σπίτι-α των ονείρων της. Σημάδι ήταν πως εκείνη την ώρα ακουγόταν ένα βιολί να παίζει? Δεν ξέρει… Αν μπορούσε ποτέ να στερηθεί ξανά τη θάλασσα, εκεί η ψυχή της θα κατοικούσε.

Προχωρώντας άλλη μια έκπληξη: ένα παρκάκι φροντισμένο που βγαίνει σ’ ένα δρόμο τόσο γνωστό, που στον παράλληλό του βγήκε εκείνο το Δεκεμβριάτικο βράδυ φρικαρισμένη. Προσπαθεί να ταυτοποιήσει την περιοχή  στο χάρτη που κουβαλά μέσα της.

Και να η κατηφόρα στα στέκια της προ-και μετά-φοιτητικής περιόδου  ψάχνοντας τελευταία το δικό της χαμένο δισκοπότηρο ή το φετίχ της πρώτης της αναγνωστικής επαφής στην εφηβεία, την τριλογία του Τσίρκα στην παλιά της έκδοση. Προς το παρόν βρήκε το 1/3. Ο υπάλληλος χάρηκε που είδε μια τρελή που τ΄αγαπάει τόσο πολύ. Αργότερα έμαθε πως ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι αρκετοί.

Στη διαδρομή σαν σε προσκύνημα επαναλαμβάνει το ίδιο μάντρα κάθε φορά. «Εδώ πιο πέρα απ΄τη Σ.Εποχή ήταν το Αλφαδίσκ που πήρα τις κασέτες της Μποέμ, κάπου εκεί  ο Σίσυφος που τρώγαμε τις πουτίγκες μετά το σινεμά, πιο δίπλα ο «Ολύμπια» που είδαμε τον Κύκλο των χαμένων ποιητών, εκεί ψώνιζα τα βιβλία της Α.Κρίστι, στη Φειδίου στον Ελ/κό έκανα τον τρίτο χρόνο στα ρωσικά πριν τα παρατήσω για ν’ αρχίσω να γυρίζω τα κατσάβραχα,  κ.λ.π.»

Βγαίνοντας στη χειρότερη εκδοχή της πλατείας από τότε που ήταν μαθήτρια, τη βλέπει στο μετρό και στους γύρω δρόμους πηγμένη στα γουρούνια με το ασφυξιογόνο παρά πόδα. Σκέφτεται πως σχεδόν μοιάζουν με άνθρωποι χωρίς κράνος και ασπίδα κι η αηδία την πνίγει.

Κι η μουσική τι ρόλο παίζει σ’ όλα αυτά? Είν’ το κλειδάκι που την ξεμπλοκάρει κι αφήνει τα κουτάκια της ανοιχτά. (Βρίζει το χρόνο που τόσο σπάταλα εκχώρησε στη λογική). Στο μοναχικό μέρος της διαδρομής, στο πήγαινε («δείξε μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ΄τη μάσκα που φοράς») και στο γυρισμό («Ντόνα». Δ.  να ΄ξερες πόσες φορές μ’ έχει στείλει!) .

Φτάνοντας αγοράζει το πρώτο της μεγάλο παγωτό (καραμέλα) και στο άκουσμα του αγαπημένου βιολιού με τ΄ακορντεόν («αφανείς ημέρες»), θέλει να ανοίξει τα χέρια σαν τ’ αεροπλάνο και να χορεύει μέχρι να φτάσει στην πόρτα. Τόσος ήλιος καλό δεν κάνει… 😀

Υ.Γ. Κοκκινομπαλονίτσα, σε μνημόνευσα αρκετές φορές και σε ζήλεψα για τη γειτονιά σου. Το  τραγούδι αφιερωμένο!  😉  http://www.youtube.com/watch?v=PiFCfMbOyyE

Advertisements

25 thoughts on “Τουρίστας στην Αθήνα;

  1. renata Συντάκτης

    Θαλασσινή μου, ακριβώς ρε γμτ. Πόσα παλιά σπίτια παρατημένα στην τύχη τους κι η πόλη όμηρος των «Βουβών». Γκρ…

    Γοργονίτσα μου, σα μάνα εγκαταλελειμμένη μοιάζει η πόλη.

