Ό,τι θα μείνει

Φέτος εκεί γύρω στα γενέθλια πήρα την απόφαση να ωριμάσω, να με αγαπήσω εμπράκτως κάνοντας ουσιαστικά πράγματα για μένα.  Να παλέψω τους κλασσικούς φόβους μου (ένα καλό τσεκ απ, όσο έχω λεφτά κι ασφάλεια), να πολεμήσω κακές συνήθεις (τη μια την είχα κόψει πριν τα γενέθλια), να προσπαθήσω να διαβάσω συγγραφείς που τους άκουγα με δέος.

Γιατί τώρα σε μια τόσο αμφιλεγόμενη κατάσταση; Ήθελα να με σκληρύνω για να αντέξω.  Αυταπάτες. Ξεμπέρδεψα πριν κάνα μήνα. Όταν σου λένε ως εδώ καλά είσαι (είμαι; ), έλα σε 3 μήνες να δούμε, σκέφτεσαι : Πού πας, ρε ψοφίμι; Αφού μέσα σου είσαι το φοβητσιάρικο κορίτσι, κι ας κάνεις τη γενναία και τη μεγάλη. Το παλεύουμε και αυτό, λες. Έχουμε καιρό ακόμα να κάνουμε πως δεν το σκεφτόμαστε. Εξάλλου δεν ξέρουμε πως και αν θα ξημερώσουμε αύριο. Απ΄ τις αρχές του ‘11  δε σκέφτομαι και δεν προγραμματίζω το μέλλον. Κι αυτό μου κοστίζει. Ναι, κατάθλιψη το λεν αυτό, νομίζω ή μήπως παραίτηση; Τεσπα.

Σκέφτομαι συνέχεια τελευταία το «τόσος λίγος χρόνος τόσο πολλά βιβλία». Τι σχέση έχουν τα βιβλία με την κατάσταση; Έγιναν ξανά το καταφύγιο. Η βουτιά μου σε μια άλλη ελεγχόμενη πραγματικότητα, αφού το σχολείο έγινε καταναγκασμός και δεσμά.

Πριν μια βδομάδα πήγα στο παζάρι ενός εκδοτικού οίκου που βγάζει εξαιρετικά βιβλία. Σκεφτόμουν γι αρκετή ώρα να πάρω ένα βιβλίο, που το ‘θελα πολύ.  Η φίλη μου πρότεινε να το αφήσω γι άλλη φορά. Στη σκέψη πως θα το θέλω και δε θα μπορώ, μ’ έκοψε κρύος ιδρώτας. Το πήρα, γιατί σκέφτηκα πως με 10 ευρώ δε σώζομαι. Ξέρω, είναι μεγάλη πολυτέλεια σε σχέση με άλλους που δεν έχουν σπίτι, δουλειά και γενικά τα προς το ζην. Τίποτα δε μου εξασφαλίζει πως δε θα βρεθώ κι εγώ σ’ αυτή τη θέση. Κι έχω ακόμα αδιάβαστα απ΄ το παζάρι. Απληστία;

Σκέφτομαι πως ζήσαμε τόσο δύσκολες στερημένες εποχές μικρές, όταν ο μπαμπάς ήταν άνεργος  για 6 χρόνια, επειδή υπήρχε «φετφά» στ΄ όνομά του στην περιοχή και επιβιώσαμε χωρίς να κάνει συμβιβασμούς στα ουσιαστικά. Δε φοβάμαι (ακόμα τουλάχιστον) τη φτώχεια. Πλούσιοι και βολεμένοι  δεν ήμαστε ποτέ.

Ο φόβος μου κι η έννοια μου γενικά ήταν να κάνω την κάθε στιγμή να μετράει, πόσο μάλλον τώρα που δεν ξέρουμε τι και πως μας ξημερώνει. Ό,τι έχουμε και θα μείνει είναι οι αγωνίες, τα ξενύχτια, τα γλέντια μας, τα βιβλία, οι εικόνες, οι μουσικές που μοιραζόμαστε όπως και τα τρεξίματα, τα  «πρόσεχε», «φώναξε και για μένα», «θα προσέχω, μη φοβάσαι, αυτοί πρέπει να φοβούνται», «πώς θα ΄θελα μια αγκαλιά τώρα» …

Υ.Γ. Τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά γι ευνόητους λόγους.  Είμαι καλά μην τρομάζετε, απλά είμαι φοβιτσιάρα.   Για περαιτέρω σχόλια έχουμε και μέιλ.

