30/6

Μια βδομάδα ηρεμίας ήταν ό,τι έπρεπε μετά την παράνοια της προηγούμενης με τους μαστόρους εδώ μέσα και τη μητέρα μου στα όρια της υστερίας κάποιες φορές. Η λύπη απ΄το αποχαιρετισμό των συναδέλφων αντισταθμίστηκε κάπως απ΄την ατέρμονη θέα του γαλάζιου.

Μετά συνήθισα την αφροντισιά, αφού όλα ήταν έτοιμα από άλλους και πολύ κοντά. Θα μπορούσα να το συνηθίσω εύκολα. Χάρηκα που μπόρεσα να διαβάσω με όρεξη 4 βιβλία, που το ένα το είχα αρχίσει πριν το Πάσχα.Ενέσκηψε κι η καλοκαιρινή σταυρολεξο-σουντοκου-μανία . Αφού μ’ αρέσουν τα δύσκολα.

Ο καιρός δε βοηθούσε ως την Πέμπτη κι έτσι η παραλία έμενε σχεδόν άδεια, αλλά εμπόδιο δεν μου έγινε. Τουναντίον την Κυριακή το πρωί που γέμισε, ενοχλήθηκα αρκετά απ΄το θόρυβο.

Γύρισα σ΄ένα άδειο σπίτι με χαρά που μετριάστηκε χτες το πρωί απ΄το αλαλούμ που επικρατούσε στους δρόμους και που μ έκανε να το σκυλομετανιώσω που βγήκα να πληρώσω λογαριασμούς και την Εφορία.

Παραδόξως χτες το πρωί και σήμερα ξεκίνησα κάνοντας δουλειές στο σπίτι -χωρίς να μου ζητηθεί καν!- και ψώνια. Το πιο παράδοξο είναι πως προγραμμάτισα το -χορτοφαγικό-μενού ολόκληρης της βδομάδας σκεπτόμενη το μαγείρεμά του με ευφορία, που δε μ’ εγκατέλειψε ακόμα.

Το καλύτερο ήταν η χτεσινοβραδινή έξοδος ως τα ξημερώματα με φίλους σε ένα μπαράκι που θυμίζει νησί. Έχω σχεδόν κατασταλάξει που θα πάω για τη δεύτερη φάση διακοπών. Είμαι ανάμεσα σε δυο κοντινά κυκλαδονήσια (Σ.  ή Σ.) . Ελπίζω ν’ αποφασίσω γρήγορα και να βρω κατάλυμα.

Διακοπές

Επειδή αύριο φεύγω για το πρώτο μέρος των διακοπών , μετά απ΄την κατήφεια των τελευταίων ημερών, θέλησα ν΄ανεβάσω κάτι όμορφο κι αισιόδοξο. Τις τράβηξα στις αρχές του μήνα σε μια επίσκεψη με τους μαθητές μου στο Βοτανικό κήπο Διομήδους!

Υ.Γ. Μούργο αυτό ήταν το ποστ που αρνήθηκες ν’ ανεβάσεις! Δες και κλάψε λοιπόν!

16/6

Τέλειωσε κι αυτή η σχολική χρονιά χτες. Ένιωσα διαφορετικά απ΄ό,τι πέρσι στο τέλος, αφού όλα μαζί τα “παιδιά” μου θα έχω ξανά του χρόνου, εκτός απροόπτου. Η ζέστη μας διέλυσε το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Διαλυμένη γύριζα στο σπίτι χωρίς ίχνος κουράγιου να κάνω τίποτα.  Απ΄το Σάββατο και μετά καλύτερα λίγο.

Ο δύσκολος αποχαιρετισμός θα ΄ναι αύριο και την Παρασκευή που θ΄αποχαιρετίσουμε καλούς συναδέλφους, εξαιρετικοί άνθρωποι, που φεύουν γι άλλες εκπ/κές περιφέρειες. Είχαμε δεθεί πολύ σαν παρέα απ΄την αρχή και περνούσαμε πολύ καλά με τις πλάκες μας . Θα λείψουν και στα παιδιά τους πολύ. Για να δούμε του χρόνου…

Δυστυχώς απ΄τις εμπρηστικές ομιλίες των φασιστοειδών δε γλυτώσαμε , ειδικά μετά τον αέρα του ποσοστού τους στις πρόσφατες ευρωεκλογές (Ο Καρατζ. με στυλ “Συγκυβερνούμε” κι οι τραμπουκισμοί σε καθημερινή διάταξη)! Διαβάζω καθημερινά το χάλι που ζούμε τις τελυταίες ημέρες λες και το μάντρωμα σε στρατόπεδα θα μας λύσει δια παντός το πρόβλημα.

