ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Από μικρή λάτρευα τα παιδιά. Ευτύχησα να διαλέξω μια δουλειά , που με φέρνει σε καθημερινή επαφή μαζί τους γι’ αρκετές ώρες της μέρας.
Φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου, όταν η μεγάλη μου αδερφή έμεινε έγκυος στον ανιψιό μου. Έβαζα ν΄ακούει μουσική, χάιδευα την κοιλίτσα της και του μιλούσα . Καμάρωνα όταν έβλεπα αργότερα να πετάγονται τα χεράκια και τα ποδαράκια του.
Όταν γεννήθηκε, τον λάτρεψα αμέσως μόλις τον είδα: ξανθοκοκκινούλης, ψηλός (59 εκ.) με τα μεγάλα μάτια του μπαμπά μου. Από 2 μηνών ως 2 χρονών τον προσέχαμε τ΄απογεύματα εκ περιτροπής με τη μαμά μου, γιατί η αδερφή μου είναι νοσοκόμα κι έχει περίεργα ωράρια! Περιττό να πω τι παιχνίδια και ρούχα του αγόραζα, μερικά αντέχουν ακόμη και τώρα!
Μετά άρχισα να δουλεύω μακριά και να τον βλέπω τα Σαββατοκύριακα. Μετά από 2,5 χρόνια γεννήθηκε η αδερφή του. Αυτό το μωρό δεν το έζησα τόσο πολύ, γιατί παντρεύτηκα σε μακρινή πόλη και τα έβλεπα σε πιο αραιά διαστήματα. Την αγαπούσα, αλλά η αδυναμία μου παρέμεινε ο μεγάλος κι είναι αμοιβαία!
Εγώ δεν αξιώθηκα να κάνω παιδιά και όποτε ερχόμουν, τους έκανα όλα τα χατίρια . Τους έλεγα όλα τ΄αγαπημένα τους παραμύθια δραματοποιημένα και ξετρελαίνονταν. Τους έπαιρνα ό,τι μου ζητούσαν, παρ’ όλο που η μητέρα τους ήταν αντίθετη και τα ΄χε δασκαλέψει να λένε:» Η μαμά είπε να μην εκμεταλλευόμαστε την αγάπη σου, θεία! Τι είσαι συ, ο Αι-Βασίλης;»
Τώρα πια είναι μεγάλα παιδιά, 13 και 10 χρονών αντίστοιχα, και μολονότι ξέρουν πως ό,τι ζητήσουν θα γίνει δεν το κάνουν. Με το ζόρι να μου πουν τι θέλουν σαν δώρο στα γενέθλια και στις γιορτές τους.
Πέρσι το Πάσχα μπήκε στη ζωή μου ένα πολύ γλυκό κοριτσάκι, η μικρή μου Αντιγόνη, η βαφτισιμιά μου. Τη λάτρεψα απ΄την πρώτη στιγμή. Όταν με πρωτόπε «νανά» εκστασιάστηκα! Έκτοτε συνεχίζω να είμαι η μεγαλύτερη χαζονονά κάθε φορά που μου μιλάει . Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που έμεινα στο σπίτι τους πέρασα υπέροχα και με το ζόρι έφυγα .
Η τελευταία μου λατρεία είναι η μικρή μου ανιψούλα, η Γεωργία, που μπήκε στις ζωές μας πέρσι το Σεπτέμβρη , όταν παρά 3 μέρες έκλεινε δυο χρόνια απουσίας ο μπαμπάς μου.
Είναι ένα υπέροχο, φανταστικά έξυπνο μωρό, έχει λακάκια στα μάγουλα και διπλίτσες στα ποδαράκια της, ολόιδιο σχεδόν η αδερφή μου και όταν γελάει νιώθω πως βλέπω τον πατέρα μου! Είναι ξεχωριστή!
Δε χορταίνω να της τραγουδάω, να της κάνω τα παιχνίδια που κάναμε στο μεγάλο ανιψιό, να την καμαρώνω τώρα που κάνει βηματάκια, να γελάω όταν κάνει διάφορα κόλπα π.χ. παλαμάκια, φιλάκια και να συγκινούμαι, όταν σκέφτομαι πόσο θα την κάμαρωνε ο παππούς της!
Όσο κι αν κουράζομαι καμιά φορά (σωματικά) όταν ασχολούμαι μαζί τους, είναι γλυκιά η κούραση!

Υ.Γ.Στην πρώτη φωτογραφία είναι ο Δημήτρης και η Γεωργία, στη δεύτερη η Ελένη και στην τελευταία η Αντιγόνη!! Είναι όλα τους κουκλιάάάά!