Υ.Γ. 2 Τα σχόλια άνοιξαν.

21 σχόλια
by renata on 23 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged

Posted by renata on 23 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/23/%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9/

Η δική μου η πόλη

“Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή που έχουν οι άλλοι. Η δικιά σου πόλη, η πόλη του καθενός, έχει τις κολόνες φωτισμού στο λάθος σημείο και είναι γεμάτη σκιές εκεί που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. […]


Ίσως η προσωπική πόλη του καθενός να έχει ομοιότητες με τις άλλες. Η αθλιότητα, η ανεργία, η αδιαντροπιά της εξουσίας που ψεύδεται ηλεκτρονικά, η τιμή της βενζίνης, το μαύρο σύννεφο που ταξιδεύει από βορειοδυτικά προς τα νοτιοδυτικά, η κακοκεφιά των γειτόνων του πέμπτου, η στάνταρ γεύση των χάμπουργκερ στα φαστφουντάδικα, η ακαριαία αντίδραση της καθαρίστριας όταν μια λάμπα κινείται απρόβλεπτα και αναγγέλλει το σεισμό. 


Όλα αυτά όμως είναι διακόσμηση. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις , που είναι κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας, που, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα γράμματα, στυλ ουέστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο: αυτοί ή εμείς. 


Μέσα σ΄ αυτή τη μοναξιά, η ιδιωτική σου πόλη πλάθει αλληλεγγύη. Είναι κάποια αδύναμα φράγματα από οδοντογλυφίδες, που μερικές φορές ανθίστανται στην ορμητική πλημμύρα. […] Και μέσα στη δική σου την πόλη δημιουργούνται άλλες μικρότερες πόλεις, χωριά, σχεδόν αγροτικά αγροκτήματα που κάθε τόσο έρχονται σε επαφή με την πόλη των άλλων.”

Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙΙ

Αφιερωμένο σε αυτούς που κάνουν στη δική μου πόλη να δημιουργούνται  μικρότερες πόλεις που έρχονται σε επαφή με τις πόλεις τους. Πιο απλά στους φίλους. 

Υ.Γ, Λυπάμαι, Γ αλλά δικό μου κείμενο δεν έχει προς το παρόν. 

4 σχόλια
by renata on 19 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Βιβλία-Μουσικές- Θεάματα,Μικρά καθημερινά
Tagged ,

Posted by renata on 19 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/19/i-diki-mou-i-poli/

Γενικός ξεσηκωμός ΤΩΡΑ!

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει…

Με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, πολιτικό προσωπικό και δημοσιογραφική αριστοκρατία, μας εκβιάζουν με τον πιο στυγνό τρόπο, να αποδεχτούμε την πλήρη καταστροφή μας κινδυνολογώντας ότι «σε διαφορετική περίπτωση» μας περιμένει η χρεοκοπία και ο «μεσαίωνας της εξόδου από το ευρώ». Ο στόχος τους : να παγώσει ο λαός, να μην υπάρξουν αντιδράσεις, να γίνουμε όλοι θεατές της πιο τραγικής φάρσας που λέγεται «διαπραγμάτευση», να περάσουν την υποδούλωσή μας με μέτρα πρωτοφανούς αγριότητας και να τα ψηφίσουν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο !

Μέρες λεηλασίας…

Τα μέτρα που μας λένε  

Με απίστευτο κυνισμό επιδιώκουν να επιβάλλουν μέτρα όπως :

-         τη μείωση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και κάθε ίχνους εργατικού δικαίου

-         Την άμεση απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων

-         Τη δραστική μείωση των συντάξεων

-         Την κατάρρευση της περίθαλψης και των ασφαλιστικών ταμείων λόγω των νέων περικοπών

-         Την κατάργηση της μονιμότητας και των σταθερών εργασιακών σχέσεων, κατ’ αρχάς στον ευρύτερο δημόσιο τομέα

Έτσι, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, όσοι διατηρήσουν την εργασία τους – και με την προϋπόθεση ότι δεν θα μένουν απλήρωτοι – θα καταντήσουν να παίρνουν 500 – 600 ευρώ μεικτά !! Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν. Σημαίνει ακόμα, ότι αργά ή γρήγορα – μάλλον γρήγορα – πρέπει να αναμένουμε νέες δραστικές περικοπές και στο δημόσιο τομέα. Σημαίνει για παράδειγμα ότι, ο μοναδικός, ο αποκλειστικός λόγος εφαρμογής της αξιολόγησης στην εκπαίδευση και συνολικά στο δημόσιο, είναι οι απολύσεις – η βαθμολογική εξέλιξη είναι το τυράκι για τους αφελείς που δεν βλέπουν τη φάκα. Σημαίνει, ότι οι νέοι συνάδελφοι αναπληρωτές, θα βρουν από το Σεπτέμβρη τις πόρτες των σχολείων κλειστές…

