Εκλογικό

Είμαστε πλέον στο παραπέντε της αυριανής εκλογικής αναμέτρησης.Τούτη τη φορά έφτασα στο σημείο να σκεφτώ σοβαρά την αποχή για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που ψηφίζω. Σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις έκανα εντατικές προσπάθειες να πείσω τον κόσμο να ψηφίσει. Το ότι έφτασα να σκεφτώ την αποχή έχει πολύ προφανή αιτία: τα τελευταία 2 χρόνια, που έδωσαν την χαριστική βολή στην πίστη μου στον κοινοβουλευτισμό και στον πασιφισμό μου.

Να ξεκαθαρίσω πως δεν προσγειώθηκα ξαφνικά σε τούτο το σημείο της γης . Χρόνια τώρα προσπαθώ να ‘μαι ενεργός πολίτης ξεκινώντας απ΄τη δουλειά και το σύλλογό μου, την τοπική κοινωνία και γενικά πιστεύοντας πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και παλεύοντας γι αυτό με όποιο τρόπο μπορώ. Δεν ήμουν ανίδεη για τη λαίλαπα που ερχόταν, απλά το να τη ζεις ξεπερνάει τη φαντασία.

Σαν σήμερα πριν δυο χρόνια ήταν η πολύ μεγάλη διαδήλωση-συγκέντρωση που είδαμε πολύ πιο καθαρά όλοι το πρόσωπο της βίας και ως σήμερα αντιληφθήκαμε ακόμα καθαρότερα τι σημαίνει περιστολή των δικαιωμάτων μας. Πιστεύω ελάχιστα πια πως αυτές οι εκλογές θα αλλάξουν κάτι, παρόλα αυτά αποφάσισα να ψηφίσω γιατί φοβάμαι πως θα το μετανιώσω ακόμα περισσότερο, αν δεν το κάνω. Η ιστορία εξάλλου έχει δείξει πως όποτε η αριστερά “σνόμπαρε” τις εκλογές, το πλήρωσε πικρά αυτή κι ο τόπος. Ειδικά σε τούτες που είναι ορατός ο κίνδυνος της ΧΑ και η εκ νέου νομιμοποίηση των φασιστών με κοινοβουλευτική παρουσία και όσους συνειρμούς σχετικά με τη σύγχρονη ιστορία (Βαϊμάρη) δημιουργεί στο μυαλό

Απ΄τα 18 ψηφίζω πάντα αριστερά. Απ΄τα 22 δεν ανήκω σε κανένα κομματικό σχηματισμό κι αποφασίζω με πολύ βάσανο (κόπο) τι θα ψηφίσω και γιατί. Οπότε δε μπήκα ούτε καν στο δίλημμα : μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί. Όποιος έχει μπει σ΄αυτό προφανώς έχει πολύ αδύναμη μνήμη και του συνιστώ να διαβάσει τη δανειακή σύμβαση, να συνέρθει. Η απόφασή μου έχει καθαρά πολιτικό κριτήριο. Δε σκοπεύω να ψηφίσω τα δυο κόμματα της Αριστεράς που ήδη είναι στη βουλή γιατί δε με πείθουν πως έχουν τη διάθεση να τ΄αλλάξουν όλα και να καταλήξουν στο φυσικό τους στοιχείο (φυλακή) όσοι μας κυβέρνησαν τα τελευταία 20+ χρόνια κι επικύρωσαν το τελευταίο αίσχος. Νομίζω πως τα γεγονότα της διαδήλωσης τον Οκτώβρη  στο Σύνταγμα διέλυσαν τις αυταπάτες όσων πίστευαν στην ενότητα της Αριστεράς για το τι θέλει το ΚΚΕ κυρίως. Ούτε μπορώ να δεχτώ ως σοβαρή την άποψη του Σύριζα για διαπραγμάτευση του χρέους. Κοροϊδευόμαστε ρε παιδιά; Κι όταν θα σας πουν το προφανές όχι, τότε τι;

Δεν έχω την κατάρτιση για σοβαρή πολιτική ανάλυση, τα ΄χουν πει άλλοι πολύ καλύτερα από μένα.Η κρίση αυτή είναι εμφανώς του καπιταλισμού, γι αυτό θα ψηφίζσω όσους έχουν αυτή την προοπτική. Το παρακάτω  λέει όσα σκέφτομαι από καιρό:

“Προσωπικά που λες, θα στηρίξω ΑΝΤΑΡΣΥΑ άσχετα αν μπορεί να έχω διαφωνίες σε κάποια ζητήματα. Αυτά είναι θέμα διαλόγου στους κόλπους του κινήματος και η ιστορία θα δείξει πως θα καταλήξουν. Θα στηρίξω που λες κριτικά ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί

  • Είναι ευκαιρία να καταγραφεί και να ενισχυθεί η φωνή μίας αριστεράς με πραγματικά ριζοσπαστικά, αγωνιστικά χαρακτηριστικά και πέρα από τις παραδοσιακές αριστερές δυνάμεις, οι οποίες αυτή τη στιγμή αδυνατούν να παρακινήσουν και να εμπνεύσουν το λαό.

  • Διατύπωσε εξαρχής συγκεκριμένες θέσεις για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί μία άλλη πρόταση με άξονα την άρνηση πληρωμής του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και επιχείρησε να περιγράψει με απλό και κατανοητό τρόπο τα αποτελέσματα μιας τέτοιας επιλογής.

