ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε πήγα επίσκεψη-αστραπή στο χωριό του πατέρα μου, στην Αρκαδία, χτισμένο στο πλάι του ποταμού Ερύμανθου.Η μεγάλη μου αδερφή με τα παιδιά πέρασαν μια βδομάδα, την πρώτη φάση των διακοπών τους, μαζί με τη μητέρα μου –που παραπονιόταν πως της λείπω– και ευκαιρίας δοθείσης πήγα με το γαμπρό μου για ν’ ανεβούμε όλοι μαζί την Κυριακή επάνω!
Εδώ και 3 χρόνια αποφεύγω να κατεβαίνω κι αν δε γίνεται αλλιώς, να μην κάθομαι περισσότερο από 2-3 μέρες . Συγκινησιακά φορτισμένος για μένα ο τόπος, μιας και από παιδιά περνάγαμε μεγάλο μέρος των καλοκαιρινών μας διακοπών –πάντα τον Αύγουστο– εκεί με τους γονείς μας.
Το σπίτι ήταν ένα παλιό πέτρινο , που απ΄ τη στέγη του –απ’ τα κενά στα κεραμίδια– βλέπαμε τ΄ αστέρια. Μόλις ο πατέρας μου πήρε τη σύνταξη, το γκρέμισε και έφτιαξε καινούριο σπίτι, για να μπορούμε να πηγαίνουμε με τις οικογένειές μας αργότερα
Βέβαια τη χρονιά εκείνη αρρώστησε και ίσα που πρόλαβε να το δει τελειωμένο. Από τότε το αποφεύγω σαν… το διάολο το λιβάνι, γιατί με πλημμυρίζουν οι μνήμες και δεν το αντέχω που λείπει !Την Κυριακή μετά από παράκληση των μικρών να πιάσουνε καβούρια και βατράχια κατεβήκαμε στην ακροποταμιά. Θυμηθήκαμε με την αδερφή μου , που κάναμε μπάνιο μικρές στο παγωμένο ποτάμι και τ’ άλλα μέρη που πηγαίναμε. Από τότε όταν πλησιάζω σε ρεματιά και βλέπω πλατάνι και μυρίζουν οι λυγαριές νιώθω υπέροχα! Τα έχω συνδυάσει με το χωριό!
Ψάχναμε για τη «δέση», δηλαδή το σημείο που περιορίζουν την κοίτη , για να ποτίσουν τα χωράφια –καλαμποκιές κυρίως– να βρούμε ήρεμο και στάσιμο νερό, που συχνάζουν βατράχια, καβούρια και μικρά ψαράκια. Κάποια στιγμή η αδερφή μου πέρασε το ποτάμι και άλλαξε νομό! Τόσο απλά!
Ό,τι κι αν κάναμε βέβαια δεν μπορούσαμε να φέρουμε πίσω τα δικά μας παιδικά χρόνια, αλλά ήταν μια καλή βάση για να δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις τα παιδιά! Στην αυλή του σπιτιού είχαν κρεμάσει μια αιώρα –που μ΄ άντεξε– τα πιτσιρίκια και πέρασα όλο το μεσημέρι εκεί να θυμάμαι ευτυχισμένες στιγμές!!

Update: Αναχωρώ 2 μέρες νωρίτερα για το χωριό, γιατί γύρισε η αδερφή μου απ΄τις διακοπές -κατευθείαν εκεί- κι έχω 15 μέρες να δω τη Γιωργίτσα! Έχω πάθει στερητικό η χαζοθεία! Καλό τετραήμεροοο! ;)))

Advertisements

16 thoughts on “ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

  1. sevarose

    Μετά από τόσο γαλάζιο εδώ ….΄΄πρασίνισε» το μάτι μου με αυτές τις ομορφιές του χωριού σας !
    Φαντάζομαι τι ωραία παιδικά χρόνια είχατε!!!!!!!!

  2. renata

    Προσπάθησα να το δω όπως όταν ήμουν παιδί! Γιατί σαν μεγάλη με πονάει! Σ’ ευχαριστώ, γοργόνα μου! Φιλιά!

    Έχει πολλές φυσικές ομορφιές σαν τόπος, Σέβα μου!!
    Ναι, ήταν ευτυχισμένα χρόνια…Σματς!

