Never talk to strangers, unless…

Στην πρώτη συνάντηση με την Αλκιμήδη στο Μοναστηράκι, όπου την έστησα πολύ , περάσαμε 3 ώρες πίνοντας καφέ κι είπαμε πολλά (εγώ κυρίως). Αποδείχτηκε υπομονετικός άνθρωπος, αφού άντεξε την ακατάσχετη πολυλογία μου και το στήσιμο και θέλησε να ξαναβγούμε. :))
Τη δεύτερη φορά που κανονίσαμε να συναντηθούμε, είχα το άγχος να μην τη στήσω . Έφτασα λοιπόν νωρίς νωρίς (πριν κι απ’ τους μουσικούς ακόμα) και περίμενα. Ήρθε στην ώρα της με νέο κούρεμα, πανέμορφη και γελαστή !

Πάνω που καθόμαστε κι αρχίζουμε να μιλάμε , να σου κι ένας κυριούλης (που λέει κι η ίδια) κι αρχίζει να μας ρωτάει αν είναι καλό το ποτό μας, να πιει. Εγώ δεν απαντώ -γιατί ο μπαμπάς μου μ΄εμαθε να μη μιλώ σε ξένους , ειδικά άμα δεν είναι ωραίοι (δικό μου το τελευταίο)- αλλ’ ακούω την ίδια να κάνει το λάθος .
Λέει στο γκαρσόνι να του φέρει ένα ποτήρι να τον κεράσει , για να δοκιμάσει, μην πληρώσει άδικα . Αυτό ήτανε η αρχή του τέλους! !
Μας συστήθηκε, αφού μας πέρασε ανάκριση γ΄βαθμού (πώς σας λένε, από πού είστε , πως και μόνες.) Βρέθηκε κοντοπατριώτης-Πελοποννήσιος γαρ- κι ήξερε το χωριό μου απ΄όλα τα πανηγύρια που ΄χε γυρίσει, όπως κόμπαζε! (Είχα μια σκασίλαααααα!)
Επίσης κοντοπατριώτης με την ίδια από κάτι συμπεθεριά.Τον παραξένεψε τ΄ονομα της Αλκιμήδης και με συνεχάρη για το δικό μου , που το λέω χωρίς υποκοριστικά.
Μας είπε να νιώθουμε άνετα στο μαγαζί , που δεν ήτανε και του γούστου του όπως κι ο τραγουδιστής, αλλά ήξερε τον ιδιοκτήτη και μας μάλωσε που καπνίζαμε! Εμείς δε το πήραμε κατάκαρδα! :ΡΡΡΡΡ
Προσπαθήσαμε ν’ αποτραβηχτούμε λέγοντας τα δικά μας , αλλά ο μπάρμπας δε το ‘λαβε το μήνυμα. Έστησε αυτί με κίνδυνο να σωριαστεί κάτω για ν’ ακούσει και να συμμετάσχει στη συζήτηση. Εγώ αδημονούσα ν’ αρχίσει η μουσική μπας και σταματήσει.
Απτόητος παραγγειλε μια ποικιλία για να μας κεράσει, που το πίναμε ξεροσφύρι το ρούμι, κομπάζοντας πως είναι χορτασμένος , γιατί γύριζε από ρεμπετάδικο στην Πλάκα που είχε φάει και τα ΄χε πιει (λες και δε φαινόταν!) .
Εγώ αρνήθηκα, γιατί έτσι μ’ έχουν μάθει (έχω και μια α αγωγή) λέγοντας στην αρχή πως δεν τρώω μετά τις 9 (μούσιιιιιιιιιι). Η αλήθεια είναι πως είχα καταβροχθίσει ένα πιάτο λαχανοντολμάδες της μανούλας μου (άλλο να σας λέω κι άλλο να τους φάτε! Σλουρπ! )
-Σου είπε κανείς πως είσαι, χοντρή; με μάλωσε συγκαταβατικά.
-Αμέ, ο καθρέφτης μου κάθε μέρα , του λέω γω.
-Άντε καλέ, απλώς είσαι ζουμερή.
-Βρε να μην το ξέρω τόσο καιρό! Γκαρσόν, ένα αποχυμωτή και γρήγορα, τον ειρωνεύομαι εγώ. Χαμπάρι δεν πήρε. Η Αλκιμήδη σαν καλό κορίτσι, ευγενικό και μοσχαναθρεμμένο, δε θέλησε να τον κακοκαρδίσει και τσίμπησε.
Μετά από λίγο άρχισε η μουσική και -εννοείται! -είχαμε μάτια και αυτιά μόνο για τον τραγουδιστή!
Στο διάλειμμα πήραμε χαμπάρι πως είχε αποκοιμηθεί ο εν λόγω κύριος! Κάποια στιγμή έφυγε αφήνοντάς μας παρακαταθήκη τους μεζέδες (τσίμπησα έναν), αλλά τους πήρε το γκαρσόνι.Γκρρρ!
Το υπόλοιπο της βραδιάς κύλησε πολύ ευχάριστα, με αποκορύφωμα στο τέλος, που πήγαμε σπρώχνοντας η μία την άλλη πρώτη (θαρραλέεεεες :ΡΡ), να τον χαιρετήσουμε. Μας ρώτησε αν μας άρεσε η μουσική και υπερθεματίσαμε. Εμένα μ’ έπιασε το κουλτουριάρικο και κάτι του ΄πα για την επιλογή των τραγουδιών . Κρίμα που δε μας ρώτησε αν μας άρεσε και τίποτε άλλο! 😉
Περάσαμε τέλειααα και σκοπεύουμε να το επαναλάμβουμε με μεγαλύτερη κι εκλεκτή παρέα! Είστε; 😉

