Τότε: Τέλη της δεκαετίας του 60 ως μέσα του 80.

Δρόμος πρώτος : Η Θ. Ξεκινάει απ΄ την Ίριδος, περνά τη μεγάλη Ωκ. και χάνεται κοντά στη Χαλυβουργική . Διέσχιζε περιβόλια που φύτρωναν κηπευτικά,  σπίτια μικρά και πέρα απ΄την Ωκ. το παλιό καμίνι, χωράφια με ελιές, συκιές και φυστικιές Αιγίνης. Την καταλαμβάναμε παίζοντας στο δρόμο τζαμάκια, μήλα, κουτσό, αμάδες , κρυφτοκυνηγητό και κάναμε τις φωλιές μας όταν παίζαμε πόλεμο στα χωράφια με το σανό. Η εκδρομή μας ήταν λίγα μέτρα πιο πέρα στα λιοχώραφα, πέρα απ΄ το περβόλι με τον ευκάλυπτο, που ξεχώριζε από μακριά. Πιο μέσα δεν πηγαίναμε.  Στα 4 μου αφήσαμε το νοικάρικο και ήρθαμε στο νεόχτιστο τότε σπίτι μας, μισό λαθραίο, στη μέση ενός μεγάλου χωραφιού, δίπλα απ΄το περβόλι με τον ευκάλυπτο και το στριμμένο περβολάρη με τις γλυκιές μαυροσυκιές. Αργότερα τον διασχίζαμε να πάμε σχολείο πέρα απ΄ την Ίριδος που ΄ταν κοντά στην πλατεία και να γυρίσουμε.

Δρόμος δεύτερος : Ωκ. Απ΄ τα φανάρια της εισόδου στην πόλη, κοντά στις γραμμές του τρένου περνώντας στάβλους με γελάδια, περβόλια με πηγάδια που το μαγκάνι έβγαζε νερό στις στέρνες ως κάτω στη θάλασσα, όπου πρόλαβα να κάνω τα πρώτα μου μπάνια, πριν γίνει δίπλα το ΙΡΙΣ και πιο πέρα η Χαλυβουργική, το Τιτάν και  βρωμίσει ανεπανόρθωτα.

Εκεί  στα τελευταία 500 της μέτρα δεν έχτιζε κανείς , γιατί βούλιαζε η γη στο μισό μέτρο βάθος. «Κολυμπούσε» εξ ου κι η παραφθορά του ονόματος της περιοχής. Αυτή αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν πλημμύρισε ο Σαρανταπόταμος, αφού είχε κλειστεί πια η φυσική διέξοδος προς τη θάλασσα πλημμύρισε και περνάγαμε απ΄ τη μια όχθη στην άλλη πάνω σε καδρόνια για να πάμε σχολείο κι οι μεγάλοι για δουλειά ή ψώνια. Λίγο μετά σκάφτηκε, διαπλατύνθηκε και τσιμεντώθηκε, αλλά έμεινε στην θύμηση όλων ως «το ποτάμι».

Δρόμοι μικρότεροι, χωματένιοι, οι κάθετες και οι παράλληλες αυτών σ΄ ακτίνα 4-5 τετραγώνων η γειτονιά, που τις διασχίζαμε για να πάμε στο μπακάλικο της Κρητικιάς 2 στενά πιο κάτω να πάρουμε κασέρι και σαλάμι  αέρος για το κολατσιό του μπαμπά και παγωτό ξυλάκι με 5 δραχμές , 10 αυτά με σοκολάτα, στο μανάβικο του κυρ Ηλία, πιο κάτω ο φούρνος που μας έστελνε  η μάνα Μ. Τετάρτη με τις λαμαρίνες γεμάτες κουλούρια. Εκεί στα χωράφια που αργούσαν να οικοδομηθούν στήναμε τα παιχνίδια μας και στο καμίνι, που ‘χε μισογκρεμιστεί αλλά διατηρούνταν το υπόγειο με τις καμάρες και οι πιο μεγάλοι μπαίνανε και παίζανε κρυφτό. Αργότερα ισοπεδώθηκε και χτίστηκαν μερικά σπίτια ακόμα.

Οι άνθρωποι: Εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι, λόγω των εργοστασίων που χτίστηκαν μέσα στη χούντα , οι πιο πολλοί συμπατριώτες των γονιών μου που ήρθαν να κερδίσουν όπως οι γονείς μου χρήματα για το εισιτήριο για Αυστραλία, Καναδά, Αμερική αλλά έμειναν εδώ. Άνθρωποι του μόχθου.  Λίγοι παλιοί ντόπιοι Αρβανίτες (ψηλοί, ανοιχτομάτες, ανοιχτόχρωμοι) που μας έβλεπαν πολύ μελαχρινούς για τα γούστα τους και μας»έθαβαν» στη γλώσσα τους, όπως μου μετέφερε η μητέρα μου πρόσφατα.

