Ξένοι

21486970_8add95873b_m.jpg

Μες στο λεωφορείο το πρωί-πηγαίνοντας στο παζάρι βιβλίου- παρατήρησα πως ήταν γεμάτο από ξένους, Ινδούς ή και Πακιστανούς (νομίζω) . Στην αρχή απόρησα, αλλά συνειδητοποίησα πως είναι Κυριακή, η μέρα που όλα τα μαγαζιά των συμπατριωτών τους στην Ευριπίδου και στους γύρω δρόμους είναι ανοιχτά. Πάνε για να ψωνίσουν υλικά απ΄τον τόπο τους αλλά και για να ΄χουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν στη γλώσσα τους, να συναναστραφούν τους φίλους τους και να πάρουν μια μικρή γεύση από πατρίδα.

Και τότε θυμήθηκα ένα μαθητή μου, που ΄ρθε φέτος από μια χώρα της πρώην Σοβ. Ένωσης χωρίς να γνωρίζει καθόλου ελληνικά, αν και η μαμά του έχει ελληνικές ρίζες. Δυσκολεύτηκε πολύ στην αρχή . Ευτυχώς που κάποιοι μαθητές προέρχονται από δίγλωσσο περιβάλλον (η μαμά συνήθως είναι αλλοδαπή) ή οι γονείς τους (Πόντιοι οι περισσότεροι) έχουν έρθει μετά την κατάρρευση του καθεστώτος. Μετάνιωσα που είχα σταματήσει τα ρωσικά στον τρίτο χρόνο και δεν μπορούσα να βοηθήσω. Όταν λοιπόν βρέθηκε ο μαθητής που μιλούσε πολύ καλά, φωτίστηκε το πρόσωπό του και τον βομβάρδισε με ερωτήσεις. Οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τη λαχτάρα του.

Ούτε μπορώ να ξεχάσω τη μέρα που εξηγούσα μια εξίσωση στον πίνακα κι αφού μου ζήτησε την άδεια, σηκώθηκε και την έλυσε γυρίζοντας με μάτια που αστράφτουν από περηφάνια στους υπόλοιπους. Κι αγωνιώ γι αυτόν και για όλα τα παιδιά που βρίσκονται στη θέση του, που έχουν φτωχή γλωσσική υποδομή στα ελληνικά και de facto αδυναμία ν’ αποστηθίσουν τ΄ακατανόητα διατυπωμένα κατεβατά των βιβλίων του Γυμνασίου π.χ. της Ιστορίας της Β’

Θα τον καταπιεί το σύστημα όπως και τους υπόλοιπους που δεν έχουν τα εχέγγυα που απαιτούνται για να ενταχθούν. Και με τη σκέψη πάντα πως εμείς τους περιθωριοποιούμε και για να τους ανεχτούμε (ναι ανεχόμαστε, δεν δεχόμαστε!) ζητάμε ν’ αλλάξουν όνομα, θρησκεία, ν’ αλλοτριωθούν. Κι έτσι γκετοποιούνται για να διαφυλάξουν αυτό που ήδη είναι και πάντα θα νιώθουν ξένοι .

Και πόση ενοχή ένιωσα που εγώ δεν έχω βρεθεί στη θέση τους, ούτε κατά διάνοια μπορώ να διανοηθώ πως είναι να ξεριζωθώ για να επιβιώσω σ΄αφιλόξενο περιβάλλον, που με βλέπει εχθρικά, αλλά με χρειάζεται για να κάνω τις πιο δύσκολες, βαριές, κι όχι τόσο καλοπληρωμένες δουλειές.

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας «Για ένα κομμάτι ψωμί»

Υ.Γ. Το τραγούδι μου το θύμισε το ποστ της Lemon.

Advertisements

20 thoughts on “Ξένοι

  1. Αταίριαστος

    Είναι πραγματικά δύσκολη η θέση του δασκάλου που βλέπει τις καταδικασμένες προσπάθειες κάποιων μαθητών του. Από την άλλη μπορεί να αποζημιωθεί από τις μικρές τους επιτυχίες που είναι μεγάλες νίκες γι’ αυτούς.
    Από τότε που ήμουν καθηγητής, θα θυμάμαι, για παράδειγμα, για πάντα τον Ρενάτο που ήρθε μόλις έξι μήνες πριν στην Ελλάδα χωρίς να γνωρίζει γρι ελληνικά, αλλά μου έγραψε 17 στο διαγώνισμα!

    Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι το κράτος μας δεν αναγνωρίζει ως Έλληνες τα παιδιά των μεταναστών, ακόμη κι αν γεννήθηκαν εδώ, ακόμη κι αν πήγαν σε ελληνικό σχολείο, ακόμη κι αν ξέρουν τα ελληνικά καλύτερα από όποιαδήποτε άλλη γλώσσα, ακόμη κι αν αισθάνονται περισσότερο Έλληνες παρά οτιδήποτε άλλο. Αντιθέτως, μόλις κλείσουν τα δεκαοκτώ πρέπει να μπουν στη διαδικασία νομιμοποίησης, να βρίσκουν ένσημα κ.τ.λ. και τελικά να κινδυνεύουν να απελαθούν από μία χώρα που μπορεί να νιώθουν και σαν πατρίδα τους σε μία χώρα που μπορεί να τους είναι τελείως ξένη!

  2. αλεπού

    Λυπάμαι για τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκελισμό που βιώνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν δουλειές που εμείς δεν καταδεχόμαστε πια και που τα παιδιά τους έχουν καλύτερες επιδόσεις απ’ τα ελληνόπουλα. Λυπάμαι γιατί έχουμε καταρχήν ξεχάσει ότι ως λαός ζήσαμε και προσφυγιά και μετανάστευση.
    Επιλεκτική η μνήμη…

  3. renata Συντάκτης

    Μπερδεμενάκι μου, ενοχές νιώθω και γι αυτό. Γιατί όταν μετά από 2,5 μήνες συνεχίζει να μιλά για μαθητή αναφέροντάς τον με την εθνικότητα μόνο κι όχι με το όνομά του, όντας νέος άνθρωπος, τι να περιμένω? (συνάδερφος δυστυχώς)

    Αταίριαστε, τα ΄χεις βιώσει και ξέρεις. Εδώ έχουμε γονέα που απειλεί -μιλώντας με απαξίωση- πως θα πάρει το παιδί να το στείλει στο ιδιωτικό «για να μάθει ελληνικά κι όχι αλβανικά». Κι όλα αυτά επειδή είναι καλύτερος μαθητής ο άλλος.

    Χελώνα, να μην περιμένουμε ,αλλά να διεκδικούμε υποδομές. Πρώτ΄απ’ όλα να ελέγχουμε στο σχολείο αλλά και στο σπίτι μας όλοι, τι μήνυμα περνάμε στα παιδιά.

    Αλεπού, αμνήμονες και αγνώμονες είμαστε.

  4. QueenElisabeth

    Μεγάλη κουβέντα άνοιξες καλή μου… Πολύ μεγάλη. Είμαι σίγουρη πως όλοι έχουμε να πούμε ιστορίες για μετανάστες συγγενείς και φίλους. Τώρα γιατί δεν το θυμόμαστε αυτό την ώρα που πρέπει, εγώ δεν το καταλαβαίνω.
    Όπως και το άλλο, που μου το επεσήμανε μια φίλη της γιαγιάς μου, αρκετά χρόνια μεγαλύτερή της, που έφυγε από τον Πόντο το ’22, αυτούς τους ανθρώπους τους έδιωξαν γιατί ήταν Έλληνες και εδώ (εννοώ στο νησί μου) τους δέκτηκαν σαν ξένους…

  5. μούργος

    ρενατα ουτε αναμεσα στους ελληνες υπαρχουν οι ισες ευκαιριες.
    ο καθενας βρισκει το δρομο του.
    και οι αλβανοι για παραδειγμα τον εχουν βρει αριστα.
    τα παιδια τους πρωτευουν στα σχολεια, οι ιδιοι εχουν γινει πλεον επιχειρηματιες.
    οποτε τιποτα δεν χανετε!

  6. renata Συντάκτης

    Μεγαλειοτάτη μου, το ξέρω. Αυτό κυρίως με θυμώνει απίστευτα. Που είμαστε ένα έθνος διασκορπισμένο σ’ όλες τις άκρες της γης, αλλά φερόμαστε έτσι.