  • Είναι ενωτικό εγχείρημα χωρίς να καταλήγει στο να μη λέει και να μην προτείνει τίποτα προκειμένου να μην διαταραχθεί η όποια ενότητα στο εσωτερικό της.

  • Γιατί διατηρεί κάποια αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά στις διαδικασίες της που αποτελούν προϋπόθεση για μία πραγματική εσωτερική δημοκρατία.

  • Δε φοβάται τη συνεργασία και τη συμπόρευση με άλλα κομμάτια της αριστεράς σε σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις και διαδηλώσεις.”

Καλό βόλι!

22 σχόλια
by Stavrula on 5 Μαΐου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Δράσεις
Tagged

Posted by Stavrula on 5 Μαΐου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/05/05/ekloges-2012/

Αναδρομή με αφορμή

Αφορμή για αυτό υπήρξε η ανάρτηση και η παραίνεση απ΄τα Χαμένα Επεισόδια.

Η Πέρα Μεριά

                                                                     Η Πέρα Μεριά

Οι γονείς μου παρότι ζούσαν απ΄το ’67 στην Ελευσίνα δε θέλησαν να κόψουν τους δεσμούς με τα γειτονικά χωριά καταγωγής τους (Γορτυνία) και παρέμεναν ετεροδημότες. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση λοιπόν κάναμε ολόκληρο ταξίδι, σχεδόν 7 ώρες με το ΚΤΕΛ. Τέσσερις ως την Τρίπολη μέσω Κολοσούρτη (ανάβαση-κατάβαση του Αρτεμισίου, κατάλληλη μόνο για ειδική διαδρομή του Ράλι Ακρόπολις) και άλλες τρεις με το σαρδελοκούτι ως το χωριό. Με το πού φτάναμε ο μπαμπάς χανόταν στο καφενείο . Εγώ χάζευα τη ζωντανή θέα προς την Πέρα Μεριά κι οι υπόλοιποι 4 (γιαγιά, μαμά και αδερφές) προσπαθούσαν να συνέλθουν απ΄τη ζαλάδα.

Το ’79 λίγο πριν απολυθεί πήραμε το πρώτο αμάξι, μια Σίμκα σε μπλε μεταλλικό χρώμα. Το εκλογικό ταξίδι που θυμάμαι πολύ καθαρά ήταν το ’85 . Η Μ. κι εγώ ψηφίζαμε πρώτη φορά (19 και 18 αντίστοιχα) και το θεωρούσαμε τιμή. Θυμάμαι που, όταν πρωτοπήρα το εκλογικό βιβλιάριο, σκέφτηκα” πότε θα γεμίσει και το δικό μου με σφραγίδες, όπως του μπαμπά;”

Περάσαμε τα διόδια Ελευσίνας και Κορίνθου πολύ πρωί χωρίς να δούμε πολλά αυτοκίνητα με σημαίες. Φανταστείτε την έκπληξή μας όταν τελειώσαμε επιτέλους με τον Κολοσούρτη και μπαίνοντας στην Τρίπολη βλέπαμε χειροκροτήματα και μούντζες μέχρι που φτάσαμε στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Ήταν χωρισμένη κάθετα σχεδόν στα μισά σε ανθρώπους με μπλε και πράσινες σημαίες και ακολουθούσε η σχετική βαβούρα στα αυτοκίνητα που περνούσαν σημειωτόν απ΄τον κόσμο. Εδώ να πω πως ο πατέρας είχε κάνει όλο το αμάξι πράσινο απ΄τις αφίσες με τον Αντρέα (τσίρκο δλδ) κι είχε δώσει στη μαμά να κρατάει μια πράσινη σημαία που ανέμιζε έξω απ΄το παράθυρο. Εγώ κι η Μ. κράζαμε και τους μεν και τους δε.

Μετά την εθιμοτυπική στάση στου Καμπέα για βραστό και (μπλιαχ) πατσά των μεγάλων φτάσαμε εν μέσω προπαγάνδας περηφάνιας του πατέρα για το νέο δρόμο που φτιαχνόταν μετά τη Βυτίνα και που θα μας γλίτωνε στο μέλλον απ΄ τις στροφές στα Λαγκάδια (ναι, πώς! :P ) στο χωριό, όπου η εμφάνιση του περιοδεύοντος τσίρκου, εεε αμαξιού μας με τσίτα την κόρνα προκάλεσε θυμηδία, έκπληξη, βρισιές και λίγα χαμόγελα περνώντας διαδοχικά από τα 3 κεντρικά καφενεία (βασιλικοί-πασοκ-ΝΔ) λίγο πριν φτάσει σπίτι και μας υποδεχτεί η γιαγιά με ανοιχτές αγκάλες και βάλει τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια στο εικονοστάσι.

Το χωριό του πατέρα μου ήταν κι είναι ακόμα γεμάτα από πολύ συντηρητικούς ανθρώπους . Υπήρχαν αρκετοί βασιλικοί με την εικόνα του ζεύγους (φτου!) στην είσοδο των περισσότερων σπιτιών. Ψήφιζαν παραδοσιακά ΕΡΕ κι αργότερα ΝΔ. Ο δε 42άρης πατέρας μου και λίγοι συνομήλικοί του, εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι , που ψήφιζαν Πασοκ ήταν “ταραξίες” κι “ανέμυαλοι” που τους χάλασε η πόλη. Ήταν λοιπόν μετρημένα κουκιά οι ψήφοι με μηδενικές εκπλήξεις, ως εκείνη τη χρονιά.

