ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Ήταν Νοέμβρης του ’79 -ήμουν μαθήτρια της α’ γυμνασίου- όταν άκουσα πρώτη φορά για το Πολυτεχνείο.
Ο μουσικός μας, ένας ξηγημένος Πειραιώτης, μας ανακοίνωσε πως θα μάθουμε τραγούδια και θα οργανώσουμε αφιέρωμα-επέτειο μνήμης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου (τα οποία μας αφηγήθηκε). Επειδή όμως γινόταν ημιπαράνομα (δεν είχε καθιερωθεί επίσημη γιορτή τότε), μας γνωστοποίησε από πριν τις μέρες επισκεπτηρίου στον Κορυδαλλό «για να μην ξεχνάμε να του πάμε τσιγάρα, αν τον μπαγλάρωναν».(η ακριβής διατύπωση).
Το μεσημέρι στο σπίτι ρώτησα τον πατέρα μου, ο οποίος όπως έμαθα τα ΄χε ζήσει από πιο κοντά και μας τα διηγήθηκε με περισσότερες λεπτομέρειες, παρά τις αντιρρήσεις της μάνας. Μας είπε ακόμα πως τη μέρα εκείνη θα μας έπαιρνε- τη μεγάλη μου αδερφή κι εμένα- να πάμε «εκεί».

Θυμάμαι ακόμα το καμάρι που ΄χαμε την άλλη μέρα, όταν το ΄παμε στην τάξη εγώ και κάνα δυο άλλοι ακόμη. Και πήγαμε το μεσημεράκι παρόλη τη γκρίνια της μάνας μου.
«Πού τα πας, μικρά παιδιά; Είναι μικρά για να μάθουν. Ας μεγαλώσουν πρώτα. Θα το φας το κεφάλι σου όπως πας» και τέτοια .
Στα τραπεζάκια γύρω πουλούσαν κασέτες με το ηχητικό ντοκουμέντο και δίπλα κόκκινα γαρίφαλα. Δε θα ξεχάσω το δέος και την ανατριχίλα που ένιωσα όταν πλησιάσαμε και αντίκρισα τη ματωμένη πόρτα. Ήταν εκεί. Απ΄ τις φωτογραφίες-αφίσες που είχα δει στο σχολείο μου ΄χε μείνει έντονα αυτή που το τανκ μπαίνει ισοπεδώνοντάς την. Αυτήν την σκηνή, ακόμα και τόσα χρόνια μετά, όταν την βλέπω ένα «αχ» μου βγαίνει .
Σε λίγη ώρα ξεκινούσε η πορεία και αποφάσισε ο πατέρας μου να μην την ακολουθήσουμε, επειδή φοβόταν για μας. Γυρίσαμε κατευθείαν στο σχολείο, όπου περιγράψαμε τις εντυπώσεις στους υπόλοιπους (είμαστε απογευματινή βάρδια).

Την επόμενη χρονιά είμαστε πρωινές και δε μας άφησε να ξεμυτίσουμε απ΄το σπίτι η μάνα μου . Θυμάμαι πως νιώσαμε σαν μάθαμε για τα επεισόδια. Τότε σκοτώθηκαν τα δυο παιδιά: ο Κουμής κι η Κανελλοπούλου. Τις επόμενες χρονιές πηγαίναμε με μια μεγάλη παρέα απ ΄το σχολείο.
Η μεγάλη πορεία που θυμάμαι ήταν το ’87 –φοιτήτρια ούσα- που είχαμε κατεβεί απ΄ το νησί μια ομάδα φίλων και δε θα ξεχάσω το ξύλο που έπεσε και το τρέξιμο . Τα πρωτοσέλιδα της επόμενης μέρας δείχνανε θυμάμαι αλλού παπούτσι ορφανό, αλλού σακίδιο, αλλού τσάντα, αλλού μπλούζες, χύμα στην άσφαλτο και γενικά μια εικόνα επιδρομής κι άτακτης υποχώρησης.
Εδώ και 12 χρόνια που άρχισα να δουλεύω- μακριά- δεν μπορούσα να βρεθώ στην πορεία, το ζούσα μέσα απ΄ τα παιδιά προσπαθώντας να τους κάνω να μην το βλέπουν σαν μια άλλη βαρετή γιορτή-ευκαιρία για να χορτάσουν ύπνο. Φέτος όμως άλλαξαν τα πράγματα.
Θα σας δω στην πορεία !

Advertisements

9 thoughts on “ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

  1. sevarose

    ..κι εγώ θυμάμαι έντονα τις γιορτές που κάναμε στο γυμνάσιο τότε με τους μεγαλυτέρους να κλείνουν τις πόρτες να μην πάμε για μαάθημα.. με το φόβο της αποβολής ….και ποσο κλαμα΄κάναμε με τα ποηματα τα τραγουδια και ολα αυτα τοτε
    ..τώραααααααα…τίποτα..

  2. renata

    Boy on a chair, δεν ξέρω αν είναι το μόνο αλλά παραμένει σημαντικό.

    Σέβα, οι μνήμες ζωντανεύουν τέτοιες μέρες και μας συγκινούν. Παραπέρα…άστα!

  3. renata

    Allmylife, πολλή συγκίνηση μαζί με αγανάκτηση που ακόμα και σήμερα παραμένουν επίκαιρα τα αιτήματά τους. Σκεπτόμουνα πως αν χρειαζόταν κάτι τέτοιο σήμερα από μένα δεν ξέρω αν θα μπορούσα ν΄ανταποκριθώ.

  4. Παράθεμα: 17/11 « Αναγεννημενη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s