Marcy’s syndrom

Όταν είναι να συναντήσω για πρώτη φορά κάποιους στα πλαίσια φιλικής συναναστροφής, είμαι σχεδόν πάντα κάπως «κουμπωμένη«. Μετά από λίγο «λύνομαι» κάπως και μόλις νιώσω άνετα και δίνω ρέστα στην πάρλα. Απ’ τη δεύτερη φορά δε και μετά, δεν αφήνω και κανένα να μιλήσει . 😉 Τελευταία ο στενός κύκλος των γνωριμιών μου έχει διευρυνθεί με bloggers, που στην πλειοψηφία τους γνωρίζω απ΄τα γραπτά τους κι εκτιμώ.
Με ορισμένους απ΄αυτούς είναι πιο εύκολο, γιατί προηγείται συνήθως επικοινωνία μέσω e-mails ή messenger. Υπάρχει έτσι κάποια αφορμή ή ερέθισμα για να ξεκινήσει μια πιο ουσιαστική συζήτηση, όχι βέβαια πως είναι προαπαιτούμενο.
Αυτή η συμπεριφορά εντείνεται και χειροτερεύει, όταν ο αριθμός τους σε κάθε συνάντηση είναι πάνω από 4-5. Τότε απ΄το απλό «κούμπωμα» περνώ στο στάδιο «Complexous complexous» ή όπως τ’ ονόμασα πρόσφατα το «σύνδρομο της Marcy«.
Η Marcy, είναι για όσους δεν τη θυμούνται , μια φιγούρα απ΄τα Peanuts. Είναι η «φίλη» που ζει στη σκια της δυναμικής Violet, που τα καταγράφει όλα κι έχει σε σπαστικό βαθμό μερικές φορές δίκιο, που αγαπά σιωπηλά τον ίδιο που αγαπά η Βάιολετ, αλλά δεν έχει το θάρρος αν το διεκδικήσει. Πώς μου ΄ρθε αυτό το όνομα;
Ένα κουίζ που έκαναν κάποιες μπλογκο-φιλενάδες, με τίτλο «ποιος ήρωας απ΄τα Peanuts είστε ?» το ΄κανα κι εγώ. Όχι, που θα μου γλύτωνε Artanis. 🙂
Βγήκα η Μάρσυ, μες στο 6% όσων έκαναν το τεστ. Μάλλον ανησυχητικό αυτό, σκέφτηκα .
Όταν μάλιστα το ‘πα στη γοργόνα αυτό, παραδέχτηκα πως μπορεί να με χαρακτήριζε σε κάποιες φάσεις στην εφηβεία. Τώρα πια σιγά. Αμ δε! Όπως λέει κι ο αξέχαστος Λ.Κωνσταντάρας ως Μαυρογιαλλούρος στο «Ο Ρωμιός έχει και φιλότιμο» όλα τα φάσκελα κατά δω.
Στην πρώτη ομαδική μπλογκοσυνάντηση που πήγα, μέσα Νοεμβρίου αν θυμάμαι καλά, ένιωθα και στεκόμουνα σαν αγγούρι, γιατί όλοι γύρω μου ήταν καταξιωμένοι μπλόγκερς, οπότε απλά παρακολουθούσα και είπα κανα δυο κουβέντες. Προς το τέλος της βραδιάς που βρέθηκα σε μικρότερο κύκλο, ε φέρθηκα κάπως πιο νορμάλ. Σημαδιακή βραδιά, γιατί ήταν η αφορμή για περαιτέρω γνωριμίας ανθρώπων πολύ αγαπητών μου πια.
Η δεύτερη μεγάλη ήταν το περίφημο πάρτυ στο Βοτανικό, που υποτίθετο πως ήμουν στην αρχική παρέα, που το διοργάνωσε. Έφτασα στις 10, παρέα με μια φίλη κι είδα καμιά 15-20 μαζεμένους, οπότε ένιωσα άβολα κι αμήχανα. Έπιασα ένα μέρος να ΄χω τον τοίχο στην πλάτη μου (ανάγκη να νιώθω ασφαλής δείχνει, το ξέρω) και με το ζόρι ξεθάρρευα να συστηθώ σε κανένα.
Το δε τέρας, γεννημένο για δημόσιες σχέσεις να μου λέει «κυκλοφόρα, κάνε p.r.» κι εγώ να της λέω «με κόβεις για τέτοιο άτομο ?». Και να με τραβολογάει όταν ήταν να γνωρίσω κάποιον π.χ. τον αφεντικούλη μου , που ήθελα ή είχα προσκαλέσει. Μετά δε θυμόμουνα και ποιους είχα γνωρίσει, η άχρηστη! 😉
Την τρίτη φορά ευτυχώς πήγα νωρίς όσο είμαστε λίγοι κι εξοικειώθηκα, οπότε πέρασα για νορμάλ άνθρωπος. Ευτυχώς, γιατί με ξανακάλεσαν 😉
Χτες λοιπόν που μου είπαν για μια μάζωξη, ρώτησα πρώτα αν με περιλαμβάνει η πρόσκληση , ε στο περίπου μου΄παν και πήγα. Η πλάκα είναι πως στην αρχή μέχρι να μαζευτούν όλοι και ν΄αναγνωριστούν είχε την πλάκα του.
-Εεε, συγγνώμη, μήπως είστε … μπλόγκερ?
-Ναι, ναι.
-Α, ξεφύσημα διακριτικό ανακούφισης.
Ή
-Συγγνώμη, είστε κι εσείς για..
-Πες το σύνθημα.
-….
-Οκ! Χα χα χα!
Ευτυχώς έτσι έσπασε με την πλάκα ο πάγος και αργότερα έπιασα στην πάρλα την καημένη την Artanis, που έτυχε και καθόταν δίπλα, μονοπωλώντας την αρκετά. Είχε και άλλους γνωστούς, τ’ αγαπημένο μου τέρας και παρέα απ΄το πάρτυ. Τη δε δόλια Crucilla την τάραξα στο τσιμπομάγουλο. (Χάρηκα πολύ, βρε κούκλα μου, που σε γνώρισα λίγο καλύτερα. )

