Θριάσιο- Περιβάλλον
Βαρκάδα στον κόλπο της Ελευσίνας, ΕΛΠΕ – ΠΕΤΡΟΛΑ: Βρώμικα διυλιστήρια, βρώμικες πρακτικές… , Θριάσιο Πεδίο: Πολίτες κατά της επέκτασης των Ελληνικών Πετρελαίων
Καιρός αρκετός πέρασε. Η φιλενάδα μου μου επισήμανε πως έχω καιρό να αναρτήσω κάτι. Σκέφτομαι πολλές φορές πως ίσως το μπλογκ αυτό έκανε τον κύκλο του, μια που όλο και πιο αραιά γράφω εδώ μέσα. Δεν ξέρω αν είναι η καθημερινότητά μου πεζή και επαναλαμβανόμενη, αν είναι που τώρα πια μοιράζομαι σε πιο κλειστό κύκλο τα πιο άμεσα που μ’ απασχολούν. Είμαι περισσότερο αναγνώστης (σε πολλά) και σχολιαστής (σε ελάχιστα). Για τις λίγες φορές όμως, που θέλω να μοιραστώ σκέψεις και συμβάντα, το αφήνω. Ίσως όταν αρχίσουν να υλοποιούνται όσα έχουν σχεδιαστεί , να κατασταλάξω και σ΄αυτό.
Κατά τ’ άλλα τα άτιμα 43 έφεραν μαζί τους την υπερμετρωπία και τα βοηθητικά γυαλιά οράσεως (βραδινή οδήγηση, τηλεόραση). Ένα από τα πράγματα που καμάρωνα ήταν η όρασή μου. Τι έρχεται μετά? Δε θέλω να ξέρω. Το χειρότερο είναι που τον περισσότερο καιρό αισθάνομαι 20 σκάρτα.(Προχτές ήμουν έτοιμη να παίξω μπουγέλο). Τα χρόνια πέρασαν και μυαλό δεν έβαλα, ούτε πρόκειται όπως δείχνει. 
Ενδιαφέρουσες συναντήσεις με ανθρώπους που θαυμάζω τον πνευματικό τους μόχθο και παρούσα σε φάση που συζητήθηκε αρκετά. Προηγήθηκε ένα χορταστικό διήμερο με τα μεγάλα ανίψια, που δεν το πιστεύω πόσο μεγάλωσαν και κουβέντα μαζί τους σε πολλά θέματα και επίπεδα. Σκέφτομαι πως αν είχα τόσο μεγάλα παιδιά θα ΄χα πελαγώσει μπρος στο ζόρι των Πανελλαδικών που θα περάσει ο μεγάλος του χρόνου.Τι θα τραβήξει η αδερφούλα μου! Οι μικρές ανιψούλες μεγαλώνουν και αλλάζουν. Η Γωγώ με αφήνει άφωνη κάθε φορά με τις ατάκες της και χορεύει διαρκώς. Η Γελαστούλα έγινε ολοστρόγγυλη. Πλέον αποκαλείται συχνά “γιουβαρλάκι”.
Όλοι γύρω απορροφημένοι απ’ την ρουτίνα τους κι εγώ το ίδιο. Δεν περιμένω πολλά, αν και τα θέλω. Ωριμότητα είν΄αυτό? Κυνικότητα? Προσγείωση στην πραγματικότητα? Παραίτηση? Αποδοχή? Δεν έχω καταλάβει ακόμη. Όμως νιώθω καλά τις περισσότερες φορές. Χαμογελάω αρκετά, γελάω πολύ, νευριάζω λιγότερο, τραγουδώ όταν θέλω να φτιάξω το κέφι, διαβάζω λίγο…
…είναι αυτό το συννεφιασμένο απόγευμα που είμαι κουκουλωμένη κάτω απ΄το ελαφρύ πάπλωμα φορώντας μακρυμάνικα ζεστά ρούχα, κοιτώντας έξω απ΄το παράθυρο τις βρεγμένες φυλλωσιές στον κήπο.
Ούσα συναχωμένη με πονόλαιμο νιώθω ανακούφιση που δεν χρειάζεται να βγω έξω απ΄το σπίτι για μερικές ώρες ακόμα και έχω όλη την άνεση να χουχουλιάσω με το βιβλίο μου δίπλα πίνοντας μια ζεστή σοκολάτα, ακούγοντας όμορφες μουσικές που βάζουν οι φίλοι, “ξεφυλλίζοντας” φωτογραφίες από διάφορους τόπους απ΄ τη ζεστασιά του κρεβατιού μου, περιδιαβαίνοντας στα “σπίτια” γνωστών και φίλων μέσα απ΄το ανοιχτό “παράθυρο”.
