ΑΝΑΔΡΟΜΗ …

..στα μαθητικά χρόνια. Αφορμή είναι αυτό το έξοχο ποστ του Αταίριαστου , που μιλά για μέρη στην πόλη του, πώς τα γνώρισε παλιά και πώς είναι σήμερα. Ούσα μεγαλύτερη στην ηλικία απ΄αυτόν λίγα χρόνια έχουμε παραπλήσιες εμπειρίες και μνήμες.
Η καφετέρια, ήταν ο τόπος συνάντησης της παρέας στο σχόλασμα ή στις κοπάνες το πρωί ή το απόγευμα -βράδυ για ραντεβού.
Στην πόλη μας μέχρι το ’84 τα δύο Γυμνάσια κ’ 1 Λύκειο (τώρα πια εις διπλούν) στεγάζονταν στο ίδιο κτίριο στην Άνω Ελευσίνα με βάρδιες. Η πιο κοντινή αμιγώς καφετέρια ήταν το «Κοράλλι«, ένα τετράγωνο απ΄το σχολείο.
Πιο πέρα υπήρχε ένα σφαιριστήριο με ηλεκτρονικά , όπου ούτ’ απέξω δεν περνούσαμε απ΄το φόβο των Ιουδαίων, μη μας δει κανένας γνωστός και το σφυρίξει του πατέρα μας δλδ. Διόλου δύσκολα μιας και ήταν κοινωνικότατος και ήξερε πολύ κόσμο, είτε απ΄τη δουλειά του είτε από συντοπίτες μας. Συχνά πυκνά μας σταματούσαν διάφοροι και μας ρώταγαν «είστε οι κόρες του Θ… ?»
Μας είχε δε απαγορεύσει και να περνάμε έξω απ΄τις καφετέριες, γιατί «θα μας έκοβε τα πόδια». Κορίτσια γαρ, 17 ετών γυρίζαμε στις 9 μ.μ. το Σάββατο, καθημερινές βγαίναμε τ΄απογεύματα μόνο για το φροντιστήριο. Η μεγάλη μου αδερφή με την παρέα της άραζε μισή ώρα μετά το σχολείο ή όταν έκαναν ομαδική κοπάνα απ΄τα μαθηματικά (στο Λύκειο θυμάμαι, που ξεψαρώσαμε κάπως) και επίσης εκεί γίνονταν τα κονέ για τα ραντεβού, κυρίως μ’ εξωσχολικούς, δλδ παιδιά απ΄το τεχνικό λύκειο, που ΄χαν τη φήμη των όχι και τόσο καλών παιδιών ή αποφοίτων.
Όταν πήγα στην Α’ Λυκείου ανέλαβε να με μπάσει στα μυστικά της παρέας, για να έχει κάλυψη για τα πρώτα ραντεβού της με το Ν. Θυμάμαι που προσπαθούσε να με μάθει πως τον φραπέ (σχετικά νέο φρούτο τότε) δεν τον πίνουμε μονομιάς, αλλά τον χαζεύουμε κάνα μισάωρο για ξεκάρφωμα. Εγώ όχι μόνο δε συμμορφωνόμουν, αλλά την έμπαινα στους καρεκλάδες (οι μισοί) και σκυλάδες (οι άλλοι μισοί) φίλους/ες της!»Υποκουλτούρααα» κι άλλα τέτοια τους φώναζα.
(Εγώ ήμουν του τρίτου προγράμματος, άντε και λίγο δεύτερο για παλιά λαϊκά και ροκ απ’ τους ραδιοπειρατικούς! Τότε είχε βγει το «Φοβάμαι»,ο κλασσικός πια δίσκος, που μ’ έκανε κι αγάπησα τον Β. Παπακωνσταντίνου με το ομώνυμο , τη Στέλα, το Σεμπάστιαν και τόσα άλλα διαμάντια. Όταν βγήκε η «Διαίρεση» τον επόμενο χρόνο, παρ’ όλο τις απαγορευτικές για μας τους Κνίτες κριτικές, περί «ενθάρρυνσης του περιθωρίου, της κατάπτωσης, λούμπεν» κι άλλες τέτοιες αρλούμπες, συνέχισα να τ’ ακούω κρυφά. «Άσε με να κάνω λάθος » ήταν αυτό κι εμείς έφηβοι επαναστατημένοι.)
Ακόμα και φροντιστήριο άλλαξε τη χρονιά εκείνη απ΄την κάτω Ελευσίνα που μέναμε εμείς να πάει εκεί . Δέχτηκε ο πατέρας μου μπας και βελτιωθεί στα μαθηματικά. Χε χε χε!
Πιο πέρα ήταν κι ο κινηματογράφος «Ελευσίς«, που πήγαιναν στην κοπάνα του φροντιστηρίου για ραντεβού. Η πρώτη τανία που πρωτοείδα εκεί ήταν ο «Ε.Τ». Όλη η μαθητιώσα νεολαία στη σειρά να κλαίει λίγο πριν το τέλος. Όλη ; Ε, όχι ακριβώς, περίπου! 😉
Αργότερα πήγαινα με την παρέα μου κι εγώ. Ήταν κοντά και τα γραφεία του κόμματος, που μαζευόμαστε συχνά. Αφού και τις συναυλίες ή άλλες εκδηλώσεις στην πλατεΐτσα έξω απ’ το Κοράλλι τις κάναμε , για να έρχονται!
Η επίσημη δικαιολογία ήταν «πάμε στη βιλιοθήκη για πληροφορίες«. Έξω απ΄τη βιβλιοθήκη, χώριζαν οι δρόμοι μας και 3 τετράγωνα απ΄το σπίτι ξανασμίγανε. Τύφλα να ‘χει ο 007. Μέχρι και έτοιμες δικαιολογίες, αν στράβωνε κάτι είχαμε και συνθηματικό τικ.
Μια φορά θυμάμαι πήγε στο φροντιστήριο ο πατέρας μου να ρωτήσει κι εγώ βλέποντας τ’ αμάξι από μακριά-λίγα αμάξια και το δικό μας δεν ήταν συνηθισμένο-να τρέχω αλλόφρονη στο σινεμά (έπαιζε το Ρόκυ 3, μπλιαχ! ) και να την ψάχνω ενοχλώντας τα ζευγαράκια. Κάπως το καλύψαμε τότε ευτυχώς.
Την τελευταία μου μαθητική χρονιά ’84-’85, χωρίστηκε το Λύκειο και μετακομίσαμε σε νέο κτίριο πολύ κοντά στην κεντρική πλατεία. Άρχισαν να ΄χουν τη δόξα τους άλλες καφετέριες! Το «Galaxy«, όπου δε μας έβαζε όταν φορούσαμε τζιν ένας σερβιτόρος θυμάμαι-λόρδο τον φωνάζαμε- και μαζεύαμε το χαρτζιλίκι για να παραγγείλουμε παγωτό «Κιλιμάντζαρο», το πιο ακριβό και το μοιραζόμαστε.
Το «Κοράλλι» λειτουργεί ακόμα σαν καφετέρια νομίζω, αλλά δεν ξαναπήγα. Το «Galaxy» κατεδαφίστηκε καθώς βρισκόταν σ’ απόσταση αναπνοής απ΄τον αρχαιολογικό χώρο, όπως κι άλλα κτίρια για να φαίνεται καθαρά απ΄όλες σχεδόν τις πλευρές! . Το «Ελευσίς» σταμάτησε να λειτουργεί από χρόνια. Ούτε κι έχω προσέξει αν βρίσκεται ακόμα το κτίριο.

