Μετρώ το χρόνο με τις βουτιές μου, τα ηλιοβασιλέματα που βλέπω , τις σελίδες των βιβλίων που διαβάζω, τις σκανταλιές και τα γέλια των μικρών.
Κάθε φορά που μπαίνω σ΄αυτό το παγωμένο γαλαζοπράσινο νιώθω πως σβήνουν όλα. Τίποτε και κανείς δεν υπάρχει στον κόσμο….
Περνώντας απ΄το φυτικό τούνελ από συκομουριές, σκίνα, πουρνάρια και λυγαριές πατώντας ασπροπουλιά κάθε φορά που κατεβαίνω προς αυτήν σχεδόν ξεγελιέμαι και νομίζω πως φτάνω στην πηγή στο χωριό, κοντά στο ποτάμι.
Κοιτάζω για ώρα τα παιχνίδια του φωτός στο βυθό λίγο πριν βασιλέψει, σα να βρίσκομαι σε κατάσταση διαλογισμού, νιώθω ένα μ΄αυτό. Την ώρα που βγαίνω αισθάνομαι ανάλαφρη και απίστευτα ήρεμη.
Κάποια άλλη μέρα ξαπλωμένη κάτω απ΄τ΄αρμυρίκι ακούγοντας στο τρανζιστοράκι (μόνιμα στην τσάντα θαλάσσης) τυχαία παλιά λαϊκά, θυμήθηκα καλοκαιρινά μπάνια όταν ήμαστε μικρά. Το Σαββατοκύριακα που καθόμασταν όλη μέρα στη θάλασσα, κάνοντας σιέστα κάτω από πεύκα ή αρμυρίκια, κυρίως ο μπαμπάς με το τρανζιστοράκι δίπλα του γιατί εμείς όλο στην ακρογιαλιά ζουζουνίζαμε μέχρι να περάσει μια ώρα απ΄το φαΐ, για να ξαναβουτήξουμε. Αποτοξινωμένη από κάθε ενημέρωση (κινητό, τιβι, νετ) ένιωσα εκτός τόπου και χρόνου, ανθρώπινα για λίγο. Σχεδόν ευτυχισμένη.
Κουράστηκα να νιώθω μπερδεμένη, να τελώ σε σύγχυση, να βλέπω τα γεγονότα να με ξεπερνούν κι εγώ αποσβολωμένη πέρα από την πρώτη αντίδραση (επιφωνηματική, εκτονωτική) να μην μπορώ ν΄ αρθρώσω δομημένη σκέψη , να επεξεργαστώ παραπέρα αυτό που νιώθω.
Βαρέθηκα να διαβάζω ειδήσεις (ούτε ηλεκτρονικά ΜΜΕ πια), που η καθεμιά δείχνει την κατάσταση να χειροτερεύει όλο και πιο πολύ. Όχι δε θα ΄θελα να τελώ εν αγνοία, αλλά πια διαβάζω διαγώνια , ειδικά μετά την πρώτη παράγραφο.
Με αποκαρδιώνει περισσότερο που πέρα από τις αναγνώσεις των γεγονότων, όπως τις εισπράττει ο καθένας, δε βλέπω προτάσεις, πράξεις (πέρα απ΄ το να κατεβαίνω στο δρόμο, που είναι αδιαπραγμάτευτο) ή έστω δομημένο λόγο απ΄ την Αριστερά, που να μη μένει μόνο στο βερμπαλισμό. Με ενοχλεί το να είναι φανερή η προδιαγεγραμμένη πορεία μας (προς το γκρεμό αναμφισβήτητα!) χωρίς να διαφαίνονται εναλλακτικές.
Κουράστηκα να φοβάμαι. Σιχάθηκα να συνηθίζω το φόβο , σαν την αλεπού στο μύθο του Αισώπου με το λιοντάρι και ούτω καθεξής.
Ζορίζομαι να διαβάζω πίσω απ΄ τις επίσημες ανακοινώσεις μέρα με τη μέρα πως η δουλειά μου βρίσκεται σε κίνδυνο με όλες τις νέες δράσεις εναντίον του δημόσιου σχολείου και των εκπ/κών, άρα και η στοιχειώδης οικονομική ανεξαρτησία μου. Ναι, ξέρω πως τουλάχιστον έχω ακόμα δουλειά σε σχέση με άλλους. Δεν είμαι αγνώμων. Μετρώ ήδη 2 ανέργους στις οικογένειες των αδερφών μου. Όμως αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να σωπάσω ώσπου να ΄ρθει η σειρά μου. Μ΄ έμαθαν να διεκδικώ το δίκιο.Δολοφονήθηκαν άνθρωποι που απλά θέλησαν να βοηθήσουν ένα λαό. Αυτό δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπου νους, όπως και τις θηριωδίες που υπέστησαν οι επιζώντες. Όμως το να πω «πάλι καλά που δεν έτυχε σ΄ εμένα » δε λύνει κανένα ζήτημα!
