Παιδικά παιχνίδια

teddy-bear.jpg

Με προσκάλεσε η Ζουζούνα γράψω για τα ατομικά παιδικά μου παιχνίδια.Σαν παιδί δεν είχαμε- οι αδερφές μου κι εγώ- παιχνίδια όπως κούκλες, αρκουδάκια και άλλα που έχουν σήμερα τα παιδιά.
Μια κούκλα θυμάμαι την είχε φέρει ο θείος μου απ΄ τη Γερμανία κι ήταν μεγάλη, στο φυσικό μέγεθος ενός παιδιού- ξανθή μ ένα ροζ φορεματάκι, πλαστική- αλλά ήταν μόνιμα θρονιασμένη στον καναπέ του σαλονιού ως στολίδι. Είχαμε ρητή εντολή να μην τη χαλάσουμε, οπότε έμεινε έτσι απείραχτη στη «Σιβηρία»(το σαλόνι), ώσπου κάποια στιγμή την πετάξαμε.

Θυμάμαι αμυδρά πως χαζεύαμε κάποτε κουκλάκια ίσαμε το μέγεθος της παλάμης. Δε θυμάμαι αν τα πήραμε. Τα χρήματα ήταν λιγοστά και μας έμαθαν πως τα δώρα έπρεπε να ΄χουν και χρηστική αξία. Απ’ τα δέκα μας και μετά το μόνο δώρο που λαχταρούσαμε και χαιρόμαστε όταν παίρναμε, ήταν βιβλία.

Δεν μας έλειπαν όμως , γιατί εδώ γύρω ήταν ακόμα χωράφια και περιβόλια. Με τα γειτονόπουλα –καμιά εικοσαριά θυμάμαι- επιδιδόμαστε σε αμάδες, τζαμάκια, βόλους, κρυφτό στους κήπους, στις αυλές (και βγαίνανε οι γειτόνισσες ωρυόμενες πως κόβαμε τα λουλούδια και σπάγαμε τα κλαριά απ΄ τα γεράνια και τις γαρυφαλιές) και στο παλιό καμίνι , κυνηγητό και πόλεμο . Πίσω απ΄ την αυλή μας στις ελιές φτιάχναμε τα σπιτάκια μας και ερχόντουσαν οι φιλενάδες μας και παίζαμε τις κουμπάρες! Το βαριόμουν γρήγορα και τις παρατούσα. Έπαιζα πόλεμο με τ΄ αγόρια, ενόσω αυτές φρόνιμα περίμεναν στα μετόπισθεν ως νοσοκόμες. (Αυτά τα ρημαδοστερεότυπα της εποχής!)

Όταν θέλαμε να πάμε «εκδρομή» παίρναμε από μια κουρελού υφαντή η καθεμιά (μέχρι τα 11 ύφαινε η μαμά μου εδώ με τον αργαλειό της, δικά μας «προικιά» αλλά και κατά παραγγελία μέχρι να μεγαλώσουμε. Έπειτα βγήκε στο εργοστάσιο να δουλέψει στη μαζική παραγωγή), ένα βιβλίο στο χέρι και μια φέτα ψωμί με μερέντα ή ζαχαρούχο συμπυκνωμένο γάλα και πηγαίναμε 100-200 μέτρα πιο πέρα και καθόμαστε κάτω από συκιές και φυστικιές (Αιγίνης). Τόσο μακριά 😛

Θυμάμαι ακόμα ένα μικρό ποδηλατάκι με κόκκινες ρόδες–του ξαδέρφου μου- που το καλόβλεπα, αλλά δεν μ’ άφηνε η θεία μου να κάνω. Το ποδήλατο του μπαμπά μου (το μέσο μετακίνησής του στη δουλειά τότε) δεν το φτάναμε.Μόνο η μεγάλη μου αδερφή όταν έφτασε τα πετάλια στο αγωνιστικό της μικρής μου θείας έμαθε. Όταν έφτασα κι εγώ, παντρεύτηκε σ’ άλλη πόλη και δεν έμαθα τελικά ποδήλατο. Ήταν το δώρο που επιθυμούσα πιο πολύ στα χρόνια του Δημοτικού, το θυμάμαι καλά.

Αργότερα βρέθηκαν στην κατοχή μας δυο ρακέτες (απ΄ τις θείες μου) η μια με το έμβλημα του Ολυμπιακού επάνω κι η άλλη του Παναθηναϊκού (φτου! φτου! φτου!) και τσακωνόμαστε με την μεγάλη μου αδερφή γιατί καμιά δεν ήθελε την πράσινη, οπότε παίζαμε εναλλάξ. Αυτή παίζει ως σήμερα πολύ καλά, εγώ πάλι όχι.

