16/6

Τέλειωσε κι αυτή η σχολική χρονιά χτες. Ένιωσα διαφορετικά απ΄ό,τι πέρσι στο τέλος, αφού όλα μαζί τα “παιδιά” μου θα έχω ξανά του χρόνου, εκτός απροόπτου. Η ζέστη μας διέλυσε το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Διαλυμένη γύριζα στο σπίτι χωρίς ίχνος κουράγιου να κάνω τίποτα.  Απ΄το Σάββατο και μετά καλύτερα λίγο.

Ο δύσκολος αποχαιρετισμός θα ΄ναι αύριο και την Παρασκευή που θ΄αποχαιρετίσουμε καλούς συναδέλφους, εξαιρετικοί άνθρωποι, που φεύουν γι άλλες εκπ/κές περιφέρειες. Είχαμε δεθεί πολύ σαν παρέα απ΄την αρχή και περνούσαμε πολύ καλά με τις πλάκες μας . Θα λείψουν και στα παιδιά τους πολύ. Για να δούμε του χρόνου…

Δυστυχώς απ΄τις εμπρηστικές ομιλίες των φασιστοειδών δε γλυτώσαμε , ειδικά μετά τον αέρα του ποσοστού τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές (Ο Καρατζ. με στυλ “Συγκυβερνούμε” κι οι τραμπουκισμοί σε καθημερινή διάταξη)! Διαβάζω καθημερινά το χάλι που ζούμε τις τελυταίες ημέρες λες και το μάντρωμα σε στρατόπεδα θα μας λύσει δια παντός το πρόβλημα.

Δε θέλω πια να ζω σ΄αυτήν την κ@λοχώρα γαμώτο. Θυμός πολύς με κατακλύζει μέρες τώρα και το να τα λέω/γράφω  άνετη, βολεμένη απ΄το σπιτάκι μου, δεν μου αρκεί . Σήμερα δικαζόταν μια δ/ντρια, γιατί προώθησε τη μάθηση και μείωσε τη διαρροή απ΄το σχολείο των μαθητών της.  Το μεγάλο της “σφάλμα” : δεν έκανε διακρίσεις σε αλλοδαπούς και Έλληνες. Βοήθησε σε συνεργασία με το σύλλογο διδασκόντων τα παιδιά να έχουν επαφή με τη μητρική γλώσσα των γονιών τους και τους γονείς τους να μάθουν καλά τη γλώσσα μας.

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας παντού. Πειράζει που δε θέλω να τα ζήσω, ρε γ@μώτο ?