Αρκετά ανησυχητικό είναι πως η αβεβαιότητα συνεχίζεται και σε πιο προσωπικά ζητήματα. Το να μην μπορώ να καταλάβω εγώ και να αιτιολογήσω κάποιες αποφάσεις μου αν κινούμαι βάσει ενστίκτου ή μπαίνει ο φόβος του καινούριου, το να «κλωτσάω ευκαιρίες», πολυτέλεια την οποία δεν με παίρνει να έχω κατ’ άλλους κ.ά. Θυμώνω με μένα που δεν μπορώ να βγάλω άκρη, όχι με το τι θεωρούν οι άλλοι.
Βαρέθηκα να νιώθω μετέωρη, να χάνω το μπούσουλα, να μην μπορώ να νιώσω αισιόδοξα έστω για λίγο. Φοβάμαι πως θα καταντήσω αφόρητα κυνική, πως θα χάσω το χαμόγελό μου. Δε θέλω να μην είμαι πια εγώ.
Την τελευταία μέρα μια και ήταν στη γειτονιά μου (Kulturforum) επισκέφτηκα τη Νέα Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου που στεγάζει έργα ευρωπαϊκής ζωγραφικής και γλυπτικής του 20ου Αιώνα από καλλιτέχνες του Κυβισμού, Εξπρεσιονισμού, του Bauhaus και Σουρεαλισμού. Μεταξύ αυτών είναι έργα καλλιτεχνών όπως ο Kirchner, Feininger, O.Dix, Κοκόσκα, Π.Κλέε, , Μ.Ερνστ, Max Beckmann, κ.ά.
Λίγο πιο κάτω, έξω απ΄την πασίγνωστη Φιλαρμονική της πόλης, πήρα το λεωφορείο για το Πρενζλάουερ Μπεργκ. Ήθελα να δω αυτή τη γειτονιά του Βερολίνου, που όπως διάβασα κρατάει σε κάποια σημεία ακόμη (ίσως επειδή ανήκε στο πρώην Ανατ.Βερολίνο) πως ήταν η πόλη προπολεμικά.
Ανεβαίνοντας απ΄την Πλατεία Ρόζα Λούξενμπουργκ την Σενχάουζερ Αλέε είδα υπέροχα κτίρια που φαίνονται πρόσφατα ανακαινισμένα κι ενώ παλιά ήταν φτηνή περιοχή που διέμεναν φοιτητές
κι έχει ακόμα παλιά κτίρια αφρόντιστα ή υπό κατάληψη, πλέον έχει γίνει κέντρο προσέλευσης γιάπηδων που αγοράζουν διαμερίσματα.
Παρ’ όλες τις αλλαγές διατηρεί με τα μαγαζάκια της και το πάρκο την αίσθηση της γειτονιάς. Κυριακή πρωί και είδα πολλούς νεαρούς γονείς με τα παιδάκια τους να ψωνίζουν ή να ΄χουν βγει βόλτα στο πάρκο στην πλατεία Κάτι Κόλβιτς (φημισμένη γλύπτρια που έζησε στην περιοχή) .Περιπλανήθηκα αρκετά στις οδούς , που οι περισσότεροι έχουν ονόματα Γερμανών αντιφασιστών. Θα “σκότωνα” για να έμενα στην Χάουσμανστράσε!
Kulturbrauerei
Ένα πολύ εντυπωσιακό κτίριο (ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο ) είναι μια ζυθοποιία που λειτουργεί ως πολυχώρος πολιτισμού (kulturbrauerei). Έπειτα κατηφόρισα την Καστάνιε Αλέε, δρόμος με πολλά καφέ και μικρά μαγαζάκια. Εκεί είδα ελάχιστους να κυκλοφορούν γιατί ήταν Κυριακή πρωί (12.30-1). Φαντάζομαι όλη η περιοχή όταν τα δέντρα θα΄χουν φύλλωμα θα ‘ναι ακόμα ομορφότερη.
Μνημείο έξω απ΄τον σταθμό της Φριντριχστράσε "1938-1945, Τρένα προς τη ζωή. Τρένα προς το θάνατο"
Λίγη ώρα αργότερα κατέβηκα με το τραμ στη Φριντριχστράσε και πήρα τον υπέργειο σιδηρόδρομο για να κατέβω κοντά στην περιοχή Χάνσαβίρτελ, που βρίσκεται ανάμεσα στο πάρκο Τιεργκάρντεν και τον ποταμό Σπρέε, ακολουθώντας την συμβουλή της Μπαλόνης, με την οποία μοιραζόμαστε αγάπη για την αρχιτεκτονική.
Κτίριο του Όσκαρ Νιεμάγιερ
Είναι μια περιοχή που καταστράφηκε κατά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ξαναχτίστηκε απ΄το 1957 ως το 1961 ως οικιστική περιοχή και αποτέλεσε πρότζεκτ αρχιτεκτόνων όπως ο Βάλ.Γκρόπιους, ο Αλ.Άαλτο, ο Όσ. Νιεμάγιερ κ.ά. Προστατεύεται πια ως ιστορικό μνημείο(Interbau).
