Όταν πρωτοείδα στο facebook το κάλεσμα των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα» δεν έδωσα σημασία, ώσπου μετά από λίγο με κάλεσαν 2 φίλες σ’ αυτό. Μπαίνοντας στο γκρουπ (αργότερα έγινε σελίδα) βλέποντας «Αγανακτισμένοι στην Πάτρα», «Αγανακτισμένοι στη Θεσ/κη» κι αλλού γέλασα, γιατί σκέφτηκα μια παλιά διαφήμιση με κατάστημα ρούχων. (private joke για τους 40+)
Έπειτα θύμωσα με 2 πράγματα.
Πρώτον το «χωρίς κόμματα, χρώματα και ιδεολογίες». ¡ɐʇsɐq ɐʎ Κατανοητά τα δύο πρώτα, αλλά χωρίς ιδεολογίες? Τι είναι οι ιδέες? Ρούχο που τα φοράμε όταν θέλουμε? Δεν είναι σε ό,τι έχουμε κατασταλάξει μεγαλώνοντας μέσα απ ΄τις εμπειρίες μας, όσα έχουμε διαβάσει, διεκδικήσει κι ό,τι ψάχνουμε να βρούμε εξηγήσεις , απαντήσεις για όσα μας συμβαίνουν; Αυτά τα «βάλε-βγάλε» τα κάνουν μόνο οι πουλημένοι , που είχαν εξαρχής στο νου την ιδεολογίας της «κονόμας με κάθε μέσο».
Το δεύτερο ήταν η φράση «ειρηνικές συγκεντρώσεις».Εμείς δηλαδή που τόσα χρόνια δε μένουμε απαθείς στους καναπέδες, να ξυπνήσουμε κάποια ωραία πρωία και ν΄αγανακτίσουμε ξαφνικά, αλλά κατεβαίνουμε στο δρόμο σε πορείες και συλλαλητήρια και διεκδικούμε μέσα από συλλογικότητες , το κάνουμε γιατί γουστάρουμε να μας δείρουν, να μας ψεκάζουν μέσα στα πρόσωπά μας με την επίπτωση που έχει στην υγεία μας άμεσα και έμμεσα; Τι είναι δηλαδή οι εργαζόμενοι , ένα τεράστιο κλαμπ σαδομαζοχιστών ? Κι αν ναι, ε τότε θα φέρω ως τίτλο τιμής από δω και πέρα το «πολεμική διαδηλώτρια». Όταν πέρασα την περιπέτεια με τη υγεία μου πρόσφατα, σκεφτόμουν πως εγώ δεν μπορώ να πω σαν την κυράτσα απ ΄τα ΒΠ δίπλα «δεν υπάρχει κράτος» και να εξανίσταμαι, όταν για την Δημόσια Υγεία, όπως την καταντήσανε, έχω κατέβει κι έχω φωνάξει.
Αυτά σκεφτόμουν κι είχα μεγάλο δισταγμό και μια δόση κυνισμού όσον αφορά το ξεκίνημα στις 25/5 . Ενημερούμενη απ ΄το τουίτερ διάβασα τα πρακτικά της συνέλευσης τις πρώτες 2 μέρες κι άρχισα να σκέφτομαι πως ίσως κάποιους βοηθήσει να εκφραστούν, κρατώντας πάντα ένα δισταγμό. Όταν κατέβηκα την Παρασκευή στις 27/5 το βράδυ κατάλαβα πλήρως την έννοια των 2 πλατειών, ειδικά όταν είδα τα χρυσαύγουλα να χαιρετάν ναζιστικά σε κάποια απ΄τις εκφωνήσεις του εθνικού ύμνου. Όταν κάποιοι φίλοι και συνάδελφοι έφεραν να βάλουν το πανό με το οποίο κατεβαίνουμε τα πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών ΠΕ της Αττικής, μόνο ξύλο που δε φάγανε. Θεωρήθηκε καπέλωμα. Οι φασίστες και οι 300 δεν ενοχλούσαν, μόνο οι εργαζόμενοι. Ένας «γαλάζιος» νεαρός μας είπε πως δεν τηρούμε τις οδηγίες απ΄ το fb. Οι δε που απαίτησαν να φύγει το πανό μας είπαν πως δεν έχουν πατήσει ποτέ σε συνέλευση είτε σα φοιτητές είτε στο χώρο εργασίας τους .
