26/9

Πώς πέρασαν αυτά τα 5 χρόνια δεν κατάλαβα. Πώς πέρασαν χωρίς εσένα. Ξέρω, θα μου έλεγες, πως άφησες πίσω τα ίχνη σου σ’ όλους μας, αλλά εγώ πεθύμησα το γέλιο σου που έφτανε ως τα μάτια, τη δική σου αγκαλιά. Θα σκότωνα, για να τα ΄χα.  Με κόχεψε η Γωγώ το Σάββατο, που την πείραξα όταν έτρωγε τούρτα πριν την κόψουμε. Μαχαιριά ένιωσα πως ήταν το βλέμμα της, γιατί ήσουν εσύ για λίγα δευτερόλεπτα που με κοιτούσες με την πειραχτική σου τη ματιά.

Άλλοτε μου φαίνεται πως πέρασαν πολλά χρόνια που λείπεις κι άλλοτε σα να ΄ταν χτες κείνο το ξημέρωμα. Καμιά φορά, ειδικά στην αρχή που γύρισα, νόμιζα πως θ΄ανοίξει η πόρτα και θα μπεις με τη γνωστή σου ατάκα.Πώς βρίσκεσαι -λέει- σε μέρος πολύ μακρινό και γύριζες για λίγο.  Τώρα πια ούτ΄αυτή  η ψευδαίσθηση μπορεί να με συντροφεύει, ούτε πως έρχομαι εγώ και βρίσκω τα χνάρια σου εκεί.  Άλλωστε απ΄την Πέμπτη κι ύστερα δεν έχει δρόμο πια  για μας εκεί.

Καμιά φορά σκέφτομαι αναλογιζόμενη τις αποφάσεις μου σε προσωπικά σημαντικά θέματα, απ΄το χαμό σου κι ύστερα, αν θα συμφωνούσες άραγε κι αν θα άλλαζα κάτι. Και πόσο διαφορετική ίσως ήταν η ζωή μου. Τέτοιες συζητήσεις δεν μπορώ να τις κάνω μαζί της. Μια ζωή το λιγότερο τολμηρό, το ασφαλές με μικροαστικά κριτήρια, δεν έχω κοινό τόπο μαζί της. Αφάνταστα ανιαρές και προβλεπόμενες οι αντιδράσεις της , ακόμα κι όταν τσακωνόμαστε. Σε θυμάμαι που μας έλεγες και στις δυο να σταματήσουμε όταν το παραξηλώναμε πολύύ παλιά. Σου φαινόταν χαζό , που τραβούσαμε το σκοινί ως να σπάσει.

Κι ο Δημήτρης μας -κοτζάμ παλικαράκι πια, μπαμπά μου- σε φέρνει συνέχεια στη συζήτηση φέτος. Τον ρώτησα κάποια στιγμή τι δώρο ήθελε από τα ταξίδια και μου είπε: «Σαν τα παιχνίδια που μου έπαιρνε ο παππούς δεν μου ξανάφερε κανένας. Τέτοια θέλω μόνο.» Έμεινα άναυδη. Τόσα χρόνια αρνιόταν να συζητήσει, να δεχτεί την απουσία σου.

Φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο πως θα σε ξεχάσω. Πως ξέχασα το χαμόγελό σου, τις εκφράσεις του προσώπου σου. Τόσα χρόνια βλέποντας αυτές τις δυο φωτογραφίες εδώ κι εκεί , παγιώνεσαι σε δυο στάσεις.  Και με πιάνω να ξαναφέρνω σκηνές ολόκληρες στο νου μου, για να σε θυμάμαι όλο.  Η Μ. μου ΄πε προχτές που συζητούσαμε έντονα για τη γενική κατάσταση «να ΄σαι καλά μου βγάζεις τον καημό του». Τον δικό μου ποιος θα τον βγάλει?

Πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι μήπως συνηθίσω. Μήπως έχω συνηθίσει την απουσία σου και δεν το κατάλαβα. Κι ίσως γι αυτό δεν έρχεσαι πια στα όνειρά μου.  Το τελευταίο μου καταφύγιο.

Τι περίεργο. Σ’ έχασα πριν 5 χρόνια, αλλά φέτος νιώθω πως σ΄αποχαιρετώ για πάντα. Ήσουν μέρος του καθημερινού μου προγράμαμτος αυτά τα δυο χρόνια και τώρα νιώθω περισσότερο χαμένη.

Advertisements

17 thoughts on “26/9

  1. φαραωνα

    Βρε κοριτσι μου τι να πω τωρα?Συμπτωση?
    Να τον θυμασαι τον πατερα σου και να μην φοβασαι οτι θα τον ξεχασεις.Βλεπει μεσα απο σενα ,ζει μεσα απο σενα.
    Ρενατα μου με συγκινησες αφανταστα κοριτσι μου!

    τα φιλια και την εκτιμηση μου.

  2. liakada

    Renataki μου, μη φοβασαι..8α ζει.. 8α ζει μεσα απο τη σκεψη σου οσο τον θυμασαι..
    μεσα απο τις πραξεις σου , απο τη σταση σου στη ζωη ..απο οσα σε εμαθε..
    Πολλα πολλα φιλακια

  3. renata Συντάκτης

    Φαραώνα μου, έμεινα άναυδη όταν διάβασα το ποστ σου. Σκεφτόμουν πως κάποτε που ακούγαμε το «τα πουλιά τα βρίσκει ο Χάρος στο φτερό» είπε ο μπαμπάς μου «και τα παλικάρια στο γλέντι.»
    Η λήθη είναι δεύτερος θάνατος, γι αυτό τη φοβάμαι.
    Πώς σ΄αγαπώ το ξέρεις. 🙂

    Εlie, ναι, δυστυχώς. Να ‘σαι καλά!

    Λιακάδα, δεν ξέρω αν μου φτάνει. Φιλιά.

  4. Aura Voluptas

    Δεν υπάρχει περίπτωση . Δε θα ξεχάσεις, μην ανυσηχείς . Κάθε μέρα θα υπάρχει έστω μια στιγμή, μια σκέψη, αφιερωμένη σ’εκείνον . Θα γίνεται ασυναίσθητα . Θα το δεις . Και δε θα έχει πόνο της περισσότερες φορές . Θα έχει αγάπη κι ένα χαμόγελο . Στο υπογράφω . Ξέρω .

    Καλή εβδομάδα Ρενάτα και φιλιά …

  5. aeipote

    Φοβάμαι ότι ότι και να γράψω θα είναι λίγο και έξω από τον στόχο. Έχω κι εγώ χάσει τον πατέρα μου εδώ και εννιά χρόνια. Τον αγαπούσα.
    Ένα χαμόγελο, λοιπόν, που τα λέει όλα.

    Καλό Ξημέρωμα!

  6. renata Συντάκτης

    Εύη μου, σίγουρα. Πάντα όμως μένει το παράπονο απ΄το άτιμο «γιατί?». Φιλιάά

    Αείποτε, σας ευχαριστώ θερμά για το χαμόγελο. Καλή έκβαση σας εύχομαι στην νέα περιπέτεια υγείας της μητέρας σας.

  7. renata Συντάκτης

    Αλεπού μου, αυτό μου έλεγε η αδερφή μου χτες βράδυ -που ‘ρθε για συντροφιά της μαμάς μου, γιατί εγώ δεν άντεχα να πάω- πως της είπαν τ’ ανίψια πριν φύγει απ΄το σπίτι.

    Χαίρομαι που γυρίσατε. Περάσατε καλά? 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s