Πάσχα στο χωριό 2

natural progression 1

Εμφορούμενη από χαρά για τις καλές ειδήσεις, είπα να συνεχίσω την καταγραφή των περιπετειών μου αποκαλύπτοντας εδώ μια πινακοθήκη χαρακτήρων που περιλαμβάνει το οικογενειακό περιβάλλον (σόι απ΄ τη μεριά του πατέρα μου) και συμπεθεριά. Οι χαρακτήρες που περιγράφονται παρακάτω είναι πραγματικοί, αν και καμιά επαφή με την πραγματικότητα δεν έχουν οι περισσότεροι. 🙂 Enter at your own risk! 😛

Α. Η γιαγιά. Η αρχηγός του σογιού, ακόμα κι όσο ζούσε ο παππούς , που ήταν ασθενικός άνθρωπος και χαρακτήρας. Λάτρευε τον πατέρα μου, αλλά πάντα παινεύει τις κόρες της χωρίς αυτό να την εμποδίζει να τις αναθεματίζει και την ίδια στιγμή ν’ ανακαλεί. Θέλει να κάνει κουμάντο ακόμα στα 87 της στο κάθε τι σχετικά με θέματα κτηματικής περιουσίας, ενώ σε λίγους έχει «γράψει» τι τους πρέπει στη μοιρασιά, κραδαίνοντας στους άλλους την απειλή «θ’ αλλάξω τη διαθήκη». Άλλη αγαπημένη απασχόληση της είναι να κάνει την προξενήτρα στα εγγόνια της με κωμικοτραγική κατάληξη. 😛

Β. Η μαμά μου. Λίγα μένουν να πω, αφού έχω συχνά περιγράψει τη σχέση μας. Είναι δούλα στο «πρέπει» κι ας δυσανασχετεί. Απ΄ τη μια συμφωνεί κι υποτάσσεται στη γιαγιά κι απ΄ την άλλη ταυτοχρόνως αγαναχτεί αδυνατώντας να το εκδηλώσει φανερά . «Η χαρά του Φρόιντ» την αποκαλώ! Αυτό το Πάσχα ξεπατώθηκε να καθαρίσει το σπίτι περιμένοντας αναγνώριση των κόπων της εισπράττοντας μούτες απ΄ τη γιαγιά. Εύκολο θύμα!

Γ. Η «αγαπημένη» μου θεία . Όλα τα ξέρει , όλα τα σφάζει , όλα τα μαχαιρώνει! Το στόμα της στάζει «μέλι» όποτε μας βλέπει. Αυτό το Πάσχα την είδε image maker. «Μ’ εσένα, μικρή (για μένα με ύφος 100 καρδιναλίων κι άνω) έχουμε πολλά να πούμε«. Και να σου οι συμβουλές για γενικές αλλαγές με στόχο να με αναμορφώσει. Εγώ την κοίταζα μ’ ένα ύφος «σοβαρά? Τώρα φοβήθηκα 😛 » . Όλα τα ξαδέρφια την «λατρεύουν», μόλις τη βλέπουν αλλάζουν δρόμο! Εγώ δε την παριστάνω εκπληκτικά διακωμωδώντας την. 😉
Αυτοί είναι οι στάνταρ χαρακτήρες. Υπάρχουν ακόμα μερικές θείες-θείοι, αλλά ήταν απόντες.

Special guests για το Πασχαλινό τραπέζι.
α. Η πεθερά (της μεγάλης μου αδερφής). Είναι αυτό που λέμε «εκτός τόπου και χρόνου». Μεγάλη γυναίκα με εμμονή στη δυνατή φωνή και στην διαρκή επανάληψη των ίδιων φράσεων, παρατηρήσεων οικονομικών κυρίως περί της ακρίβειας της ζωής, σύγκρισης της ζωής σήμερα με τη ζωή πριν μισό αιώνα , το πόσο ταλαιπωρημένος άνθρωπος υπήρξε κατά τα παιδικά της χρόνια και πόσο πιο τυχερά είναι τα σημερινά παιδιά κλπ. Μιζέριααααααααα! Σαν να είχαμε προγραμματίσει ένα ρομποτάκι με ρεπερτόριο κυκλικό κι επαναλαμβανόμενο ανά 5λεπτο. Απ΄ το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου ως την Κυριακή το βράδυ χάσαμε την ψυχική μας ηρεμία. Πεθερά δεν έχω πια και λες κι έβλεπα τον κλώνο της!

