Θριάσιο- Περιβάλλον
Βαρκάδα στον κόλπο της Ελευσίνας, ΕΛΠΕ – ΠΕΤΡΟΛΑ: Βρώμικα διυλιστήρια, βρώμικες πρακτικές… , Θριάσιο Πεδίο: Πολίτες κατά της επέκτασης των Ελληνικών Πετρελαίων
Είχα αποφασίσει να μη γράφω στο μπλογκ γκρίνιες, αλλά δεν πάει άλλο. Το 2010 έχει μπει φορτσάτο και μου έχει αλλάξει τα φώτα. Η καλή μέρα απ ΄το πρωί δε φαίνεται?
Πάνω που στρώνουν τα πράγματα και παίρνω μια ανάσα , να οι καινούριες εμπλοκές. Η πιο πρόσφατη είναι η αρρώστια της μαμάς μου που ξεκίνησε από μικροπονάκια που τα τραβούσε σε γκρίνια και φτάσαμε σε ζόρικους πόνους και κρίσεις. Σήμερα έκανε αξονική μέσης και σπονδυλικής στήλης και αναμένουμε τη διάγνωση. Η δική μου ψυχολογία σε μαύρα χάλια, λόγω της συνεχόμενης γκρίνιας τις πρώτες μέρες και τώρα πια που τη βλέπω πόσο πονάει. Προχθές έφτασα στο σχολείο χωρίς την τσάντα μου και δεν θυμόμουν καθόλου πως μπήκα στ΄αμάξι. Σκ@τά…
Νοστάλγησα το ‘09 γμτ. Γι αυτό την επόμενη Κυριακή θα πάω στο anti-voodoo πάρτι, μπας και αλλάξει τίποτε, αλλιώς με βλέπω σε λίγο να κυκλοφορώ με δυο πλεξίδες σκόρδα αντί κασκόλ. Τουλάχιστον να περάσουμε καλά. 
Όσοι πιστοί προσέλθετε…
Ήρθε το 2010 λοιπόν. Αποφάσεις για τη νέα χρονιά δεν έχω μήτε δώρα ζήτησα απ’ τον Άγιο (που είναι γνωστή λέρα εξάλλου). Παραμονή δεν έκανα κανενός είδους απολογισμό, εξάλλου δεν το ΄κανα ποτέ από παιδί. Δεν μου άρεσε να κοιτώ πίσω, ειδικά τα λάθη μου.
Διάβασα χτες το ποστ του Μπαμπάκη για τα σημαντικότερα γεγονότα που του συνέβησαν τη δεκαετία που πέρασε και αναλογίστηκα τι συνέβη σ εμένα αυτή τη δεκαετία και τελικά δεν το πίστευα πως μου συνέβησαν τόσα καθοριστικά πράγματα αυτά τα 10 χρόνια.
Ο καλύτερος τίτλος γι αυτή τη δεκαετία θα΄ταν το “λούνα παρκ”. Ξεκίνησε με μια αρχινισμένη βόλτα στο τούνελ της αγάπης που γρήγορα μ’ έβγαλε σ΄ένα αντίστοιχο στοιχειωμένο σπίτι (του πόνου και της λύπης με μπόλικους σκελετούς στο τέλος).Έπειτα η βόλτα με το ρόλερ κόστερ των συναισθημάτων μ’ έβγαλε στα συγκρουόμενα μ’ εμένα να κατευθύνω ξανά το αμαξάκι που λέγεται ζωή, blogging (η αίθουσα με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες) και συναντήσεις με πολλούς ανθρώπους, που οι περισσότεροι συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή μου.
Κοιτάζοντας πίσω νιώθω όπως όταν κατεβαίνει κανείς απ΄την μπαλαρίνα αφού έκανε πολλές συνεχόμενες βόλτες: καλά ήταν στην αρχή αλλά τώρα πια ούτε να την ξαναδώ.Τώρα που τέλειωσε λοιπόν (τυπικά) κρατώ τα καλά : δουλειά, αυτογνωσία, φίλους, 2 νέα μέλη της οικογένειας και συνεχίζω. 
απ΄το flickr
Οι διακοπές άρχισαν. Δεν έχω ενθουσιαστεί όπως όλος ο σχολικός πληθυσμός της επικράτειας αλλά δεν είμαι τόσο κατσούφα όπως χτες. Ήταν δύσκολη μέρα η χτεσινή κι η διάθεσή μου δολοφονική. Ευτυχώς ήταν προγραμματισμένο να παραστώ σε μια εκδήλωση και γλυτώσαμε όλοι .