  2. κόκκινο μπαλόνι

    Ωραία είναι η γειτονιά μου, αλήθεια είναι αυτό! Και όσο πιο ψηλά, τόσο καλύτερα! Αν βλέπεις και λίγο τον Στρέφη ή έστω λίγο παραπάνω ουρανό…αχ!
    Είναι πολλά τα λεφτά Ρενάτα!!
    υ.γ.
    1.Προσπερνάω τον Τσίρκα και τα ρώσικα (το περίμενα) αλλά μένω στο «εκεί ψώνιζα τα βιβλία της Α.Κρίστι». Kοπελιά…σ’αγαπώ!
    2.Όλα από το κράτος τα περιμένετε πια…μια να σας φτιάχνει πάρκα, μια να σας συντηρεί διατηρητέα κτίρια…αμάν πια!!!
    3. Εννοείται πως δεν θα φοβηθούμε…αφιερωμένο λοιπόν

  3. renata Συντάκτης

    Κοκκινομπαλονίτσα, σκεφτόμουν:»Βρε λες κάποια απ΄τις κοπελιές που συναντώ να ΄ναι η κ.μπ. ? » 😀

    2) Άσε, διαρκώς σκεφτόμουν πως έχω ακριβά γούστα για την τσέπη μου. Σε κάποια σχεδόν διαμπερή γκαράζ που χωθήκαμε, είδαμε και τέτοια. Η μια όψη στον Λ. κι η άλλη στο Στρέφη (που τον νόμιζα Τουρκοβούνια ή μήπως είναι? Δεν μπορούσα να προσανατολιστώ και ζοριζόμουν!)
    Τη Νεάπολη την έμαθα απ΄το «ροζ» του Ξανθούλη. Ο Αγ. Νικόλας ο μικρός κι από πάνω ο τρούλος του Αγ. Γιώργη. Φοβερό κάδρο, αλλά δεν είχα πάρει τη μηχανή μαζί.
    Κάθε φορά επίσης ζορίζομαι να θυμηθώ πόσο κοντά στην Έλλη ήταν ακριβώς ο Σίσυφος, γιατί θυμάμαι πως είχε πατάρι. Κολλήματα…

    1).Κι εγώ θα σ΄αγαπήσω όπως το βλέπω! 😉
    Ααααα… Όταν ήμουν μικρή, αυτό που ήθελα να γίνω ήταν αρχιτεκτόνισσα. «Να φτιάχνω σπίτια στον κόσμο να έχει δικά του» έγραφα συνέχεια στις εκθέσεις μου, απ’ ό,τι λέει η μαμά μου. Πυροβολημένηηηηη από κούνια. 😆 😆

    3) Δεν πειράζει. Επίσης: «Πουέμπλο αρμάδο, χαμάς σερά βενσάδο» (αν θυμάμαι καλά). 😉

  4. alepou

    Αυτό παιδί μου δεν είναι απλώς τουρίστας στην Αθήνα. Ελεγεία είναι σε μια πόλη που σε πείσμα των καταστροφέων της, ακόμα είναι εδώ 🙂

  5. χαρη

    Ρενάτα εσύ αναπολείς…κι εγώ καταλαβαίνω: (πως είμαστε γειτόνισσες με την κοκκινομπαλονίτσα!)

    όχι, τα τουρκοβούνια είναι διαγωνίως απέναντι από τού στρέφη, και μεσολαβεί κι ένα άλλο λοφάκι που λέγεται «σαλίγκαρος» ή κάπως έτσι
    (τα λέω καλά αρχιτεκτόνισσα;)

    (θε μου πώς τη σιχαίνομαι αυτήν την πόλη, και να με συμπαθάτε)

  6. renata Συντάκτης

    Κροτάκι μου, η πιο όμορφη? Για όσους δεν τη βλέπουν συνεχώς ίσως ή για όσους ως τέτοια συνεχίζουν να τη σκέφτονται.

    Αλεπού, κάπως έτσι μας βγήκε και μας η εικόνα. 😉

    Χάρη, εσύ σίγουρα ξέρεις! Αφού το κοίταξα στο χάρτη κατάλαβα πως ήταν του Στρέφη. Τ’ άλλα όταν θ ανέβω στον Λ. ξανά και τα δω από ψηλά θα τα καταλάβω καλύτερα, για να μου μείνουν ως είναι στο «έσω gps».

    Τους τόπους με τους ανθρώπους που τους έζησα και δέθηκα δε θα τους βρω. Το νήμα διακόπηκε χρόνια πριν και τώρα στα κενά του προσπαθώ να υφάνω τα ξέφτια, να δέσω το παρόν και το παρελθόν. Μπαλώματα… Αναπολώ ή παραληρώ? Μάλλον το δεύτερο.