Advertisements

33 thoughts on “ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

  1. evelina_z13

    Σέλω μια σοκολάτα!Ε;Φανταστική θεία renata;;; 😉

    Νομίζω πως όλα τα πιτσιρίκια είναι τυχερά που σ’έχουν κοντά τους..
    Φιλιά*

  2. Marina

    Τυχερά τα παιδάκια που έχουν τέτοια θεία.. Κάπως έτσι ήταν και η δική μου νονά και κάπως έτσι είμαι και εγώ στα ανήψια μου..τα κακομαθαίνω, θυμώνουν λίγο οι γονείς τους αλλά δεν πειράζει..
    Ξέρεις τι εννοώ..η αγάπη όρια δεν έχει.

  3. apousia

    Πάντα να είσαι ευτυχισμένη μαζί τους,και πάντα να ομορφαίνουν τη ζωή σου!
    Ναι,αυτά είναι το θαύμα της ζωής,που δεν βρίσκεται αλλού,παρά μόνο κυκλοφορεί μέσα μας..

    Και μπορεί σε λίγο,ποτέ δεν ξέρεις,να αγκαλιάζεις τον δικό σου γιο!

    Πολλά φιλιά αγαπημένη!

  4. renata

    Εβελίνα, αμέσως!Πώς την προτιμάς; (Όσο για το «φανταστική» μου το λέει συχνά ο μεγάλος γι’ αστείο.)Σμααατς!

    Τασσούλα, σ΄ευχαριστώ! Έτσι νιώθω!

    Μικρή μου Κροτ, έχεις ένα όνομα που μ΄αρέσει πολύ. Και να γινόταν, πάλι το ίδιο θα σ΄ ονόμαζα! Την λαμπάδα πώς τη θες; ;)))

    Μαρίνα, είμαστε πολλές βλέπω σ΄αυτό το κλαμπ! Δεν έχει όρια…

    Αγαπημένη μου απουσία, όταν βρίσκομαι κοντά τους είμαι αληθινά ευτυχισμένη. Σ΄ ευχαριστώ αλλά κι αν ποτέ δεν αξιωθώ, πάλι καλά θα είμαι! Έχεις και τα δικά μου!

  5. renata

    Κροτ-άκι, έχουμε και λέμε: λάκτα γάλακτος οκ. Τη λαμπάδα τη θες με Μπάρμπι ή με Σίντυ; :ΡΡΡ

    Σταύρο, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό! Σ΄ευχαριστώ!

    Εβελίνα, η σοκολάτα σου (νοερώς) απεστάλη!

  6. sevarose

    …….Tι κουκλιά όλα τους ..να τα χαίρεστε ..δυό μέρες δεν είχα υπολογιστή …..τώρα σας είδα ..ομορφόσογο είστε και η βαφτιστικιά κούκλα !!
    εύχομαι να πάρει και τις χάρες της νονάς της ..αχ τυχερά που απολαμβάνουν την αγάπη σουυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  7. lemon

    Μ έκανες και ανατρίχιασα renata, σαν να μιλούσα εγώ στο ποστ σου… Η μεγάλη, η Σοφίτσα μας έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, αλλά και οι δυό (η Σόφη και η Χρυσούλα, 14 και 10) ξέρουν οτι θα έκανα τα πάντα γιαυτές αλλά δεν ζητούν παρά να είμαι καλά, και ανησυχούν για μένα (που δεν αξιώθηκα όπως εσύ να κάνω παιδιά). Περιμένουν (η μικρή κυρίως) να ξαναπαντρευτώ για να γίνει παρανυφάκι, αν και πιο πιθανό βλέπω να γίνω εγώ παρανυφάκι στο γάμο της!
    Αχ αυτά τα μικρά μας…! Θυμώνω πάρα πολύ όταν ακούω οτι «μόνο όταν κάνεις δικά σου παιδιά, τότε θα καταλάβεις τι θα πει αγάπη μητρική…», γκρρρρ….
    Φτού, φτού, να είναι καλά, όλα τους, πάντα.
    Σε φιλώ πολύ.

  8. ioannisxen

    Nα ζήσουν όμορφα χρόνια και να προοδεύσουν.Με την λιγοστή τους δύναμη να αλλάξουν προς το καλύτερο τον μικρόκοσμο τους.

    Καληνύχτα και μάλλον ετοιμάζεσαι για το ταξίδι!(Σέβα νωρίς για ύπνο για να έχεις δυνάμεις!!!)

  9. renata

    Σέβα μου, ευχαριστώ για τις ευχές σου.Ναι, είμαστε ομορφόσογο, αν εξαιρέσεις ελόγου μου! Αν πάρει από μένα πρόκοψεεεεεεεε! :ΡΡ

    Πες τα, λεμονάκι μου!Εγώ τον μεγάλο, που τον έχω μεγαλώσει, σαν παιδί μου τον νιώθω! Να είναι καλά όλα τα παιδάκια του κόσμου! Φιλιάάάά!