 

Τα μέτρα που δεν μας λένε

 

Κανείς δεν μιλάει όμως, για την ουσία της Δανειακής Σύμβασης, για την επιβολή επιτροπείας, δηλ. «κηδεμονίας» στη χώρα, για την Ευρωπαϊκή Διακυβέρνηση, για τη μετατροπή του δανείου σε ομόλογα «αγγλικού δικαίου». Αν ψηφισθεί η επόμενη δανειακή και προχωρήσει η αναδιάρθρωση που προβλέφθηκε στις 26 Οκτώβρη, όλο το ελληνικό χρέος θα περάσει στο αγγλικό δίκαιο. Οι δανείστριες χώρες θα γίνουν έτσι, δυνάμει ιδιοκτήτες όλης της τωρινής αλλά και μελλοντικής περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή κύριοι της χώρας. Αυτό εξηγεί εν μέρει, τις αρπακτικές διαθέσεις και τον αδυσώπητο εκβιασμό των ημερών.

Τα (επόμενα !) μέτρα που έρχονται

Κι όμως το τέλος του κατήφορου δεν είναι εδώ ! Ο Μπεγλίτης απειλεί ότι σύντομα αναμένονται και νέα μέτρα ! Περικοπές, φοροεπιδρομές, απολύσεις, η μια σφαλιάρα μετά την άλλη, θα είναι στην ημερήσια διάταξη έως ότου σταδιακά και μεθοδικά, μας οδηγήσουν στην κοινωνική άβυσσο, στην Ελλάδα του «πεντακοσάρικου», της απίστευτης νέας φτώχειας…

Μέρες χρεοκοπίας…

και ξεχνάω πως κι αυτόν τον ουρανό

τον έχουν πουλημένο

Ο εκβιασμός που μέρα νύχτα ουρλιάζουν οι τηλεοπτικές σειρήνες είναι ψεύτικος. Το νέο πακέτο μέτρων, αποτελεί δημόσια ομολογία της χρεοκοπίας και φέρνει με μαθηματική ακρίβεια ακόμα πιο κοντά την προοπτική μιας άτακτης και ανεξέλεγκτης κατάρρευσης. Αποτελεί πάνω απ’ όλα όμως, συνταγή απόλυτης χρεοκοπίας της εργαζόμενης οικογένειας. Πάνω από τη χώρα, απλώνεται η σκιά της ανεργίας, της απόλυτης ένδειας, των εκατομμυρίων ανέργων και των δεκάδων χιλιάδων άστεγων, των διαλυμένων νοσοκομείων και των πεινασμένων παιδιών. Αυτή είναι η επιλογή που κάνει ο κόσμος του κεφαλαίου και του πλούτου για να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική κρίση : μια τεράστια, ιστορικής σημασίας καταστροφή. Καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και υποδομών. Καταστροφή πάνω απ’ όλα, ανθρώπινων ζωών.