Δε θέλω πια να ζω σ΄αυτήν την κ@λοχώρα γαμώτο. Θυμός πολύς με κατακλύζει μέρες τώρα και το να τα λέω/γράφω  άνετη, βολεμένη απ΄το σπιτάκι μου, δεν μου αρκεί . Σήμερα δικαζόταν μια δ/ντρια, γιατί προώθησε τη μάθηση και μείωσε τη διαρροή απ΄το σχολείο των μαθητών της.  Το μεγάλο της “σφάλμα” : δεν έκανε διακρίσεις σε αλλοδαπούς και Έλληνες. Βοήθησε σε συνεργασία με το σύλλογο διδασκόντων τα παιδιά να έχουν επαφή με τη μητρική γλώσσα των γονιών τους και τους γονείς τους να μάθουν καλά τη γλώσσα μας.

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας παντού. Πειράζει που δε θέλω να τα ζήσω, ρε γ@μώτο ?

Δεν απέχω, συμμετέχω!

Απέχουμε χρονικά 4 μέρες από τις ευρωεκλογές. Θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ το να συμμετάσχει ο καθένας μας σ’ αυτήν και σε κάθε εκλογική διαδικασία, εφόσον θέλουμε να είμαστε πολίτες ενεργοί .

Είναι δυνατόν να διαμαρτυρόμαστε για την κατάσταση στη χώρα μας  σε διάφορους τομείς, η οποία συνεχώς χειορτερεύει και να μη θέλουμε να ψηφίσουμε? Είναι αδιανόητο, ν’ αφήνεται κανείς να ΄ναι παθητικός θεατής για όσα τον αφορούν.  Είναι  επικίνδυνη η αποχή,  γιατί βολεύει  όσους επιδιώκουν ακριβώς αυτό: να παίρνουν αποφάσεις στην πλάτη μας ανενόχλητοι,  με μας πιόνια σε βουβούς  ρόλους στα παιχνίδια τους.

Δέκα πολύ καλούς λόγους για να μην ενδώσει κανείς στην αποχή καταγράφει εδώ ο Έλικας. Ας μην ξεχνάμε πως έχουμε ήδη στο ιστορικό μας αποχή με ολέθρια κατάληξη , όπως αποτιμά ο Τσαλαπετεινός. Δε δέχομαι λοιπόν να με προτρέπει ο κάθε βολεμένος είτε βολευτής των δυο μεγάλων κομμάτων είτε πληρωμένοι όπως ο Πρετεντέρης και ο άκρατα λαϊκίζων  Λαζ/λος να πάω για μπάνιο κι όχι για ψήφο! Ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ , που με βρίσκει στα περισσότερα σύμφωνη είναι της κοκκινομπαλονίτσας!

Επειδή δεν είμαι σε κανένα βαθμό ευχαριστημένη απ΄τις κυβερνήσεις των τελευταίων 20+ χρόνων και το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε πλέον σε πάμπολλους τομείς, ειδικά στην Παιδεία που σκόπιμα όλο εκπίπτει ο δημόσιος χαρακτήρας της αλλά ο κ. πρωθ/γός εγκαινιάζει πρότυπες τάξεις του μέλλοντος- τρομάρα του!- και δεν θεωρώ πως πρέπει να ψηφίσω το μη χείρον βέλτιστον,  δλδ Θασόκ αντί Νουδούς. Αυτήν την Κυριακή, όπως όλες από τότε που ενηλικιώθηκα, θα πάω να ψηφίσω. Αριστερά!

Υ.Γ. Η εικόνα όπως κι άλλες, έξοχες και πολύ ευφυείς, είναι από δω.

Πρώτο σκίρτημα

Η Μαρίνα με προσκάλεσε να γράψω για τον πρώτο μου παιδικό έρωτα. Διαβάζοντας το νοσταλγικό ποστ της  αυτό που με κέρδισε ήταν  η περιγραφή της γειτονιάς και όσα δεν υπάρχουν πια.

Θυμήθηκα  πως το πρώτο σκίρτημα δεν αφορούσε κανένα αγόρι της γειτονιάς, αν και ήταν πολυπληθής ο αριθμός τους. Ήταν αδέρφια των φιλενάδων μας και βλέπαμε τους μικρότερους σαν ενοχλητικά πλάσματα και τους μεγαλύτερους ως  περιστασιακούς συμμάχους ή αντιπάλους στο παιχνίδι.