Η πρώτη κούκλα που απόχτησα ήταν στη Β’ Λυκείου , που μου έτυχε στο φλουρί της τάξης. Πάνινη με κατακόκκινα μαλλιά. Το ΄χα ευχηθεί μόλις την είδα κι έγινε! Σε μια μου απουσία την έδωσε η μητέρα μου σε μια μικρή μου ξαδέλφη, προβάλλοντας τη δικαιολογία : «είσαι μεγάλη για να ΄χεις κούκλες» !Γκρρ..

Το πρώτο μου λούτρινο ζωάκι το απέκτησα στα 20 (ξέρω κοτζάμ γαϊδάρα!) κι ήταν δώρο απ΄ τις συμφοιτήτριές μου. Μια κροκοδειλίνα, η Ίνγκριντ. Επέζησε μέχρι που κάποτε την έπλυνε η μάνα μου και την χάλασε.

Το επόμενο κουκλάκι ήταν (πριν 10 χρόνια) δώρο απ΄ τον ανιψιό μου, ο bashful απ΄ τους 7 νάνους. Τον είχα στο γραφείο μου για συντροφιά. Τον διαφύλαξα ως κόρη οφθαλμού. Κάπου μες στο σπίτι βρίσκεται.

Το τελευταίο είναι ένας απαλός καφέ αρκούδος (της φωτογραφίας), δώρο από αγαπημένη μαθήτρια πριν 4 χρόνια. Σε δύσκολες στιγμές χρησίμευσε και ως παρηγοριά, μια αγκαλιά απαλή και τρυφερή.

Κινούμενη ίσως απ΄ τις δικές μου εμπειρίες αγοράζω στ’ ανίψια όποιο δώρο θέλουν, όταν έχουν γιορτή ή γενέθλια εκτός απ΄ το καθιερωμένο βιβλίο.

Προσκαλώ τις :

να παλιμπαιδίσουν , όπως κι εγώ! 😀

Advertisements

14 thoughts on “Παιδικά παιχνίδια

  1. Αγριο-Κερασο-Ζουζούνα

    Mε κατασυγκίνησες!
    Δεν μπορώ να φανταστώ (απο τον γυάλινο κόσμο που ζώ – συνήθως) πως υπάρχουν παιδιά, πιο μικρά απο εμένα (γιατί νομίζω πως είσαι νεώτερή μου αρκετά, αφού μιλάς για μερέντα), που δεν έχουν παίξει με παιγνίδια, γιατί πέρναγαν δύσκολα.
    Αυτά μου θυμίζουν τους δικούς μου στις εποχές του 40.
    Με περιγραφικό κείμενο, απο καρδιάς γραμμένο, μου απέδειξες ότι η ζωή δεν είναι παιγνίδια, έχει σημαντικότερες ανάγκες.
    Μπράβο σου γλυκειά μου, είσαι πανάξια τόσο να εκπαιδεύσεις παιδιά όσο και να μεγαλώσεις δικά σου.
    Ελεγα, συμπτωματικά εχθές το βράδυ σε παρέα, ότι δεν πατώ το χώμα και το χορτάρι παρά μόνο τσιμέντο. Δεν έχω παίξει στο χωράφι, γιατί δεν ήξερα τι ήταν χωράφι. Μία πλατεία Κυριακού, με χαλίκια και σκάμμα με άμμο, η παραλία της Βουλιαγμένης και η αυλή μας, ήταν όλο μου το καλοκαίρι. Εγώ έχασα, όχι εσείς οι υπόλοιποι.
    Τι παιγνίδι ειναι τα τζαμάκια? δεν το έχω ξανακούσει.
    Να είσαι καλά, να «δίνεις». Σ’ ευχαριστώ και σε φιλώ

  2. μούργος

    ρενατα, μολις ειδα το ποστ καταχαρηκα.
    να υλικο για κραξιμο, σκεφτηκα 😀
    αλλα διαβαζοντας το, σκεφτηκα οτι ειναι πολυ αληθικο και ωραιο κειμενο – γεματο εικονες μιας αλλης εποχης- για να το «πειραξω»
    γκρρρρρρρ 👿

  3. renata Συντάκτης

    Ζουζούνα, καταρχήν σ΄ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες να ταξιδέψω πίσω σ΄ευτυχισμένα χρόνια. Παιδιά πολύ χορτασμένα από παιχνίδι υπήρξαμε . Την εποχή εκείνη χτίζαμε το σπίτι μας, οπότε ήταν πιο σφιχτά τα οικονομικά. Αργότερα (το ’79) βρέθηκε άνεργος για ένα μεγάλο διάστημα ο μπαμπάς μου, επειδή ήταν συνδικαλιστής, χωρίς όμως να στερηθούμε βασικά αγαθά και κυρίως ό,τι αφορούσε τη μόρφωσή μας κι εξωσχολικά βιβλία. Οπότε δε μ’ ένοιαζε που δεν είχα κούκλες, επειδή όταν μπορούσα να έχω δεν τις ήθελα πια. Η μικρή μου αδερφή που μεγάλωσε σε καλύτερες εποχές (από απόψεως οικονομικών) είχε από σπιρτούληδες ως διάφορα λούτρινα. 😉