Άνεμοι, θύελλες γύρω μας πνέουν

Στην εποχή των μεγάλων αφηγήσεων, ο άνθρωπος αγωνιζόταν γιατί πίστευε σε ένα συλλογικό όνειρο : ότι η γη που δουλεύει του ανήκει, ότι ο ιδρώτας του πληρώνεται με δικαιοσύνη και αλήθεια, ότι υπάρχει σχολείο να γιατρέψει την άγνοια και φάρμακο για να τρομάξει το θάνατο, ότι το σπίτι του φωτίζεται και ότι το τραπέζι του γεμίζει, ότι η γη του είναι ελεύθερη και είναι θέμα του λαού να κυβερνά και να κυβερνιέται. Αυτοί οι αγώνες που μάτωσαν γενιές και γενιές εργαζόμενων, έδωσαν σε μας ότι έχουμε σήμερα, ότι βιώσαμε και γνωρίσαμε ως σήμερα. Σταθερή εργασία, συντάξεις, περίθαλψη, δημόσια παιδεία και υγεία, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Στην εποχή του μεγάλου φόβου, πάνω στο κύμα της καπιταλιστικής κρίσης, έρχονται να καταστρέψουν ολόκληρη τη χάρτα των δικαιωμάτων και κατακτήσεων με μια και μόνη ζαριά ! Να φοβόμαστε μήπως αρρωστήσουμε, να πηγαίνουμε στη δουλειά και στο σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι, να φοβόμαστε ότι θα γεράσουμε χωρίς σύνταξη, ότι θα απολυθούμε και θα μείνουμε στο δρόμο, ότι δεν θα πληρωθούμε τον επόμενο μήνα και δε θα έχουμε να ταΐσουμε τα παιδιά μας. Να μας μετατρέψουν από εργαζόμενους με δικαιώματα και κατακτήσεις, στους σκλάβους του 21ου αιώνα. Σε μια άμορφη πληβειακή μάζα, χωρίς σταθερές, χωρίς συλλογικότητες, χωρίς αύριο. Να επιστρέψουμε οριστικά και τελεσίδικα πίσω από το έτος 1789 ! Θα το επιτρέψουμε ;

Μέρες οργής…

Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήρθε για να μείνει. Θα φύγει μόνο με τον ίδιο τρόπο που έφυγε και η κυβέρνηση Παπανδρέου – με μαζικούς, μαχητικούς, παλλαϊκούς αγώνες.  Μόνο που μαζί της πρέπει να ανατραπεί ολόκληρο το Διευθυντήριο : ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, τρόικα – Δ.Ν.Τ. – Ε.Ε.

Άλλη λύση υπάρχει. Το χρέος, ούτε θέλουμε ούτε και μπορούμε να το ξεπληρώσουμε ακόμα κι αν ξεπουλιόμασταν κι εμείς και οι μελλοντικές γενιές. Το χρέος δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρωθεί. Παύση πληρωμών του  χρέους – μη αναγνώριση του χρέους, είναι η απάντηση. Άμεσο πρόγραμμα αναγκών  και δικαιωμάτων που θα ξεκινά με τη στάση πληρωμών στους δανειστές και θα φθάνει όχι μόνο στο σταμάτημα της λεηλασίας του εργατικού εισοδήματος αλλά και στην ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου. Διεθνιστικός αγώνας και έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Κοινωνικοποίηση και εργατικός έλεγχος των τραπεζών και των παραγωγικών τομέων.

Δεν θέλουμε καμία δόση και κανένα νέο δάνειο. Μπορούμε να ζήσουμε με τη δουλειά μας. Απλήρωτοι, σε ανεργία και σε αχρηστία, θα μείνουν αυτοί που ζουν από τον ιδρώτα μας. Να αφήσουμε πίσω μας τα δανεικά ιδανικά του νεοφιλελευθερισμού και των ατομικών «λύσεων», της συναίνεσης και της «εθνικής ομοψυχίας». Να παραμερίσουμε τις τρικλοποδιές και τους δισταγμούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας, να μην πούμε αύριο πως «από φόβο χάσαμε».

Πέμπτη 9/2 Συλλαλητήριο, συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.00 μμ

Όλοι την Κυριακή στο Σύνταγμα, στον αποκλεισμό της Βουλής

Όλοι στις απεργίες και τα συλλαλητήρια σε κάθε πλατεία, σε κάθε πόλη και γειτονιά

Γενική πολιτική απεργία διαρκείας, γενική διακλαδική πολιτική απεργία διαρκείας

κατεβαίνουμε στους δρόμους και δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν


Από κείμενο συναδέλφου. Δε θα άλλαζα ούτε τόνο. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΡΑ

2 σχόλια
by renata on 9 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Δράσεις

Posted by renata on 9 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/09/%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%be%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%89%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%cf%81%ce%b1/

“Τα πίσω δωμάτια του νου”

Τα ποιήματα στο δρόμο

Ο Νίκος Χουλιαράς δε μου είναι άγνωστος. Διάβασα χρόνια πριν το Λούσια στην έκδοση με το σκούρο και πλήρες ζωγραφισμένο εξώφυλλο κι άλλα βιβλία. Τον είχα απολαύσει στη “χαλασιά μου”.  Τολμώ να πω πως είναι πολύ γνώριμο το στυλ του στα σχέδια.