    Έχει και τα καλά της όμως. Να που είσαι γειτονάκι της κ.μπ. 😉

  7. κόκκινο μπαλόνι

    Είπα να σου βγάλω μια φωτό του Άγιου Νικόλα με τον Λυκαβηττό από πίσω σήμερα αλλά πόναγα για να πιάσω τον ανήφορο και από το μπαλκόνι μου φαίνεται μόνο ο Άγιος Νικόλας… Θα το κάνω όμως…για να σου στείλω 😉
    @Χάρη
    είστε κι εσείς της γειτονιάς; Τι καλά!!! 🙂
    ο σαλίγκαρος; δεν το έχω! Από γεωγραφία είμαι λίγο άσχετη! Ο Στρέφης, πάει καλά…ο Λυκαβηττός, οκ…Τουρκοβούνια πάνω από το Γαλάτσι, τα ξέρω γιατί εκεί είναι το σπίτι που μεγάλωσα…τα λοιπά τα χάνω!

  8. renata Συντάκτης

    Κοκκινομπλονίτσα, να κάτσεις φρόνιμα μην πονάει πολύ το πόδι.(Μιλάει η δασκάλα τώρα 😛 ) Για φωτογραφίες μη νοιάζεσαι. 🙂

  9. tsalapeteinos

    Ωραίο και νοσταλγικό το οδοιπορικό σου κατά φαντασία ναπολιτάνα συντρόφισσα. Να επιβεβαιώσσω κι εγώ ως περίοικος, όταν τα Τουρκοβούνια είναι «γκρίζα ζώνη» στα όρια των Δήμων Αθηναίων (Κυψέλη), Γαλατσίου και Ψυχικού. Από καιρό έχω συλλάβει σχέδιο «κοσοβοποίησης» (βοηθά και το όνομά τους για διεκδικήσεις και αλυτρωτισμούς) με πρώτο βήμα την αυτονόμηση, και τελικό την απόσχιση! Μέχρι τότε θα διοικείται από παράνομη Κυβέρνηση του Βουνού, στα πρότυπα του ΕΑΜ. Έχω βάσιμες ελπίδες πως σε πρώτη φάση θα μας αναγνωρίσουν τουλάχιστον η Κούβα, το Ιράν, η Σομαλία και η Βορ. Κορέα, η οποία ίσως μας παραχωρήσει και κάποιες συχνότητες στο νέο δορυφόρο της για να κάνουμε παρεμβολές στην εχθρική αεροπορία (ελικόπτερα του ΣΚΑΙ και Ζέπελιν της ΚΥΠ).

  10. renata Συντάκτης

    Συνάδερφε τουρίστα, σε καταλαβαίνω , αλλά τώρα όμως ποιος τη χάρη σου!! 😉

    Κοκκινομπαλονίτσα, γουστάρωωωωωωωω… 😀

  11. χαρη

    @κοκκινομπαλονίτσα (+ @renata) κι εγώ άσχετη με την γεωγραφία είμαι, απλώς κάποια φορά μού δείξανε: από τού Στρέφη λοιπόν κοιτώντας προς Τουρκοβούνια μεσολαβεί ένα λοφάκι, κι αυτό είναι ο Σαλίγκαρος!
    😛
    (έχει γούστο και να το πέτυχα!)

  12. renata Συντάκτης

    Θεώρημα, εγώ πάλι ζηλεύω εσάς τις τυχερές , που έχετε την Ευρώπη στην ποδιά σας. 😉 Γούστα… 😀

    Χάρη, πολύ πιθανόν! 🙂

  13. χαρη

    …καλοκαιρινότερη λοιπόν (κι εσείς) Ρενατούλα; (αυτό κολάει στο παραπάνω σχόλιο…τής έτερης που άλλαξε διακόσμηση – εξαιτίας της πρόσεξα και τη θάλασσα ως φουρτουνιασμένη – εμένα πάντως μ’ αρέσει το καινούργιο καπελάκι – με τις κουρτίνες έχω μονίμως, φαίνεται, πρόβλημα – αλλά θα μού περάσει…)

    Με γεια! 🙂

  14. renata Συντάκτης

    Κοκκινομπαλονίτσα, ναι. Με κούρασε το λιλά. Δεν έχει ακριβώς φουρτούνα, αλλά κάποια μικρά κυματάκια ελπίζω. Μ’ αρέσει αυτός ο πίνακας και χτες μου φάνηκε ο πιο ταιριαστός.

    Χάρη, ζεσταίνομαι αφόρητα. Χαίρομαι που σ’ αρέσει το καπελάκι. 🙂 Οι κουρτίνες είναι γι αντίθεση . 😉

  15. Belbo

    Πολύ όμορφο το οδοιπορικό σου Ρενάτα. Έχω κι εγώ αναμνήσεις απ’ αυτή την πόλη, οπότε κάθε δασάκι, παγκάκι, σινεμά, καφέ έχει ένα μικρό κομμάτι της εφηβείας μου – γράφεις πολύ όμορφα, φιλικά,

    Belbo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s