    Τα τζαμάκια παίζονταν ως εξής : Στήναμε 7 σπασμένα κεραμιδάκια ή πλακουτσές πέτρες και χωριζόμαστε σε δυο ομάδες. Ρίχναμε τη μπάλα με τη σειρά κι όποιος την έριχνε η ομάδα του κυνηγούσε να βγάλει έξω την άλλη (με το να την πετύχει) πριν προλάβει η δεύτερη ομάδα να τα ξαναστήσει. 😉 Εγώ κατέστρωνα τα επιτελικά σχέδια (αντιπερισπασμούς δλδ) και πάντα νικούσαμε τ’ αγόρια! 😉

    Μούργο, σ΄ευχαριστώ για τα καλά λόγια! 😀 Σου ξέφυγαν φαντάζομαι! 😛

  4. mpampakis

    «Αργότερα βρέθηκαν στην κατοχή μας δυο ρακέτες (απ΄ τις θείες μου) η μια με το έμβλημα του Ολυμπιακού επάνω κι η άλλη του Παναθηναϊκού (φτου! φτου! φτου!) και τσακωνόμαστε με την μεγάλη μου αδερφή γιατί καμιά δεν ήθελε την πράσινη, οπότε παίζαμε εναλλάξ. »

    Α, πάει σόϊ το βασίλειο δηλαδή.

    Καλά, δεν είχατε προσέξει ότι η πράσινη ρακέτα κέρδιζε την κόκκινη;

    Δεν θέλω αηδιαστικές υπενθυμίσεις. Στις ρακέτες δεν υπάρχει διαιτητής (aka αποδιοπομπαίος τράγος) 😉

  5. renata Συντάκτης

    Ζουζούνα, καλή βδομάδα! 🙂

    Κούλπα, απ’ όσα είδα κι εσείς παίξατε! Άξιος! 🙂

    Ραλούκα, η ιδέα είναι της ζουζούνας. Τα εύσημα στην ίδια! 😉 Φιλιάά

    Γοργονίτσα μου, όσο χρόνο θες!:) Σμουουτς!

    Αλεπού, καλησπέρα. Ταξιδάκι ! Πολύύ ωραία! 🙂
    Τσαγκαροδευτέρα ε? Κι εμένα κάπως μου έπεσε η σημερινή μέρα κι είχαμε και εκπ/κή εκδρομή (στη Βουλή). Πέρασα όμως υπέροχα το Σάββατο! 🙂
    Σ΄ευχαριστώ πολύ! 😳

    Μπαμπάκη, δεν κατάλαβες! Η κόκκινη ρακέτα νικούσε πάντα, γιατί τη μονοπωλούσε η αδερφή μου. Εγώ απαξιούσα να παίζω με την πράσινη και τα παρατούσα! 😉
    Όσο για το σόι , ε μέσα σε τόόόσους Ολυμπιακούς είχαμε κι ένα τριφύλλι(μαύρο πρόβατο) 😛 !!

  6. QueenElisabeth

    Τι γλυκό…
    Καλά, αυτό το «είσαι μεγάλη πια για κούκλες» δεν ακούγεται κάπως;
    Και δεν λέω για σένα που ήταν διαφορετικές οι συνθήκες και κανένα δικαίωμα δεν είχε η μητέρα σου, αλλά δεν είναι αυτό τ θέμα μας, έχω ακούσει να το λένε σε 10 χρονών παιδάκια!
    Από τις μαθήτριές σου, πόσες παίζουνε με κούκλες (the real thing, πως το λένε) και πόσες παίζουν Sims μπροστά σε μια οθόνη?

  7. renata Συντάκτης

    Ελισσώ μου, ακούγεται σίγουρα, όπως και το «είσαι μεγάλος/η για να πιστεύεις στον Αη-Βασίλη» ! Ανεγκέφαλοι άνθρωποι! 🙄

    Λίγα παίζουν με κανονικά παιχνίδια πια. Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού δεσπόζουν τα ηλεκτρονικά. Τ΄αγόρια ξέρω πως αντί να παίζουν ποδόσφαιρο στις αυλές προτιμούν να το παίζουν στο PS. Τα κορίτσια μου έχουν μπει στο τριπάκι του ότι είναι δεσποινίδες πλέον και τις απασχολούν άλλα . Δε νομίζω να παίζουν με κούκλες εδώ και καιρό.

    Η μεγάλη μου ανιψιά απ’ τα 10 παίζει πλέον Sims ή άλλα στο PS. Τι να πω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s