Αταίριαστε, σ΄ευχαριστώ!!

Advertisements

25 thoughts on “ΑΝΑΔΡΟΜΗ …

  1. kyriayf

    τι μου θύμισες; είμαι λίγο πιό παλιά, το ’81 τέλειωσα το σχολείο… και στη «μαύρη» επαρχία…
    κράτησε φυλαχτό τις μνήμες σου…
    εκεί στο σωτήριο «νησάκι» στο μυαλουδάκι σου!
    (αν σου πω τώρα ότι η κουζινο-ιστορία που ετοιμάζω, είναι από εκείνα τα χρόνια…, την έχω τοποθετήσει στο ’81, τελευταία χρονιά Λυκείου…)
    φιλί καλή μου:)

  2. Αταίριαστος

    Κι εγώ σ’ ευχαριστώ, απόλαυσα κάθε γραμμή του κειμένου σου, και με χαμόγελο θυμήθηκα τα βάσανα της αδερφής μου, που είναι μεγαλύτερη από μένα, και ήταν διαρκώς περιορισμένη και ελεγχόμενη από τον πατέρα (κορίτσι βλέπεις…). Ηταν μάλιστα και στην ΚΝΕ!!! Αν και δεν είναι δικά μου βιώματα είναι αναμνήσεις γεγονότων που έγιναν δίπλα μου όταν εγώ ήμουν μικρός για να καταλάβω.