Σήμερα πήγα με μια φίλη στο μουσείο Μπενάκη να δούμε  την έκθεση “Τα πίσω δωμάτια του νου”. Διάβασα το πρώτο απόσπασμα και το σκεφτόμουν βλέποντας τα έργα του.Όταν λοιπόν είδα το απόσπασμα  της τρίτης φωτογραφίας και άκουσα τη συνέντευξή του  σε μια απόπειρα να ερμηνεύσει/εξηγήσει τα έργα του, δεν έπαψα ν΄αναρωτιέμαι αν τελικά το έφτασε.

Υ.Γ. 1 Γιατί έκανα ποστ γι αυτήν την έκθεση κι όχι τόσες άλλες που έχω δει τον τελευταίο καιρό? Με κέντριζε τόσο που μάλλον έπρεπε να το βγάλω κάπως από μέσα μου. Να το μοιραστώ.

Υγ. 2

“Τα ποιήματα στο δρόμο” που απόσπασμά τους είδα είναι εδώ : http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=271&author_id=107

Η “χαλασιά μου” εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=ftcPiqUu1M0&feature=related

Το βίντεο που απόσπασμά του είδα : http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000026810&tsz=0&autostart=0

Περισσότερα για την έκθεση http://www.elculture.gr/exhibitions/benaki-xouliaras-100229 (απ΄την οποία δανείστηκα τη δεύτερη εικόνα, γιατί η δικιά μου βγήκε θολή).

1η, 3η, 4η, 5η φωτο απ΄το κινητό.

26 σχόλια
by renata on 10 Δεκεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Βιβλία-Μουσικές- Θεάματα
Tagged ,,

Posted by renata on 10 Δεκεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/12/10/ta-pisw-dwmatia-tou-nou/

Περί εμπνεύσεως

“Όλοι μας θυμόμαστε δάσκαλο ή δασκάλα που να μας έχει εμπνεύσει. Μέρες διαλόγου που είναι, διαλέγω να σας μιλήσω για το δικό μου. Τον θυμάμαι καλά! Η μήπως τον ονειρεύομαι;
Είναι αυτός / αυτή που:
Ζει μέσα στην κοινωνία και δρα στο πεδίο των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της δημοκρατίας
Προωθεί την ανοιχτή εκπαίδευση, την ανοιχτή μάθηση και την ανοιχτή σκέψη
Αντέχει και προωθεί τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.
Δεν παρασύρεται από το ναρκισσισμό των γνώσεων που έχει
Αξιοποιεί την εξουσία της θέσης του για να διευρύνει τα όρια της δημοκρατίας
Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Αναζητάει τις προϋποθέσεις για αυθεντική συμμετοχή
΄Εχει «έμμονες ιδέες»  και πάθος για το βιβλίο και τη γνώση. Είναι αυτό που τον κάνει «μεταδοτικό»
Σέβεται, αναγνωρίζει και αξιοποιεί τα λάθη
Αποδομεί τα αυτονόητα και τα δεδομένα που συντηρούν και διαιωνίζουν
Ζει και την ώρα που εργάζεται, με επίμονη άσκηση «ασύδοτης εντιμότητας»
Απολαμβάνει τους δεσμούς αμοιβαιότητας, αναγνώρισης και σεβασμού προς τους συναδέλφους
Αποφεύγει την ιδιώτευση, την απομόνωση και τον ατομικισμό
Διαπραγματεύεται με τους μαθητές/τριες το νόημα που έχουν τόσο αυτά που γίνονται όσο και αυτά που δε γίνονται
Είναι φορτωμένος με υποχρεώσεις και ευθύνες που αν και αναχαιτίζουν την ανεξαρτησία του, την εμπλουτίζουν
Είναι δρομέας του δρόμου αντοχής του στοχασμού και της κριτικής σκέψης
Δεν περιορίζεται τυπολατρικά  στις υποχρεώσεις του. Τις υπερβαίνει για να δημιουργεί
Ανιχνεύει και απολαμβάνει το πλαίσιο της σχετικής του αυτονομίας για να απελευθερώνει και να εμπλουτίζει την παιδαγωγική συνάντηση
Ασκεί πολιτική παιδαγωγική
Παθιάζεται με :την παιδαγωγική του τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του άλλου
Την παιδαγωγική της  κοινωνικής δικαιοσύνης, της μέριμνας, της έγνοιας, της φροντίδας
Την παιδαγωγική της θετικής διάκρισης υπέρ αυτών που έχουν περισσότερη ανάγκη
Την παιδαγωγική της αισιόδοξης πρότασης για τη ζωή
Το να είσαι δάσκαλος/δασκάλα-ενεργό κριτικό πολιτικό υποκείμενο σημαίνει από τη μια πως υπόκεισαι στο δίκτυο δώρων, ανταλλαγών και υποχρεώσεων που συγκροτούν τις κοινωνικές και παιδαγωγικές σχέσεις και από την άλλη να δρας στο πεδίο των αντιφάσεων, των συγκρούσεων και των αντιθέσεων με τρόπο που να συντελείς στη αξιοποίησή τους και το μετασχηματισμό τους σε πράξη αλλαγής.
Δεν ξέρω αν με όλα αυτά έχω δημιουργήσει την αίσθηση υπερβολικού φορτίου ευθυνών. Προχτές συνάντησα σε ένα μπαρ έναν άγνωστο κύριο. Αφού ανταλλάξαμε αμοιβαίες συστάσεις και ξεκινήσαμε τη συζήτηση, ανάμεσα στα άλλα, μου λέει
«αν ήμουν δάσκαλος δε θα με έπιανε ο ύπνος τα βράδια»!
Ας το άκουγαν αυτό όσοι και όσες συμμετέχουν στο «διάλογο» για την παιδεία. Δεν είναι ζητήματα προτεραιότητας οι «αιώνιοι» φοιτητές, τα συγγράμματα, η αξιολόγηση και οι εξετάσεις.  Είναι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες που έχουμε σήμερα στο σχολείο… “  