Με κάνει περισσότερο χαρούμενη η βραδινή μάζωξη με τις εδώ φίλες μου (για την οποία κάνω οικονομία δυνάμεων) κι η προσμονή του Σαββατοκύριακου με τον καφέ και την κουβέντα με άλλες φίλες. Το καλύτερο όμως δεν το πιστεύω ακόμα. Είναι Παρασκευή σχεδόν! 
πια. Οι μέρες περνάνε σαν νερό. Ο χρόνος μετρημένος και δε φτάνει. Τα παιδιά μου φέτος 23 κι ενώθηκε η περσινή τάξη. Χρειάστηκα αρκετό χρόνο να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα και να μπορέσουμε να στρώσουμε λίγο το πρόγραμμα. Λάστιχο έγιναν οι ώρες μες στην τάξη (2,5 γλώσσα , 1,5 τα μαθηματικά) στην αρχή. Ήρθαν και αυτά εντελώς ξεμυαλισμένα κι η ζέστη δε βοηθάει. Ευτυχώς πια μπήκαμε σε μια πορεία.Σχεδιάστηκαν και οι εκπ/κές επισκέψεις των πρώτων 2 τριμήνων.
Αρχίσαμε να συνδυάζουμε πάλι την ιστορία με τα εικαστικά για να τη συμπαθήσουν, γιατί το βιβλίο σοβάρεψε φέτος κι είναι γραμμένο σε γλώσσα που χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις για την κατανόηση. Γενικά προσπαθώ να μην ξεχνώ να το βασικό στόχο του να μαθαίνουμε και με ευχάριστο τρόπο. Χάρηκα που είδα πως την περσινή δεν την είχαν ξεχάσει. Γελάσαμε πάλι όταν αναφερόμαστε στους προϊστορικούς ανθρώπους. Δαπανώ περισσότερες ώρες φέτος για το διάβασμα και το σχεδιασμό της διδασκαλίας έχοντας το άγχος του να παρακολουθώ πού ακριβώς βρίσκεται κάθε παιδί και πώς “προχωράει”, κυρίως στα μαθηματικά λόγω του αριθμού.
Πέρασαν κι οι εκλογές. Προκοπή δε θα δούμε.Έπαψα να ΄χω αυταπάτες εδώ και χρόνια. Είμαι κυνική? Μμ, προτιμώ το ρεαλίστρια.Προς το παρόν παιχνιδάκια με τις λέξεις βλέπω. Το ΄κανε κι ο προηγούμενος στην πρώτη τετραετία. Τι του λείπει του ψωριάρη…
Έπεσα τυχαία σ ένα παλιό μου ποστ, προπέρσινο κι όμως επίκαιρο. Η κατάσταση στα σχολεία μας ίδια και χειρότερη. Μόνο η ηγεσία του Υπουργείου αλλάζει κι όχι η πολιτική. Απ΄τη φράου Μαριέτα, τον Μπούλη με την εισαγωγική ομιλία κόπι-πέιστ απ΄το κόμμα του πόδι-πόδι και τον αεράτο Άρη στην Αννούλα . Θα μας βρει κι αυτή απέναντί της , αφού την άποψη του Georgie για την παιδεία είχα την “ευτυχία” να τη ζήσω ούσα φοιτήτρια, όταν έκανε ένα διάστημα αρμόδιος Υπουργός, τρομάρα του.
Όπως λέει κι η κυρα-Λένη :”Είν’ μακριά το σκοτάδι? Κλέισ’ τα μάτια!Θα το δεις!“
Υ.Γ. Είναι γνωστό πως λατρεύω την εποχή αυτή και θα ΄θελα όσο τίποτε άλλο να ζούσα σ’ ένα τέτοιο τοπίο. Η φωτογραφία είναι απ΄το flickr (τοπίο στο Άμστερνταμ). Να ΄στε καλά. 
Τέλειωσαν τα ψέμματα.Αύριο αρχίζουμε ξανά ευρισκόμενοι σε προεκλογική περίοδο με τα σχολεία όπως κάθε χρόνο με ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, βιβλίων υλικού κ.α.Δεν είναι τυχαίο, είναι πολιτική βούληση. Προβλέπεται θερμός χειμώνας με όσα ανοίγονται μπροστά μας, αλλά αυτό είναι θέμα για ξεχωριστό ποστ, όπως και οι εκλογές.