Κι ενώ ήμουν σχεδόν σίγουρη πως με τίποτα δεν πρόκειται να μπω σε γιορτινή διάθεση, λίγο οι κουβέντες των παιδιών σήμερα που δεν έκρυβαν τη χαρά τους λίγο οι κατασκευές τους στο χριστουγεννιάτικο παζάρι με έβγαλαν απ΄την κατσουφιά και τη διάθεση για γκρίνια. Έτσι κι αλλιώς και να γκρινιάξω, άκρη δε βγαίνει και όλη η αρνητική ενέργεια γυρνάει σ΄εμένα. Αν κι όπως λέει η φιλενάδα μου, είναι λυπηρό να έρχονται τα Χριστούγεννα και να μην είναι κανείς παιδί.
Καλές γιορτές σε όλους, ανθρώπινες και χαρούμενες όσο γίνεται!
Ειρωνεία;
Μες στην αποψινή ομίχλη με την σελήνη σχεδόν γεμάτη ξεκαθάρισε το τοπίο. Κάλλιο αιθεροβάμονας με δυο-τρεις άτσαλες προσγειώσεις, παρά μετρημένη και να σέρνεσαι συνέχεια. Τουλάχιστον μετά τις πτώσεις είναι σίγουρο πως θα ξανασηκωθείς και πάλι. Τα φτερά θα ΄ναι λιγάκι στραπατσαρισμένα, αλλά όπως λέει και το τραγούδι “… ρίχνουμε ένα κλάμα, σιγά το πράμα, παλιορεκλάμα ζωή.”
Ενώ αν ζεις σερνόμενη, έξω απ τη φυσική σου κατάσταση, δε θα ΄χεις πόδια να σταθείς, όταν θα το θες.
Προσπαθώντας να κάνουμε μια “γιορτή” να μην είναι μια ακόμα επέτειος ή ευκαιρία να χάσουμε μάθημα και να δώσουμε βάρος στο μέλλον, στο να υπάρχει ελπίδα.
Βλέποντας να καρποφορούν οι συστηματικές προσπάθειες του τελευταίου χρόνου, στο μέτρο του δυνατού.
Ελπίζοντας στο να μην είναι απλά μια καλή αρχή αλλά να ΄χει συνέχεια.
Ξεχνώντας σχεδόν αυτό που αντιπαλεύει (δεν μας δίνει η ίδια αφορμή και περιθώριο να το σκεφτούμε) συνεχίζουμε ν’ αποτελούμε τον πυρήνα μιας τρελής ομάδας (μ’ ένα φόβο κρατημένο βαθιά).
Αγκαλιάζοντας τα “παιδιά” μου (σφιχτά πολύ τον μεγάλο, συνωμοτικά την μικρότερη, παιχνιδιάρικα τη Γωγώ και απαλά την Γελαστούλα) ξεγελώντας τον εαυτό μου αλλά μακαρίζοντας την τύχη μου.
Βλέποντας πολλέέές φωτογραφίες από πόλη που επιθυμώ πολύ να περπατήσω μ’ ένα βιβλίο για οδηγό.
Διαβάζοντας το πιο πρόσφατο βιβλίο της Σ. ενθυμούμενη μια βραδιά ξεχωριστή και κάποια εξαιρετικά ποστς.
Περιμένοντας την επιστροφή μιας φίλης που η επικοινωνία μαζί της αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
Έτσι κύλησε μέχρι τώρα ο καιρός.
Η φωτογραφία αλιευμένη απ΄το flickr.
Καιρός αρκετός πέρασε. Η φιλενάδα μου μου επισήμανε πως έχω καιρό να αναρτήσω κάτι. Σκέφτομαι πολλές φορές πως ίσως το μπλογκ αυτό έκανε τον κύκλο του, μια που όλο και πιο αραιά γράφω εδώ μέσα. Δεν ξέρω αν είναι η καθημερινότητά μου πεζή και επαναλαμβανόμενη, αν είναι που τώρα πια μοιράζομαι σε πιο κλειστό κύκλο τα πιο άμεσα που μ’ απασχολούν. Είμαι περισσότερο αναγνώστης (σε πολλά) και σχολιαστής (σε ελάχιστα). Για τις λίγες φορές όμως, που θέλω να μοιραστώ σκέψεις και συμβάντα, το αφήνω. Ίσως όταν αρχίσουν να υλοποιούνται όσα έχουν σχεδιαστεί , να κατασταλάξω και σ΄αυτό.
Κατά τ’ άλλα τα άτιμα 43 έφεραν μαζί τους την υπερμετρωπία και τα βοηθητικά γυαλιά οράσεως (βραδινή οδήγηση, τηλεόραση). Ένα από τα πράγματα που καμάρωνα ήταν η όρασή μου. Τι έρχεται μετά? Δε θέλω να ξέρω. Το χειρότερο είναι που τον περισσότερο καιρό αισθάνομαι 20 σκάρτα.(Προχτές ήμουν έτοιμη να παίξω μπουγέλο). Τα χρόνια πέρασαν και μυαλό δεν έβαλα, ούτε πρόκειται όπως δείχνει. 
