ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ …

Μπορούμε να ισχυριστούμε πως γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας, όταν υπάρχουν στιγμές που τον συλλαμβάνουμε να εκστομίζει κουβέντες που δεν πιστεύουμε πως θα τις λέγαμε ποτέ ξανά ή πράττουμε πράγματα που δεν συνάδουν με τις πεποιθήσεις μας;
Είναι οι βιωμένες συνήθειες και πρακτικές του παρελθόντος που ξαναγυρίζουν στην επιφάνεια, ωφελιμισμός ή η ανάγκη να στηριχτούμε σε κάτι;
Πόσο καλά μπορούμε ν’ απαλείψουμε συνήθειες που –νομίσαμε ? πως – δεν τις θέλουμε ή χρειαζόμαστε πια;
Πώς ενώ νομίζουμε πως ξεφύγαμε από -ή ξεπεράσαμε- κάποια στερεότυπα του περιβάλλοντός μας , έρχεται η κρίσιμη στιγμή που αντιδράμε έντονα αρνητικά, αλλά στη συνέχεια από φόβο ή ανάγκη υποκύπτουμε;.
Όταν πάνε όλα καλά, χαμογελάμε ανακουφισμένοι και κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας έπειτα, σκεφτόμενοι πως αντιδράσαμε σαν μικρά φοβισμένα παιδιά και αναρωτιόμαστε μήπως τελικά κι εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται ;
Τωρινή αφορμή γι αυτές τις σκέψεις υπήρξε η δοκιμασία –με αίσια κατάληξη ευτυχώς– που αφορούσε την υγεία της μητέρας μου, η οποία παραμονή του δεύτερου χειρουργείου για το χέρι της, παρουσίασε ίωση με ρίγη κι λίγο πυρετό και έγινε αιτία ανησυχίας –και των τριών μας– για την πραγματοποίηση και την εξέλιξη της εγχείρισης .
Συνέλαβα τον εαυτό μου να προσεύχομαι να πάνε όλα καλά!
Κι εδώ είναι που μόλις το συνειδητοποίησα ντράπηκα, γιατί απ΄ τα εφηβικά μου χρόνια αμφισβήτησα αν υπάρχει –απόλυτα στην αρχή– και τον τρόπο –αν τελικά υπάρχει– που επεμβαίνει ή όχι στη γη και πίστεψα πως οι θέσεις μου ήταν γερά θεμελιωμένες.
Όταν αρρώστησε ο πατέρας μου, τότε ήτανε που ενώ όλοι οι άλλοι (σόγια) τρέχανε σε εκκλησιές και μοναστήρια κι ο ίδιος δεν συναινούσε-ίσως γιατί, αφενός δεν ήθελε να πιστέψει την προδιαγεγραμμένη κατάληξη, αφετέρου ενώ πίστευε δεν τα ΄χε καλά με τους παπάδες– εγώ τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως δεν υπήρχε, αφού επέτρεπε να γίνει τόσο μεγάλο κακό!
Τώρα πια έχω «μαλακώσει» ή φοβάμαι ακόμα περισσότερο μην χάσω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο; Δικαιολογεί αυτό την «προδοσία» μου; Ξέρω ή δεν ξέρω τι μου γίνεται και τι πιστεύω τελικά ; Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Θα δείξει…

Advertisements

17 thoughts on “ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ …

  1. allmylife

    Ξέρεις Ρενατένια.
    Πως ότι νιώθουμε είναι η αλήθεια μας. Πως πέρα από εμάς κάτι «μεγάλο» και καλό υπάρχει, για εμάς – και καμία μα καμία σχέση με τους παπάδες δεν έχει!!!
    Κι’ όταν λυγίζουμε, κοιτάμε ψηλά και δίπλα μας…
    Δίπλα σου – εγώ, με ίδια βιώματα και τις ίδιες απορίες – τότε.
    Περαστικά στη μαμά!
    🙂

  2. Heliotypon

    Ο μεταφυσικός φόβος είαι συνυφασμένος με την ανθρώππινη φύση. Το ένστικτο της επιβίωσης αλλά και της διατήρησης του είδους μας γενικότερα, μας κάνει να μην πιστεύουμε ότι μπορεί να είμαστε τυχαία πάνω σ’ αυτήν τη φλούδα, ότι κάτι μεγαλύτερο από την περιορισμένη και μίζερη ζωή μας υπάρχει. Αυτές οι ανησυχίες μας οδηγούν στην προβολή μεταφυσικών υπάρξεων που σχετίζονται με μας, που μας βοηθούν ή μας τιμωρούν που ασχολούνται με τα καθημερινά δικά μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πέρα από την γνωστή μας φύση (είμαι αγνωστικιστής) αλλά πολλά είναι μέσα μας και δεν τα έχουμε ακόμη ανακαλύψει. Και ίσως είναι αυτά τα είδη δυνάμεων που αξιοποιούνται με τη δική μας έντονη διανοητική ενέργεια.