β. Η πεθερά (της μικρής μου αδερφής). Γυναίκα άνω των 80, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Στην καρακοσμάρα της απ’ όπου βγαίνει να ρωτήσει τι καινούρια ρούχα-μπιζού έχουμε κι αν της φέραμε κι όταν βλέπει φωτογραφική μηχανή. Σ’ όλες τις φωτογραφίες μέσα ! Έδωσε στη γιαγιά-μαμά- άλλη συμπεθέρα ευκαιρία να γελάσουν, τρομάρα τους! Το κακό είναι με το που ακούει αρρώστιες αρχίζει ξαφνικά να παραπονιέται πως πονά κι αυτή (αυθυποβολή).

γ. Η συννυφάδα (της μικρής μου αδερφής). Ξινήήήήή. Πάντα σ’ όλα βρίσκει ψεγάδι και μας κοιτά με συγκαταβατικό ύφος , ότι μας κάνει χάρη η αρχοντοχωριάτα!

Βουβοί (σχεδόν) ρόλοι : 3 Αδερφές-2 γαμπροί-3 ανίψια-1 συμπέθερος-1 κουνιάδος .

Το τι ωραία περάσαμε στο Πασχαλινό τραπέζι το φαντάζεστε. Οι ως άνω κυρίες πετούσαν σπόντες σχετικές με την επιλογή του χώρου, των επιλογών ένδυσης, το κατά πόσο κουράστηκαν κι άλλα τέτοια κομψά. Οι υπόλοιποι σπεύδαμε να κάνουμε τον ειρηνοποιό. Όταν γυρίσαμε την Τρίτη δεν μπορούσα να πιστέψω στην τόση ησυχία! Μου φάνηκε παράδεισος το σπίτι.

Advertisements

21 thoughts on “Πάσχα στο χωριό 2

  1. allmylife

    γλυκό μου κορίτσι με το σπαθί,

    Χριστός Ανέστη.

    (πρέπει να απομακρυνθείς…κι’ εγώ χάθηκα αλλού – και σε μένα «παράδεισος το σπίτι»)

    Σε φιλώ.

  2. renata Συντάκτης

    Ελένη πόσο δίκιο είχε ο συγγραφέας που είπε «Η Κόλαση είναι οι άλλοι» .(Σάρτρ ή Καμί?) Ορκίστηκα να μην υποκύψω σε συναισθηματικούς εκβιασμούς άλλη φορά. Το πολύ ένα 24ωρο και πολύ είναι σε τέτοιες περιπτώσεις. Φιλιά, καλή μου 🙂

  3. avra

    κατι τετοιο θα γινοταν και με μας ..καταφερα τελευταια στιγμη να αλλαξω το προγραμμα , αλλα δεν σημειωσα σπουδαια επιτυχια ουτε στην εναλλακτικη προταση…:-((

  4. druqbar

    Ε λοιπόν αυτά τα στερεότυπα θα υπάρχουν πάντα στις ελληνικές οικογένειες, και στις κοινωνίες βέβαια μιας και είναι μια μικρογραφία αυτών η οικογένεια.
    Ωραία τους φωτογράφησες.
    Μια χαρά περάσατε μάλλον. Και τι υλικό για κοινωνικό σχολιασμό μετά…

  5. adreask

    Εδω και 2-3 χρόνια που μας άφησαν οι παππούδες, που αρραβωνιάστηκε η αδερφή μου και που οι σχέσει με θείους θείες δεν είναι και οι θερμότερες της ιστορίας, κάνουμε πάσχα στο χωριό, μόνοι μας, οι υπόλοιποι 4 της οικογένειας. Δηλαδή μετά από πολλές γιορτές όπως ακριβώς τις περιγράφεις στο ποστ σου, δοκιμάζω και την άλλη πλευρά, την πιο «μοναχική». ΟΚ, αποφεύγεις όλα τα περίεργα της Ελληνικής τυπική οικογένειας όπως την περιέγραψες, όμως χάνεις και τα θετικά μαζί… τα σχόλια, τα πειράγματα και τα αστεία, την ενέργεια που βγάζει ένα τραπέζι με πολύ κόσμο. Anyway, δεν είναι άσπρο μαύρο οι καταστάσεις, αρκεί να βγάζεις τα θετικά σε κάθε περίπωση.