Ενδιαφέρουσες συναντήσεις με ανθρώπους που θαυμάζω τον πνευματικό τους μόχθο και παρούσα σε φάση που συζητήθηκε αρκετά. Προηγήθηκε ένα χορταστικό διήμερο με τα μεγάλα ανίψια, που δεν το πιστεύω πόσο μεγάλωσαν και κουβέντα μαζί τους σε πολλά θέματα και επίπεδα. Σκέφτομαι πως αν είχα τόσο μεγάλα παιδιά θα ΄χα πελαγώσει μπρος στο ζόρι των Πανελλαδικών που θα περάσει ο μεγάλος του χρόνου.Τι θα τραβήξει η αδερφούλα μου! Οι μικρές ανιψούλες μεγαλώνουν και αλλάζουν. Η Γωγώ με αφήνει άφωνη κάθε φορά με τις ατάκες της και χορεύει διαρκώς. Η Γελαστούλα έγινε ολοστρόγγυλη. Πλέον αποκαλείται συχνά “γιουβαρλάκι”.
Όλοι γύρω απορροφημένοι απ’ την ρουτίνα τους κι εγώ το ίδιο. Δεν περιμένω πολλά, αν και τα θέλω. Ωριμότητα είν΄αυτό? Κυνικότητα? Προσγείωση στην πραγματικότητα? Παραίτηση? Αποδοχή? Δεν έχω καταλάβει ακόμη. Όμως νιώθω καλά τις περισσότερες φορές. Χαμογελάω αρκετά, γελάω πολύ, νευριάζω λιγότερο, τραγουδώ όταν θέλω να φτιάξω το κέφι, διαβάζω λίγο…
…είναι αυτό το συννεφιασμένο απόγευμα που είμαι κουκουλωμένη κάτω απ΄το ελαφρύ πάπλωμα φορώντας μακρυμάνικα ζεστά ρούχα, κοιτώντας έξω απ΄το παράθυρο τις βρεγμένες φυλλωσιές στον κήπο.
Ούσα συναχωμένη με πονόλαιμο νιώθω ανακούφιση που δεν χρειάζεται να βγω έξω απ΄το σπίτι για μερικές ώρες ακόμα και έχω όλη την άνεση να χουχουλιάσω με το βιβλίο μου δίπλα πίνοντας μια ζεστή σοκολάτα, ακούγοντας όμορφες μουσικές που βάζουν οι φίλοι, “ξεφυλλίζοντας” φωτογραφίες από διάφορους τόπους απ΄ τη ζεστασιά του κρεβατιού μου, περιδιαβαίνοντας στα “σπίτια” γνωστών και φίλων μέσα απ΄το ανοιχτό “παράθυρο”.
Με κάνει περισσότερο χαρούμενη η βραδινή μάζωξη με τις εδώ φίλες μου (για την οποία κάνω οικονομία δυνάμεων) κι η προσμονή του Σαββατοκύριακου με τον καφέ και την κουβέντα με άλλες φίλες. Το καλύτερο όμως δεν το πιστεύω ακόμα. Είναι Παρασκευή σχεδόν! 
πια. Οι μέρες περνάνε σαν νερό. Ο χρόνος μετρημένος και δε φτάνει. Τα παιδιά μου φέτος 23 κι ενώθηκε η περσινή τάξη. Χρειάστηκα αρκετό χρόνο να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα και να μπορέσουμε να στρώσουμε λίγο το πρόγραμμα. Λάστιχο έγιναν οι ώρες μες στην τάξη (2,5 γλώσσα , 1,5 τα μαθηματικά) στην αρχή. Ήρθαν και αυτά εντελώς ξεμυαλισμένα κι η ζέστη δε βοηθάει. Ευτυχώς πια μπήκαμε σε μια πορεία.Σχεδιάστηκαν και οι εκπ/κές επισκέψεις των πρώτων 2 τριμήνων.
Αρχίσαμε να συνδυάζουμε πάλι την ιστορία με τα εικαστικά για να τη συμπαθήσουν, γιατί το βιβλίο σοβάρεψε φέτος κι είναι γραμμένο σε γλώσσα που χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις για την κατανόηση. Γενικά προσπαθώ να μην ξεχνώ να το βασικό στόχο του να μαθαίνουμε και με ευχάριστο τρόπο. Χάρηκα που είδα πως την περσινή δεν την είχαν ξεχάσει. Γελάσαμε πάλι όταν αναφερόμαστε στους προϊστορικούς ανθρώπους. Δαπανώ περισσότερες ώρες φέτος για το διάβασμα και το σχεδιασμό της διδασκαλίας έχοντας το άγχος του να παρακολουθώ πού ακριβώς βρίσκεται κάθε παιδί και πώς “προχωράει”, κυρίως στα μαθηματικά λόγω του αριθμού.