Πρέπει να ήμουν στην Ε’ δημοτικού, όταν μου τράβηξε το ενδιαφέρον ο καινούριος συμμαθητής, που φάνταζε φερμένος από άλλο πλανήτη. Σχεδόν όλοι οι μαθητές είμαστε παιδιά εργατών, εσωτερικών μεταναστών από διάφορα μέρη της Ελλάδας, με οικονομική στενότητα, που γινόταν εμφανής απ΄τις ποδιές ως τα μολύβια.

Φοιτούσε μέχρι τότε στο θεωρούμενο ως το καλύτερο δημοτικό της πόλης από μεσοαστική οικογένεια, καλοαναθρεμμένος αλλά αμελέστατος μαθητής, κοινώς στόκος. Έχοντας μείνει στην ίδια τάξη, η μαμά του-εκ των παλιότερων οικογενειών- μην αντέχοντας το σούσουρο, τον έφερε στο δικό μας. Ούσα η πιο επιμελής -φύτουλας κανονικότατος – μου τον ανέθεσε ο δάσκαλος  να τον βοηθώ κι επιτηρώ. Πιστεύω πως πέρα απ΄την όποια γοητεία του καινούριου, κυρίως με ξετρέλαναν τα σχολικά του είδη (μολύβια Φάμπερ πράσινα, τετράδια Πάλλη με τις τελείες και το ωραίο εξώφυλλο, ο πρώτος Πάρκερ στιλό που έβλεπα κλπ) και η ευγένειά του.

Είχε γίνει όμως το μήλον της έριδος για πολλές συμμαθήτριές μου και θυμάμαι πως το ΄παιζε ωραίος. Κάποια γειτόνισσά μου μάλιστα αντιδρούσε υπερβολικά στα διαλείμματα, όποτε πλησίαζε άλλη (τον πλάκωνε στο ξύλο). Εγώ τον αντιμετώπιζα όπως όλους, σταθερή ως βράχος γιατί δε μου άρεσε το επηρμένο του ύφος. Όταν δε μια φορά καυχήθηκε πως είναι καλύτερος από μας, λόγω οικογένειας, τον άφησα να πιάσει επανειλημμένα πάτο στα μαθηματικά και γραμματική μέχρι να ζητήσει συγγνώμη (η εκδίκηση του Ζορό ) .

Πέρασε την τάξη και την επόμενη χρονιά έφυγε γι άλλο σχολείο. Τον ξανασυνάντησα στο Γυμνάσιο -καραψωνάρα του κερατά πλέον- όπου μετά την αποτυχία του πρώτου τριμήνου (ένα με το χώμα!)  την έκανε εκτάκτως για ιδιωτικό ξανά, για να περνάει τις τάξεις.

Τον βλέπω καμιά φορά, αφού μπήκε με τα χίλια ζόρια ως ειδικότητα στην Α/θμια και γελάω.

Υ.Γ. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όποιον θέλει να παίξει.

Σάββατο

Οι βδομάδες περνούν κουτσές αλλά παρόλα αυτά μοιάζουν ατέλειωτες οι πρωινές ώρες με το αλύπητο λιοπύρι που μας περιβάλλει. Δυσανασχετούμε όλοι και το μυαλό μας είναι μονίμως απόν. Δεν το πίστευα πως θα το ξεστομίσω τόσο σύντομα, αλλά με κούρασε η μονοτονία του καιρού κιόλας. Η συννεφιά σήμερα ήταν ευπρόσδεκτη.

Η βδομάδα που πέρασε έκρυβε λαχτάρες μικρές και μεγάλες σε πολλά επίπεδα. Στο σπίτι η πολυαγαπημένη μου μητέρα φρόντισε να με ταράξει αρκετά μη σεβόμενη απλές οδηγίες μου και κάνοντας του κεφαλιού της σε προσωπικό μου χώρο κι αντικείμενα. Δεν είναι η πρώτη φορά δυστυχώς ούτε κι η τελευταία, το ξέρω. Δυστυχώς το χρέος με κρατάει ακόμα ένα χρόνο εδώ και στη σκέψη σαλτάρω.

Στο σχολείο συνέπειες πράξεων και συμπεριφορών που συνέβαιναν όλη τη χρονιά βρήκαν απότομα ίσως την έκφρασή τους και το πιο δύσκολο είναι σε προσωπικό επίπεδο, που προσπαθώ να σκέφτομαι μόνο θετικά μια κατάσταση για να μην εξελιχθεί αρνητικά. Ευτυχώς το χτεσινό τελείωμα της βδομάδας σε όμορφη ατμόσφαιρα απομάκρυνε τη σκέψη απ’ τα δύσκολα.