Η Μ. κι εγώ είμαστε τότε οργανωμένες στην ΚΝΕ απ΄τα 15 μας και στο σπίτι άναβε η πολιτική συζήτηση σε πολιτισμένο επίπεδο πάντα. Στο χωριό μας θεωρούσαν δεδομένες λόγω του πατέρα μας. Εξάλλου πού ακούστηκε οι γυναίκες να ψηφίζουν άλλο από πατεράδες ή τους άντρες τους; Έρχεται λοιπόν η καταμέτρηση των ψήφων και βρίσκουν τις αναμενόμενους ψήφους από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τη μία ψήφο ΚΚΕ εσωτ. (του Στάθη που είχε πάει ένα φεγγάρι στη Γερμανία) και 5 του ΚΚΕ, οι 3 καινούριες. Έγινε το θέμα συζήτησης στο καφενείο και δια της ατόπου απαγωγής, βοηθούντος του γεγονότος πως τα πρώτα ξαδέρφια στο χωριό της μάνας μου ψήφιζαν το ίδιο, βρήκαν τις δυο. Ετοιμάστηκαν για γερή καζούρα στον πατέρα μου αλλά ο πονηρός οσμίζοντάς την δήλωσε μες στο καφενείο πως “ναι, ξέρω τι ψηφίζουν τα κορίτσια μου κι είμαι περήφανος γι αυτό”. Έτσι τους βούλωσε τα στόματα. Το διηγήθηκε όλο φούρκα στη μάνα μου το βράδυ , η οποία μας το ΄πε για να ντραπούμε (απ΄αυτές ήμασταν) το πρωί.

Στις δημοτικές εκλογές του ’86 ήμουν φοιτήτρια στη Μυτιλήνη και δεν κατέβηκα για προφανείς λόγους. Όταν πήρα το πτυχίο το ’88, πριν καν το καταθέσω έκανα αίτηση μεταδημότευσης, γιατί είχα βαρεθεί να ζω εδώ και να ψηφίζω εκεί στη μαυρίλα. Όταν πρότεινα στον πατέρα να κάνει το ίδιο και να ησυχάσει, αφού εδώ ζούσε αρνήθηκε. Έζησε εδώ 36 χρόνια, όλα ετεροδημότης. Η μάνα πείστηκε πριν 3 χρόνια να μεταδημοτεύσει εδώ.

Υ.Γ. 1. Η φωτογραφία είναι από ένα παμπάλαιο ποστ (στον μπλόγκερ τότε). Δυστυχώς όταν κάηκε ο δίσκος του παλιού υπολογιστή χάθηκαν. :(

Υ.Γ. 2 Χρωστάω ένα για τούτες τις εκλογές , το ξέρω. Θα στρωθώ και θα το γράψω. Ελπίζω…

14 σχόλια
by Stavrula on 3 Μαΐου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μνήμες

Posted by Stavrula on 3 Μαΐου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/05/03/anadromi-me-aformi/

6 χρόνια μετά

Πέρασαν 6 χρόνια από τότε που άνοιξα το μπλογκ? Κυρίως αναρωτιέμαι αν πέρασαν στ΄αλήθεια μόνο έξι χρόνια απ΄την ηρωική μου “έξοδο”. Μ.Δευτέρα θυμάμαι ήταν, που έκανα πράξη την απόφασή μου να φύγω για να ζήσω. Κι έκτοτε δε  μετάνιωσα ποτέ. Τον πρώτο καιρό είχα μόνο μια πίκρα που δεν έφυγα νωρίτερα.

Έζησα πολύ ευχάριστες στιγμές : δυο καινούριες ανιψιές, πολλοί καινούριοι γνωστοί και καλοί  φίλοι, τόποι που τους ονειρευόμουν αλλά  και δυσάρεστες στιγμές (προσωπικές και οικογενειακές), που ευτυχώς τις ξεπέρασα. Είναι απίστευτη η ευφορία του να ορίζεις τον εαυτό σου κι ας πληρώνεις ακριβό τίμημα  γι αυτό, τη μοναξιά.

Ξέρω πως τα επόμενα χρόνια είναι πολύ δύσκολα και  ό,τι μας περιμένει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο μόνο ρόδινο δεν είναι. Τέτοια μέρα μπορώ να σκέφτομαι μόνο αισιόδοξα. Θα το παλέψουμε. Όπως είπε κάποιος πολύ επιτυχημένα  στο τουίτερ : “Καλή ανάσταση ευχόμαστε στους νεκρούς. Στους ζωντανούς ευχόμαστε καλή Επανάσταση!”  ;)

Υ.Γ.Οι εικόνες είναι αλιευμένες απ΄το tumblr.

45 σχόλια
by Stavrula on 15 Απριλίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged

Posted by Stavrula on 15 Απριλίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/04/15/6-xronia-meta/

Ποιητική Ισημερία ΙV

Οι εχθροί της άνοιξης

Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν.

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα-ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει.

Μίλτος Σαχτούρης

Παγκόσμια μέρα ποίησης η σημερινή. Η μόνη παγκόσμια μέρα που τιμώ κάθε χρόνο. Αυτό κι άλλα ποιήματα του ιδίου εδώ .