Γιατί τώρα τα γράφω όλ’ αυτά; Για να αυτορεζιλευτώ, μπας και βάλω μυαλό και συνέλθω και φέρομαι σαν κανονικός άνθρωπος. Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα και όσους άλλους δεν αναφέρω ονομαστικά. It’s been fun!

Advertisements

27 thoughts on “Marcy’s syndrom

  1. renata

    Β.Μ. κι εσείς την προηγούμενη μέρα που βγήκατε παρεΐτσα; Άσε, τα κάρφωσε όλα το τέρας! 😉
    Αα, να πω πως και για σένα, που ήθελα να σε γνωρίσω, με τραβολόγαγε όταν τη ρώτησα στο πάρτι! Στο επόμενο βρε! 😉
    υ.γ.Η γνωστή μαμά που ουρλιάζει; Έλεοοοοος!

  2. renata

    Στέφυ μου, στην επόμενη συνάντησ ελπίζω να ΄στε εσείς! 😉 Φιλιάά

    Εβελίνι μου, εμείς κανονίζουμε! Άλλοι ξεκανονίζουν! Άντ’ έλα βρε και το στήνουμε σε χρόνο dt! 🙂

  3. argyrenio teras

    Το τέρας θα’θελε να σε αγκαλιάσει και να σου ζουμπήξει τα μαγουλάκια, να κάνετε καμία κόντρα με τα αυτοκίνητα σε έξι μήνες, να της κάνεις φούσκες όπως στην ανηψιά σου για να γελάσει.

    Λοιπόν;
    Θα μου τις κάνεις τις χάρες;;;

  4. ralou

    Ωχ αμάν βρε renataκι!
    Αν λές εσύ τέτοια, εγώ τι να πω;
    Κάποιες στιγμες ένοιωθα σαν στύλος στο διαχωριστικό συρματόπλεγμα ανάμεσα σε δύο παρέες.
    Και σε είχα και δίπλα μου!!!

  5. Marina

    Ελα ρε Ρενάτα. Εμφανές είναι. Αν κάποτε ήσουνα
    ένα χαριτωμένο αγγουράκι
    σε καφασάκι…
    τώρα που πήρες βάπτισμα
    μπλογκικό
    σούρχεται αναβάθμιση
    με νέο λογισμικό!

    Οταν έχουμε θάρρος στον γραπτό
    γιατί να μας κόβει το οπτικό?
    Μήπως υπάρχει λίγη αγωνία
    μην δεν αρέσουμε
    στο ευρύ κοινό?

    Οση αγωνία έχεις εσύ
    την έχουν όλοι, ο καθένας
    περισσή.
    Ομως την σκεπάζουμε καλά
    με γέλια, αστεία και αδιαφορία
    για το τι θα μας πούν
    οι μη μας ξέροντας καλά.

    Γι αυτό σου λέω Περαστικά
    στην επόμενη συνάντηση
    θα είσαι ΜΕΣΑ σε όλα τα χαρτιά.
    Θα είσαι μιά μικρή θεά
    στα μπλογκικά παιδιά.

  6. sevarose

    Γι αυτο εξαφανιστηκεςςςςςςςς καισε ψαχνα κυριακατικα ,,μπραβο ετσι παντα να περνάτε ομορφα ..το περίμενε; ποτε αυτό ..ουτε γω να γνωρίσω εσένα …φιλακιααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!
    @@
    <
    ~

  7. renata

    Υφάντρα μου, σ’ ευχαριστώ.! Όταν θα ΄ρθεις με το καλό, θα το κάψουμε! Φιλιάά΄

    Αργυρένια μου αχτίδα, κι εγώ βρε! Για τις κόντρες άσε, γιατί σήμερα μ’έβαλε η αδερφή μου στο δικό της και σε δρόμο με φανάρια, σιδ.διάβαση, κυκλική πλατεία και αγχώθηκα και τα’κανα μπάχαλο!