  6. renata Συντάκτης

    Αύρα, είμαστε καταδικασμένοι ! Δεν υπάρχει εξήγηση 😀

    Δρ, κάπως έτσι είναι. Είμαστε τόσο εξαντλημένες που ούτε για σχόλια δεν είχαμε κουράγιο. Χαλάλι όμως γιατί τουλάχιστον πέρασαν καλά τα παιδιά! 🙂

    Υφάντρα μου, απλά υπήρχε υπερπληθώρα χαρακτήρων αυτή τη φορά! Σίγουρα από μακριά! 😉

    Σέβα, άμα είσαι ξένος και τα βλέπεις έχουν το γέλιο τους. Άμα είσαι μέσα δε γλιτώνεις το «πήξιμο»!

    Ανδρέα, επειδή έχουμε κάνει και μοναχκές γιορτές, όταν χάσαμε τον πατέρα μου και μετά, σε καταλαβάινω. Απλά να κρατιέται ένα μέτρο. Ευχαριστώ για την επίσκεψη! 😉

    Φεγγαρένια, κι εμείς επειδή θέλαμε να είμαστε οι αδερφές μαζί, γι αυτό δεχτήκαμε και τον περίγυρο, αφού ερχόταν πακέτο!

    Αλκυόνη, ουουουυου. Χόρτασα ηρεμία! 🙂 Κρίμα που δεν τα καταφέραμε να συναντηθούμε! :/

  7. lemon

    Από τέτοιες γιορτές, εγώ προτιμώ το μόνη μου -πάντα το έσκαγα από τα οικογενειακά, κι έμενα μόνη σ ένα άδειο σπίτι και χαιρόμουν την ησυχία της άδεια πόλης… Γιαυτό θέλω να σου πω μπράβο στο κουράγιο σου, που βρίσκεις και διάθεση να τα βλέπεις αστεία όλα αυτά…!
    Παρολαυτά, στην προχθεσινή athens voice, στο edito, ο Φώτης Γεωργελές γράφει πως, μερικές φορές στις γιορτές μένεις (και δε φεύγεις μακριά) γιατί κάποιος σου είπε πόσες γιορτές θα περάσουμε ακόμη μαζί, παιδί μου. Πωπω…

  8. renata Συντάκτης

    Αχ, βρε Κροτάκι μου, υποκύπτω μπρος σε τόσο καλομελετημένο ψυχολογικό εκβιασμό (περί μοναξιάς, έλλειψης συντροφιάς λόγω του θανάτου του πατέρα κλπ).Έφτασα όμως φέτος στα όριά μου. Α πα πα! Ένιωσα την ανάγκη του να έχω ένα μέσο να ξεφεύγω πολύ έντονη!

    Λεμονάκι μου, τόσα χρόνια μακριά 2 φορές είχα κάνει Πάσχα με
    τους δικούς μου. Τώρα πια δεν ξετρελαίνομαι για οικογενειακές γιορτές, αλλά τι να την κάνουμε την παραπονιάρα μας;
    Σωστό το ερώτημά σου !

    Το αστείο ήταν που σηκώθηκε η μια συμπεθέρα απ΄τον ύπνο και τα μαλλιά της ήταν ανακατωμένα κι είπε ο μικρός πως μοιάζουν με του Αινστάιν και μας έπιασαν τους άλλους φοβερά νευρικά γέλια στην προσπάθεια να συγκρατηθούμε! 😀

  9. renata Συντάκτης

    Φεγγαρένια, την είδα. Πολύ σ’ ευχαριστώ! 😉

    Θαλασσινή μου, τέτοια υπερπαραγωγή θα ‘χει μεγάλο κόστος. Άσε που τα πρόσωπα είναι αναντικατάστατα! 😛 Να ‘σαι καλά ! 🙂

  10. anlu

    Βρε συ! Αν δεν είχατε και το «τσίρκο των ωρίμων γυναικών» (καλά, από ευφημισμούς σκίζω ε;!) πως θα νιώθατε τη γλυκα του σπιτιού σας βρε κουτά; Πως;;;; 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s