  3. Epicuros

    Τι όμορφα μέρη! Και τα παιδικά χρόνια ξαναζούν στο ποτάμι. Θυμάμαι κι εγώ ότι το νερό ήταν το σημαντικότερο στοιχείο όταν ήμουν παιδί. Ως θάλασσα, ως ποτάμι, ως λίμνη, ακόμη κι ως ένας τενεκές νερό στην αυλή, στερεωμένος στη σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα, έριχνε νερό από ένα τρυπητό και δημιουργούσε μιά ρηχή λιμνούλα στο δάπεδο. Εκεί έκανα τσουλήθρα… Αχ, το νερό! Είναι τυχαίο που φωτογραφίζω βάρκες και θαλασσινά τοπία;

  4. Markos

    Στην αιώρα αιωρήθηκα κι εγώ.
    Έπιασα καβουρια στο ποτάμι και αφέθηκα να τρέχω στις ομορφιές του τοπίου.
    Διαβάζοντας τις γραμμές σου και απολαμβάνοντας τις φωτογραφίες σου
    Καλό σου βράδυ

  5. renata

    Βασίλη, το υγρό στοιχείο αποτελεί και για μένα σταθερό σημείο αναφοράς!! Το μεράκι σου δεν είναι καθόλου τυχαίο! 🙂

    Μάρκο, με ταξίδεψες κι εσύ -με τη σειρά σου- με τα κείμενα καιτις φωτογραφίες απ΄το ταξίδι στ΄ Άγραφα! Καλημερούδια! 😉

    Μαύρη ντάλια,όντως! Έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας! 😉

  6. tassoula

    ειναι στιγμές,τόποι και αναμνήσεις που είναι στην καρδια μας.η συγκίνηση είναι αναποφεκτη ακόμα και όταν τα σκέφτεσαι.
    πολύ ωραίο μέρος.
    την καλησπέρα μου.
    🙂

  7. Stavros Katsaris

    Είναι δύσκολο να αισθανθεί κανείς το πως νιώθει ο άλλος για τον τόπο του.
    Οι αναμνήσεις είναι χαραγμένες στο μυαλό και δεν φεύγουν ποτέ…..

    Όμορφες εικόνες!

  8. VICTOR

    Καλά, αυτό το μέρος έχει βγεί από πίνακα της Αναγέννησης. Δεν είναι τυχαίο που οι φιλόσοφοι και οι λογοτέχνες της εποχής ονόμασαν την χώρα της ουτοπίας Αρκαδία. Βέβαια, είμαι και λίγο τοπικιστής, καθότι η καταγωγή του πατέρα μου είναι από τα Λαγκάδια (στην Λατβέρια πήγα μετά).

    Σε νοιώθω απόλυτα ως προς τις φορτωμένες μνήμες του παρελθόντος. Όμως η γή των δικών μας και των παιδικών μας χρόνων υπάρχει όχι μόνο για να φιλοξενεί τις αναμνήσεις μας, αλλά και τη ζωντανή επικοινωνία με άνθρώπους και πράγματα από το παρελθόν. Σκέψου το λιγάκι.

  9. Ευα

    κι εσεις fan της Αρκαδιας βλεπω…μπραβο,μπραβο,χαιρομαι ιδιαιτερως μια και αγαπω τα χωματα σας αν κι η καταγωγη μου δεν εχει καμια σχεση με την Πελοποννησο..λατρευω ομως το μερος που γεννηθηκε και λατρευτηκε ο Πανας…και πανω απο ολα τους ανθρωπους αυτου του τοπου που μου ανοιξαν τα σπιτια και τις αγκαλιες τους.
    Φιλακια Ρενατουλι..

  10. renata

    Victor, et in Arcadia ego… Πατριώτης κατά το ήμισυ ε; 😉

    Δίκιο έχεις, το ‘δα αυτό το 4ήμερο που πέρασα εκεί! Ανανέωσα δεσμούς και γνωριμίες του παρελθόντος, συστηνόμενη δε πάντα με το πατρώνυμο !

    Σέβα, την φίλησα και τη δάγκωσα! :))

    Εύα, πατρίδα των γονιών μου γαρ! Χαίρομαι που σ΄αρέσει! Α, είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι ;ΡΡ !Φιλιά! Έχεις mail!

  11. Παράθεμα: Αναδρομή με αφορμή « Αναγεννημένη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s