Κτίριο του Βάλτερ Γκρόπιους
Τα κτίρια που ακόμα και τώρα φαντάζουν πιο πρωτοποριακά κι ανθρώπινα σε σχέση με τα τσιμεντόκουτα που λέμε πολυκατοικίες, ήταν πνιγμένα στο πράσινο και ενώ βρίσκονται πολύ κοντά σε έναν μεγάλο δρόμο που οδηγεί στο “δαχτυλίδι”γύρω απ΄τη θριαμβική στήλη, άκουγα μόνο τα πουλάκια να κελαηδούν.
Κτίριο του Άλβαρο Άαλτο
Στο κτίριο δε που επιμελήθηκε ο Άλβαρο Άαλτο έχει μια πλάκα (ευτυχώς δίγλωσση) που λέει την ιστορία του και έχει φωτογραφίες απ΄την κατασκευή του.
Κτίριο του Άλβαρο Άαλτο (λεπτομέρεια)
Εκεί κατέβηκα πρώτη φορά σε αποβάθρα του μετρό , η οποία ήταν καταβρώμικη αλλά τα δρομολόγια πυκνότατα αν και Κυριακή του Πάσχα.
Ιστορικό μουσείο (εσωτερικό προαύλιο)
Επόμενη στάση το Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στην Ούντερ ντεν Λίντεν. Στον προθάλαμο – μια τεράστια αίθουσα με πολλά εκδοτήρια, κατάστημα δώρων, σταντς πληροφοριακά – υπάρχει μια πολύ μεγάλη οθόνη στο δάπεδο όπου προβάλλονται χάρτες της Ευρώπης απ΄τα χρόνια της Αγία Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που δείχνουν την εδαφική αυξομείωση και τις αλλαγές των συνόρων. Το τράβηξα σε βίδεο.
Εκτός απ΄τη μόνιμη έκθεσή του “Μια βόλτα μέσα από δύο χιλιετίες
Γερμανική ιστορία”, την οποία σκέφτηκα πως θα ναι αρκετά μεγάλη και δεν την είδα, φιλοξενούσε κι άλλες ενδιαφέρουσες εκθέσεις . Η πιο ενδιαφέρουσα κατ΄εμέ “Η τέχνη ως μέσο επιβολής της πολιτικής” είχε κλείσει νωρίς.Ήταν ήδη 4 παρά τέταρτο. Επισκέφτηκα την έκθεση “ΧΧος Αιώνας. Άνθρωποι-Τόποι -Χρόνοι. Δύο δεκαετίες από τη συλλογή φωτογραφιών στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο” . Ασπρόμαυρες στην πλειονότητά τους φωτογραφίες καθημερινών ανθρώπων αλλά και πορτραίτα επιστημόνων, αθλητών , μουσικών κ.ά. απ΄το 1900 ως το 2000. Το σάιτ του μουσείου δίνει τη δυνατότητα για εικονική περιήγηση απ΄ότι είδα οπότε θα καλύψω έτσι τα κενά μου!Το υπόλοιπο απόγευμα βολτάριζα στην πόλη προσπαθώντας να τη χορτάσω.
Το Βερολίνο είναι η πόλη που θα ζούσα οπωσδήποτε παρά το μειονέκτημα του κρύου. Καθαρή, καταπράσινη γεμάτη πάρκα, η πιο “πράσινη” πρωτεύουσα της Ευρώπης, με φαρδιούς δρόμους γεμάτους ποδήλατα στις ειδικές λωρίδες και μεγάλα πεζοδρόμια, οδηγούς με σωστή κυκλοφοριακή αγωγή (βρισίδι και κορνάρισμα απόντα) , πυκνότατη συγκοινωνία αξιόπιστη χρονικά , καλή μπίρα, ειδικά η σπιτική . Ολοζώντανη πόλη με κόσμο διαφόρων ηλικιών να κυκλοφορεί τα βράδια ως αργά (τουλάχιστον στα πιο κεντρικά σημεία που βγήκα εγώ) .
Κλαψ!! Θέλω να γυρίσω πίσω τώραααα!
Υ.Γ.1 Πολύτιμες συμβουλές για το ταξίδι αποτέλεσαν τα ποστς κι οι προτάσεις των Κροτ και Μπαλόνης. Το τραγούδι που έπαιζε κατ’ επανάληψη στο μυαλό μου ήταν ο αγαπημένος μου “Επιβάτης” με τον Ίγκι Ποπ. Πριν πάτε να διαβάσετε το ομώνυμο βιβλίο του κου Γλυκοφρύδη που ένα καθοριστικό μέρος του διαδραματίζεται στην λατρεμένη πόλη.
Υ.Γ.2 Παρίσι-Βερολίνο, ως τόπος ζωής σημειώσατε 2!!
