Ωσεί παρούσα

Από Κυριακή σε Κυριακή. Σπουδαίες συναντήσεις, μ’ ανθρώπους που πολλοί τραγουδάνε τα τραγούδια τους κι έχουν διαβάσει τα βιβλία τους. Κι η βδομάδα ενδιάμεσα συνηθισμένη και τόσο ζωντανή σαν τον -ανύπαρκτο- σφυγμό ασθενή μ ‘ανακοπή. Δουλεύει όμως υπόκωφα η μέρα κι ο συμβολισμός της, το δεν. Αυτό ‘ναι, η διάγνωση γνωστή. Τα δεν είναι το πρόβλημα. Μ’ αυτά που έχει να ‘ναι σίγουρα ως τώρα, τα ανύπαρκτα βαραίνουν. Αυτά που δεν είναι. Πάντα της ήταν πρόβλημα οι μισαρχινισμένες δουλειές όπως κι οι δρόμοι που δεν περπατήθηκαν κι ας το ήθελε. Κι ας μην τους ξαναπερπατούσε έπειτα. Κουράστηκε και με το παιχνιδάκι της Πολυάνας. Παραφορέθηκε και πια δεν την καλύπτει. Πρέπει να φτιάξει καινούριο. Μια και το να βρίσει για να εκτονωθεί στους άλλους δεν της αρκεί ούτε το να περιφέρει τα κατεβασμένα της μούτρα, θα γκρινιάξει – τσάμπα η φήμη της στριμμένης? – και θα κλαψουρίσει με την ησυχία της, να το φχαριστηθεί χωρίς ενοχές και προκαλύψεις μέχρι να της περάσει ή να μπουχτίσει.

Μέχρι τότε ωσεί παρούσα…

Advertisements