Εμείς, τα παιδιά, ένα σώμα ηλικίας 5-16 με πάμπολλα παιχνίδια ομαδικά που τα καλοκαίρια ως τις 9.30 ρημάζαμε κήπους και αυλές με τα τρεχαλητά μας στο κρυφτοκυνηγητό, σκαρφαλώναμε  σε δέντρα και μάντρες και γενικά ησυχία δεν είχαμε.

Είχε και τους «περίεργους» ανθρώπους της η γειτονιά. Το μπαρμπα-Ιωσήφ, που μας έφτιαχνε καλαμένιους σκελετούς  για τους αϊτούς μας και είχε δίπλα σε ένα κάδρο φωτογραφίες των αδερφών Κένεντι, η κυρα-Δέσποινα που ζούσε μόνη της με τα 2 σκυλιά της (τι τραυματικές εμπειρίες είχαμε όλα απ΄ το ένα) και την κουτσομπόλευαν οι κυράτσες ,την κυρα-Αριστέα που μύριζε κρασί και παραπάταγε κι όταν την έβλεπαν οι γιοι της κοκκίνιζαν και την πήγαιναν σπίτι, τον τσιγκούνη που μια φορά σε 5 παιδιά έδωσε 14 δρχ γι κάλαντα την εποχή που έπαιρνα 10 δρχ χαρτζιλίκι ημερησίως για το σχολείο(’82-‘83) και ποτέ δεν του ξανάπε κάλαντα κανείς, όσο κι αν παρακάλαγε η γυναίκα του (για το καλό του χρόνου) , το «Χειμώνα»  θείο φίλων μας γεροντοπαλίκαρο με χρυσή καρδιά,  που ήταν όμως αυστηρός και του έβγαλα τα όνομα από παραφθορά του ονόματός του. κ.ά.

Τώρα.

Η Θ. άσφαλτος ως τον επαρχιακό δρόμο, τα χωράφια και τα περβόλια έγιναν πολυκατοικίες και τριώροφα με γκαράζ, οι αλάνες που παίζαμε οικόπεδα που θα οικοδομηθούν όλα όπου να ΄ναι, το σπίτι που μέναμε ως τα 4 γκρεμίστηκε, όπως τα πιο πολλά “πατρικά” που έγιναν διώροφα καινούρια,  τα μαγαζάκια έκλεισαν από καιρό, το περβόλι με τον ευκάλυπτο μάντρα με σκραπς , το χωράφι με τις φιστικιές  γραφεία εταιρείας μεταφορών καυσίμων, το παγοποιείο πολυκατάστημα ηλεκτρικών ειδών, τα γειτονόπουλα , ενήλικες με μικρά παιδιά. Όταν βρισκόμαστε καμιά φορά  ξεστομίζουμε κάτι πεθαμένες καλησπέρες και συνεχίζουμε.

Η Ωκ.  από «ποτάμι» έδρα συνεργείων κι αποθηκών, ενώθηκε με τον παραλιακό που βγάζει στο λιμάνι και έγινε  δρόμος διέλευσης προς το λιμάνι μέσων μεταφοράς και τοξικών αποβλήτων εκτός των άλλων. Το έδαφος δε βουλιάζει πια εκεί, όλη η πόλη βούλιαξε κι αργοπεθαίνει κοιμώμενη ύπνο ελαφρύ παραδομένη και προδομένη στις βιομηχανίες από αυτούς που θα έκανα τ΄ αποφασιστικά βήματα για να σωθεί my ass.

Κι εγώ; Έφυγα το ’94 για να επιστρέψω οριστικά το 2006 τέτοια εποχή  ξανά σ΄ένα σπίτι, που πατρικό δεν το νιώθω πια. Περπατώ και δεν αναγνωρίζω τίποτα. Τα τελευταία σημάδια της γειτονιάς όπως τη ζήσαμε έχουν χαθεί.

Όταν ξαναγύρισα σιγοτραγουδούσα αυτό το τραγούδι.

Υ.Γ. Αιτία για την αναδρομή αυτή ήταν ένα ποστ του Βιβλιοθηκάριου, εξ ου και του το αφιερώνω.  Απόψε που αφέθηκα να γίνω ρετρό, ξαναδιάβαζα παλιά κείμενα μιας φίλης βλόγερ που επέστρεψε θυμούμενη εποχές περασμένες  και έβλεπα παλιές φωτογραφίες των συμμαθητών μου καθώς επίκειται συνάντηση 26 χρόνια μετά.  Αν έγινα πολύ ρετρό δε φταίω εγώ, αλλά η πανσέληνος.

.