    Πάντως νομίζω ότι έπρεπε να σκεφτείς πιο «εμπορικά» και να μη συμπυκνώσεις τόσα πολλά σε ένα άρθρο, αλλά να τα «απλώσεις» σε περισσότερο. Όχι για σένα αλλά για να το ευχαριστηθούμε περισσότερο εμείς που σε διαβάζουμε.

  3. argyrenia

    Εγώ, το σπασικλάκι της υπόθεσης, κοπάνες δεν έκανα, τουλάχιστον όχι για να πάω σε καφέ. Καθόμουν σπίτι και κοιμόοοοοοοοοομουν.

    Φτου μου.

  4. renata

    Υφάντρα μου, στην επαρχία κόμα πιο ζόρικα. Αλλα κι εδώ επαρχιώτες οι γονείς κι ο περίγυρος, παρόμοιο το σκεπτικό! 😉 Αναμένω μ’ αγωνία…

    Γοργόνα, και τι κάνατε εκεί; Για πες! 😉

    Αλκιμήδη μου, θα μας πεις εσύ; Φιλιάάά

    Αταίριαστε, έκατσα να το γράψω απευθείας στο μπλόγκερ κι ούτε κοίταξα πόσο μεγάλο βγήκε. Προς το τέλος έκανε κοιλιά, το κατάλαβα, γι αυτό το ‘κοψα απότομα! Δεν σκέπτομαι γενικά εμπορικά. Έχω όμως υλικό, ουουουυ!;)
    Κι εγώ την μεγάλη μου αδερφή εκθέτω, όπως βλέπεις! 😉

    Αργυρένια μου, κι εγώ στη Β’ Λυκείου ξεψάρωσα βρε κι έκανα κοπάνα. Πιο πολύ ήμουν σ’ επιφυλακή να καλύπτω την άλλη. Κάθε φορά που τη σκαπουλάραμε, της έριχνα κι ένα κήρυγμα όμως! 😉
    Εγώ καλό κορίτσι, φυτό αλλά ξηγημένο, ήμουν η ενσάρκωση του «πρώτη στα μαθήματα, πρώτη στον αγώνα.» Εξάλλου το αντικείμενο του πόθου-απωθημένο ήταν εκεί! 😉

  5. allmylife

    Για να σε ευχαριστήσω γλυκειά μου φίλη είμαι εδώ!

    Θα σας διαβάσω όλους μόλις λιγάκι ξεκουραστώ…

    Μου είσαστε και πολυγραφότατοι :))

    Μεγειά το φουστανάκι!

  6. renata

    Ελένη μου, μ΄ευχαρίστησες με τα νέα σου, μάτια μου! 😉 Merci 🙂

    Εύη μου, βρε κούκλα μου, όταν γίνομαι ρετρό(εξ ου κι ο τίτλος), η νοσταλγία είναι απαραίτητο συστατικό! 😉

  7. sevarose

    ,,,κοπανες; μια δυο εκανα κι ετρεμα μην με ανακαλυψουν στα πρωτα χρονια ..μετα ξεψαρωσα βεβαια ,,ωχ τι με περιμεένει γυμνασιοκόριτσο έχω τώρα ..

  8. renata

    Σέβα μου, ιδού η τιμωρία σου! 😉 Αναμενόμενη άλλωστε …

    Ελληνίδα, προσπαθώ να μην με τραβάει πίσω πολύ η νοσταλγία. Έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε το παρελθόν, να θυμόμαστε μόνο τα καλά κάποιες φορές!
    Έπαιξε ρόλο και το ερέθισμα! 😉

    Δόκτορα, σωστός όπως πάντα. Δεν το επιζητώ να ξεχνώ πια τις άσχημες. Κι αυτές δικές μου είναι!;)
    A propos, μια σειρά που βλέπαμε μικροί κι έπαιζε μεταξύ άλλων κι ο νυν σκηνοθέτης Ron Howard, δεν λεγόταν έτσι;

  9. Lupa

    Δεν υπάρχει πιο φωτεινή και καθάρια περίοδος από εκείνα μας τα χρόνια (όσο κι αν φάνταζαν σκοτεινά τότε, εφηβεία γαρ). Τότε που ήξερα ακριβώς ποιά είμαι και τι θέλω (Dont know what I want but
    I know how to get it
    που λέγαν και οι Sex Pistols)
    Mια εποχή , που έκανε αυλαία περίπου όταν αυτοκτόνησε ο Kurt Cobain

