Ράδιο Νοσταλγία

Υπέκυψα χτες και «πήγα». Αφορμή το ποστ της Χνουδένιας κι ειδικά η φράση «η συμμαθήτρια που αγωνιούσε αν θα της ζητηθεί να σηκωθεί στην αυτοσχέδια πίστα για το πολυπόθητο «μπλουζ». Ήδη η ώρα ήταν 11 παρά δέκα, συντονίστηκα λοιπόν στο Radio Casbah και περίμενα.

Ξεκίνησαν να παίζουν τα τραγούδια και ταυτόχρονα άρχισαν οι προβολές του μυαλού μου. Κάποια απ’ αυτά που το σημάδι τους κρατάει χρόνια είναι:

  • «Temple of the king» : Α’ Γυμνασίου μπαίνοντας στο πούλμαν που μας μάζευε για το σχολείο. Τ’ άκουσα τόσες φορές μαζί με άλλα του συγκροτήματος , που αποτυπώθηκε ανεξίτηλα στη μνήμη.
  • «Holidays» : Καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς ο Ν έδωσε μια κασέτα στην αδερφή μου γραμμένη απ΄τη μια μεριά με το συγκρότημα (I’ m still loving you κ.α. κοψοφλεβικά) κι απ΄την άλλη ελληνικά. Το άκουγε συνεχώς κι έκλαιγε, γιατί ο Ν έφευγε φαντάρος.
  • «Child in time» : Τρίτη Γυμνασίου εκδρομή με το σχολείο στην Αγια-Σωτήρα. Εμείς στο σπίτι του Κ. Μετά τα κοψίδια και τα κρασιά και τις βόλτες έρχεται η συζήτηση στο ξένο ρεπερτόριο. Ο Κ να εξυμνεί το μεγαλείο των Led Zeppelin ειδικά στο «Stairway to heaven» , ο Σ να φωνάζει «σας βαρέθηκα ρε συνέχεια τα ίδια λέτε, ακούστε Τζέθρο Ταλ πρώτα και τα λέμε» και ξαφνικά σηκώνεται ο Στ. (φοβερός τύπος, χάθηκε νωρίς) μαλλί μακρύ, μπλουζάκι μαύρο με στάμπα των Άιρον Μέιντεν, τζιν κολλητό κι ελβιέλες και με φευγάτο βλέμμα λέει: «Γι ακούστε κι αυτό». Και μένουμε κάγκελο ακούγοντας τον Ίαν να δίνει ρέστα. Σβήσαν όλα τ’ άλλα.
  • «Epitaph», «Night in white satins» , «Poor man’s moody blues» : Πρώτη Λυκείου στο πάρτι της Κ. Οι γονείς της στα μέσα δωμάτια και με το που πέφτει το πρώτο χαμηλώνουν τα φώτα κι εγώ περιμένω τον Γ (18άρης τότε!) από απέναντι να με χορέψει. Τον βλέπω προς μεγάλη μου έκπληξη να χορεύει με την Κ και τα 3. Μίσησα ειδικά το δεύτερο (πέφταν στενές επαφές στο πολύ άμεσο οπτικό μου πεδίο) και γύρισα σπίτι λιώμα. Μια χρονιά που πήγε έτσι , στο τσακ γλίτωσα τους Α.Α. και στο σχολείο κατακόρυφη πτώση. Το ξόρκισα όμως το άτιμο το τραγούδι 2 χρόνια αργότερα.
  • «Wish you were here»: Δανεική κασέτα απ΄τη Γ. Επιλογές από Πινκ Φλόυντ . Μετά τον «Τοίχο» ακούω αυτό και εντέλει 5 φορές την έγραψα αυτήν την κασέτα, γιατί απ΄το συνεχές παίξιμο χαλούσε.

Πολλά όμορφα τραγούδια ακούστηκαν χτες. Σ’ αυτά επέμεινε η μνήμη. Σήμερα όλο το πρωί συνέχισαν να παίζουν στο μυαλό μου. Κορίτσια, σας ευχαριστώ ξανά κι από δω. Πολύ μ’ αρέσει όταν μου δίνεται η ευκαιρία (κι η δικαιολογία) να γίνω ρετρό! 😀

Έχω έτοιμη την παραγγελιά μου για την επόμενη φορά (απ΄τα φοιτητικά χρόνια μνήμη)  : Steve Miller Band : «Serenade from the stars»!  😉

Advertisements

32 thoughts on “Ράδιο Νοσταλγία

  1. Χνούδι

    Kάτσε να συνέλθω από το σοκ λόγω φωτογραφίας (τι απίθανο πράγμα είναι αυτό;;;;)

    Σε ευχαριστώ που ήρθες. Αυτό το σκοπό έχει η συγκεκριμένη προσπάθεια.

