1/9

Άλλη μια σχολική χρονιά αρχίζει, άλλο ένα κεράκι στην τούρτα-μανουάλι. Γι αυτό πλέον σβήνω κερί-ερωτηματικό . Τούρτα- σουρωτήρι δε λέει. Είναι που άλλη είναι  η ηλικία μου ημερολογιακά, άλλη η συναισθηματική (πότε έφηβη- πότε υπερήλιξ -πότε παιδί)  σε μια τραμπάλα που ισορροπία δεν πρόκειται να βρει.

Νιώθοντας όλο αυτό το διάστημα πως βρίσκομαι σε μια λούμπα που η παραμικρή κίνηση μπορεί να με βγάλει, αλλά ταυτόχρονα διστάζοντας , μην ξέροντας αν θέλω να βγω, με τη σκέψη μήπως αυτό με βουλιάξει χειρότερα. Αφήνοντας τα γεγονότα να με υπερκεράσουν, ώστε να υποχρεωθώ να κάνω τ’ απαραίτητα. Μότο μου :”Μπορώ να έχω θέληση, αλλά δεν θέλω”. Ούτε αυτό δεν ήξερα.Αν θέλω ή όχι…Άλλο ένα που ταίριαζε: “προσπαθώ να βγω απ το αδιέξοδο, αλλά δε θυμάμαι από που μπήκα”.

Οι μέρες πέρασαν, η ζωή από σήμερα μπαίνει στη ρουτίνα της, που θα λειτουργήσει σαν άγκυρα, γιατί ανεμοδούρα δε μου πάει να ΄μαι.  Τελευταίες σκέψεις υπό την  επήρεια του ποτού: α) ωχ!πως θα βγάζουμε άκαπνοι τα ζόρια φέτος ?, β) τουλάχιστον φέτος μπήκε η γενέθλια μέρα με φίλες (είναι μια βελτίωση) και γ) πώς ξυπνάνε το πρωί?

Μου αφιερώνω περιπαικτικά  το παρακάτω τραγουδάκι:

Υ.Γ. Τα σχόλια θα μείνουν κλειστά γι ευνόητους λόγους. Είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και δι υμάς.

Καλό μήνα!