Πέρασαν κι οι εκλογές. Προκοπή δε θα δούμε.Έπαψα να ΄χω αυταπάτες εδώ και χρόνια. Είμαι κυνική? Μμ, προτιμώ το ρεαλίστρια.Προς το παρόν παιχνιδάκια με τις λέξεις βλέπω. Το ΄κανε κι ο προηγούμενος στην πρώτη τετραετία. Τι του λείπει του ψωριάρη…
Έπεσα τυχαία σ ένα παλιό μου ποστ, προπέρσινο κι όμως επίκαιρο. Η κατάσταση στα σχολεία μας ίδια και χειρότερη. Μόνο η ηγεσία του Υπουργείου αλλάζει κι όχι η πολιτική. Απ΄τη φράου Μαριέτα, τον Μπούλη με την εισαγωγική ομιλία κόπι-πέιστ απ΄το κόμμα του πόδι-πόδι και τον αεράτο Άρη στην Αννούλα . Θα μας βρει κι αυτή απέναντί της , αφού την άποψη του Georgie για την παιδεία είχα την “ευτυχία” να τη ζήσω ούσα φοιτήτρια, όταν έκανε ένα διάστημα αρμόδιος Υπουργός, τρομάρα του.
Όπως λέει κι η κυρα-Λένη :”Είν’ μακριά το σκοτάδι? Κλέισ’ τα μάτια!Θα το δεις!“
Υ.Γ. Είναι γνωστό πως λατρεύω την εποχή αυτή και θα ΄θελα όσο τίποτε άλλο να ζούσα σ’ ένα τέτοιο τοπίο. Η φωτογραφία είναι απ΄το flickr (τοπίο στο Άμστερνταμ). Να ΄στε καλά.
Τέλειωσαν τα ψέμματα.Αύριο αρχίζουμε ξανά ευρισκόμενοι σε προεκλογική περίοδο με τα σχολεία όπως κάθε χρόνο με ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, βιβλίων υλικού κ.α.Δεν είναι τυχαίο, είναι πολιτική βούληση. Προβλέπεται θερμός χειμώνας με όσα ανοίγονται μπροστά μας, αλλά αυτό είναι θέμα για ξεχωριστό ποστ, όπως και οι εκλογές.
Ευτυχώς με την πανσέληνο του Σεπτέμβρη η διάθεση άρχισε να στρώνει. Βοήθησε πολύ κι η εντατική θεραπεία: σχεδόν κάθε βράδυ βόλτα με φίλους για καφέ ή σε συναυλίες (εξαιρετικός ο Φοίβος Δ. ). Είδα και δυο θεατρικές παραστάσεις που τις είχα σημειώσει απ΄ όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των Αισχυλείων και μου άρεσαν πολύ, ειδικά οι Τρωάδες με την κα Λήδα Πρωτοψάλτη. Ίσως το σκηνικό (βομβαρδισμένο σχολείο σε χώρα που ηχούν οι σειρήνες) και η εισαγωγική σκηνή με τα παιδιά, που έντρομα ψάχνουν ένα ανάγνωσμα να ξεχάσουν για λίγο τον τρόμο του πολέμου μες στη συσκότιση και βρίσκουν τις πρώτες σελίδες της τραγωδίας. Η προηγούμενη παράσταση ήταν ο Δον Κιχώτης, που απ΄τους κεντρικούς ήρωες με κέρδισε ο κος Πιατάς. Ίσως, γιατί όλοι έχουμε πιο πολλά στοιχεία απ’ τον Σάντσο και λιγότερα, ως μηδενικά κάποιοι, με τον Δον Κιχώτη. Κάποια κομμάτια του ρόλου του κ. Κιμούλη ως Θερβάντες για τ’ όνειρο κράτησα, θυμούμενη την φράση :” Δεν ήταν τρελός ο Δον Κιχώτης. Τρελοί είναι όσοι δεν έχουν παλέψει με ανεμόμυλους έστω μια φορά στη ζωή τους!” που ΄χα διαβάσει του συγγραφέα Ι.Γιάλομ.
Το μωρουδέλι μας μεγαλώνει και γίνεται Μαγουλίτσα κι η Γωγώ ξεκινά την πρώτη χρονιά στο νηπιαγωγείο. Το χρόνο σε σχέση με όσα δεν έχω ακόμα καταφέρει ζορίστηκα ν’ αποδεχτώ, αλλά τ’ αφήνω πίσω πια ως τα επόμενα γενέθλια.
Καλό φθινόπωρο!