    Μούργο, μπορεί στη ζωή να μη χάνεται κανείς , όπως λες, αλλά σίγουρα χάνονται άτομα με ταλέντα κι αξιόλογες δυνατότητες, Έλληνες και ξένοι. Αυτό με λυπεί πάντα.

  7. tassoula

    …σίγουρα χάνονται άτομα με ταλέντα κι αξιόλογες δυνατότητες, Έλληνες και ξένοι…
    Aυτό είναι άσχημο.
    Όταν όλοι καταλάβουν οτι στο τέλος όλοι στο ίδιο μέρος θα πάμε και κανένας δεν είναι καλύτερος κανενός τότε θα είναι καλύτερα τα πράγματα.
    Εμείς αυτό τον καιρό ζούμε ένα περίεργο είδος ρατσισμού. Πολλοί μας μιλάνε άσχημα μόλις ακούνε οτι ζούμε Πειραιά και δεν βλέπουμε καν τα σπίτια τους. Οταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα πως περιμένουμε να γίνουν άνθρωποι κάποιοι και να καταλάβουν οτι όλοι είμαστε ίσοι;;

  8. renata Συντάκτης

    Τασούλα, το να το σκεφτούν είναι τελικά μεγάλη κουβέντα. Προϋποθέτει ανοιχτό μυαλό κι αυτό δεν συμβαίνει! 🙄

    Γιατί καλέ τέτοιος ρατσισμός με τον Πειραιά? Πού ΄χει και την καλύτερη ομάδα? ε? ε? ε? 😉 Βρε μπας κι ήταν τίποτις αφιονισμένοι οπαδοί της ομάδας σου? 😛 ( Συγγνώμη , έριξα το επίπεδο ,το ξέρω! 😳 )

    Γοργόνα μου, πάντα στη διάθεσή σου! 😉

  9. kyriayf

    … έδωσες την ευκαιρία…
    όπως.. αρμόζει…

    (μάθαινες ρώσικα;;;; θέλω και γω…..)

    ευχαριστώ για το μουσικό δωράκι σου 😉

    συσκευάζω το δωράκι που σου αγόρασα στην σημερινή «λαϊκή»…
    την πολυεθνική…
    (αφού είμαι «άχρηστη»… να τελέψω το σελιδοδείκτη που σου κεντάω….)

    και 😉
    πανηγύρι Αγ. Χαραλάμπους… μεγάαααλοοοοο… πολύ!!!!
    έχουμε το σ.κ….
    θα ήθελα να ήσουν… εδώ…
    (το δωματιάκι σου… συγυρισμένο!!! )

    φιλώ σε

  10. renata Συντάκτης

    Τασσούλα 🙂

    Υφάντρα μου, μη νομίζεις, τα΄χω μισοξεχάσει! Αμυδρά θυμάμαι ελάχιστες λέξεις. Δεν υπάρχει καμιά βιασύνη , κούκλα μου, το ξέρεις. Δυστυχώς το Σ-Κ δεν μπορώ. Αργότερα ίσως…
    Φιλιαά

  11. VITA MI BAROUAK

    Είναι πολίτες β’ κατηγορίας.
    Και αυτό πρέπει να πάψει.
    Η θέση μου είναι ότι πρέπει να ελληνοποιηθούν και να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου.
    Μόνο τότε θα θεωρούνται ίσοι με μας.

  12. renata Συντάκτης

    Κροτάκι μου, το διάβασα. Αυτή η αντιμετώπιση είναι και η πιο συχνή. 😦

    Β.Μ. , για να ελληνοποιηθούν χρειάζεται πολιτική βούληση. Εδώ μια άδεια παραμονής παλεύουν να βγάλουν και είναι η γραφειοκρατία υπερβολική.

  13. mr e.