Του Γιώργου Μαυρογιώργου, καθηγητή Παιδαγωγικής στο Tμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Iωαννίνων.

        Σήμερα διαβάζοντας ένα άρθρο του , εξερεύνησα την ιστοσελίδα του κι έπεσα σ΄αυτό παλιό κείμενό του απ΄την εποχή του διαλόγου για την Παιδεία (2005 ), που αντικατοπτρίζει  την άποψή μου για το τι εκπαιδευτικός θέλω και προσπαθώ να είμαι. Ξεκάρφωτο στη σημερινή άθλια κατάσταση που βρεθήκαμε ως πολίτες; Κατά τη γνώμη μου διόλου.

35 σχόλια
by renata on 30 Οκτωβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged ,

Posted by renata on 30 Οκτωβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/10/30/o_daskalos-pou-oloi-thymomaste-na-mas-exei-empneusei/

8

Κι αν σου μιλώ ψιθυριστά
κι αν σ’ αγαπώ συλλαβιστά
είναι που σε βλέπω
στ’ όνειρό μου κάτι βράδια
να με ντύνεις χάδια μεταξωτά.
Είναι που φοβάμαι
μην ξυπνήσω και σε χάσω
μήπως σε ξεχάσω, οριστικά.

Κι αν σου μιλώ με μια φωνή
που δεν ακούν οι ουρανοί
είναι που ‘χεις γίνει
γελαστή φωτογραφία
έγχρωμη απουσία, όλο νερά.
Είναι που χαϊδεύω
το σακάκι σου τα βράδια
και φορώ τα χάδια, μαύρα κουμπιά.

Είναι που δε βρίσκω
σε κανένα μονοπάτι
ένα χαλικάκι του γυρισμού.

by renata on 26 Σεπτεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Δύσκολοι αποχωρισμοί
Tagged

Posted by renata on 26 Σεπτεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/09/26/8/

Γεύση από Ιταλία V

Λουγκάνο, Ελβετία

Στο Λουγκάνο περπατήσαμε  κι εξερευνήσαμε περισσότερο απ΄ότι στο Κόμο. Μου φάνηκε συγκλονιστικό να βλέπω απέναντι τους πρόποδες των Άλπεων. Μου άρεσε που είχε τελεφερίκ που σε ανέβαζε στο πιο ψηλό σημείο με την πανοραμική θέα της περιοχής. Το ανακαλύψαμε στο κατέβασμα.Πολύ ωραία σπίτια και μαγαζιά. Το σπαστικό ήταν η αναλογία ευρώ -ελβετικού φράγκου, στο οποίο μας έδιναν κατά κόρο τα ρέστα. Πανάκριβη αγορά. Υπέροχες σοκολάτες-στρούντελοειδή.  Στο γυρισμό στο Μιλάνο ως και χαλάζι τύχαμε στο κατακαλόκαιρο.

