«Είν’ αρρώστια τα τραγούδια…

που αγαπάς , να λέω. »

Χτες βράδυ προτίμησα να μείνω σπίτι, αφού κανόνισα κάποιες λεπτομέρειες, μια κι η μαμά είναι άρρωστη -την κόλλησα- κι εγώ ακόμα ψιλοβήχω.

Παρ’ όλη τη γκρίνια της είμαι πολύ χαρούμενη κι επιλέγω να παρακολουθήσω το αφιέρωμα στο Μάνο Ελευθερίου. Κι αρχίζουν τα τραγούδια τα παλιά, που μαζί τους μεγαλώσαμε,το ένα μετά το άλλο και θυμήθηκα που τ΄ακούγαμε παρέα στο ραδιάκι μαζί σου και ειδικά τα καλοκαίρια κάτω απ΄την κληματαριά.

Σκεφτόμουν πόσο τυχερή ήταν  η γενιά μου,  αφού μ΄αυτά χορέψαμε ερωτευτήκαμε, πικραθήκαμε, αγωνιστήκαμε. Ήταν η συντροφιά της εφηβείας και της πρώτης νιότης και μετά τόσα χρόνια ακόμα  οι στίχοι έβγαιναν αβίαστα.

Ώσπου άρχισε το ζεμπέκικο που σου άρεσε -απ΄τα τελευταία που χόρεψες-και πετάχτηκα απ΄το κρεβάτι,  χόρευα και μες στ’ αναφιλητά μου σου φώναζα «για σένα, μπαμπά μου» μέχρι που με τσάκισε ο βήχας κι έπεσα να κοιμηθώ με τη σκέψη σου.

Μ’ άκουσες?

Advertisements