Υ.Γ. 3 Συγγνώμη που βαρέθηκα να βάλω λινκς. Γι αυτό έχουμε εξάλλου τον γούγλη.
Υ.Γ. 5 Την τέταρτη μέρα είχε πυκνή συννεφιά, γι αυτό δε βγήκαν πολύ καλές οι φωτογραφίες. Μούργο, ψόφααα.
Την τρίτη μέρα ξεκίνησα από την Ζενταρμενμάρκτ πλατς, όπου βρίσκεται γνωστή σοκολατοποιία, να ψωνίσω δωράκια κι έπειτα έκανα κάτι αδιανόητο για μένα, ειδικά τώρα που το σκέφτομαι. Ανέβηκα στο καμπαναριό του Γαλλικού ναού να δω τη θέα. 10 πατώματα με πολλές στάσεις στην ανάβαση!! Στην κατάβαση άκουσα και τις καμπάνες. Μετά επιβαλλόταν μια στάση για ανάσες μετά τερψιλαρυγγίου.
Έπειτα ανηφόρισα πεζή τη Φρίχντριχστράσε, ως το τέλος της , μια αδιάφορη οδός για μένα γεμάτη πολυκαταστήματα φιρμάτα και πολύ κόσμο που έκανε τα τελευταία ψώνια του (Μ.Σάββατο ).
Berliner Ensemble, Bertolt Brecht Platz
Στο τέλος της βρέθηκα στα όρια της παλιάς εβραϊκής συνοικίας, όπου βρίσκεται μια μικρή πλατεία δίπλα απ΄το Μπερλίνερ ανσάμπλ, που φέρει το όνομα του ιδρυτή του.
"Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τα μαύρα δάση..."
Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το σπίτι του, που λειτουργεί σαν μουσείο . Δυστυχώς δεν το πρόλαβα ανοιχτό και την Κυριακή, που όλα τ’ άλλα λειτουργούσαν ήταν κλειστό!
Ακριβώς δίπλα απ΄το σπίτι είναι το νεκροταφείο , όπου είναι θαμμένος με τη γυναίκα και την κόρη του, η οποία πέθανε πέρσι. Κατηφόρισα λοιπόν την Οράνιενμπουργκ στράσε προς το Χακέσερ Μαρκτ.
Κτίριο υπό κατάληψη από καλλιτέχνες
Η περιοχή έχει αναβαθμιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Κάποια παλαιά κτίρια τελούν υπό κατάληψη από καλλιτέχνες που στήσανε σ’ αυτά τα ατελιέ τους.
Παλιό ταχυδρομείο που χρησιμοποιείται ως πολιτιστικό κέντρο
Νέα Συναγωγή
Κοντά στο Χακέσερ Μαρκτ, πολλά στενά προαύλια παλιών κτιρίων επικοινωνούν μεταξύ τους και σ΄αυτά λειτουργούν μαγαζάκια και καφέ.Πιο ονομαστό είναι το Χάκεσερ Χόφε (9 προαύλια!)
Εσωτερικό στο Χάκεσερ Χόφε
Μαγαζάκι στη Σοφίενκίρχε στράσε
Γυρίζοντας το βράδυ στην Ποτσδάμερ πλατς με περίμενε μια έκπληξη. Ήταν στημένα κάποια κομμάτια του τείχους (?) γεμάτα γκράφιτι και δίπλα ένας άντρας ντυμένος με στολή στρατιώτη της ΛΔΓ. Φέτος κλείνουν 20 χρόνια απ’ την ενοποίηση της Γερμανίας και σε κάποια σημεία του Βερολίνου είχαν στηθεί εκθέσεις με φωτογραφίες (π.χ. Αλεξάντερπλατς).
Ο εν λόγω κύριος μας γνωστοποίησε πως έναντι μικρού αντιτίμου σφράγιζε φύλλα διαβατηρίου με όλες τις σφραγίδες που θα είχε κάποιος που θα περνούσε παλιά απ΄το Δυτικό στο Ανατολικό Βερολίνο. Καθαρά τουριστική ατραξιόν, της οποίας επωφελήθηκα βεβαίως .
Υ.Γ. Έπεται λίαν συντόμως το 4ο και τελευταίο μέρος.
Τη δεύτερη μέρα ξεκινήσαμε για το Πότσδαμ, με μια μικρή στάση μέσα απ΄το στάδιο, το Ολυμπιακό πάρκο -εκεί είδαμε πολλά τρέιλερ γι άλογα- και τη συνέχειά του το Γκρίνενβαλντ (πράσινο δάσος) και διάφορες λίμνες. Η πιο μεγάλη ήταν η Βάντερζεε, που ανήκε εν μέρει στο Δυτ.Βερολίνο και την Ανατ.Γερμανία.
Βάντερζεε
Εκεί κοντά βρίσκεται και η “Γέφυρα των κατασκόπων” στον ποταμό Χάβελ, όπου έγιναν επί Ψυχρού πολέμου 3 φορές ανταλλαγές μεταξύ Η.Π.Α. και (πρώην) Σοβ.ένωσης.