Η Γένοβα (μέρος) απ΄την αουτοστράντα

Σάντα Μαργκαρίτα, Ιταλική Ριβιέρα

Σάντα Μαργκαρίτα

Μπαλκόνι, Πόρτο Φίνο


Κατεβαίνοντας στη Σάντα Μαργκαρίτα μέχρι να έρθει το αστικό για το Πόρτο Φίνο (κάθε 20-30 λεπτά) το οποίο χώραγε μετά βίας 35-40 άτομα αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα για να τη δούμε.Εντύπωση μας έκαναν τα ζωγραφιστά σπίτια, που από μακριά δίνουν την εντύπωση τρισδιάσταστης επένδυσης. Το Πόρτο Φίνο είναι ένα μικρό λιμανάκι που βρίσκω τη φήμη του υπερβολική, αφού για μπάνιο ούτε εκεί ούτε στη Σάντα Μαργκαρίτα ήταν της προκοπής. Πήχτρα στα ιστιοπλοϊκά και τις βάρκες μου θύμισε λεωφόρο σε κίνηση.

Όμορφος  ο τόπος γύρω με ωραία σπίτια στα στενάκια και χρώματα. Όποος έχει επισκεφτεί  Παξούς  βλεπει πως είναι εκτός συναγωνισμού.(Όχι δεν είμαι τοπικίστρια/σωβινίστια.)

Κοιλάδα των θαυμάτων, Πίζα

Φτάσαμε στην Πίζα το τελευταίο βράδυ ολοκληρώνοντας ένα αρκετά μεγάλο κύκλο μετά από 6 ημέρες.Ο Πύργος με κλίση πλέον 2,5 μέτρα γέρνει αρκετά ανάλογα το σημείο που στέκεσαι. Αντικρίζοντάς τον θυμηθήκαμε τη σκηνή απ΄το φιλμ “Οι εντιμότατοι φίλοι μου” κια γελάσαμε.Εκεί έφαγα και το πιο ωραίο ριζότο με θαλασσινά να γλείφεις τα δάχτυλά σου) !

Γενικά το φαγητό στην Ιταλία, μακριά από τουριστικά μαγαζιά (στα στενάκια οι  οικογενειακές τρατορίες μούρλια) ήταν υπεράνω των προσδοκιών μου, εκτός από τις σαλάτες κάποιες φορές. Όλων των ειδών οι πάστες (ριγκατόνι, λινγκουίνι, ραβιόλια, νιοτσέτι, κλπ) και ριζότο με διάφορες σάλτσες (πέστο αλ μεντιτερανέο, πέστο αλ τζενοβέζε, με διάφορων ειδών μανιτάρια, καρμπονάρα αυθεντική, πουτανέσκα κλπ)  και καταπληκτικά αντιπάστι συνοδεία ωραίων κρασιών (δοκιμάσαμε 2-3 Κιάντι και κάνα δυο Πινό γκρίτζο) κλπ  Θα σταθώ στην πίτσα (2-3 φορές φάγαμε) στον καφέ (που δεν τρελαίνομαι γενικά για καπουτσίνο) και τα παγωτά. Πέθανα και πήγα στον παράδεισο!!   Ειδικά για το παγωτό μασκαρπόνε με νουτέλα στη Σιένα θα ξανάκανα το ταξίδι. Και βέβια φάγαμε κρεάς, απλά εγώ τα ημιψημένα (που να τρέχει αιματάκι έστω ροζέ) δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά η μπιστέκα αλά φιορεντίνα (μισόκιλη κι α…) εξαιρετική!! Έτρωγα τις καλοψημένες άκρες των άλλων. ;)

Δε θα ξεχάσω τη γιαγιά στη Σιένα, που μαγείρευε για το οικογενειακό εστιατόριο, που μας λυπήθηκε αν κι είχε περάσει η ώρα σερβιρίσματος και έφερε το μυρωδάτο ριζότο μανιταριών που έτρωγε κι εκείνη.

 

Ξεκινώντας για το ταξίδι σκεφτόμουν στο αεροπλάνο πως ίσως να είναι το τελευταίο, λόγω οικονομικών. Ακόμα κι αν γίνει έτσι, χαίρομαι που ήταν αυτός ο προορισμός. :)

Υ.Γ. Το καθυστέρησα πολύ το ξέρω, αλλά άρχισε το σχολείο. Ο πρώτος καιρός μοιάζει με οδοστρωτήρα κι η προετοιμασία για την Ε’ φέτος με την έλλειψη των βιβλίων τρώει περισσότερο χρόνο.