Υ.Γ.Να δείτε το ποστ-αφιέρωμα  με ποιήματα ή αποσπάσματά τους που πρότειναν  άλλοι μπλόγκερς στο μπλογκ του Τσαλαπετεινού 

27 σχόλια
by Stavrula on 21 Μαρτίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Βιβλία-Μουσικές- Θεάματα
Tagged ,

Posted by Stavrula on 21 Μαρτίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/03/21/poiitiki-isimeria-iv/

Κάθε Μάρτη

Και:

 

32 σχόλια
by Stavrula on 18 Μαρτίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged ,

Posted by Stavrula on 18 Μαρτίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/03/18/kathe-marti/

Ό,τι θα μείνει

Φέτος εκεί γύρω στα γενέθλια πήρα την απόφαση να ωριμάσω, να με αγαπήσω εμπράκτως κάνοντας ουσιαστικά πράγματα για μένα.  Να παλέψω τους κλασσικούς φόβους μου (ένα καλό τσεκ απ, όσο έχω λεφτά κι ασφάλεια), να πολεμήσω κακές συνήθεις (τη μια την είχα κόψει πριν τα γενέθλια), να προσπαθήσω να διαβάσω συγγραφείς που τους άκουγα με δέος.

Γιατί τώρα σε μια τόσο αμφιλεγόμενη κατάσταση; Ήθελα να με σκληρύνω για να αντέξω.  Αυταπάτες. Ξεμπέρδεψα πριν κάνα μήνα. Όταν σου λένε ως εδώ καλά είσαι (είμαι; ), έλα σε 3 μήνες να δούμε, σκέφτεσαι : Πού πας, ρε ψοφίμι; Αφού μέσα σου είσαι το φοβητσιάρικο κορίτσι, κι ας κάνεις τη γενναία και τη μεγάλη. Το παλεύουμε και αυτό, λες. Έχουμε καιρό ακόμα να κάνουμε πως δεν το σκεφτόμαστε. Εξάλλου δεν ξέρουμε πως και αν θα ξημερώσουμε αύριο. Απ΄ τις αρχές του ‘11  δε σκέφτομαι και δεν προγραμματίζω το μέλλον. Κι αυτό μου κοστίζει. Ναι, κατάθλιψη το λεν αυτό, νομίζω ή μήπως παραίτηση; Τεσπα.

Σκέφτομαι συνέχεια τελευταία το «τόσος λίγος χρόνος τόσο πολλά βιβλία». Τι σχέση έχουν τα βιβλία με την κατάσταση; Έγιναν ξανά το καταφύγιο. Η βουτιά μου σε μια άλλη ελεγχόμενη πραγματικότητα, αφού το σχολείο έγινε καταναγκασμός και δεσμά.

Πριν μια βδομάδα πήγα στο παζάρι ενός εκδοτικού οίκου που βγάζει εξαιρετικά βιβλία. Σκεφτόμουν γι αρκετή ώρα να πάρω ένα βιβλίο, που το ‘θελα πολύ.  Η φίλη μου πρότεινε να το αφήσω γι άλλη φορά. Στη σκέψη πως θα το θέλω και δε θα μπορώ, μ’ έκοψε κρύος ιδρώτας. Το πήρα, γιατί σκέφτηκα πως με 10 ευρώ δε σώζομαι. Ξέρω, είναι μεγάλη πολυτέλεια σε σχέση με άλλους που δεν έχουν σπίτι, δουλειά και γενικά τα προς το ζην. Τίποτα δε μου εξασφαλίζει πως δε θα βρεθώ κι εγώ σ’ αυτή τη θέση. Κι έχω ακόμα αδιάβαστα απ΄ το παζάρι. Απληστία;

Σκέφτομαι πως ζήσαμε τόσο δύσκολες στερημένες εποχές μικρές, όταν ο μπαμπάς ήταν άνεργος  για 6 χρόνια, επειδή υπήρχε «φετφά» στ΄ όνομά του στην περιοχή και επιβιώσαμε χωρίς να κάνει συμβιβασμούς στα ουσιαστικά. Δε φοβάμαι (ακόμα τουλάχιστον) τη φτώχεια. Πλούσιοι και βολεμένοι  δεν ήμαστε ποτέ.

Ο φόβος μου κι η έννοια μου γενικά ήταν να κάνω την κάθε στιγμή να μετράει, πόσο μάλλον τώρα που δεν ξέρουμε τι και πως μας ξημερώνει. Ό,τι έχουμε και θα μείνει είναι οι αγωνίες, τα ξενύχτια, τα γλέντια μας, τα βιβλία, οι εικόνες, οι μουσικές που μοιραζόμαστε όπως και τα τρεξίματα, τα  «πρόσεχε», «φώναξε και για μένα», «θα προσέχω, μη φοβάσαι, αυτοί πρέπει να φοβούνται», «πώς θα ΄θελα μια αγκαλιά τώρα» …

Υ.Γ. Τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά γι ευνόητους λόγους.  Είμαι καλά μην τρομάζετε, απλά είμαι φοβιτσιάρα.   Για περαιτέρω σχόλια έχουμε και μέιλ.

Υ.Γ. 2 Τα σχόλια άνοιξαν.