    Μια παρέα φίλων που ακούν μουσικές, θυμούνται, συγκινούνται, ταξιδεύουν.

    Παραγγελία καταγράφηκε. Τώρα φτιάχνω λίστα με διάχυτη την καλοκαιρινή διάθεση που καταφθάνει.

    Τα φιλιά μου Ρενατούλα μου.

  2. confused

    Ωραία πράγματα όντως και το ακόμη πιο ωραίο είναι ότι ακόμη τα πιτσιρίκια όταν θέλουν πραγματικά να «νιώσουν» σ’ αυτά γυρίζουν 😉

    Με το Καμπ Νου με τελείωσες 😥 να το ξέρεις (αν και φανατική της Ρεάλ) 😛
    Μάκια 🙂

  3. renata Συντάκτης

    Ριζο, υπέροχα πράγματα, που τα παίρναμε πολύ στα σοβαρά! 😀

    Χνουδάκι μου, ονειρική έτσι? Οκ, θα ΄μαι εκεί! 😉 Σε φιλώ

    Μπερδεμενάκι, εμ είναι οι βασικές αρχές αυτές! 😉

    Κι εγώ με τη βασίλισσα ήμουν βρε! (Την εποχή Μίτσελ, Μπουτραγκένιο, Καμάτσο κλπ). Απλά ήμουν σίγουρη πως ήξερες! 😛 Σμουτς!

  4. faros

    Καλησπέρα και συ και η Νίνα δεν πιάνεστε !!!

    Με τέτοια ποστ το μόνο που μπορείς να πεις είναι ένα μεγάλο μπράβο από καρδιάς.

  5. ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ

    Ε ρε τι μου θύμισες. Το νιάτα μου που ξέσχιζα το Chicago και το Born to run:
    We gotta get out of here
    as love as we are young
    cause tramps like us
    babe are BORN TO RUN

    Εγώ δεν πρόλαβα, σταμάτησα να τρέχω και γι αυτό γέρασα

  6. renata Συντάκτης

    Γιώργο, χρόνια πολλά. Σ΄ευχαριστώ! 🙂

    Φάρε, σ΄ευχαριστώ, αν και δεν αξίζω τη σύγκριση με τέτοιους μπλογκόλιθους (nina)! 😳 😳 😳
    Απλά καταθέτω μνήμες! Σιγά το πράγμα! 😀

    Αδερφέ, ακόμα θυμάμαι όταν άκουσα το Born to run απ΄τον Boss! :vow: Ανατριχίλες! 😉

    Μην ξαναπείς πως γέρασες, γιατί αλίμονό σου, καημένε μου! 👿

  7. lemon

    Απαπα, φρίκη, μα γιατί να τα θυμόμαστε; Ακόμα και οι ευχάριστες στιγμές, πονάνε.
    Δεν ξέρω, εγώ με τις μουσικές δεν ξορκίζω τίποτα, μόνο πονάω. Γιαυτό ησυχία, ησυχία, μόνο τα πλήκτρα να ακούγονται και οι σκέψεις μου. Δειλία μάλλον. Δεν ξέρω.
    (Ακούς εκεί, stairway to heaven….)