Το Σαββατοκύριακο ξεκίνησε καλά με προσμονή για τα καλύτερα.Ας είναι η βδομάδα που ακολουθεί καλύτερη με θετικό αποτέλεσμα στο πιο σημαντικό.

Τουρίστας στην Αθήνα;

Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά δεν είναι .

Ένας σαββατιάτικος καφές μετά από καιρό η αφορμή κι αφετηρία μια περιοχή ελάχιστα περπατημένη σε άλλη χρονική συγκυρία. Ένας δρόμος με μικρά καφέ λες και είσαι σε νησί -όπου ο πρώτος κρύος καφές της χρονιάς καταναλώθηκε ευχάριστα- ενώ στα 100 μέτρα βρίσκεται ένα απ΄τα ψηλότερα κτίρια της πόλης και δυο λεωφόροι της ταλαιπωρίας.

Κατηφόρισμα μέσα από μια γειτονιά πολύπαθη με  κτίρια εγκαταλειμμένα κοντά σε μια πλατεία-τόπο μαρτυρίου με τη διπλή ατυχία να έρχεται κατά πρόσωπο με το αρχιγουρουνάδικο και το γήπεδο της αιώνιας ακατονόμαστης  αντιπάλου. Το αφήνει πίσω με ένα σύγκρυο (σαν να ‘δε το κάστρο του Δράκουλα ένα πράγμα ) παίρνοντας τον περιφερειακό μακαρίζοντας την τύχη όσων μένουν εδώ με τη θέα στο πράσινο και στα πουλιά που κελαηδούν, παρόλη τη φασαρία του δρόμου.

Το βλέμμα ψάχνει ασυναίσθητα -ή μήπως εντελώς συνειδητά; -ανθρώπινες κατοικίες, δλδ αξιοπρεπείς κι όχι τσιμεντοκουτάκια. Βρίσκει αρκετά και στο κατέβασμα ενός μυρωμένου πεζοδρόμου με μελωδικό όνομα στρίβοντας μέσα στα στενά, στη γωνία ενός βυζαντινού στρατηγού συναντά  μια γειτονιά κι ερωτεύεται και το-α σπίτι-α των ονείρων της. Σημάδι ήταν πως εκείνη την ώρα ακουγόταν ένα βιολί να παίζει? Δεν ξέρει… Αν μπορούσε ποτέ να στερηθεί ξανά τη θάλασσα, εκεί η ψυχή της θα κατοικούσε.

Προχωρώντας άλλη μια έκπληξη: ένα παρκάκι φροντισμένο που βγαίνει σ’ ένα δρόμο τόσο γνωστό, που στον παράλληλό του βγήκε εκείνο το Δεκεμβριάτικο βράδυ φρικαρισμένη. Προσπαθεί να ταυτοποιήσει την περιοχή  στο χάρτη που κουβαλά μέσα της.

Και να η κατηφόρα στα στέκια της προ-και μετά-φοιτητικής περιόδου  ψάχνοντας τελευταία το δικό της χαμένο δισκοπότηρο ή το φετίχ της πρώτης της αναγνωστικής επαφής στην εφηβεία, την τριλογία του Τσίρκα στην παλιά της έκδοση. Προς το παρόν βρήκε το 1/3. Ο υπάλληλος χάρηκε που είδε μια τρελή που τ΄αγαπάει τόσο πολύ. Αργότερα έμαθε πως ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι αρκετοί.

Στη διαδρομή σαν σε προσκύνημα επαναλαμβάνει το ίδιο μάντρα κάθε φορά. “Εδώ πιο πέρα απ΄τη Σ.Εποχή ήταν το Αλφαδίσκ που πήρα τις κασέτες της Μποέμ, κάπου εκεί  ο Σίσυφος που τρώγαμε τις πουτίγκες μετά το σινεμά, πιο δίπλα ο “Ολύμπια” που είδαμε τον Κύκλο των χαμένων ποιητών, εκεί ψώνιζα τα βιβλία της Α.Κρίστι, στη Φειδίου στον Ελ/κό έκανα τον τρίτο χρόνο στα ρωσικά πριν τα παρατήσω για ν’ αρχίσω να γυρίζω τα κατσάβραχα,  κ.λ.π.”