Glienicker Brücke
Φτάνοντας στο Ποτσδαμ πρώτη στάση ήταν το Σεσίλιενχοφ, όπου υπογράφτηκε η γνωστή συνθήκη μεταξύ των 3 μεγάλων δυνάμεων για τον αφοπλισμό και το μέλλον της διχοτομημένης Γερμανίας το 1945.
Το παλάτι της Αυγούστας (νομίζω)
Τα κτίρια της περιοχής αναπαλαιώνονται και πωλούνται σε βιπς κυρίως (καλλιτέχνες, τηλεαστέρες, πολιτικούς κ.α.) Πιο πέρα υπάρχει η Αλεξαντρόφκα, ένας οικισμός απογόνων των Ρώσων μουσικών που είχε στείλει ως δώρο ο Τσάρος στο Φρειδερίκο το Μέγα.
Κουκλίστικα και διακοσμημένα για το Πάσχα.
Η επόμενη στάση ήταν το παλάτι “Σαν Σουσί (χωρίς έννοιες)”, καταφύγιο και ησυχαστήριο του Μ.Φρειδερίκου.
Sans Souci
Ο τάφος του, όπου πολλοί Γερμανοί αφήνουν πατάτες, ως δείγμα ευγνωμοσύνης μιας κι αυτός τις εισήγαγε
Στην πόλη του Ποτσδαμ υπάρχει ακόμα ολλανδική συνοικία (απόγονοι των τεχνιτών που έφερε για τις αποστραγγίσεις)
Ολλανδική συνοικία
και γαλλική (απόγονοι των Ουγενότων που ήρθαν μετά από πρόσκλησή του όταν εκδιώχθηκαν απ΄τη Γαλλία στη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων).
Απομεινάρι απ΄την Εβραϊκή συνοικία
Επιστροφή στο Βερολίνο και μετά από μικρή ξεκούραση ξεκίνησα να συνεχίσω από κει που σταμάτησα την πρώτη μέρα, το Δημαρχείο του Βερολίνου, που φαντάζει τεράστιο από κόκκινο τούβλο Μαγδεμβούργου και πιάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο.
Δημαρχείο
Μπήκα να εξερευνήσω το Νικολαϊβίρτελ, την πιο παλιά γειτονιά του Βερολίνου, με την ομώνυμη εκκλησία και τα στενάκια γύρω απ΄αυτήν.
Εκκλησία του Αγίου Νικολάου
Έπειτα βγήκα στην Αλεξάντερπλατς, όπου αν δεν είχε ουρά αναμονής 1,5 ώρας θ’ ανέβαινα στον πύργο της τηλεόρασης, παρ’ όλη την κλειστο-υψο-φοβία μου.
Αντ΄αυτού είδα το παγκόσμιο ρολόι με τις ζώνες ώρας.
Λίγο πιο κάτω στην ΚαρλΜαρξ Αλλέε τον κινηματογράφο ΚΙΝΟΙντερνατζιοναλ .
Στην ταινία “Goodbye Lenin” είναι στο πρώτο πλάνο, εκεί που δείχνει να γίνεται η διαδήλωση. Ήταν ο ιστορικότερος κινηματογράφος της ΛΔΓ και εκεί έγινε και η πρεμιέρα της ταινίας.
Απέναντι το ιστορικό καφέ Μοσκβά, όπου λένε πως εκεί μαζεύονταν οι απαράτσνικ της ΚΓΒ επί πρώην Αντ.Γερμανίας.
Ο πύργος της τηλεόρασης
Οι πληροφορίες για το ΚΙΝΟ και το καφέ Μοσκβά είναι της Κροτ, όπως και πολλές άλλες για το Βερολίνο. Ευχαριστώώ, μάτια μου!
Πιστή στη συνήθεια των τελευταίων χρόνων στις διακοπές του Πάσχα πήγα ένα ταξιδάκι. Φέτος λοιπόν επισκέφθηκα το Βερολίνο, πόλη-απωθημένο για 20 χρόνια.
Σλος Σαρλότενμπουργκ
Σλος Σαρλότενμπουργκ
Αν κι οι 4 μέρες ήταν λίγες για να γνωρίσω την πόλη πιο καλά , μπορώ να πω πως τα κεντρικότερα σημεία της τα γνώρισα ικανοποιητικά.
Θριαμβική Στήλη
Αυτό που χορταίνει κανείς με μια πρώτη βόλτα είναι τα κτίρια σε νεοκλασικό στυλ (κυρίως στην Ούντερ ντεν Λίντεν). Τέτοιος είναι ο αριθμός τους που μπούχτισα κάποια στιγμή αλλά μελαγχόλησα στη σκέψη το πόσο καλοδιατηρημένα είναι.