  10. renata

    Μάρκο, καλημέρα! Όπως πάντα τοποθετείς τα πράγματα στη σωστή τους βάση με προοπτική το μέλλον! 😉

    Λούπα μου, εγώ το προσδιορίζω χρονικά ’89-’90, εκεί διαλύθηκαν πολλές αυτ-απάτες μου. Επιπλέον βρέθηκα ξανά εδώ μ’ όλους τους φίλους μου μακριά, μετά τη σχολή και χωρίς δουλειά. Πίκρααα…
    Καλημέρα 😉

  11. MåvяiÐåliå

    @ an-lu & αλκιμήδη : κι εγώ τις κοπάνες μου τις έκανα στα kings της πάνω πλατίας, το «mamino» άνοιξε λίγο μετά!!! αλλα το πρόλαβα! τι λέτε τώρα;;;!!! φσσσςς χρόνια και ζαμάνια…

  12. Stavros Katsaris

    Καλημέρα!
    Ωραία μας τα λες, αλλά δεν έχουμε και την άλλη πλευρά να μας πει και’κεινη αν είναι αλήθεια όσα λες!
    Που είναι η αδελφή σου οέο?
    Γιατί να μην είσαι εσύ η σκανταλιάρα και να χρησιμοποιείς την αδελφή σου για ξεκάρφωμα!
    ¨Ε?

    Όμορφες οι αναμνήσεις!

  13. renata

    Μαύρη Ντάλια, ήσουν κι εσύ καλό κορίτσι ε; :ΡΡΡΡ

    Σταύρο, μπα, μην ξεγελιέσαι, αυτή ήταν η πιο ζωηρή απ΄τις δυο μας. Εγώ ζουζούνεψα αργότερα στη σχολή! ;)) Άμα θες, πίστεψέ το! :ΡΡ

    Αλκυόνη μου, μια πτωχή πλην τίμια μπλόγκερ είμαι, δεν είμαι θαυματοποιός!Α πα πα! Δε θέλω να ξαναζωντανέψουνε. 😉 Φιλιάάά

  14. με το φεγγαρι αγκαλια

    ..ολοι τα ιδια..καφε σε παταρι φυσικα..κοπανες κοπανες κοπανες..μονο τον παπακωνσταντινου..τον λατρεψα αργοτερα..

  15. Markos

    Όμορφα χρόνια τα εφηβικά…
    Αλήθεια, με τόσες επισκέψεις στη βιβλιοθήκη, τον Αϊνστάιν θα έπρεπε να συναγωνίζεσαι 😉
    :)))

    Την καλησπέρα μου

  16. μεθυσμένα χρώματα

    κοπάνες, απουσίες, κοπάνες, απουσίες, στο πατάρι του Σταμάτη για καφέ, γυμνισμό σε κρυφές παραλίες με το πρόσωπο,
    κλέβω το απουσιολόγιο και το καίω γιατί θα έμενα από τις απουσίες και θα με έσφαζαν….
    ντισκοτεκ, χορό, βερμουτ και ξενύχτια!

  17. Leon

    ξεπέρασα την «συστολή» για την οποία με κατηγορεί η φίλη σου και ήρθα…

    δυστυχώς στο σχολείο που πήγαινα δεν κάναμε κοπάνες!!!

    Καλησπέρα Ρενάτα.

  18. renata

    Φεγγαροαγκαλιασμένη μου, ε μια εφηβεία επιεικής, που γίνεται σαράντα, που λέει και το τραγούδι! 😉

    Μάρκο, χα χα χα! Λοιπόν, σπίτι δεν είχαμε εγκυκλοπαίδεια, οπότε ήταν οφθαλμοφανής δικαιολογία.(Το επιτελικό σχέδιο δικό μου.) Αινστάιν δεν είμαι βέβαια, αλλά βιβλία διάβασα πολλά της συγκεκριμένης βιβλιοθήκης! 😉 Στο δε ισόγειο λειτουργούσε πολιτιστική λέσχη με προβολή ταινιών κι επιτραπέζια. Εκεί έμαθα να παίζω τάβλι!;)

    Λέοντα, έστρωσα το «κόκκινο χαλί» να σ’ υποδεχτώ! Κρίμα βρε! Δεν πειράζει, σ΄αυτό το τωρινό δεν έχει γούστο πια να κάνεις ε; Καλησπέρα και σε σας! Δωσ’της τα φιλιά μου 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s