41 σχόλια
by Stavrula on 23 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged

Posted by Stavrula on 23 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/23/%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b8%ce%b1-%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9/

Η δική μου η πόλη

“Η πόλη που έχεις εσύ δεν είναι αυτή που έχουν οι άλλοι. Η δικιά σου πόλη, η πόλη του καθενός, έχει τις κολόνες φωτισμού στο λάθος σημείο και είναι γεμάτη σκιές εκεί που δε θα έπρεπε να υπάρχουν. […]


Ίσως η προσωπική πόλη του καθενός να έχει ομοιότητες με τις άλλες. Η αθλιότητα, η ανεργία, η αδιαντροπιά της εξουσίας που ψεύδεται ηλεκτρονικά, η τιμή της βενζίνης, το μαύρο σύννεφο που ταξιδεύει από βορειοδυτικά προς τα νοτιοδυτικά, η κακοκεφιά των γειτόνων του πέμπτου, η στάνταρ γεύση των χάμπουργκερ στα φαστφουντάδικα, η ακαριαία αντίδραση της καθαρίστριας όταν μια λάμπα κινείται απρόβλεπτα και αναγγέλλει το σεισμό. 


Όλα αυτά όμως είναι διακόσμηση. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις , που είναι κατασκευασμένες με υλικά τις καταχρήσεις εξουσίας και το φόβο, τη διαφθορά και τη διαρκή απειλή της ζούγκλας, που, κρυμμένη στα πρόσωπα του συστήματος, ξεπροβάλλει κάθε τόσο για να μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εύθραυστοι, ότι είμαστε μόνοι, ότι μια μέρα θα γίνουμε λίπασμα για τα ραδίκια. Ή ότι μια μέρα όλα πρέπει να παιχτούν κορόνα γράμματα, στυλ ουέστερν, ή να κριθούν σε μια μονομαχία στην κεντρική λεωφόρο: αυτοί ή εμείς. 


Μέσα σ΄ αυτή τη μοναξιά, η ιδιωτική σου πόλη πλάθει αλληλεγγύη. Είναι κάποια αδύναμα φράγματα από οδοντογλυφίδες, που μερικές φορές ανθίστανται στην ορμητική πλημμύρα. […] Και μέσα στη δική σου την πόλη δημιουργούνται άλλες μικρότερες πόλεις, χωριά, σχεδόν αγροτικά αγροκτήματα που κάθε τόσο έρχονται σε επαφή με την πόλη των άλλων.”

Στην ίδια πόλη υπό βροχή, Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ

Αφιερωμένο σε αυτούς που κάνουν στη δική μου πόλη να δημιουργούνται  μικρότερες πόλεις που έρχονται σε επαφή με τις πόλεις τους. Πιο απλά στους φίλους. 

Υ.Γ, Λυπάμαι, Γ αλλά δικό μου κείμενο δεν έχει προς το παρόν. 

6 σχόλια
by Stavrula on 19 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Βιβλία-Μουσικές- Θεάματα,Μικρά καθημερινά
Tagged ,

Posted by Stavrula on 19 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/19/i-diki-mou-i-poli/

Γενικός ξεσηκωμός ΤΩΡΑ!

Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει…

Με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, πολιτικό προσωπικό και δημοσιογραφική αριστοκρατία, μας εκβιάζουν με τον πιο στυγνό τρόπο, να αποδεχτούμε την πλήρη καταστροφή μας κινδυνολογώντας ότι «σε διαφορετική περίπτωση» μας περιμένει η χρεοκοπία και ο «μεσαίωνας της εξόδου από το ευρώ». Ο στόχος τους : να παγώσει ο λαός, να μην υπάρξουν αντιδράσεις, να γίνουμε όλοι θεατές της πιο τραγικής φάρσας που λέγεται «διαπραγμάτευση», να περάσουν την υποδούλωσή μας με μέτρα πρωτοφανούς αγριότητας και να τα ψηφίσουν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο !

Μέρες λεηλασίας…

Τα μέτρα που μας λένε  

Με απίστευτο κυνισμό επιδιώκουν να επιβάλλουν μέτρα όπως :

-         τη μείωση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και κάθε ίχνους εργατικού δικαίου

-         Την άμεση απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων

-         Τη δραστική μείωση των συντάξεων

-         Την κατάρρευση της περίθαλψης και των ασφαλιστικών ταμείων λόγω των νέων περικοπών

-         Την κατάργηση της μονιμότητας και των σταθερών εργασιακών σχέσεων, κατ’ αρχάς στον ευρύτερο δημόσιο τομέα

Έτσι, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, όσοι διατηρήσουν την εργασία τους – και με την προϋπόθεση ότι δεν θα μένουν απλήρωτοι – θα καταντήσουν να παίρνουν 500 – 600 ευρώ μεικτά !! Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν. Σημαίνει ακόμα, ότι αργά ή γρήγορα – μάλλον γρήγορα – πρέπει να αναμένουμε νέες δραστικές περικοπές και στο δημόσιο τομέα. Σημαίνει για παράδειγμα ότι, ο μοναδικός, ο αποκλειστικός λόγος εφαρμογής της αξιολόγησης στην εκπαίδευση και συνολικά στο δημόσιο, είναι οι απολύσεις – η βαθμολογική εξέλιξη είναι το τυράκι για τους αφελείς που δεν βλέπουν τη φάκα. Σημαίνει, ότι οι νέοι συνάδελφοι αναπληρωτές, θα βρουν από το Σεπτέμβρη τις πόρτες των σχολείων κλειστές…