Advertisements

21 thoughts on “Never talk to strangers, unless…

  1. Ασκαρδαμυκτί

    Για κάτι τύπους σαν κι αυτόν που περιγράφεις έχει βγει η παροιμία «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεββάτι»!

  2. renata

    Εβελίνι μου, είδες; Δεν τον ψήφισα άδικα! 😉 Όταν κατέβεις, θα δούμε μπας και τον πετύχουμε πουθενά! 😉 Και κρασάκι πίνω! 🙂

    Σέβα μου, έλα συ το καλοκαίρι και θα «θαυματουργήσουμε»! 😉

  3. renata

    Εύα μου, τέτοια τυχερά να λείπουν! Άσε που έχω αρχίσει κι ανησυχώ για το ό,τι σε άλλο αντρικό ηλικιακό γκρουπ στοχεύω και σ΄ άλλο (μεγαλύτερης ηλικίας) αρέσω! :ΡΡΡ

    Αλκιμήδη μου, με περισσότερη σάλτσα και λεπτομέρεια. Μη λες για ζουμί!Χαχαχαχα 😉
    Πάντα τέτοια και καλύτερα, κούκλα μου! Φιλιάά

  4. Anonymous

    Μας εχεις κανει να ζηλεψουμε Ρενατα τοσο με τις καλες παρεες οσο και με την διασκεδαση .
    Ελπιζω οταν θα ειμαι κι εγω στην Ελλαδα να με καλεσετε στην παρεα σας .

    Ειναι τοσο ομορφες οι διηγησεις σου .
    Μια ανασα δροσιας και νεοτητας .

    ΠΟλλα φιλιά και σκεψεις απο την βροχερη και ετοιμη για τα Χριστουγεννα Τεργιεστη

  5. μεθυσμένα χρώματα

    θέλω να έρθει και ο ακίνδυνος γέρος την επόμενη φορά!

    χωρίς αυτόν εγώ δεν έρχομαι πουθενά!
    ( τον ρώτησες εάν έχει παιδιά ή σκυλιά; με ενδιαφέρουν τα κληρονομικά του….)