    Πολύ καλά τα λέτε. Ως ένα σημείο όμως. Για να γίνουν αποδεκτοί οι μετανάστες και να αφομοιωθούν δεν αρκει μόνο ο πατριωτισμός μας … Χρειάζεται σωστη μεταναστευτική πολιτική, που ασκειται από το κράτος βέβαια, σύμφωνα με την οποία θα εισάγονται τόσοι μετανάστες, όσοι μπορούμε ως χώρα να ανθέξουμε. Τόσοι που θα μπορούν να βρούν δουλειά, σπίτι να μένουν , να έχουν ασφάλιση και κοινωνική ζωή. Συμβαινει αυτό σήμερα ? ΟΧΙ ! Σήμερα τα σύνορά μας είναι «μπατε σκύλοι κι αλέστε»… Οποιος θέλει μπαινει, από στεριά και θάλασα, χωρίς νόμιμα έγγραφα, χωρίς να γνωρίζει ή να τον γνωρίζει κανένας. Που καταλήγουν όλοι αυτοί οι λαθρμομετανάστες? Στο δρόμο! Δεν φταίνε βέβαια αυτοί που με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής άφησαν πατρίδα συγγενείς και φίλους και ξεσπιτώθηκαν. Αλλά δεν φταίει και ο ταλαίπωρος ελληνικός πληθυσμός που ζεί στην Κυψελη και τα Πατήσια και που καθημερινά καλειται να λύσει ένα πρόβλημα, που κανονικά δεν θα επρεπε να αφήσει το Κράτος να δημιουργηθει/ειται… και ως εκ τούτου δεν του αναλογεί.
    Η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στις περιοχές αυτές αλλά και σε πολλές άλλες οφείλεται 100% στους μή νόμιμους μετανάστες και το να ζητάς να σταματήσεις αυτό το κακό (υποβάθμιση) δεν είναι ρατσισμός.
    Τώρα σε ότι αφορά τη φτώχεια του λεξιλογίου και τις δυσκολίες μάθησης αυτό δεν είναι και τόσο τρομερό όταν απανντάται σε περιπτωσεις σαν αυτή που αναφέρετε. Ειναι όμως τρομερότατο να απαντάται στα ελληνόπουλα που δυστυχώς έχουν ελαχιστοποιήσει και «βαρβαροποιήσει» τον λεκτικό τους θησαυρο… Ποιός φταίει γιαυτό? Μήπως το σύστημα εκπαίδευσης έχει κι αυτό μερίδιο ευθύνης ?

  14. renata Συντάκτης

    Σταύρο, δε διεκδικώ επευφημίες. Απλά με απασχολεί έντονα.

    Mr e, συμφωνώ. ΟΙ υποδομές θα έπρεπε να υπάρχουν οπωσδήποτε , για να ζουν πρώτα απ’ όλα καλύτερα οι ίδιοι. Πιστεύω πως το να μπορούσαν να νομιμοποιηθούν θα είναι κι η δική τους επιθυμία κι έπρεπε ήδη να ΄ναι προτεραιότητα του κράτους, που ως νοτιότερο όριο της Ε.Ε. περίμενε πως θα γίνει στόχος, όπως ίσως το δούμε αν συμβαίνει σε άλλες χώρες τώρα.

    Όσον αφορά το λεξιλόγιο δεν είναι προνόμιο των μαθητών αυτών σίγουρα. Και εννοείται πως το εκπαιδευτικό σύστημα φταίει. Όταν πλέον δε δημιουργούνται φροντιστηριακά τμήματα για να τα βοηθήσει να ενταχθούν σε κάθε σχολείο, μια και είναι γενικό το πρόβλημα.
    Όταν δε λειτουργούν τα τμήματα ένταξης σωστά , που βοηθούν τους μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες (ανεξαρτήτως εθνικοτήτων), όταν έχουμε τάξεις με 30 μαθητές (το όριο του νόμου πλέον), όταν ακόμα υπάρχουν κενά στα σχολεία, όταν δεν έχουμε σχολεία της προκοπής, βιβλιοθήκες, όταν επαφίονται τα περισσότερα στη θέληση του εκπ/κού κ.ά.

    Μακρόπνοη εκπαιδευτική πολιτική συγκροτημένη κι ολοκληρωμένη, βασισμένη στις ανάγκες και τις δεξιότητες του μαθητή κι όχι αποσπασματικές ενέργειες, που η μια αναιρεί την άλλη. Αυτό θέλουμε και γι αυτό παλέψαμε πέρσι και θα συνεχίσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s