 

Τα μέτρα που δεν μας λένε

 

Κανείς δεν μιλάει όμως, για την ουσία της Δανειακής Σύμβασης, για την επιβολή επιτροπείας, δηλ. «κηδεμονίας» στη χώρα, για την Ευρωπαϊκή Διακυβέρνηση, για τη μετατροπή του δανείου σε ομόλογα «αγγλικού δικαίου». Αν ψηφισθεί η επόμενη δανειακή και προχωρήσει η αναδιάρθρωση που προβλέφθηκε στις 26 Οκτώβρη, όλο το ελληνικό χρέος θα περάσει στο αγγλικό δίκαιο. Οι δανείστριες χώρες θα γίνουν έτσι, δυνάμει ιδιοκτήτες όλης της τωρινής αλλά και μελλοντικής περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή κύριοι της χώρας. Αυτό εξηγεί εν μέρει, τις αρπακτικές διαθέσεις και τον αδυσώπητο εκβιασμό των ημερών.

Τα (επόμενα !) μέτρα που έρχονται

Κι όμως το τέλος του κατήφορου δεν είναι εδώ ! Ο Μπεγλίτης απειλεί ότι σύντομα αναμένονται και νέα μέτρα ! Περικοπές, φοροεπιδρομές, απολύσεις, η μια σφαλιάρα μετά την άλλη, θα είναι στην ημερήσια διάταξη έως ότου σταδιακά και μεθοδικά, μας οδηγήσουν στην κοινωνική άβυσσο, στην Ελλάδα του «πεντακοσάρικου», της απίστευτης νέας φτώχειας…

Μέρες χρεοκοπίας…

και ξεχνάω πως κι αυτόν τον ουρανό

τον έχουν πουλημένο

Ο εκβιασμός που μέρα νύχτα ουρλιάζουν οι τηλεοπτικές σειρήνες είναι ψεύτικος. Το νέο πακέτο μέτρων, αποτελεί δημόσια ομολογία της χρεοκοπίας και φέρνει με μαθηματική ακρίβεια ακόμα πιο κοντά την προοπτική μιας άτακτης και ανεξέλεγκτης κατάρρευσης. Αποτελεί πάνω απ’ όλα όμως, συνταγή απόλυτης χρεοκοπίας της εργαζόμενης οικογένειας. Πάνω από τη χώρα, απλώνεται η σκιά της ανεργίας, της απόλυτης ένδειας, των εκατομμυρίων ανέργων και των δεκάδων χιλιάδων άστεγων, των διαλυμένων νοσοκομείων και των πεινασμένων παιδιών. Αυτή είναι η επιλογή που κάνει ο κόσμος του κεφαλαίου και του πλούτου για να αντιμετωπίσει την καπιταλιστική κρίση : μια τεράστια, ιστορικής σημασίας καταστροφή. Καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και υποδομών. Καταστροφή πάνω απ’ όλα, ανθρώπινων ζωών.

Άνεμοι, θύελλες γύρω μας πνέουν

Στην εποχή των μεγάλων αφηγήσεων, ο άνθρωπος αγωνιζόταν γιατί πίστευε σε ένα συλλογικό όνειρο : ότι η γη που δουλεύει του ανήκει, ότι ο ιδρώτας του πληρώνεται με δικαιοσύνη και αλήθεια, ότι υπάρχει σχολείο να γιατρέψει την άγνοια και φάρμακο για να τρομάξει το θάνατο, ότι το σπίτι του φωτίζεται και ότι το τραπέζι του γεμίζει, ότι η γη του είναι ελεύθερη και είναι θέμα του λαού να κυβερνά και να κυβερνιέται. Αυτοί οι αγώνες που μάτωσαν γενιές και γενιές εργαζόμενων, έδωσαν σε μας ότι έχουμε σήμερα, ότι βιώσαμε και γνωρίσαμε ως σήμερα. Σταθερή εργασία, συντάξεις, περίθαλψη, δημόσια παιδεία και υγεία, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Στην εποχή του μεγάλου φόβου, πάνω στο κύμα της καπιταλιστικής κρίσης, έρχονται να καταστρέψουν ολόκληρη τη χάρτα των δικαιωμάτων και κατακτήσεων με μια και μόνη ζαριά ! Να φοβόμαστε μήπως αρρωστήσουμε, να πηγαίνουμε στη δουλειά και στο σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι, να φοβόμαστε ότι θα γεράσουμε χωρίς σύνταξη, ότι θα απολυθούμε και θα μείνουμε στο δρόμο, ότι δεν θα πληρωθούμε τον επόμενο μήνα και δε θα έχουμε να ταΐσουμε τα παιδιά μας. Να μας μετατρέψουν από εργαζόμενους με δικαιώματα και κατακτήσεις, στους σκλάβους του 21ου αιώνα. Σε μια άμορφη πληβειακή μάζα, χωρίς σταθερές, χωρίς συλλογικότητες, χωρίς αύριο. Να επιστρέψουμε οριστικά και τελεσίδικα πίσω από το έτος 1789 ! Θα το επιτρέψουμε ;

Μέρες οργής…

Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήρθε για να μείνει. Θα φύγει μόνο με τον ίδιο τρόπο που έφυγε και η κυβέρνηση Παπανδρέου – με μαζικούς, μαχητικούς, παλλαϊκούς αγώνες.  Μόνο που μαζί της πρέπει να ανατραπεί ολόκληρο το Διευθυντήριο : ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ, τρόικα – Δ.Ν.Τ. – Ε.Ε.

