Στόχοι

Ένα σταθερό χαρακτηριστικό, απ΄την παιδική μου ηλικία ακόμη, είναι η στοχοπροσήλωση, δλδ να βάζω στόχους και να προσπαθώ να τους επιτυγχάνω.

Μεγαλώνοντας το διατήρησα, γιατί έτσι έμαθα να ζω κι αποτέλεσε σε δύσκολες εποχές ένα είδος μπούσουλα, για να μη χάνομαι. Βέβαια στη διαδρομή έκανα λάθη προοπτικής, όπως να βλέπω το δέντρο και να χάνω το δάσος, αλλά αυτό το αντιλήφθηκα αργότερα.

Φέτος στα γενέθλιά μου-που είναι για μένα το κομβικό σημείο στη χρονιά- δεν έθεσα καινούριους, ίσως γιατί ήμουν μαγκωμένη απ΄τα γεγονότα ή επειδή αφέθηκα να ζήσω πιο χαλαρά. Διαπιστώνω όμως πως οι φλου καταστάσεις δε μου ταιριάζουν, γιατί νιώθω να παραπαίω και είναι το λιγότερο που θέλω. Χρειάζομαι να επικεντρώνω σε κάτι άμεσο που να με κρατάει εντός κάποιων πλαισίων, όχι πολύ εύκολο ούτε απραγματοποίητο, αλλά τέτοιο που να χρειάζεται αρκετή προσπάθεια, ώστε να με ικανοποιεί η πρόκληση να το επιτύχω.

Εδώ και λίγες μέρες άρχισα πάλι να μένω ξύπνια ως αργά, γιατί μ’ απασχολούσε αυτό το ζήτημα. Ίσως να ωρίμασαν μέσα μου το διάστημα αυτό τα “θέλω“, που έχουν σχέση με το χαρακτήρα μου κυρίως.

• Να σταματήσω να είμαι τόσο επιφυλακτική ως προς αυτά που θέλω να κάνω, τόσο αναβλητική , ανασφαλής, να μην υπεραναλύω .
• Να ξεπεράσω την ατολμία και τη δειλία πολλές φορές για να πλησιάσω περισσότερο κάποιον/α, που στα μάτια του/της αν δείχνει διακριτικότητα, αλλά είναι συνήθως ο κλασσικός φόβος του ότι γίνομαι κουραστική , ενοχλητική.
• Να ξεκαθαρίσω τι είδους “μηνύματα” στέλνω στους άλλους με τη συμπεριφορά μου, μήπως εκεί που θέλω να ΄μαι πιο ερμητική γίνομαι διάφανη και το αντίστροφο.
• Να αποκτήσω επιτέλους σωστή προοπτική στην κρίση μου και να λιγοστέψουν οι λάθος εκτιμήσεις.

Κι επειδή αυτοί είναι οι πιο δύσκολοι και μακροπρόθεσμοι να και δυο πιο προσιτοί: Να ξεπεράσω τις φοβίες μου και να οδηγήσω εκτός πόλης σε εθνικό οδικό δίκτυο και ένα ταξίδι στο εξωτερικό, εντός τετραμήνου(τόσο περιθώριο μου δίνω)!! Άντε γιατί μούχλιασα εδώ πέρα!