14 σχόλια
by renata on 19 Σεπτεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρές περιπλανήσεις,La vita e bella
Tagged ,,,

Posted by renata on 19 Σεπτεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/09/19/gefsi-apo-italia-v/

Γεύση από Ιταλία IV

Ντουόμο, Μιλάνο

Πιάτσα Ντουόμο, Μιλάνο

Γκαλερία Βιτόριο Εμμανουέλε, Πιάτσα Ντουόμο, Μιλάνο

Γκαλερία (εσωτερικό) , Πιάτσα Ντουόμο, Μιλάνο

Γκαλερία (εσωτερικό) , Πιάτσα Ντουόμο, Μιλάνο

Βγαίνοντας απ΄την Γκαλερία αντικρίσαμε το Λεονάρντο να κοιτά προς τη Σκάλα

Θέατρο της Σκάλας , Μιλάνο

Μιλάνο

Βία Ντάντε, Μιλάνο

Κάστρο, Μιλάνο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο

Λίμνη Κόμο (Ψιλόβρεχε σ'όλη τη βαρκάδα)

Λίμνη Κόμο (Γέρνει προφανώς, με σκούντησε η διπλανή :( )

Λίμνη Κόμο

Στο καφέ είχαμε και μουσαφίρη :)

Κόμο

Δημαρχείο, Κόμο

Κόμο

Προσεχώς Λουγκάνο-Ιταλική Ριβιέρα-Πίζα και γενικά σχόλια. :)

16 σχόλια
by renata on 5 Σεπτεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρές περιπλανήσεις,La vita e bella
Tagged ,,,

Posted by renata on 5 Σεπτεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/09/05/gefsi-apo-italia-iv/

Γεύση από Ιταλία ΙΙΙ

Ο Άη Γιώργης των Γραικών (η εκκλησία στο βάθος), Βενετία

Η γέφυρα των στεναγμών (απέξω), Βενετία

Πιάτσα Σαν Μάρκο (λεπτομέρεια)

Καμπαναριό , στο βάθος η εκκλησία Σαν Μάρκο, Βενετία

Πιάτσα Σαν Μάρκο (απ το καφέ Φλοριάν)

Παλάτσο Ντουκάλε (εξωτερικά) , Βενετία

Παλάτσο Ντουκάλε (εσωτερική αυλή)

Παλάτσο Ντουκάλε (εσωτερική αυλή)

Θέα απ΄το Παλάτσο Ντουκάλε

Θέα απ΄το Παλάτσο Ντουκάλε

Φυλακές

Θέα απ΄τη γέφυρα των στεναγμών

Βερόνα

Αρένα, Βερόνα

Βερόνα

Το μπαλκόνι στο υποτιθέμενο σπίτι της Ιουλιέτας , Βερόνα

Πιάτσα Ντ' Έρμπε, Βερόνα

Πιάτσα Ντ΄Έρμπε, Βερόνα

Πιάτσα Ντ' Έρμπε, Βερόνα

Καλό μήνα :)

 

12 σχόλια
by renata on 1 Σεπτεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρές περιπλανήσεις,La vita e bella
Tagged ,,,

Posted by renata on 1 Σεπτεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/09/01/gefsi-apo-italia-iii/

Γεύση από Ιταλία ΙΙ

Θέα απ΄το Σαν Τζιμινιάνο, Τοσκάνη

Σαν Τζιμινιάνο

Σαν Τζιμινιάνο

Σαν Τζιμινιάνο

 

Θέα από “μπαλκόνι” στο Σαν Τζιμινιάνο

Δρόμος που ανηκει σε νικηφόρα κοντράτα μια βδομάδα μετά το "Πάλιο", Σιένα

Το έμβλημα της νικηφόρας κοντράτας στο "Πάλιο", Σιένα

Παλάτσο Πούμπλικο, Πιάτσα ντελ Κάμπο, Σιένα

Πιάτσα Ντελ Κάμπο, Σιένα

Ντουόμο, Σιένα

Οι ένοικοι της νικηφόρας κοντράτα παρελαύνουν στους δρόμους της Σιένα με κατεύθυνση την Πιάτσα Ντελ Κάμπο (τους κάνουν ζήλια κοινώς)

 

Έπεται συνέχεια (πιο γρήγορα αυτή τη φορά)

14 σχόλια
by renata on 26 Αυγούστου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρές περιπλανήσεις,La vita e bella
Tagged ,,

Posted by renata on 26 Αυγούστου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/08/26/gefsi-apo-italia-ii/

« Παλαιότερα άρθρα
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 48 other followers