Ευτυχώς με την πανσέληνο του Σεπτέμβρη η διάθεση άρχισε να στρώνει. Βοήθησε πολύ κι η εντατική θεραπεία: σχεδόν κάθε βράδυ βόλτα με φίλους για καφέ ή σε συναυλίες (εξαιρετικός ο Φοίβος Δ. ). Είδα και δυο θεατρικές παραστάσεις που τις είχα σημειώσει απ΄ όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των Αισχυλείων και μου άρεσαν πολύ, ειδικά οι Τρωάδες με την κα Λήδα Πρωτοψάλτη. Ίσως το σκηνικό (βομβαρδισμένο σχολείο σε χώρα που ηχούν οι σειρήνες) και η εισαγωγική σκηνή με τα παιδιά, που έντρομα ψάχνουν ένα ανάγνωσμα να ξεχάσουν για λίγο τον τρόμο του πολέμου μες στη συσκότιση και βρίσκουν τις πρώτες σελίδες της τραγωδίας. Η προηγούμενη παράσταση ήταν ο Δον Κιχώτης, που απ΄τους κεντρικούς ήρωες με κέρδισε ο κος Πιατάς. Ίσως, γιατί όλοι έχουμε πιο πολλά στοιχεία απ’ τον Σάντσο και λιγότερα, ως μηδενικά κάποιοι, με τον Δον Κιχώτη. Κάποια κομμάτια του ρόλου του κ. Κιμούλη ως Θερβάντες για τ’ όνειρο κράτησα, θυμούμενη την φράση :” Δεν ήταν τρελός ο Δον Κιχώτης. Τρελοί είναι όσοι δεν έχουν παλέψει με ανεμόμυλους έστω μια φορά στη ζωή τους!” που ΄χα διαβάσει του συγγραφέα Ι.Γιάλομ.
Το μωρουδέλι μας μεγαλώνει και γίνεται Μαγουλίτσα κι η Γωγώ ξεκινά την πρώτη χρονιά στο νηπιαγωγείο. Το χρόνο σε σχέση με όσα δεν έχω ακόμα καταφέρει ζορίστηκα ν’ αποδεχτώ, αλλά τ’ αφήνω πίσω πια ως τα επόμενα γενέθλια.
Καλό φθινόπωρο!
Άλλη μια σχολική χρονιά αρχίζει, άλλο ένα κεράκι στην τούρτα-μανουάλι. Γι αυτό πλέον σβήνω κερί-ερωτηματικό . Τούρτα- σουρωτήρι δε λέει. Είναι που άλλη είναι η ηλικία μου ημερολογιακά, άλλη η συναισθηματική (πότε έφηβη- πότε υπερήλιξ -πότε παιδί) σε μια τραμπάλα που ισορροπία δεν πρόκειται να βρει.
Νιώθοντας όλο αυτό το διάστημα πως βρίσκομαι σε μια λούμπα που η παραμικρή κίνηση μπορεί να με βγάλει, αλλά ταυτόχρονα διστάζοντας , μην ξέροντας αν θέλω να βγω, με τη σκέψη μήπως αυτό με βουλιάξει χειρότερα. Αφήνοντας τα γεγονότα να με υπερκεράσουν, ώστε να υποχρεωθώ να κάνω τ’ απαραίτητα. Μότο μου :”Μπορώ να έχω θέληση, αλλά δεν θέλω”. Ούτε αυτό δεν ήξερα.Αν θέλω ή όχι…Άλλο ένα που ταίριαζε: “προσπαθώ να βγω απ το αδιέξοδο, αλλά δε θυμάμαι από που μπήκα”.
Οι μέρες πέρασαν, η ζωή από σήμερα μπαίνει στη ρουτίνα της, που θα λειτουργήσει σαν άγκυρα, γιατί ανεμοδούρα δε μου πάει να ΄μαι. Τελευταίες σκέψεις υπό την επήρεια του ποτού: α) ωχ!πως θα βγάζουμε άκαπνοι τα ζόρια φέτος ?, β) τουλάχιστον φέτος μπήκε η γενέθλια μέρα με φίλες (είναι μια βελτίωση) και γ) πώς ξυπνάνε το πρωί?
Μου αφιερώνω περιπαικτικά το παρακάτω τραγουδάκι:
Υ.Γ. Τα σχόλια θα μείνουν κλειστά γι ευνόητους λόγους. Είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και δι υμάς.
Καλό μήνα!
Τα πατουσάκια της
Για την ακρίβεια χαζοθεία! 