  3. Markos

    Η προσευχή, το είπαν κι άλλοι, δεν έχει να κάνει με θρησκείες και ναούς.
    Μήτε με ψάλτες και θεούς.
    Η προσευχή, είναι ανάγκη της ψυχής.
    Τίποτα άλλο.
    καλό σου απόγευμα

  4. VITA MI BAROUAK

    Πριν μπω στο blog σου μπήκα στο blog του roidi και του έγραψα το παρακάτω σχόλιο:

    «Ξέρεις από τότε που έμαθα ότι ο Νίτσε πέθανε πιστεύοντας ότι είναι ο ΘΕΟΣ, ναι ο ΘΕΟΣ Διόνυσος… έχω φρικάρει!
    Βρε αφού τον είχε σκοτώσει το Θεό, πως μπορούσε αυτό να συμβεί;!
    Ελπίζω να κατανοείς τον προβληματισμό ενός αγνωστικιστή;…»

  5. renata

    Εβελίνα μου, εσύ είσαι μικρή, κούκλα μου. Εγώ μετά από τόσα χρόνια νόμιζα πως ήξερα. 😉

    Allmylife, το ξέρω πως όλα από μέσα βγαίνουν. Να ελέγξω πόσο είναι συνήθεια, ανάγκη ή απλό συμφέρον προσπάθησα. Ευχαριστώ! Συνήλθε σε χρόνο dt! 🙂

    Ηλιότυπε, είμαι φύσει και θέσει ορθολογίστρια (πεζός άνθρωπος δλδ) και δεν είχα ιδιαίτερες μεταφυσικές ανησυχίες. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα πως είχα κατασταλάξει σε κάποιες απόψεις.
    Η προσευχή σαν διανοητική προσπάθεια βελτίωσης ή αποφυγής; Δεν την είχα σκεφτεί έτσι! 🙂

    Γοργόνα μου, κι αυτό πρωτίστως, γι’ αυτό το λέω ωφελιμισμό (μην το πω συμφέρον)!:ΡΡ Όλα καλά! 😉

    Μάρκο, μ’ άρεσε πολύ αυτό και το κρατάω. Καλησπέρα 🙂

    Vita mi, ωραιότατα του το έθεσες!(Μιλάμε για βαριά φιλοσοφία. Γι αυτό εγώ δε διαβάζω Νίτσε! :ΡΡ)
    Κι εγώ πως ήμουν αγνωστικίστρια νόμιζα. Τώρα τα ΄χω κάνει κουλουβάχατα… :))

  6. sevarose

    ..να ‘ξερες πόσες φορές εχω αναθεωρήσει αποψεις ουυυυυυυυυυ είμαι καιζυγος βλέπεις σε τιποτα δεν ειμαι.. τελείως απόλυτη!!..
    Τα φιλιά μου στην κυρα-Λένη!!

  7. Marina

    Οι πεποιθήσεις που καταλήγουμε να έχουμε στη ζωή μας, υπάρχουν για να αλλάζουν. Ερχονται τα γεγονότα, όπως στη δική σου περίπτωση με τον πατέρα σου, που μας κάνουν να αναθεωρούμε. Η προσευχή και η πίστη δεν έχει να κάνει με την τραγελαφική πώληση της θρησκείας απο το παπαδαριό και τους ομοίους του.
    Οι καταστάσεις που μας έρχονται κατά κάποιο τρόπο μας δοκιμάζουν. Μαθαίνουμε τον εαυτό μας απο τις αντιδράσεις μας, όσο ποταπές και να είναι αυτές. Ναί, πολύ συχνά έχω φερθεί απαίσια και έχω μετανοιώσει οικτρά. Εμαθα όμως ότι υπάρχει και η άλλη όψη, του δικού μου νομίσματος.
    Αλλοίμονο αν δεν αλλάζαμε απόψεις για το τι είμαστε και τι πιστεύουμε.

  8. renata

    Σέβα, της τα ‘δωσα και σου στέλνει κι εκείνη! 😉

    Μαρίνα, συμφωνώ!Καίρια η τοποθέτησή σου!

    Γοργόνα μου, θα σου πω εδώ συνοπτικά! Τέλειααααα 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s