Βγαίνοντας στη χειρότερη εκδοχή της πλατείας από τότε που ήταν μαθήτρια, τη βλέπει στο μετρό και στους γύρω δρόμους πηγμένη στα γουρούνια με το ασφυξιογόνο παρά πόδα. Σκέφτεται πως σχεδόν μοιάζουν με άνθρωποι χωρίς κράνος και ασπίδα κι η αηδία την πνίγει.

Κι η μουσική τι ρόλο παίζει σ’ όλα αυτά? Είν’ το κλειδάκι που την ξεμπλοκάρει κι αφήνει τα κουτάκια της ανοιχτά. (Βρίζει το χρόνο που τόσο σπάταλα εκχώρησε στη λογική). Στο μοναχικό μέρος της διαδρομής, στο πήγαινε (”δείξε μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω απ΄τη μάσκα που φοράς”) και στο γυρισμό (”Ντόνα”. Δ.  να ΄ξερες πόσες φορές μ’ έχει στείλει!) .

Φτάνοντας αγοράζει το πρώτο της μεγάλο παγωτό (καραμέλα) και στο άκουσμα του αγαπημένου βιολιού με τ΄ακορντεόν (”αφανείς ημέρες”), θέλει να ανοίξει τα χέρια σαν τ’ αεροπλάνο και να χορεύει μέχρι να φτάσει στην πόρτα. Τόσος ήλιος καλό δεν κάνει…

Υ.Γ. Κοκκινομπαλονίτσα, σε μνημόνευσα αρκετές φορές και σε ζήλεψα για τη γειτονιά σου. Το  τραγούδι αφιερωμένο!    http://www.youtube.com/watch?v=PiFCfMbOyyE

Πράγα 4

Πύλη Τάμπορ (δυτική είσοδος) στο Βίσεχραντ

Το ποτάμι προς το νότο

Ναός αγίων Πέτρου και Παύλου

Το ποτάμι προς το βορρά (στο βάθος αριστερά το πάρκο Πέτρζιν και ευθεία διακρίνεται το καμπαναριό του Αγ. Βίτου στο Χρατσάνι)

Πρέμυσλ και Λίμπουσα (μορφές της τσέχικης ιστορίας)

Ζαμπόι και Σλαβόι (μυθικές μορφές)

Πύλη Τσιχέλνα

Παλιό εβραϊκό δημαρχείο

Ισπανική συναγωγή (εσωτερικό)

Ανάκτορο Γκολτς-Κίνσκι στην Πλατεία Παλιάς Πόλης σε στυλ ροκοκό

Υπουργείο Εμπορίου στην Πλατεία Παλιάς Πόλης

Μέγαρο Στορχ, Πλατεία Παλιάς Πόλης

Βιτρίνα στην οδό Καρλόβα

Βιτρίνα στην οδό Καρλόβα

Η γέφυρα του Καρόλου απ΄το μουσείο Σμέτανα

Το πιάνο του συνθέτη (μουσείο Σμέτανα)

Προσφορά απ΄τους μαθητές του στο συνθέτη

Μπορεί να δει κανείς την πόλη μ' ανοιχτό αμάξι

Το γραφείο του A.Mucha (απ' το ομώνυμο μουσείο)

Το μνημείο του Γιαν Χους στην Πλατεία Παλιάς Πόλης

Κάρλοβι Βάρι ή Καρλσμπαντ

Ξενοδοχείο στο Κάρλοβι Βάρι

Άποψη της δεξιάς όχθης της κωμόπολης

Νερό απ΄την πηγή Βρίντλο (+72 βαθμούς Κελσίου)

Ξύλινο πρόστεγο ιαματικών πηγών

Μλίνσκα Κολονάντα (Περιστύλιο του Εργοστασίου)

Όψη της αριστερής όχθης της κωμόπολης

Δευτέρα 21/4: Το πρωί ξεκινώ με το μετρό για το Βίσεχραντ (κάστρο στο λόφο), όπου αντικρίζω άλλον ένα υπέροχο κήπο με κτίσματα και την εκκλησία των Αγ. Πέτρου και Παύλου με λίγους τυχερούς, τουρίστες και παιδάκια ν’ απολαμβάνουν τη λιακάδα και την υπέροχη θέα στο ποτάμι . Έπειτα ρίχνω μια ματιά στο κοιμητήριο, όπου τιμητικά θάβονται άτομα που συνέβαλαν στον πολιτισμό (συνθέτες όπως ο Σμέτανα κι ο Ντβόρζακ, εικαστικοί όπως ο Μούχα, γλύπτες , ηθοποιοί κλπ).