Άλλη λύση υπάρχει. Το χρέος, ούτε θέλουμε ούτε και μπορούμε να το ξεπληρώσουμε ακόμα κι αν ξεπουλιόμασταν κι εμείς και οι μελλοντικές γενιές. Το χρέος δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρωθεί. Παύση πληρωμών του  χρέους – μη αναγνώριση του χρέους, είναι η απάντηση. Άμεσο πρόγραμμα αναγκών  και δικαιωμάτων που θα ξεκινά με τη στάση πληρωμών στους δανειστές και θα φθάνει όχι μόνο στο σταμάτημα της λεηλασίας του εργατικού εισοδήματος αλλά και στην ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου. Διεθνιστικός αγώνας και έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Κοινωνικοποίηση και εργατικός έλεγχος των τραπεζών και των παραγωγικών τομέων.

Δεν θέλουμε καμία δόση και κανένα νέο δάνειο. Μπορούμε να ζήσουμε με τη δουλειά μας. Απλήρωτοι, σε ανεργία και σε αχρηστία, θα μείνουν αυτοί που ζουν από τον ιδρώτα μας. Να αφήσουμε πίσω μας τα δανεικά ιδανικά του νεοφιλελευθερισμού και των ατομικών «λύσεων», της συναίνεσης και της «εθνικής ομοψυχίας». Να παραμερίσουμε τις τρικλοποδιές και τους δισταγμούς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, να πάρουμε τον αγώνα στα χέρια μας, να μην πούμε αύριο πως «από φόβο χάσαμε».

Πέμπτη 9/2 Συλλαλητήριο, συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.00 μμ

Όλοι την Κυριακή στο Σύνταγμα, στον αποκλεισμό της Βουλής

Όλοι στις απεργίες και τα συλλαλητήρια σε κάθε πλατεία, σε κάθε πόλη και γειτονιά

Γενική πολιτική απεργία διαρκείας, γενική διακλαδική πολιτική απεργία διαρκείας

κατεβαίνουμε στους δρόμους και δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν


Από κείμενο συναδέλφου. Δε θα άλλαζα ούτε τόνο. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΡΑ

2 σχόλια
by Stavrula on 9 Φεβρουαρίου, 2012  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Δράσεις

Posted by Stavrula on 9 Φεβρουαρίου, 2012

http://anagennimeni.wordpress.com/2012/02/09/%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%be%ce%b5%cf%83%ce%b7%ce%ba%cf%89%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%cf%81%ce%b1/

“Τα πίσω δωμάτια του νου”

Τα ποιήματα στο δρόμο

Ο Νίκος Χουλιαράς δε μου είναι άγνωστος. Διάβασα χρόνια πριν το Λούσια στην έκδοση με το σκούρο και πλήρες ζωγραφισμένο εξώφυλλο κι άλλα βιβλία. Τον είχα απολαύσει στη “χαλασιά μου”.  Τολμώ να πω πως είναι πολύ γνώριμο το στυλ του στα σχέδια.

Σήμερα πήγα με μια φίλη στο μουσείο Μπενάκη να δούμε  την έκθεση “Τα πίσω δωμάτια του νου”. Διάβασα το πρώτο απόσπασμα και το σκεφτόμουν βλέποντας τα έργα του.Όταν λοιπόν είδα το απόσπασμα  της τρίτης φωτογραφίας και άκουσα τη συνέντευξή του  σε μια απόπειρα να ερμηνεύσει/εξηγήσει τα έργα του, δεν έπαψα ν΄αναρωτιέμαι αν τελικά το έφτασε.

Υ.Γ. 1 Γιατί έκανα ποστ γι αυτήν την έκθεση κι όχι τόσες άλλες που έχω δει τον τελευταίο καιρό? Με κέντριζε τόσο που μάλλον έπρεπε να το βγάλω κάπως από μέσα μου. Να το μοιραστώ.

Υγ. 2

“Τα ποιήματα στο δρόμο” που απόσπασμά τους είδα είναι εδώ : http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=271&author_id=107

Η “χαλασιά μου” εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=ftcPiqUu1M0&feature=related

Το βίντεο που απόσπασμά του είδα : http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000026810&tsz=0&autostart=0

Περισσότερα για την έκθεση http://www.elculture.gr/exhibitions/benaki-xouliaras-100229 (απ΄την οποία δανείστηκα τη δεύτερη εικόνα, γιατί η δικιά μου βγήκε θολή).

1η, 3η, 4η, 5η φωτο απ΄το κινητό.