  8. Αταίριαστος

    Παράλληλες αναμνήσεις από το «Nights in white satin»…
    Αρχές Γ΄ Λυκείου. Μαθαίνω ότι η κοπελιά μου θέλει να τα χαλάσουμε, όχι από την ίδια, αλλά από τον κολλητό μου που το έμαθε από την κολλητή της(!!!) Ζητάω διευκρινίσεις και μου λέει θα τα πούμε στο πάρτι των γενεθλίων της κολλητής της. Σ’ όλο το πάρτι με αποφεύγει. Όταν παίζει το εν λόγω τραγούδι, ψάχνω να τη βρω για να χορέψουμε και τη βλέπω να χορεύει σφιχταγκαλιασμένη μ’ ένα βλάκα. Φεύγω από το πάρτι στα πρόθυρα αυτοκτονίας αλλά την άλλη μέρα καταλήγω στο συμπέρασμα: «Είμαι μαλάκας που στην Γ΄Λυκείου ασχολούμαι με βλαμμένες αντί να διαβάζω. Ας γίνω φοιτητής και θα έχω χρόνο για τέτοια». Ίσως σ’ αυτή τη χυλόπιτα χρωστώ το ότι σπούδασα. Πάντως για πολύ καιρό δεν μπορούσα να ακούσω αυτό το τραγούδι χωρίς να πόνο. Σήμερα το θεωρώ ένα γλυκανάλατο, υπερεκτιμημένο τραγούδι που έχει γίνει διάσημο τελείως άδικα.

  9. εύη

    …το πιστεύεις ότι τώρα τελευταία συζητώ να κάνω το ίδιο πράγμα;;;

    Φιλιά, καλή μου!
    Χρόνια Πολλά και καλό μας μήνα! 😉

  10. renata Συντάκτης

    Δέσποινα, αφού τώρα πια μπορούμε να τα θυμόμαστε και να γελάμε με τις αντιδράσεις μας τότε, γιατί όχι? Χωρίς τη μουσική δεν μπορώ! Προϋπήρξε του βιβλίου ! 😉

    Μη σου πω και «smoke on the water». 😛

    Αταίριαστε, μα κι εμένα μου το ΄χαν υποσχεθεί ρητά το ρημαδομπλουζ, γι αυτό μου ΄ρθε ταμπλάς! 🙂
    Συμφωνώ απόλυτα!

    Φάρε, καλησπερούδια! 🙂

    Εύη, αν μπορείς (προλαβαίνεις δλδ) και θες, κάν ‘το! Περιμένω ενημέρωση ! 😉
    Καλό μήνα, κούκλα μου! 😀

  11. renata Συντάκτης

    Μεγαλειοτάτη μου, θα θυμάσαι αυτά που θα συνοδεύσουν κάποιες έντονες στιγμές σου, χαρές ή και λύπες! 😉

    Υφάντρα μου, ε όχι και αρχαίος βρε! 🙂 Φιλιάά

  12. renata Συντάκτης

    Ίσα, ρε μούργο, που το παίζεις και τζόβενο τρομάρα σου! Σε τα μας? 😛 😛

    Έχουμε ντοκουμέντα που φανερώνουν την πραγματική σου ηλικία, Μαθουσάλααα! 😛

  13. renata Συντάκτης

    Μούργο, μες στην ανισορροπία σε βρίσκω, όχι πως εκπλήσσομαι! 😆
    Καταλάβαμε, καταλάβαμε. Τ’ άκουγες και στέναζες! 😛 😛 😛

    Φαραώνα, υπέροχα χρόνια ήταν.Έχεις και τα δικά μου! 🙂

  14. Кроткая

    εμένα το πρώτο μου μπλουζ ήταν το without you, αν και εγώ ονειρευόμουν το still loving you -και με άλλον βασικά, αλλά ας είναι… καταρραμένη εφηβεία!

    Το Χνούδι τα σπάει λέμε!

    (και ο Μούργος θέλει φόλα!)

  15. renata Συντάκτης

    Κροτάκι μου, των U2? Ωραίο τραγούδι! 🙂 Εκτός αν είναι κι άλλο και το ξέχασα. Είναι περίεργη η εφηβεία, άλλα (άλλους) θέλαμε κι άλλα μας βγήκανε! 😀 Απίστευτα ωραία εκπομπή ήταν!
    (Ψόφα, μούργο, ψόφααα!)

    Αλεπού μου, μια χαρά τα βρίσκω. Το τελευταίο ήταν το αγαπημένο και της μικρής μου αδερφής. 🙂

    Γοργόνα μου, σου ΄ρχονται θύμησες?

  16. renata Συντάκτης

    Την είδα και μου άρεσε. Απλά δεν έτυχε η δική μου παρέα να παίξει μπουνίδια γι αυτό. Οι λίγο μεγαλύτεροι ναι! Έχω παίξει γι άλλα όμως! 😉

    Ναι, η γενιά μας ήταν τυχερή.Μεγάλωσε σε φοβερή εποχή! 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s