Κατηφορίζω περνώντας την την πέτρινη πύλη και βγαίνω στη στάση του τραμ, αφού παιδευτώ λίγο να βρω το μαγαζί που πουλούσε εισιτήρια. Ανηφορίζουμε δίπλα στο ποτάμι προς το κέντρο και κατεβαίνω στο Ροντολφίνιουμ, με κατεύθυνση την Ισπανική Συναγωγή, που έχει μαυριτανικό ρυθμό.  Βλέπω πως άξιζε την επίσκεψη, μιας κι εκεί λειτουργεί μέρος του εβραϊκού μουσείου με πολύ κατατοπιστικό υλικό σε προθήκες για την πορεία του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης  χρονικά και το πιο συγκλονιστικό, εκεί εκτίθενται έργα των παιδιών που βρήκαν το θάνατο στο στρατόπεδο της Τερεζίνας.

Βγαίνω μέσα απ΄τα στενάκι στην πλατεία της παλιάς πόλης που τη βλέπω κανονικά επιτέλους και απολαμβάνω τα όμορφα κτίριά της. Έπειτα κατευθύνομαι προς το μουσείο Σμέτανα, όπου αφού το επισκεφτώ σταματώ για φαγητό.Το υπόλοιπο απόγευμα ψωνίζω μερικά δωράκια και κατευθύνομαι προς το μουσείο Μούχα, που ΄ναι 200 μέτρα απ΄το ξενοδοχείο. Εκτίθενται γύρω στα 80 έργα του, πόστερς (οι 4 ώρες, 4 τέχνες, με τη Σάρα Μπερνάρ σε διάφορους ρόλους), κάποια που φιλοτέχνησε για διαφημιστικούς σκοπούς , σκίτσα κλπ.  Δυστυχώς περισσότερα έργα του εκτίθενται στην εθνική γκαλερί , αλλά είναι αργά για επίσκεψη.

Ξεφορτώνω στο ξενοδοχείο, ξεκουράζομαι κι έπειτα βγαίνω να δω τελευταία φορά την Πράγα. ακολουθώντας με περιέργεια την παρέα (άτομα απ το γκρουπ)  καταλήγωουμε σ΄ενα υπόγειο εστιατόριο τύπου “μεσαιωνικό”, όπου σε ξύλινους πα΄γκους και τρπέζια στα μαύρα σκοτάδια (ευτυχώς τα φλας ήταν σε μόνιμη λειτουργία) μαζί με το φαΐ (κρέας ξανά μπλιααχ) προσφέρονται διάφορα θεάματα (χοροί πειρατών, οδαλισκών με σπαθιά, φίδια, φίδια κλπ). Καθαρή τουριστοπαγίδα δλδ.

Την άλλη μέρα (21/4)  φορτώνουμε αποσκευές, αποχαιρετούμε την Πράγα και αναχωρούμε για την λουτρόπολη του Κάρλοβι Βάρι ή Κάρλσμπαντ (γερμανική βερσιόν) στα νοτιοδυτικά της χώρας. Διαδρομή μέσα από χωράφια κυρίως, που γίνεται η καλλιέργεια λυκίσκου. Είδαμε και το αποστακτήριο μιας γνωστής κι εύγευστης μπίρας.

Γίνεται η στοιχειώδης ξενάγηση και μετά μέχρι το φαΐ κόβουμε βόλτες χαζεύοντας τις βιτρίνες του Μόζερ (φωτιάά!!), ψωνίζοντας μικροδωράκια (πορσελάνινα φλυτζανάκια της μαμάς και  γεμιστές λεπτές βάφλες) κι απολαμβάνουμε τον καφέ στην όχθη του ρέματος.

Κατά τις 8 αναχωρούμε για το αεροδρόμιο. Όμορφα ήταν όσο διάρκεσε το διάλειμμα στην παραμυθούπολη.

Πράγα 3

Ανάκτορο Valdenstejn (έδρα της Γερουσίας), Μικρό Μέρος

Σάλα Τερένα, ανάκτορο Βαλενστάιν, Μικρό Μέρος

Κήποι Βάλενσταϊν (μερική άποψη)

Πρώτη φορά είδα άσπρο παγόνι!

Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Σπίτι του ποιητή Γιαν Νέρουντα στην ομώνυμη οδό, Μικρό Μέρος

Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Ανάκτορο Τουν-Χοχενστάιν, Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Ανάκτορο Μόρζιν, Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Μαγαζί με υπέροχες αλλά τσουχτερές μαριονέτες, Οδός Νερούντοβα, Μικρό Μέρος

Ιταλική οδός, Μικρό Μέρος

Ιταλική Οδός, Μικρό Μέρος

Ιταλική Οδός, Μικρό Μέρος

Οδός Καρμελίτσκα, Μικρό Μέρος

Πλατεία Μάλτας

Γκράφιτι στον τοίχο της Μεγάλης Μονής, Μικρό Μέρος

Διαβολόρεμα (Τσερτόβκα)

Ο Βλτάβας απ΄τη γέφυρα του Καρόλου (στο βάθος η γέφυρα Legii)

Μαριονετίστας στη γέφυρα του Καρόλου

Ροντολφίνιουμ (έδρα της Φιλαρμονικής), Εβραϊκή συνοικία

Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, Εβραϊκή συνοικία

Τουλιποδοχείο απ' το Ντελφτ

Εκ Βενετίας

!!!!

Μινιατούρες απ΄το 2ο μισό του 19ου αιώνα

Σούπερ!

Παλιό Εβραϊκό Κοιμητήριο, Εβραϊκή συνοικία

Ο τάφος του ραββίνου Λεβ

Κυβιστικά σπίτια, Εβραϊκή συνοικία

Λεπτομέρεια (Κυβιστικά σπίτια), Εβραϊκή συνοικία

"Franz Kafka 's Memorial", Jaroslav Rona, Εβραϊκή συνοικία

Κυριακή του Πάσχα με μια απίστευτη λιακάδα και ενώ στην Ελλάδα όλοι έψηναν αρνιά, μετά από ένα γερό πρωινό (που με κράτησε ως τις 4.30) ξεκίνησα να γνωρίσω πιο καλά την Πράγα περπατώντας την με τον ταξιδ.οδηγό και τη φωτογραφική ανά χείρας .

Ξεκίνησα από το Μικρό Μέρος, που την πρώτη μέρα με τη βροχή είδα ελάχιστα. Ξετρελάθηκα με τους κήπους του ανακτόρου Βάλενσταϊν και τα εραλδικά οικόσημα στην οδό Νερούντοβα και τους γύρω δρόμους κατεβαίνοντας προς τις όχθες του ποταμού. Πρώτη στάση για καφέ στον κήπο πίσω απ΄το γκράφιτι του Τζ. Λένον, που ξεκίνησε αμέσως μετά τη δολοφονία του και πλέον είναι γεμάτος.

Έπειτα αφού έκανα βόλτα στο νησάκι Κάμπα βλέποντας που έκαναν βόλτες στο Διαβολόρεμα κανό και βαρκούλες, ανέβηκα στη γέφυρα του Καρόλου, που ΄ταν γεμάτη μικροπωλητές με σκουλαρίκια, ζωγραφιές και πλανόδιους μουσικούς.

Είχε ήδη μεσημεριάσει όταν κατευθύνθηκα προς την φημισμένη Εβραϊκή συνοικία έχοντας το νου το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών, όταν είδα πως μπροστά στο Ροντολφίνιουμ λάβαινε χώρα ένα μουσικοθεατρικό δρώμενο εις μνήμην του Ολοκαυτώματος. Πολύ καλοί οι μουσικοί και χορευτές, αλλά μια κορδέλα που φορούσαν “Ισραήλ, δεν είσαι μόνο” με χάλασε και μπήκα στο μουσείο.

Εκκπληκτικόόό! Κρυστάλλινα ποτήρια και δοχεία από κάθε μέρος της Τσεχίας κάθε εποχής και τεχνοτροπίας , μεταξύ τους και μια πλάκα τιτλοφορούμενη Σάμιουελ Μπέκετ(σκαλισμένα βασικά χαρακτηριστικά του προσώπου του),  αρκετά βενετσιάνικα κρύσταλλα, πολλά έπιπλα (καθρέφτες και κομό), κοσμήματα, μινιατούρες επίπλων, ρολόγια διάφορων εποχών, νυφικά, κούκλες αυθεντικές πορσελάνινες, υφάσματα κεντητά και ταπί και τέλος αρχέτυπα πρωτοτυπωμένων βιβλίων κάποιων αιώνων με τις ξυλογραφίες τους. Ψώνιοοο!

Αφού έφαγα κατευθύνθηκα προς το παλιό εβραϊκό κοιμητήριο με στόχο να δω τον τάφο του ραββίνου Λεβ. Ίσα ίσα που πρόλαβα! Συνέχισα τη βόλτα στην εβραϊκή συνοικία κι είδα αρκετά κτίρια, όπως τα κυβιστικά, το παλιό Εβραϊκό Δημαρχείο κι αρκετές συναγωγές απ’ έξω. Έξω απ΄την Ισπανική είδα το άγαλμα του Κάφκα.