Ράιχσταγκ
Διάβασα πως στη θέση των παλιότερων που καταστράφηκαν είτε από βομβαρδισμούς είτε αργότερα, χτίζουν νέα με τις προσόψεις και το στυλ των παλιών.Αν έχουν χτιστεί άκομψα κτίρια εκεί τα κατεδαφίζουν (πολύ έντονο στις περιοχές του πρώην Ανατ.Βερολίνου και Πότσδαμ).
Εις μνήμη των βουλευτών που αντιτάχθηκαν στον Χίτλερ στην ανάληψη της καγκελαρίας και πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Πύλη του Βρανδεμβούργου (τη νύχτα είναι πολύ ομορφότερη)
Κοντά στο Τσεκπόιντ Τσάρλι υπάρχουν ακόμα κομμάτια του τείχους του Βερολίνου κι απέναντι γύρω από ένα οικοδομικό τετράγωνο (τον τόπο του τρόμου) υπάρχει έκθεση με φωτογραφίες της περιοχής που υπενθυμίζουν στους τουρίστες την ύπαρξή του και αποτυπώνουν το κλίμα της εποχής.
Τσεκπόιντ Τσάρλι
Πύλη της Ιστάρ
Επόμενη στάση το μουσείο της Περγάμου, με άκρως εντυπωσιακά εκθέματα . Έπαθα σοκ μπροστά την μπλε πύλη της Ιστάρ απ΄τη Βαβυλώνα, στην πλάκα με τη σφηνοειδή γραφή, την τεράστια σαρκοφάγο και άλλα.
Έξω από μαγαζί γνωστής εταιρείας στην Ποτσδάμερ πλατς
"Ηφαίστειο", Σόνι Σέντερ
Άδειες βιβλιοθήκες στη Μπέμπελ πλατς
“«Εκεί που καίνε τα βιβλία, σύντομα θα καίνε τους ανθρώπους» . Φράση του συγγραφέα Χάινριχ Χάινε που βρίσκεται σε μια αναμνηστική πλάκα στην πρώην πλατεία Όπερας, νυν Μπέμπελ πλατς , όπου έγινε το κάψιμο βιβλίων από το ναζιστικό καθεστώς στις 11-05-1933.
Δίπλα απ΄την Όπερα
Ιστορικό Μουσείο
(Χρειάζεται λεζάντα? )
Dom
Δεν το ΄πα πως είναι ομορφότερη το βράδυ?
Το ΄χει η πρώτη μέρα σε ξένη πόλη να βλέπει κανείς τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία, νομίζω, μέχρι να μάθει λίγο να προσανατολίζεται, γι αυτό περπάτησα πολύ απ΄την Ποτσδάμερ πλατς που ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο ως το τέλος της Ούντερ ντεν Λίντεν και στην επιστροφή αξιολογώντας τις αποστάσεις για να έχω μέτρο σύγκρισης (είναι αλλιώς στο χάρτη) για τα μέρη που είχα σκοπό να επισκεφτώ τις επόμενες μέρες.
Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.
Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.
Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Ναυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει – μην το πεις αλλού – σα γάτα η λαμαρίνα
Και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.
Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
Εγώ, – και σ’ έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.
Σου πήρα από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ’ το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
Έβενος, – γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.
Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.
Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.
Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; – Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.
Η φετινή παγκόσμια μέρα ποίησης είναι αφιερωμένη στον “Κόλια”. Με αφορμή τα μελοποιημένα του τραγούδια ήρθα σ΄επαφή με την ποίησή του. Παραμένει έκτοτε πολυαγαπημένος μου, όπως και σ’ όσους η θάλασσα τους μαγεύει.
Θυμός, οργή, θλίψη, απογοήτευση, παραίτηση και ξανά μανά απ΄την αρχή… Αυτό το γαϊτανάκι συναισθημάτων πρωταγωνιστεί τον τελευταίο καιρό εντός μου και γνωρίζω πως δεν είμαι η μόνη που νιώθει έτσι.
Όλα όσα μας ανακοινώνονται τον τελευταίο καιρό αφορούν την άθλια οικονομική κατάσταση που μας έφεραν οι κυβερνώντες των τελευταίων 20+χρόνων, έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας κι ακόμα δε φαίνεται το τέλος της. Καλούμαστε πάλι να πληρώσουμε όσοι δε φταίμε, μέσα σ΄αυτούς κι οι εκπ/κοί, που είναι αμφίβολο αν θα προλάβουμε να γίνουμε κάποτε στα βαθιά γεράματα συνταξιούχοι , όσοι κι αν ζήσουμε ως τότε.
Τα κορόιδα που προπληρώνουμε το φόρο μηνιαίως, που μας κάνουν κρατήσεις για μια σύνταξη που δε θα πάρουμε ποτέ, για μια ασφάλιση που φθίνει συνεχώς με το μεγαλύτερο χρεώστη το κράτος, που στην πλάτη μας έπαιξε τους μόχθους μας στο τζόγο με την ανοχή των πουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών μας. Ήδη μετρούν 18.000 οι συνταξιούχοι που περιμένουν και χρήματα γιοκ!