    Ραλού μου, έμεινα με την εντύπωση πως είχες πιάσει κουβέντα με τους δίπλα! Μια χαρά δουλεύει το καμουφλάζ σου τελικά.Την επόμενη πιο λίγοι γι αρχή!;)

    Μαρίνα μου, είχες έμπνευση φαίνεται! Δεν είναι η αγωνία αν αρέσουμε οπτικώς, αλλά γενικώς ανασφάλεια! Όσο για το πώς το καλύπτουμε άριστα δέκα σου βάζω! Το βρήκες! 😉

    Σέβα μου, νόμιζα πως στο ΄χα πει! Χε χε χε! Όχι βρε, δεν το περίμενα πως θα σε βρω και θα γίνουμε κολλητές! Φιλιάάάά

  8. Debby

    Για αυτό ήσουν εκεί από τους πρώτους πρώτους ε???
    Ισως τελικά το να είναι κανείς νωρίτερα στο ραντεβού του δίνει ένα αβαντάζ να προετοιμαστει καλύτερα για τις ενδεχόμενες συναντήσεις!!

    Αντε με το καλό και άλλες τέτοιες!!

  9. renata

    Φεγγαρένια μου, γιατί καλέ δεν διοργανώνετε τίποτε εκεί; Εύχοαμι πάντως να ΄σουν κι εσύ! 😉

    Λύκε μου, εμείς είμαστε τότε 4. Με την Αλκιμήδη είχαμε συναντηθεί κι άλλες φορές, με την Αργυρένια άλλη μια φορά, μόνο εσύ ήσουν ο νέος. Κ όπως θυμάσαι πολύ γρήγορα λύθηκε η γλώσσα μου! 😉

    Γοργόνα μου, λέω εγώ όχι; «Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη»! Για μένα το βγάλανε αυτό!

    Ντέμπυ, ήρθα νωρίς γιατί πάντα αγχώνομαι μην αργήσω. Ήρθα την ίδια ώρα με τη Τζούλια και κόβαμε βόλτες στο απέναντι πεζοδρόμιο κι ο Ζούρι ερχόμενος με πήρε σηκωτή σχεδόν και στηθήκαμε απέξω! ;)Αλλιώς μπορεί και να μενα απέναντι μέχρι να ‘ρθει η Ραλού!

  10. Lupa

    Προσπερνάω το γεγονός ότι δεν ήμουν εκεί να φλυαρούμε παρέα…. για να σου πω ότι ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ.. Αν καποιος είναι γνωστός για την αγνωστο φοβία (φόβος να γνωρίζεις αγνώστους) που έχει είμαι εγώ. Γι’αυτό και ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ έκανα φίλους με εξαιρετική δυσκολία. ΄Ομως είναι μια φοβία που την παλεύω κάθε μέρα στα ίσα καιπροσπαθώ να κάνω τα αντίθετα από ότι με διατάζει…
    Φιλούκια Ρενατούλα

  11. renata

    Μεθυσμενάκι μου, δίκιο έχεις! Καλό μήνα 🙂

    Λούπα μου, κρίμα που δεν ήσουν κι εσύ. Δεν έχω υπόψη μέχρι τώρα! 😉 Κι εγώ όσες μπλογκο-γνωριμίες έχω κάνει, συνήθως ο/η άλλος/η αναλάμβανε πρωτοβουλία να γνωριστούμε, εγώ είμαι δειλή σ΄αυτό , στο να πω σε κάποιον/α π.χ. θέλω να σε γνωρίσω από κοντά. Καλό μήνα 🙂

    Καλό μήνα, Αλκυόνη μου! Ε, βλακειών -σε απόπειρα οδήγησης του αμαξιού της αδερφής μου -το αποτέλεσμα! :/

  12. MåvяiÐåliå

    Μην ακούω τέτοια!
    Όλοι νιώθουν «κάπως» σε αυτές τις περιπτώσεις…
    Εσένα σου βγαίνει εκείνη τι στιγμή το συνεσταλμένο, εμένα π.χ. με έπιασε αργότερα ένα πολύ παράξενο πράμα κακής αυτοκριτικής θα μπορούσα να το αποκαλέσω.
    Τώρα που έχει περάσει καιρός μπορώ να πω ότι άξιζε τον κόπο.

  13. renata

    Ντάλια μου, σίγουρα άξιζε τον κόπο, μην το ξαναπεις αυτό. Θυμάμαι που μου ‘λεγες πως δε νιώθεις άνετα με πολλά άτομα και τελικά εσύ μια χαρά ήσουνα, εγώ μαρμάρωσα! Χε χε χε!
    Κι εγώ μετάνιωσα που δεν άδραξα την ευκαιρία να γνωρίσω πιο καλά ορισμένους! Φιλιάάά

  14. renata

    Βρε, αφεντικούλη μου, τσάμπα δλδ το κολλητιλίκι με την κόρη σου? Τς τς τς! Τίποτε δε φτουράει πια! Κι εγώ που έλεγα πως είχα μέσον :ΡΡΡ

  15. Ρενάτα

    Λεμονάκι μου, μετά χαράς να ΄ρθεις και θα καθήσουμε σε κεντρικό σημείο! Δεν το ‘ξερα, βρε κούκλα μου πως έρχεσαι συνέχεια κάτω! Σου στέλνω μέιλ 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s