Γυρίζοντας στο ξενοδοχείο στην πλατεία της παλιάς πόλης ψήνανε στα παραπήγματα χοιρινά μπούτια και είχε στηθεί μια γιορτούλα με μικρούς μαθητές σχολείων ντυμένους παραδοσιακά να τραγουδάνε και να χορεύουν. Τους βιντεοσκόπησα!

Αφού ξεκουράστηκα μια ώρα βγήκα πάλι να παρακολουθήσω ένα κονσέρτο κλασσικής μουσικής σε καθολική εκκλησία (έχω φωτο!!) , συμπεριλαμβανομένων έργων του Μπαχ που απαιτούν εκκλησιαστικό όργανο.Υπέροχη επιλογή και χαίρομαι που ακολούθησα την προτροπή της Κροτούλας.

Οι φωτογραφίες αυτής της μέρας φτάνουν τις 200. Χε χε χε!

Πράγα 2

Μανόλια, μονή Στράχοβ, Χρατσάνι

Λορέτο, Χρατσάνι

Παλιό Δημαρχείο, Χρατσάνι

Ανάκτορο Σβάρτσενμπεργκ (με σγκράφιτο), Χρατσάνι

Είσοδος του Κάστρου

Καθεδρικός Αγ.Βίτου, Κάστρο

ανθρωπόμορφες υδρορροές, Καθεδρικός Αγ. Βίτου, Κάστρο

Παράθυρο του A.Mucha, Καθεδρικός Αγ. Βίτου, Κάστρο

"Χρυσό παράθυρο", Καθεδρικός Αγ. Βίτου, Κάστρο

Σπιτάκι στο "Χρυσό σοκάκι", Κάστρο

"Αλληγορία με κρανίο", Jaroslav Róna, Πύργος Ντάλιμπορ, Κάστρο

Πύργος Ντάλιμπορ (φυλακή), Κάστρο

Άποψη του Μικρού Μέρους απ΄το Κάστρο

Ο Βλτάβα απ΄το Κάστρο

Η γέφυρα του Καρόλου απ΄το Κάστρο

Μπιραρία στο Μικρό Μέρος

Νέα Πόλη

Εστιατόριο "U Kalicha", φημολογούμενο στέκι του Γιάροσλαβ Χάσεκ, Νέα Πόλη

Μουσείο Αντονίν Ντβόρζακ, Νέα Πόλη

Κήπος Μουσείου Α.Ντβόρζακ, Νέα Πόλη

Πλατεία Καρόλου, Νέα Πόλη

Μπιραρία "U Fleku", Νέα Πόλη

Νησί Slovansky Ostrov κοντά στη Νέα Πόλη

"Κτίριο που χορεύει" των Vlado Milunc και Frank O Gehry, Νέα Πόλη

Καραβάκι-εστιατόριο

Εστιατόριο στο νησάκι Strelecky Ostrov κοντά στο Μικρό Μέρος

Εθνικό Θέατρο, Νέα Πόλη

Υπαίθριο μαγαζάκι, πλατεία Βέντσεσλας, Νέα Πόλη

 Τις πρώτες δυο μέρες (17 και 18) ο καιρός μας πήγαινε κόντρα, ψιλόβροχο συνεχές και μαύρη συννεφιά. Τα πρωινά ήταν γεμάτα με τις ξεναγήσεις του γκρουπ. Ειδικά η πρώτη μέρα ήταν πολύ κουραστική, λόγω ξενυχτιού. Τ’ απογεύματα λοιπόν έκανα μικρές βόλτες μέχρι να ΄ρθει η ώρα για το (μαύρο) θέατρο   και τη νυχτερινή βαρκάδα στο ποτάμι.

Επειδή το Πάσχα των Καθολικών ήταν μια βδομάδα νωρίτερα απ΄το δικό μας φέτος, ακόμα στις δυο κεντρικές πλατείες ( Παλιάς Πόλης και Βέντσεσλας) υπήρχαν ξύλινες παράγκες που λειτουργούσαν είτε σα μαγαζάκια με μικροπράγματα είτε σαν ψησταριές (λουκάνικα κυρίως). Κάποια έψηναν ένα είδος γλυκού ρολού (starοceske trdlo) με αμυγδαλόψιχα, ζάχαρη και κανέλα. Δοκίμασα κι ήταν υπέροχοοοο!