Πως να μη νιώθω οργή που βλέπω πως κατρακυλάμε απ΄το κακό στο χειρότερο χάνοντας τα κεκτημένα δικαιώματά μας που άλλοι αγωνίστηκαν χρόνια να τα κερδίσουν και να μη νιώθω θλίψη που ελάχιστοι μόνο αντιστέκονται σ΄αυτό το χάλι? Που βλέπουν τόσο κοντόθωρα ώστε όταν πάθουν το κακό να παίζουν τους “Μοιραίους “;
Ένας επιπλέον λόγος είναι πως η α/θμια εκπ/ση κι όσοι εργάζονται σ΄αυτήν έχουν τη “χαρά” να είναι φέτος στο στόχαστρο της πολιτικής των κυβερνώντων, που θα περάσουν όλα όσα δεν μπόρεσαν ή πρόλαβαν οι προηγούμενοι. Μας προειδοποίησε με την ανάληψη των καθηκόντων της άλλωστε η υπουργός (μη χέσω) . (π.χ. 27άρια κι άνω τμήματα πρώτης, ειδικότητες μετά τις διακοπές των Χριστ/νων, υπολειτουργούντα ολοήμερα κλπ. )
Ετοιμάζοντας τα νέα μέτρα έχει αμολήσει τα “κοράκια” της (βλ. δημοσιογράφους που τα παίρνουν χοντρά από παντού) στα μέσα ενημέρωσης (ειδικά σε ιδιωτικό κανάλι, που κόπτεται συνεχώς για το περιβάλλον, και τα συν αυτώ εφημερίδα, ραδιόφωνο κλπ ) να κατηγορούν τους εκπ/κούς πως πλεονάζουν σε κάποιες περιφέρειες , πως ουσιαστικά αμείβονται για μια όχι και τόσο κοπιαστική εργασία αν τις συγκρίνει κανείς με τις ώρες των άλλων εργαζόμενων (κατέχει καλά το “διαίρει και βασίλευε”) κλπ.
Πρόσφατα κοπτόταν κάποιος απ΄αυτούς πως για την αδυναμία του ταμείου να πληρώσει φταίνε οι συμαβασιούχοι που μονιμοποιήθηκαν έχοντας πληρώσει όχι όση ασφάλιση τους αναλογούσε! ΜΠΑΣΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Ποιος έπαιξε τ’ αποθεματικό μας στα δομημένα ομόλογα? ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!
Αυτή τη βδομάδα λοιπόν το τελευταίο που με απασχόλησε ήταν το δημοσίευμα της γερμανικής φυλλάδας γιατί μόλις ανήγγειλε η υπουρχέσα μας στους “συνδικαλιστές” της κυβερνητικής παράταξης τι μας έχει για μετά:
Θα γίνουν συμπτύξεις σχολείων και καταργήσεις θέσεων,θα χωρίζονται από 30 και άνω τάξεις σε τμήματα , θα καταργήσει τα τμήματα ένταξης (στα οποία βοηθούνται οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες), θα καταργήσει τις ειδικότητες στα ολοήμερα, θα επεκτείνει το υποχρεωτικό τυπικό ωράριο, θα διορίσει 7.000 λιγότερους εκπ/κούς κι αντί Αναπληρωτών θα βάλει ωρομίσθιους (αυτoί που ωρύονταν πως θα καταργήσουν την ωρομισθία!) θα βγάλει τους αιρετούς απ΄τα Υπηρεσιακά συμβούλια (κάποιοι τους χαλούσαν το μαγείρεμα!) και το κερασάκι στην τούρτα με τον “Καλλικράτη”, που η χρηματοδότηση των σχολείων θα περάσει με ποσοστά σε δήμο, γονείς και “χορηγούς”. Σκατά!
Και σήμερα έμαθα πως για ψυχολογικούς λόγους ο GAP δε θα μας κόψει μονομιάς τον 14ο , αλλά σε δόσεις. Κι εγώ θα ‘θελα να του κόψω σε δόσεις και με την ακριβη σειρά: τα πόδια, τα χέρια και ό,τι άλλο περισσεύει!
Είχα αποφασίσει να μη γράφω στο μπλογκ γκρίνιες, αλλά δεν πάει άλλο. Το 2010 έχει μπει φορτσάτο και μου έχει αλλάξει τα φώτα. Η καλή μέρα απ ΄το πρωί δε φαίνεται?
