Στη «Χ»

2260794228_f61c4969a7_o.jpg

Σε βλέπω κάθε φορά. Ανεβαίνεις και ξεκινάς να τρέχεις ασταμάτητα. Σα να σε κυνηγάνε όλοι οι δαίμονες της κόλασης. Κάτι τέτοιο σε κατατρέχει. Η δική σου, προσωπική κόλαση. Το είδα στα μάτια σου. Το αναγνώρισα.

Σκέφτομαι αυτό το χρόνο που βρεθήκαμε ξανά και σε είδα συντετριμμένη από την απώλειά σου. Κι όταν είδα και το δωμάτιο-μαυσωλείο και τη μάνα σου, που επιμένει ν’ ανακινεί τις αναμνήσεις καθημερινά εδώ και τόσα χρόνια. Γι αυτό δεν το αντέχεις το σπίτι.

Συνεχίζεις. Στιγμή δε λες ν΄ανασάνεις, να σταματήσεις ή να χαμηλώσεις το ρυθμό σου. Φοβάσαι πως αν σταματήσεις, μπορεί να ξεχαστείς. Και ν’ αφεθείς να χαρείς χωρίς να νιώθεις ενοχές, που εσύ ζεις και συνεχίζεις. Αντ΄αυτού σε βλέπω συγκρατημένη, ν’ αρνείσαι τις ευκαιρίες να προχωρήσεις μπροστά.

Παλιά μου φίλη, όσο κι αν τρέχεις-πολύ γρήγορα ομολογουμένως-δεν μπορείς να κρυφτείς απ΄τον εαυτό σου.

Advertisements

13 thoughts on “Στη «Χ»

  1. αλκιμήδη

    Ρενατένια μου

    μην είσαι τόσο σκληρή και αυστηρή με τη καλή σου φίλη. Μερικές φορές ασυναίσθητα κάνουμε αυτό που έχουμε ανάγκη, μέχρι να ωριμάσει μέσα μας και να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο. Δεν είναι κακό να παίζουμε κρθφτό με τον εαυτό μας. Μερικές φορές είναι απαραίτητο για να μπορέσουμε να ανασυνταχτούμε και να αντέξουμε να τα βγάλουμε όλα έξω στο φως. Σιγά σιγά (αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι δε λένε;), ένα βήμα τη φορά για κάποιους είναι πιο ταιριαστό και πιο χρήσιμο από ότι βουρ όλα μαζί. Όλα μέρος της προσωπικής διαδικασίας του καθενός.

    εξάλλου εμείς δεν αγαπάμε τους φιλους ακριβώς για τα πάθη/λάθη και την ανθρωπιά τους; τι πιο ανθρώπινο από το να έχει δαίμονες να σε κατατρέχουν;

  2. αλεπού

    «Παλιά μου φίλη, όσο κι αν τρέχεις-πολύ γρήγορα ομολογουμένως-δεν μπορείς να κρυφτείς απ΄τον εαυτό σου.»

    Αλήθεια είναι. Μόνο απ’ τον εαυτό μας δεν μπορούμε να ξεφύγουμε
    Φιλί 🙂

  3. renata Συντάκτης

    Άννα, και για τη δική μου λέει. Μου θυμίζει το παρελθόν ως ένα βαθμό. Καλημέρα

    Αλκιμήδη μου, δεν είμαι σκληρή, την πονάω . Αλλά δεν μπορεί εσαεί να μένει γαντζωμένη στο θάνατο του αδερφού της 4 χρόνια τώρα ζώντας στο περιθώριο της ζωής. Έχει φυλακιστεί σ’ αυτό το κουκούλι, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια. Διαλέγει να ζει στο παρελθόν. Είναι κρίμα ν’ αδικεί έτσι τον εαυτό της .

    Αλεπού μου, το ξέρουμε καλά αυτό. 😉 Σμουτς!

  4. renata Συντάκτης

    Κροτάκι και μούργο, έχετε δίκιο. Κι εμείς-άλλες δυο φίλες της κι εγώ- το ΄χουμε αντιληφθεί και κάτσαμε να το συζητήσουμε μαζί της, μήπως το καταλάβει και κάνει κάτι γι αυτό. Συμφωνεί μεν, αλλά ουδέν νεώτερο. 😐

  5. lemon

    Το ότι το καταλαβαίνει είναι ήδη ένα βήμα μπροστά, δεν είναι;

    Εγώ λέω πως θα έρθει η ώρα, θα γίνει μόνο του, δεν θα αντέχει πια, θα γίνει από μόνο του το βήμα. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια. Που δεν πολεμάω ποτέ, μόνο περιμένω.
    Η άλλη άποψη βέβαια (εδώ δίπλα μου) λέει πως ίσως δεν έρθει η ώρα ποτέ(για τη φίλη σου). Πως ο καθένας έχει τη δική του εξέλιξη, χωρίς κανόνες.

    Το καλό είναι πως σας έχει δίπλα της να της το λέτε. Να της το λέτε.

  6. vasilis

    Όλοι χρειαζόμαστε ένα διάστημα να μείνουμε μόνοι να σκεφτούμε το πριν το μετά… και η φίλη σου. Όμως πάντα από τις στχτες κάτι άλλο ζωντανευει. Λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Φιλιά, καλό μήνα ρενάτα μου, με άνοιξη και αγάπη…

  7. renata Συντάκτης

    Μεγαλειοτάτη μου, χρειάζεται όμως πού και πού να της το θυμίζουμε όσοι την αγαπάμε.

    Λεμονάκι μου, ελπίζω η ώρα αυτή να έρθει . Προς το παρόν την ενθαρρύνουμε να κάνει μικρά αλλά σταθερά βήματα, χωρίς ν’ αποφεύγει τα πισωγυρίσματα βέβαια. Ελπίζω να καταλάβει πως δεν αξίζει ν’ αφήνει τον εαυτό της στο περιθώριο της ζωής.

    Βασίλη, όταν αυτό το διάστημα γίνεται πολύ μεγάλο και γαντζωνόμαστε στην ασφάλεια του παρελθόντος περισσότερο απ’ όσο πρέπει, μας πάει πίσω.
    Καλό μήνα

  8. laxanaki

    Ρενατάκι μου πρέπει να έχουμε πολύ θάρρος και να είμαστε συνειδητοποιημένοι για να διώξουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος. Θέλει πολύ χρόνο και κατανόηση από τους γύρω μας! Φιλιάααα ❤

  9. renata Συντάκτης

    Το ξέρω αυτό, λαχανάκι μου, από πρώτο χέρι. Οι γύρω είναι εκεί απ’ την αρχή. Στην ίδια μένει να κάνει το βήμα.

    Φιλιάά, μπουκλωτό μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s