Αυτό που κυρίως με αφορά και με προβληματίζει είναι το πότε η συνέλευση της κάτω πλατείας θα καταλάβει και θα αποδεχτεί πως οι άνθρωποι που μετέχουν σε συλλογικότητες προσπαθώντας να αλλάξει κάτι στους τόπους δουλειάς τους και κατ’ επέκταση στη χώρα δεν είναι εχθροί που θα τους καπελώσουν. Δε μιλάμε για πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) αλλά κινήσεις να αλλάξουν τα πράγματα από τα κάτω.
Ναι, τα κόμματα της Αριστεράς εσω-και-εξω-κοινοβουλευτικά έχουν ευθύνες για τη μη εμπιστοσύνη του κόσμου σε αυτά, πόσο μάλλον που η μόνη ενημέρωση των περισσότερων είναι τα κρατικά ΜΜΕ όπως και των δυο μεγαλύτερων επιτευγμάτων της τελευταίας 25ετίας «ο καθένας για την πάρτη του» διαλύοντας κάθε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης και «κονόμα με κάθε μέσον» .
Κρατάω λοιπόν ακόμα κάποιες επιφυλάξεις για το τι γίνεται στην κάτω πλατεία. Όταν εγώ θα κατέβω στη συνέλευση δεν μπορώ να αφήσω πίσω πως είμαι μέλος σε μια επιτροπή που αγωνίζεται για καθαρότερο περιβάλλον στην πόλη και το Θριάσιο γενικότερα ή και πως μέσα στο Σύλλογό μου λειτουργώντας με άλλους συναδέλφους αμεσοδημοκρατικά αποφασίζουμε τη δράση μας για καλύτερη Παιδεία κ.λ.π. Όλα αυτά έχουν διαμορφώσει την οπτική μου και δεν έχω σκοπό να τα απεμπολήσω ούτε να παίξω κρυφτούλι. Αν δεν αγκαλιάσει η συνέλευση τις συλλογικότητες που έχουν θέσεις και προτάσεις για τον τόπο, δεν πάει πουθενά. Θα μείνει μόνη της να λειτουργεί και σαν γκρουπ θέραπι και θα βλέπει τα γεγονότα να την προσπερνούν κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ελπίζω να διαψευστώ γρήγορα…
***Το post αυτό αποτελεί μέρος του δι-ιστολογικού αφιερώματος “Η δημοκρατία στις πλατείες”.
Στο αφιέρωμα συμμετέχουν τα ιστολόγια:
Ψαροκόκαλο: Η δημοκρατία στις πλατείες…(;)
Silentcrossing :Το ’29 σε μια πλατεία
Krotkaya: Επανοικειοποίηση της πλατείας
Κυνοκέφαλοι: Στην πλατεία αλαφιάζονται οι μικρές παρέες
Βιβλιοθηκάριος: Η πλατεία Δημοκρατίας και τα αγάλματα
Εξεγερμένο το 2009: Πάμε πλατεία;
Καλώδια: Όταν ο Γκράμσι κατέβηκε στο Σύνταγμα
Ιχνηλασίες: Η δημοκρατία στις πλατείες, Η πλατεία είναι γαμάτη
Κουπέπκια: Οι πλατείες κι οι πορείες
Rubies and Clouds: Πλατεία πλατιά
Μπαμπάκης: Το πλήθος στην πλατεία
Roadartist: Πλατείας λέξεις
Ο Δύτης των Νιπτήτων: Στην πλατεία
Χώρα του Ποτέ Ποτέ: Η πλατεία ήταν γεμάτη…
Niemandsrose: Μισό αιώνα, μισό ζευγάρι, στην πλατεία
Latecomer: Της πλατείας μου η σημαία
Riski: Πλατεία μεγάλοι, πλατεία μικροί *
Η ζωή στην κατηραμένη Νήσο: Η δημοκρατία στις πλατείες
Butterfly: Η δημοκρατία στην πλατεία
Τσαλαπετεινός: Η πρεμιέρα της πλατείας
Θεώρημα: Οι δημοκρατικές πλατείες της Ελλάδας
)