Πάνω που στρώνουν τα πράγματα και παίρνω μια ανάσα , να οι καινούριες εμπλοκές. Η πιο πρόσφατη είναι η αρρώστια της μαμάς μου που ξεκίνησε από μικροπονάκια που τα τραβούσε σε γκρίνια και φτάσαμε σε ζόρικους πόνους και κρίσεις. Σήμερα έκανε αξονική μέσης και σπονδυλικής στήλης και αναμένουμε τη διάγνωση. Η δική μου ψυχολογία σε μαύρα χάλια, λόγω της συνεχόμενης γκρίνιας τις πρώτες μέρες και τώρα πια που τη βλέπω πόσο πονάει. Προχθές έφτασα στο σχολείο χωρίς την τσάντα μου και δεν θυμόμουν καθόλου πως μπήκα στ΄αμάξι. Σκ@τά…
Νοστάλγησα το ’09 γμτ. Γι αυτό την επόμενη Κυριακή θα πάω στο anti-voodoo πάρτι, μπας και αλλάξει τίποτε, αλλιώς με βλέπω σε λίγο να κυκλοφορώ με δυο πλεξίδες σκόρδα αντί κασκόλ. Τουλάχιστον να περάσουμε καλά. Όσοι πιστοί προσέλθετε…
Ήρθε το 2010 λοιπόν. Αποφάσεις για τη νέα χρονιά δεν έχω μήτε δώρα ζήτησα απ’ τον Άγιο (που είναι γνωστή λέρα εξάλλου). Παραμονή δεν έκανα κανενός είδους απολογισμό, εξάλλου δεν το ΄κανα ποτέ από παιδί. Δεν μου άρεσε να κοιτώ πίσω, ειδικά τα λάθη μου.
Διάβασα χτες το ποστ του Μπαμπάκη για τα σημαντικότερα γεγονότα που του συνέβησαν τη δεκαετία που πέρασε και αναλογίστηκα τι συνέβη σ εμένα αυτή τη δεκαετία και τελικά δεν το πίστευα πως μου συνέβησαν τόσα καθοριστικά πράγματα αυτά τα 10 χρόνια.
Ο καλύτερος τίτλος γι αυτή τη δεκαετία θα΄ταν το “λούνα παρκ”. Ξεκίνησε με μια αρχινισμένη βόλτα στο τούνελ της αγάπης που γρήγορα μ’ έβγαλε σ΄ένα αντίστοιχο στοιχειωμένο σπίτι (του πόνου και της λύπης με μπόλικους σκελετούς στο τέλος).Έπειτα η βόλτα με το ρόλερ κόστερ των συναισθημάτων μ’ έβγαλε στα συγκρουόμενα μ’ εμένα να κατευθύνω ξανά το αμαξάκι που λέγεται ζωή, blogging (η αίθουσα με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες) και συναντήσεις με πολλούς ανθρώπους, που οι περισσότεροι συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή μου.
Κοιτάζοντας πίσω νιώθω όπως όταν κατεβαίνει κανείς απ΄την μπαλαρίνα αφού έκανε πολλές συνεχόμενες βόλτες: καλά ήταν στην αρχή αλλά τώρα πια ούτε να την ξαναδώ.Τώρα που τέλειωσε λοιπόν (τυπικά) κρατώ τα καλά : δουλειά, αυτογνωσία, φίλους, 2 νέα μέλη της οικογένειας και συνεχίζω.
Μετρώ το χρόνο με τις βουτιές μου, τα ηλιοβασιλέματα που βλέπω , τις σελίδες των βιβλίων που διαβάζω, τις σκανταλιές και τα γέλια των μικρών. 
Κάθε φορά που μπαίνω σ΄αυτό το παγωμένο γαλαζοπράσινο νιώθω πως σβήνουν όλα. Τίποτε και κανείς δεν υπάρχει στον κόσμο….
Περνώντας απ΄το φυτικό τούνελ από συκομουριές, σκίνα, πουρνάρια και λυγαριές πατώντας ασπροπουλιά κάθε φορά που κατεβαίνω προς αυτήν σχεδόν ξεγελιέμαι και νομίζω πως φτάνω στην πηγή στο χωριό, κοντά στο ποτάμι.
Κοιτάζω για ώρα τα παιχνίδια του φωτός στο βυθό λίγο πριν βασιλέψει, σα να βρίσκομαι σε κατάσταση διαλογισμού, νιώθω ένα μ΄αυτό. Την ώρα που βγαίνω αισθάνομαι ανάλαφρη και απίστευτα ήρεμη.
Κάποια άλλη μέρα ξαπλωμένη κάτω απ΄τ΄αρμυρίκι ακούγοντας στο τρανζιστοράκι (μόνιμα στην τσάντα θαλάσσης) τυχαία παλιά λαϊκά, θυμήθηκα καλοκαιρινά μπάνια όταν ήμαστε μικρά. Το Σαββατοκύριακα που καθόμασταν όλη μέρα στη θάλασσα, κάνοντας σιέστα κάτω από πεύκα ή αρμυρίκια, κυρίως ο μπαμπάς με το τρανζιστοράκι δίπλα του γιατί εμείς όλο στην ακρογιαλιά ζουζουνίζαμε μέχρι να περάσει μια ώρα απ΄το φαΐ, για να ξαναβουτήξουμε. Αποτοξινωμένη από κάθε ενημέρωση (κινητό, τιβι, νετ) ένιωσα εκτός τόπου και χρόνου, ανθρώπινα για λίγο. Σχεδόν ευτυχισμένη.
