30/6

Μια βδομάδα ηρεμίας ήταν ό,τι έπρεπε μετά την παράνοια της προηγούμενης με τους μαστόρους εδώ μέσα και τη μητέρα μου στα όρια της υστερίας κάποιες φορές. Η λύπη απ΄το αποχαιρετισμό των συναδέλφων αντισταθμίστηκε κάπως απ΄την ατέρμονη θέα του γαλάζιου.

Μετά συνήθισα την αφροντισιά, αφού όλα ήταν έτοιμα από άλλους και πολύ κοντά. Θα μπορούσα να το συνηθίσω εύκολα. Χάρηκα που μπόρεσα να διαβάσω με όρεξη 4 βιβλία, που το ένα το είχα αρχίσει πριν το Πάσχα.Ενέσκηψε κι η καλοκαιρινή σταυρολεξο-σουντοκου-μανία . Αφού μ’ αρέσουν τα δύσκολα.

Ο καιρός δε βοηθούσε ως την Πέμπτη κι έτσι η παραλία έμενε σχεδόν άδεια, αλλά εμπόδιο δεν μου έγινε. Τουναντίον την Κυριακή το πρωί που γέμισε, ενοχλήθηκα αρκετά απ΄το θόρυβο.

Γύρισα σ΄ένα άδειο σπίτι με χαρά που μετριάστηκε χτες το πρωί απ΄το αλαλούμ που επικρατούσε στους δρόμους και που μ έκανε να το σκυλομετανιώσω που βγήκα να πληρώσω λογαριασμούς και την Εφορία.

Παραδόξως χτες το πρωί και σήμερα ξεκίνησα κάνοντας δουλειές στο σπίτι -χωρίς να μου ζητηθεί καν!- και ψώνια. Το πιο παράδοξο είναι πως προγραμμάτισα το -χορτοφαγικό-μενού ολόκληρης της βδομάδας σκεπτόμενη το μαγείρεμά του με ευφορία, που δε μ’ εγκατέλειψε ακόμα.

Το καλύτερο ήταν η χτεσινοβραδινή έξοδος ως τα ξημερώματα με φίλους σε ένα μπαράκι που θυμίζει νησί. Έχω σχεδόν κατασταλάξει που θα πάω για τη δεύτερη φάση διακοπών. Είμαι ανάμεσα σε δυο κοντινά κυκλαδονήσια (Σ.  ή Σ.) . Ελπίζω ν’ αποφασίσω γρήγορα και να βρω κατάλυμα.