26 σχόλια
by Stavrula on 10 Δεκεμβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Βιβλία-Μουσικές- Θεάματα
Tagged ,,

Posted by Stavrula on 10 Δεκεμβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/12/10/ta-pisw-dwmatia-tou-nou/

Περί εμπνεύσεως

“Όλοι μας θυμόμαστε δάσκαλο ή δασκάλα που να μας έχει εμπνεύσει. Μέρες διαλόγου που είναι, διαλέγω να σας μιλήσω για το δικό μου. Τον θυμάμαι καλά! Η μήπως τον ονειρεύομαι;
Είναι αυτός / αυτή που:
Ζει μέσα στην κοινωνία και δρα στο πεδίο των αντιθέσεων και των συγκρούσεων, στρατευμένος στην υπόθεση της παιδείας, της κοινωνικής δικαιοσύνης  και της δημοκρατίας
Προωθεί την ανοιχτή εκπαίδευση, την ανοιχτή μάθηση και την ανοιχτή σκέψη
Αντέχει και προωθεί τη γνωστική ανεξαρτησία των μαθητών/τριών.
Δεν παρασύρεται από το ναρκισσισμό των γνώσεων που έχει
Αξιοποιεί την εξουσία της θέσης του για να διευρύνει τα όρια της δημοκρατίας
Δεν αστυνομεύει και δεν επιτηρεί την εκπαιδευτική διαδικασία. Αναζητάει τις προϋποθέσεις για αυθεντική συμμετοχή
΄Εχει «έμμονες ιδέες»  και πάθος για το βιβλίο και τη γνώση. Είναι αυτό που τον κάνει «μεταδοτικό»
Σέβεται, αναγνωρίζει και αξιοποιεί τα λάθη
Αποδομεί τα αυτονόητα και τα δεδομένα που συντηρούν και διαιωνίζουν
Ζει και την ώρα που εργάζεται, με επίμονη άσκηση «ασύδοτης εντιμότητας»
Απολαμβάνει τους δεσμούς αμοιβαιότητας, αναγνώρισης και σεβασμού προς τους συναδέλφους
Αποφεύγει την ιδιώτευση, την απομόνωση και τον ατομικισμό
Διαπραγματεύεται με τους μαθητές/τριες το νόημα που έχουν τόσο αυτά που γίνονται όσο και αυτά που δε γίνονται
Είναι φορτωμένος με υποχρεώσεις και ευθύνες που αν και αναχαιτίζουν την ανεξαρτησία του, την εμπλουτίζουν
Είναι δρομέας του δρόμου αντοχής του στοχασμού και της κριτικής σκέψης
Δεν περιορίζεται τυπολατρικά  στις υποχρεώσεις του. Τις υπερβαίνει για να δημιουργεί
Ανιχνεύει και απολαμβάνει το πλαίσιο της σχετικής του αυτονομίας για να απελευθερώνει και να εμπλουτίζει την παιδαγωγική συνάντηση
Ασκεί πολιτική παιδαγωγική
Παθιάζεται με :την παιδαγωγική του τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του άλλου
Την παιδαγωγική της  κοινωνικής δικαιοσύνης, της μέριμνας, της έγνοιας, της φροντίδας
Την παιδαγωγική της θετικής διάκρισης υπέρ αυτών που έχουν περισσότερη ανάγκη
Την παιδαγωγική της αισιόδοξης πρότασης για τη ζωή
Το να είσαι δάσκαλος/δασκάλα-ενεργό κριτικό πολιτικό υποκείμενο σημαίνει από τη μια πως υπόκεισαι στο δίκτυο δώρων, ανταλλαγών και υποχρεώσεων που συγκροτούν τις κοινωνικές και παιδαγωγικές σχέσεις και από την άλλη να δρας στο πεδίο των αντιφάσεων, των συγκρούσεων και των αντιθέσεων με τρόπο που να συντελείς στη αξιοποίησή τους και το μετασχηματισμό τους σε πράξη αλλαγής.
Δεν ξέρω αν με όλα αυτά έχω δημιουργήσει την αίσθηση υπερβολικού φορτίου ευθυνών. Προχτές συνάντησα σε ένα μπαρ έναν άγνωστο κύριο. Αφού ανταλλάξαμε αμοιβαίες συστάσεις και ξεκινήσαμε τη συζήτηση, ανάμεσα στα άλλα, μου λέει
«αν ήμουν δάσκαλος δε θα με έπιανε ο ύπνος τα βράδια»!
Ας το άκουγαν αυτό όσοι και όσες συμμετέχουν στο «διάλογο» για την παιδεία. Δεν είναι ζητήματα προτεραιότητας οι «αιώνιοι» φοιτητές, τα συγγράμματα, η αξιολόγηση και οι εξετάσεις.  Είναι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες που έχουμε σήμερα στο σχολείο… “  

Του Γιώργου Μαυρογιώργου, καθηγητή Παιδαγωγικής στο Tμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Iωαννίνων.

        Σήμερα διαβάζοντας ένα άρθρο του , εξερεύνησα την ιστοσελίδα του κι έπεσα σ΄αυτό παλιό κείμενό του απ΄την εποχή του διαλόγου για την Παιδεία (2005 ), που αντικατοπτρίζει  την άποψή μου για το τι εκπαιδευτικός θέλω και προσπαθώ να είμαι. Ξεκάρφωτο στη σημερινή άθλια κατάσταση που βρεθήκαμε ως πολίτες; Κατά τη γνώμη μου διόλου.

35 σχόλια
by Stavrula on 30 Οκτωβρίου, 2011  •  Μόνιμος σύνδεσμος
Posted in Μικρά καθημερινά
Tagged ,

Posted by Stavrula on 30 Οκτωβρίου, 2011

http://anagennimeni.wordpress.com/2011/10/30/o_daskalos-pou-oloi-thymomaste-na-mas-exei-empneusei/

« Παλαιότερα άρθρα
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 62 other followers