Γεύση από Ιταλία V

Στο Λουγκάνο περπατήσαμε  κι εξερευνήσαμε περισσότερο απ΄ότι στο Κόμο. Μου φάνηκε συγκλονιστικό να βλέπω απέναντι τους πρόποδες των Άλπεων. Μου άρεσε που είχε τελεφερίκ που σε ανέβαζε στο πιο ψηλό σημείο με την πανοραμική θέα της περιοχής. Το ανακαλύψαμε στο κατέβασμα.Πολύ ωραία σπίτια και μαγαζιά. Το σπαστικό ήταν η αναλογία ευρώ -ελβετικού φράγκου, στο οποίο μας έδιναν κατά κόρο τα ρέστα. Πανάκριβη αγορά. Υπέροχες σοκολάτες-στρούντελοειδή.  Στο γυρισμό στο Μιλάνο ως και χαλάζι τύχαμε στο κατακαλόκαιρο.

Η Γένοβα (μέρος) απ΄την αουτοστράντα

Σάντα Μαργκαρίτα, Ιταλική Ριβιέρα

Σάντα Μαργκαρίτα

Μπαλκόνι, Πόρτο Φίνο

Κατεβαίνοντας στη Σάντα Μαργκαρίτα μέχρι να έρθει το αστικό για το Πόρτο Φίνο (κάθε 20-30 λεπτά) το οποίο χώραγε μετά βίας 35-40 άτομα αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα για να τη δούμε.Εντύπωση μας έκαναν τα ζωγραφιστά σπίτια, που από μακριά δίνουν την εντύπωση τρισδιάσταστης επένδυσης. Το Πόρτο Φίνο είναι ένα μικρό λιμανάκι που βρίσκω τη φήμη του υπερβολική, αφού για μπάνιο ούτε εκεί ούτε στη Σάντα Μαργκαρίτα ήταν της προκοπής. Πήχτρα στα ιστιοπλοϊκά και τις βάρκες μου θύμισε λεωφόρο σε κίνηση.

Όμορφος  ο τόπος γύρω με ωραία σπίτια στα στενάκια και χρώματα. Όποος έχει επισκεφτεί  Παξούς  βλεπει πως είναι εκτός συναγωνισμού.(Όχι δεν είμαι τοπικίστρια/σωβινίστια.)

Κοιλάδα των θαυμάτων, Πίζα

Φτάσαμε στην Πίζα το τελευταίο βράδυ ολοκληρώνοντας ένα αρκετά μεγάλο κύκλο μετά από 6 ημέρες.Ο Πύργος με κλίση πλέον 2,5 μέτρα γέρνει αρκετά ανάλογα το σημείο που στέκεσαι. Αντικρίζοντάς τον θυμηθήκαμε τη σκηνή απ΄το φιλμ “Οι εντιμότατοι φίλοι μου” κια γελάσαμε.Εκεί έφαγα και το πιο ωραίο ριζότο με θαλασσινά να γλείφεις τα δάχτυλά σου) !

Γενικά το φαγητό στην Ιταλία, μακριά από τουριστικά μαγαζιά (στα στενάκια οι  οικογενειακές τρατορίες μούρλια) ήταν υπεράνω των προσδοκιών μου, εκτός από τις σαλάτες κάποιες φορές. Όλων των ειδών οι πάστες (ριγκατόνι, λινγκουίνι, ραβιόλια, νιοτσέτι, κλπ) και ριζότο με διάφορες σάλτσες (πέστο αλ μεντιτερανέο, πέστο αλ τζενοβέζε, με διάφορων ειδών μανιτάρια, καρμπονάρα αυθεντική, πουτανέσκα κλπ)  και καταπληκτικά αντιπάστι συνοδεία ωραίων κρασιών (δοκιμάσαμε 2-3 Κιάντι και κάνα δυο Πινό γκρίτζο) κλπ  Θα σταθώ στην πίτσα (2-3 φορές φάγαμε) στον καφέ (που δεν τρελαίνομαι γενικά για καπουτσίνο) και τα παγωτά. Πέθανα και πήγα στον παράδεισο!!   Ειδικά για το παγωτό μασκαρπόνε με νουτέλα στη Σιένα θα ξανάκανα το ταξίδι. Και βέβια φάγαμε κρεάς, απλά εγώ τα ημιψημένα (που να τρέχει αιματάκι έστω ροζέ) δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά η μπιστέκα αλά φιορεντίνα (μισόκιλη κι α…) εξαιρετική!! Έτρωγα τις καλοψημένες άκρες των άλλων.

Δε θα ξεχάσω τη γιαγιά στη Σιένα, που μαγείρευε για το οικογενειακό εστιατόριο, που μας λυπήθηκε αν κι είχε περάσει η ώρα σερβιρίσματος και έφερε το μυρωδάτο ριζότο μανιταριών που έτρωγε κι εκείνη.

 

Ξεκινώντας για το ταξίδι σκεφτόμουν στο αεροπλάνο πως ίσως να είναι το τελευταίο, λόγω οικονομικών. Ακόμα κι αν γίνει έτσι, χαίρομαι που ήταν αυτός ο προορισμός.

Υ.Γ. Το καθυστέρησα πολύ το ξέρω, αλλά άρχισε το σχολείο. Ο πρώτος καιρός μοιάζει με οδοστρωτήρα κι η προετοιμασία για την Ε’ φέτος με την έλλειψη των βιβλίων τρώει περισσότερο χρόνο.

Posted by renata on 19 Σεπτεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/09/19/gefsi-apo-italia-v/