  6. renata

    Ντάλια μου, με κόκα κόλα εγώ, με πορτοκάλι η Αλκιμήδη! 😉 Γιατί ρωτάς; Κι άλλα ποτά πίνουμε όμως, δνε έχουμε πρόβλημα! :))

    Λίλα, ναι μέχρι τώρα, ευτυχώς! Κι εγώ σε φιλώ! 😉 Εννοείται πως για την επόμενη φορά σε θεωρούμε κλεισμένη (γύρω στις 15 λέμε)! 😉

    Αλκυονάκι μου, ναι και το γουστάρουμε κιόλας! Είσαι;
    Φιλιάάά!

    Ιω-άννα μου, ανησύχησα!Τόσο καιρό χάθηκες!Αλλά δεν ήθελα να ενοχλήσω σε δύσκολη στιγμή (νόμιζα πως ήταν). Αμέέέέ!Και βέβαια σε θέλουμε! Έχεις και τα δικά μου από μια επιμένουσα φθινοπωρινή Αθήνα! Σε πεθύμησαααα 😉

    Μεθυσμενάκι μου, άμα είναι να ‘ρθεις θα σου πούμε που συχνάζει (ρεμπετάδικο) κι αν σου κάνει καρδιά μετά, προτίμησε το γέρο από μας! :ΡΡΡΡ

  7. Anonymous

    γειά σου Ρενάτα! Πέρασα να δω την απόψη σου για κείνη τη συνάντηση με τον κυριούλη!-οπως διάβασα στην Αλκιμήδη- αλλά να! διάβασα προηγούμενα ποστ σου και έχεις κάνει ενα «λαθάκι»… εκείνο το τρένο έφτανε- σύμφωνα με το πρόγραμμα- στις 4:30!!! και με ξυπνούσε! αλλά γύριζα πλευρό!!! μόνο η γιαγιά σηκώνοταν(ε… – στη ντοπιολαλια), δες http://ifantiki.blogspot.com/2006/11/blog-post_1418.html δεν ξέρω πως να το κάνω λινκ σε κόμμεντ αλλα με copy/paste θα δουλέψει..
    χαιρετώ σε «κοντο»πατριώτισσα! :))))

  8. renata

    Αργυρένια, ελήφθη υπόψη! 😉 Όλα καλά;

    Γοργόνα μου, στην πρώτη έκδοση το υπροηγουμενου ποστ, έλεγα «τα παραλειπόμενα σ’ άλλο ποστ», αλλά μ’ «εξέθεσε» η Αλκιμήδη. Τώρα έγραψα με όοοοολες τις λεπτομέρειες τα καθέκαστα! Οκ?

    Κυριαυφ, η λεπτομέρεια μου λέει πως είσαι απ’ τον Πύργο! Τότε σίγουρα κοντοχωριανή! Χάρηκα που σε βρήκα! 5 παρά έφτανε χωρίς καθυστέρηση!Κι αν κάνω λάθος βάλε 30- χρόνια που πέρασαν ντε! Το ΄δα το ποστ! Καλόόό! 😉 Καλωσόρισες λοιπόν!

    Αλεξάνδρα, συμφωνώ κι επαυξάνω ! Φιλιά

  9. Theofil

    Πού ωραίο το blog σου συναδέλφισσα.
    Διάβασα το post για το Πολυτεχνείο και ενθουσιάστηκα.
    Να σαι καλά!
    Ελπίζω στον Παντελή να είμαι ευπρόσδεκτος..

  10. renata

    Θεόφιλε, και βέβαια είσαι ευπρόσδεκτος! Αν ρίξεις μια ματιά σε κάποιο ποστ της αδεφφής σου, που μιλα για σενα, της το λέω να σε φέρει μαζί!
    Κι εγώ διάβασα το ποστ ττης απεργίας και χάρηκα επίσης! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s