    Ιωάννη, σ΄ευχαριστώ . Εύχομαι να το κατορθώσουν. Όσο για το ταξίδι σε μια βδομάδα ακριβώς! Καληνύχτα!

  10. Marina

    Χθές δεν «έιδα» τις φωτογραφίες των ανηψουδιών σου, ο μπλόγκερ έκανε κολπάκια.. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι η έκφρασή τους όταν σε κυττάνε..αυτή της παιδικής αποδοχής που λέγεται και αγάπη..
    Να σου ζήσουν και να σε χαίρονται!

  11. ralou

    Και εγώ χαζοθεία είμαι και σε κατανοώ απόλυτως!
    Ολα τους είναι υπέροχα … αλλά αυτή η Αντιγόνη τι να πω το βλέμμα της με σκλάβωσε!
    Καλέ παιδάκι, με παίζεις και μένα;

  12. renata

    Synas, κι άλλη χαζοθεία!!Σου εύχομαι να πάψει να ‘ναι καημός και να πραγματοποιηθεί σύντομα!

    Μαρίνα, ναι από αγάπη είμαι πλήρης! Δεν έχω παράπονο απ΄τα «παιδιά» μου! Σ΄ευχαριστώ για τις ευχές!

    Κροτ-άκι, με άσπρο ή κίτρινο παπάκι; ;ΡΡΡ

    Ραλού, ναι ναι θυμάμαι το σχετικό ποστ περί λίμνης των κύκνων κια λοιπών περιπετειών! ;)) Όσο για την Αντιγόνη δε χαλάει χατίρι !

  13. Ρεγγίνα Μπούκουρα

    Καλα επαθα την πλακα μου τωρα (συγγνωμη για τη φράση).Το δευτερο κοριτσάκι ειναι ιδιο εγω οταν ημουν στην ηλικια της!!!!!Αφου ανοιξε η φωτογρραφια και εμεινα αποσβολωμένη!!

  14. dora in e-space

    Κουκλιά είναι όλα!!! Να τα χαίρεσαι και να σε χαίρονται και νάναι πάντα γερά.
    Ναι, τα αισθήματα της χαζοθείας είναι πολύ δυνατά όταν δεν έχεις δικά σου παιδιά. Θυμάμαι όταν γεννήθηκε η ανηψιά μου … Τρέλλα είχα μαζί της.
    Ομως αληθινά σου λέω, όταν θα κάνεις δικό σου παιδί – και σου εύχομαι ολόψυχα να κάνεις, μη σκας ακόμα, εγώ στα 40 μου το έκανα – θα καταλάβεις οτι αυτό το αίσθημα της χαζοθείας δεν συγκρίνεται με τίποτε με τα αισθήματα που σου δημιουργεί ένα δικό σου παιδί.
    Δεν είναι μόνο η ευτυχία, είναι και ένα απίστευτα βαρύ αίσθημα ευθύνης.
    Πάντως – από πείρα το λέω – όλες οι χαζοθείες, γίνονται καταπληκτικές μαμάδες. :))))

  15. renata

    Αν-Λου, ευχαριστώώώώ!

    Ρεγγίνα, τόσο όμορφη θα γίνει δηλαδή όταν μεγαλώσει; Τι ωραίαααα!Καλώς όρισες!

    Τασσούλα, μόλις γύρισα απ΄τη θάλασσα! Καλησπέρα!

    Ντόρα, ευχαριστώώώώώ! Για να το λες κάτι παραπάνω θα ξέρεις!!!!!

    Καλό μήνα να ΄χουμε!!!!!!!

  16. mpampakis

    Πω-πω κάτι χαμόγελα! :^)
    Ως «επαγγελματίας» χαζομπαμπάς δεν μπορώ να χαίρομαι το δώσιμο και δέσιμο που έχει κόσμος με πιτσιρίκια. Άλλο πράγμα τα παιδιά και η φρεσκάδα τους, άλλο πράγμα!
    Γερά και καλότυχα να είναι!

  17. Menw ektos

    Κουκλιά και λίγα λες! Να είναι πάντα γερά και τόσο χαμογελαστά και χαρούμενα.
    Και όπως είπε και η dora, ποτέ δεν είναι αργά, σκέψου το! :)))

  18. renata

    Ξενιτεμένη μου, αυτή η σκέψη παραμένει στο βάθος του μυαλού μου, αλλά υπάρχουν και μερικά αντικειμενικά προβλήματα (νομίζω τα ΄χω αναφέρει ξανά):α) να υπάρξει άνδρας, β) να είναι συνειδητοποιημένος για τα δύσκολα, γ)να ξεπεραστούν κάποιες «τεχνικές» δυσκολίες!Την καλημέρα μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s