Την πρωτομηνιά πιστή στο ραντεβού η Μπουκίτσα ξεπρόβαλε και μας σκλάβωσε μεμιάς όλους. Είναι κουκλάκι ζωγραφιστό και μοιάζει πολύ με την Γωγώ, όταν ήταν νεογέννητη!Όλα πήγαν καλά ευτυχώς για τη μαμά και το μωρό. Οι δυο θείες της δεν ξεκολλάγαμε από δίπλα τους μέχρι χτες που γύρισαν σπίτι. Ο μπαμπάς της κι η γιαγιά της πρόσεχαν τη Γωγώ εναλλάξ αυτές τις μέρες, η οποία δείχνει πως χαίρεται για το μωρό, αλλά ψιλοζηλεύει φυσικά!
Ακόμα πετάγομαι απ’ τον ύπνο νομίζοντας πως ακούω τη φωνούλα της Μπουκίτσας . Μου λείπει κάθε λεπτό που δεν την βλέπω. Γιατρέ μου, τι έχω? 
Δυο βδομάδες ξεκούραση απ’ την παρουσία άλλου μες στο σπίτι. Πρόβα του επόμενου καλοκαιριού έμοιαζε. Προς έκπληξή μου ως και με τις δουλειές του σπιτιού ασχολήθηκα. Θυμήθηκα τη χαρά του να ορίζω το χρόνο σύμφωνα με τις ορέξεις μου. Να κοιμάμαι και να ξυπνάω αργά χωρίς να με ενοχλεί κανείς. Όμορφες, ήσυχες μέρες .
Το καλύτερο είναι πως έχω ακόμα το μισό καλοκαίρι μπροστά μου. Αδημονώ να γνωρίσω τη μπουμπούκα και το ταξιδάκι θα γίνει τέλη Αυγούστου, για να ΄μαι ορεξάτη στην επιστροφή στο σχολείο.
Μια βδομάδα ηρεμίας ήταν ό,τι έπρεπε μετά την παράνοια της προηγούμενης με τους μαστόρους εδώ μέσα και τη μητέρα μου στα όρια της υστερίας κάποιες φορές. Η λύπη απ΄το αποχαιρετισμό των συναδέλφων αντισταθμίστηκε κάπως απ΄την ατέρμονη θέα του γαλάζιου.
Μετά συνήθισα την αφροντισιά, αφού όλα ήταν έτοιμα από άλλους και πολύ κοντά. Θα μπορούσα να το συνηθίσω εύκολα. Χάρηκα που μπόρεσα να διαβάσω με όρεξη 4 βιβλία, που το ένα το είχα αρχίσει πριν το Πάσχα.Ενέσκηψε κι η καλοκαιρινή σταυρολεξο-σουντοκου-μανία . Αφού μ’ αρέσουν τα δύσκολα.
Ο καιρός δε βοηθούσε ως την Πέμπτη κι έτσι η παραλία έμενε σχεδόν άδεια, αλλά εμπόδιο δεν μου έγινε. Τουναντίον την Κυριακή το πρωί που γέμισε, ενοχλήθηκα αρκετά απ΄το θόρυβο.
Γύρισα σ΄ένα άδειο σπίτι με χαρά που μετριάστηκε χτες το πρωί απ΄το αλαλούμ που επικρατούσε στους δρόμους και που μ έκανε να το σκυλομετανιώσω που βγήκα να πληρώσω λογαριασμούς και την Εφορία.
Παραδόξως χτες το πρωί και σήμερα ξεκίνησα κάνοντας δουλειές στο σπίτι -χωρίς να μου ζητηθεί καν!- και ψώνια. Το πιο παράδοξο είναι πως προγραμμάτισα το -χορτοφαγικό-μενού ολόκληρης της βδομάδας σκεπτόμενη το μαγείρεμά του με ευφορία, που δε μ’ εγκατέλειψε ακόμα.
Το καλύτερο ήταν η χτεσινοβραδινή έξοδος ως τα ξημερώματα με φίλους σε ένα μπαράκι που θυμίζει νησί. Έχω σχεδόν κατασταλάξει που θα πάω για τη δεύτερη φάση διακοπών. Είμαι ανάμεσα σε δυο κοντινά κυκλαδονήσια (Σ. ή Σ.) . Ελπίζω ν’ αποφασίσω γρήγορα και να βρω κατάλυμα.
Επειδή αύριο φεύγω για το πρώτο μέρος των διακοπών , μετά απ΄την κατήφεια των τελευταίων ημερών, θέλησα ν΄ανεβάσω κάτι όμορφο κι αισιόδοξο. Τις τράβηξα στις αρχές του μήνα σε μια επίσκεψη με τους μαθητές μου στο Βοτανικό κήπο Διομήδους!
Υ.Γ. Μούργο αυτό ήταν το ποστ που αρνήθηκες ν’ ανεβάσεις! Δες και κλάψε λοιπόν!
